Opinions

Waar deel 1 toch ietwat opviel wegens een commerciële maar toch anti-Disney aanpak en scoorde, is deel 4 net als de Disney sequels een product op automatische piloot om de kassa te vullen. Het frisse is er af en nergens meer verrassend of grappig. Af en toe komt er iets leuk in de film voor, maar die momenten zijn vrij zeldzaam. Jammer dat de reeks zo moest eindigen...

Het minste deel van deze filmreeks. Wat de film mist een sterk verhaal en kleurrijke figuren. In deel 2 werkte de toevoeging van Puss en de peetmoeder en was het verhaal ook veel sterker. Prince Charming en Artie zijn niet bepaald de meest memorabele figuren. En Puss en Donkey worden nu echt wel randfiguren. Shrek zelf kan de film niet dragen en het geheel fleurt enkel wat op als één van de grappen toch blijkt te werken. Minder sfeer en tijd genomen voor opbouw. En de humor is gewoon veel minder dan wat we gewoon zijn. Dit deel hadden ze beter niet gemaakt.

Inderdaad veel beter dan the Scary Movie films. Deze films leunt al wat meer aan bij the Naked Gun films.

Het idee van de film is best wel goed, al is het de vraag of dat voldoende is voor meer dan 2 uur filmplezier. De film kent de nodige spanning en je wordt wel wat meegesleept in het verhaal met de nodige plotwendingen. Al ontspoort het wat mij betreft wel na een tijd. Maar zeker geen slechte film. Al zal het nooit mijn favoriet worden.

Een harde film die ondanks de slechte kwaliteit toch blijft fascineren. Een verhaal dat al veel verteld is met cliché figuren. En toch heeft het een semi realistisch gehalte, waardoor de sfeer beter is dan in die overdreven hollywoodhorrors. Leuk voor de liefhebbers van het genre, maar zeker geen topper. En vergeet de plotholen, die heb je in elke film...

De smaak van de jeugd, altijd zoeter in de herinneringen. Onder het motto 'vroeger was alles beter', met leuke herinneringen die meer blijven hangen dan minder leuke dingen. De omnibus toont drie animaties waarbij dat nostalgische naar boven komt. Herkenbaar, telkens op een andere manier. Maar wel heel menselijk. De animaties zijn kort en het is moeilijk om op die korte tijd al een impact te maken met je personages. Maar het lukt wel, ook omdat het zo'n eenvoudige verhalen zijn.

De verschillende animaties hebben een duidelijke rode draad, waardoor het toch ook rechtvaardig overkomt om ze als pakket in een langspeelfilm te verkopen. Niet slecht, want die jeugdige herinneringen zijn voor iedereen anders. Het lijken wel 3 voorbeelden, waar je nadien zelf iets gelijkaardig uithaalt. Zeker van genoten, mooi om te zien.

Een boeiend verhaal dat helaas door het mindere script wat met horten en stoten wordt verteld. Nochtans zitten er veel interessante dingen in. Gedragen door een leuke cast die er toch wat van maakt. De film mixt het verleden van Sibyl, haar boek en de problemen van haar cliënte, waarna de grens almaar vervaagt. Dat zit op zich wel goed, maar de opbouw en de echte intrige blijft helaas wat weg. Hier had dus meer ingezeten, maar zeker van genoten.

Een sfeervolle thriller waarbij de regisseur er in slaagt om een onderhuidse spanning op te bouwen. De film gaat een tijd heel sterk, om dan licht de weg kwijt te spelen, maar niet te ver zodat het toch nog een goeie film wordt. Acteerwerk, cinematografie, muziek en sfeer zijn in elk geval sterk. Vooral een intrigerende film die een concept van drugshandel een nieuw elan geeft in deze film. En dat is al een prestatie op zich. Heerlijk rauw zoals hier ook al eens gezegd werd. En tegelijkertijd een verfrissing tussen de bombastische spektakelfilms of de flauwe hapklare blockbusters die we vooral in de bioscoop voorgeschoteld krijgen.

Een sequel van het toch wel sterke Sicario uit 2015. Helaas geen Denis Villeneuve meer, geen Emily Blunt en ook geen muziek van de te vroeg gestorven Jóhann Jóhannsson. Toch drie sterkhouders die mee de sfeer van de vorige film bepaalden. De opbouw van de sequel is dan ook minder boeiend en het is de actie met opnieuw Brolin en del Toro die de film vooral moeten goedmaken. En ze doen dat best goed. Het script val verder nog wel mee. Al is het toch wel wat minder dan de voorganger.

Een film over de legendarische Sid Vicious met geweldige muziek, een must see voor de fans. Of zo lijkt het in elk geval. Gary Oldman is opvallend als de punker, al gaat hij toch de mist in bij het nummer 'My way' dat Vicious solo zong. Daar wordt de scène eerder belachelijk. Kritiek die ik ook wel bij de rest van de film heb. De film leunt dichter bij de komedieserie The Young Ones dan bij echte punkers en de muzikanten worden dan ook halvelings als karikaturen neergezet. De film zelf is ook wat verouderd en het succes van de film zal vooral te danken zijn aan Oldman's acteerprestatie. Als je dit vergelijkt met de film Control over quasi tijdsgenoot Ian Curtis en zijn Joy Division, is Sid and Nancy eerder een parodie. Een gemiste kans over een boeiend verhaal.

The Hangover on prozac. 2 personages die samen de laatste week voor een trouw vieren. 't Is te zeggen 'vieren' is relatief, want de mannen gaan wat rondtrekken en wijnproeven. Het is weer eens iets anders dan raften of een kroegentocht. Paul Giamatti is de depressieve schrijver van dienst. Het duo acteert niet slecht, maar echt boeiend wordt het nergens. Het is niet zwart genoeg om leuk te worden en Giamatti mist de pittige blik op de wereld van een Woody Allen. Dit concept zou echt iets voor hem zijn. Wat overblijft is een gezellig maar evengoed wat saai verhaal. Wat de wijn in de film heeft, maar de film zelf mist is die nasmaak, de pit en de frisheid. Ik mis het geweldige dat velen in Sideways zien. Misschien later als de film wat heeft kunnen rijpen...

De film is duidelijk afgeleid van de tv-reeks met Guy Williams. De film heeft de gekende humor en actie en heeft met Guy Williams een goeie Zorro in huis. Alleen is dit in in filmversie niet de topper die we kennen van Mark of Zorro met Tyrone Power of zelfs The Mask of Zorro met Banderas. Die hadden meer avontuur in zich en een beter verhaal. In deze sign of Zorro is het resultaat een lange tv-aflevering, of beter 2 afleveringen aan elkaar geknoopt. Maar de serie wa gelukkig wel goed, zodat dit toch nog een zeer aangename film is geworden en een aanrader voor fans van Zorro met in het bijzonder de gekende Disneyreeks.

The Signal is duidelijk een low budget film met weinig speciale effecten of visuele verrassingen. Maar de zwarte humor werkt wel en de film neemt zich gelukkig niet al te au serieux. Het overtallige bloed is is wel leuk en vooral het gedeelte met het verpeste feestje is prachtig. Interessante figuren, sterke humor en veel OMG-momenten. Veel is er aan deze film niet meer uit te leggen. Het is nu eenmaal geen hoogstaande film en zal bij weinig mensen in de smaak vallen. Maar als je van dergelijke zwarte humor houdt is dit wel een leuk tussendoortje. Geweldig gewoon.

Ik ben niet zo'n grote favoriet van Dardenne, al geef ik wel toe dat ze een eigen stijl hebben. Eigenlijk moet ik niet veel zeggen, want dit is nog maar m'n tweede Dardenne film na Rosetta (3*). Opnieuw krijg ik hier een film die vrij hard en droog is en ik stel me de vraag of ik me nog wel kan amuseren met het kijken van hun films. Echt genieten kan je hier ook weer niet van. Ok, het is erg en dramatisch wat ze voorschotelen. Maar in tegenstelling tot andere dramafilms is vooral het totaalbeeld bij de makers hier belangrijk en is het voor mij persoonlijk moeilijk om echt in te leven in de personages. Ik heb na de film wel iets van 'Erg dat zulke dingen bestaan en er grof geld gemoeid is met schijnhuwelijken'. Maar niet echt het gevoel dat ik meeleef met Lorna. Had ik ook met Rosetta.

Ben benieuwd, want heb in m'n dvd-collectie nog L'enfant zitten. Al zal dat niet voor deze week zijn denkelijk.

Tijd voor herziening van deze klassieker. Een film die het vooral van het verhaal moet hebben. Visueel is het niet altijd even boeiend. Al zijn er af en toe wel interessante shots. De troeven van deze film zijn de twee hoofdrolspelers. Opvallend, want op zich draait de film niet echt rond Hannibal zelf. De combinatie van de ijzersterke Anthony Hopkins en de profilering van zijn karakter, zorgen ervoor dat Hannibal een gevreesde moordenaar is. De schrik van de agenten voor de man, de maatregelen die getroffen wordt, het effect als je zijn naam nog maar noemt... Het doet denken aan Jaws of Alien, waar je meer bereikt met de illusie en de sfeer rond de 'moordenaar' dan door harde gruwel heel de tijd in beeld te brengen. Als er dan toch iets gebeurt heeft dat eens te meer effect.

Jodie Foster doet het ook goed en haar interactie met Hopkins zorgt voor mooie scènes. Helaas wordt ze wel neergezet als iemand die overleeft in een zeer seksistische omgeving. Niet alleen haar omgeving, maar ze wordt ook neergezet als een vrouw die kleiner is dan haar collega's, snel emotioneel wordt of als eerste problemen krijgt als ze bloed ziet. Haar ideeën worden wat genegeerd en ondanks haar opleiding en ervaring wordt ze altijd gezien als een groentje. Een agente in deze omstandigheden zou niet meer kunnen in een film anno 2019. Langs de andere kant kan je daar een film van 28 jaar oud niet helemaal op afrekenen.

The silence of the lambs is een film die niet meteen visueel of innovatief wil uitpakken, maar wel met vakmanschap komt qua verhaal en acteerwerk. Hollywood volgens het boekje, maar dan wel zeer goed gedaan.

De vergelijking met A Quiet Place is onvermijdelijk, dat is hier ook al veel gemaakt. Dat The Silence als boek daarvoor al werd geschreven en de verfilming ook al eerder startte, zou in het voordeel van The Silence kunnen pleiten. Maar dat is nog geen garantie voor een betere film.

Het resultaat is een mix tussen The Birds en een aflevering van The Walking Dead. Er gebeurt veel in de film zodat je aandacht enigszins wordt vastgehouden. Maar zowat alle plotlijnen zijn half uitgewerkt. Het is ook teveel ineens. Niet dat je dan niet meer kan volgen, maar het voelt eerder als ballast. Daardoor ligt de focus echt wel op de gebeurtenissen en niet op de personages. Die door de relatief zwakke acteerprestaties niet uitgewerkt zijn.

The Silence kan er nog wel door op een rustige avond, maar zal snel in de vergeethoek belanden. Eerder een B-film dan een leuke blockbuster.

Dit is een film die me altijd is bijgebleven. Waarom ik voordien slechts 3* heb gegeven was me na al die tijd niet meer duidelijk. Daarom tijd voor een herziening en dit keer is het me beter meegevallen. Qua verhaal heeft het niet echt veel om het lijf. Maar visueel is dit wel knap gedaan. Met de sneeuw van as zorgt het voor een dreigende rust die herkenbaar is van The Mist, maar dan wel pakken beter. Zonder het drukke van bvb regenweer.

Ook een grote troef is het gevaar in de film van het duisternis. Het lukt filmmakers zelden om een dreigende duisternis te weergeven zonder te hervallen in een gewoon donkere film. Als in Silent Hill de sirene begint te loeien en de duisternis valt voel je al meteen de dreiging. Knap gedaan.

De eerste film waarin ik zowel Bradley Cooper als Chris Tucker niet zo irritant vond. Het moet een prestatie zijn. Al draait voor mij deze film vooral rond Jennifer Lawrence. Een actrice die ik al niet slecht vond en bij elke film mij doet denken aan Scarlett Johansson, ook een actrice die hier en daar goeie filmrollen kiest in afwisseling van bekendere blockbusters. Hopelijk blijft (en kan) ze dit blijven volhouden. Ik had niet veel met Cooper in het begin, tot zijn acteerwerk wordt opgetild door de komst van Lawrence.

Het begint nogal kabbelend en draait rond Cooper die niet meteen de sterkste acteur is, al valt nog best mee in deze film. Gaandeweg wordt het wel beter en is er een boeiend sfeertje. Na anderhalf uur schoot ik figuurlijk wakker als ook Robert De Niro zich laat blijken en samen met vooral Jennifer Lawrence het scherm laat ontploffen vlak na de football wedstrijd. Het einde is nogal cliché, maar door de 2e helft van de film bleef ik wel met een goed gevoel achter.

Nogal een lege western. Al is het meer een cowboyfilm zonder het echte westerngevoel. Standaard verhaaltje, geen sfeer en enorme miscastingen. De film wringt langs alle kanten en raakt nergens op dreef. Moet dit een komedie worden? Een echte western? Een avonturenfilm? Actiefilm? Ik denk dat de regisseur het zelf niet echt weet. En daardoor ook nergens in slaagt. Jammer, maar dit is gewoon verloren kost.

Ik had deze film al een tijdje liggen, maar ik verwachtte niet erg veel van de film. Raar eigenlijk, de film zat in de Quality Film Collection met een zogezegde B-kant (extra DVD in het doosje) met de film Grimm. Die sprak me wel aan en omdat Simon in de top 250 leek het me leuk om die op termijn ook maar eens te bekijken. Bij deze dus.

Wat begon als een film met het gevoel van een typisch Nederlands verhaaltje te creëren werd gewoon een zeer emotioneel een aangrijpend verhaal dat je omverblaast. Fascinerende scènes die echt de vinger op de wonde leggen en er geen doekjes om draaien. Met gepaste humor die mooi aansluit op het drama en het geheel een realistisch beeld geven. Geen slapstick maar ook geen melodramatisch gedoe. Dit is realiteit en is zowel hard als menselijk.

Persoonlijk de beste Nederlandse film ooit gemaakt. Vlamingen kijken sowieso al anders tegenover Nederlandse films. Al hebben evengoed titels als Zaak Alzheimer, Ex Drummer of Helaasheid der dingen het minder goed gedaan in Nederland terwijl ze zo bekend zijn in Vlaanderen. Simon is in elk geval een uitzondering dat me enorm aansprak.

Vrij saai gedoe, waarbij ik me afvraag wat Oldman en Rhames bezielde om mee te doen. Geld waarschijnlijk, want acteren zit er niet in. Absoluut te vermijden!

Sin City valt natuurlijk op door de visuele aanpak en het grote blik met acteurs dat open getrokken werd. Het zou een succesverhaal moeten zijn, maar de film leunt nog teveel op het acteerwerk door de vele dialogen de film noir aanpak. En daar zijn deze acteurs niet echt kleurrijk in. Visueel mag het dan wel zwart-wit zijn, in het verhaal en de karakters had ik toch meer kleur verwacht. Figuurlijk dan toch (voor ik hier opmerkingen over krijg...) De film kent wel enkele leuke fragmenten, maar is over het algemeen toch maar een rommeltje. Teveel figuren, weinig samenhang en constant hetzelfde eigenlijk. Weinig sfeer, enkel visueel valt het wat op door de stripachtige uitwerking. Maar dat maakt nog geen film goed helaas.

Ongekruid sprookje dat nog net te genieten is. Vooral dan dankzij de cast en enkele leuke momenten, want het script laat op zich weten. Opvallend is wel de setting van de hemel die wel goed gedaan is. Niet zó speciaal, maar het geeft de film wat extra. Verder is het verhaal nogal doorsnee en had er toch wat meer sfeer in gemogen.

Hier hou ik wel van, het leek wel een animatieversie van The Muppets met een theater dat moet gered worden door onbekend talent. Maar de film neemt haar tijd en de muziek krijgt ook wel haar plaats, dat is gewoonlijk niet het geval. De nummers zijn uiteraard populair, maar dat hoort er wel bij. Maar goed gekozen en mooi om te zien. Best wel goed gedaan dit.

Sing 1 was best een aangename verrassing. Want het heeft niet bepaald mooie looks, wel de uitstraling van een zoveelste kinderfilm. Maar de liedjes waren leuk, de humor werkte en er was voldoende charme. Sing 2 doet weinig verrassend en is een brave sequel met een minder boeiend script. De humor valt nog wel mee. Liefhebbers van het eerste deel zullen hier ook wel van genieten. Anders blijf je hier beter van weg.

Basis verhaaltje, maar zeer goed gebracht. Mooie setting met veel aandacht voor de aankleding van de film. De regisseur slaagt er ook in om de liefde voor muziek mee te geven, en niet zozeer een hoop liedjes uit de jaren '80. De liefde voor muziek vanuit een tiener die weliswaar muziek maakt voor een mooie meid, maar zich wel helemaal verliest in de muziek. Het is zijn stem geworden. Zelden dat ik muziek als Duran Duran en a-ha gehoord heb met zoveel punkgehalte. De stem van de liefde, de stem van het verzet, de stem om zich te uitten. Dankzij een mix van donkere hits en dromerige videoclips.

Belangrijk is ook dat de wil om zelf te componeren zo naar voren komt. Het zoeken naar eigen nummers, maar tegelijk blijven hangen aan de muziek die je kent en de liefde voor je idolen. Zeker in het begin als muzikant is dat de manier om zelf nummers te maken.

Tegelijk wordt de leefwereld van arme en conservatieve Ieren weer gegeven, op zoek naar dat beetje geluk. Thuis en in de wereld.

En de muziek is geweldig!!

Harry Belafonte is meer dan een zanger met Calypso-liedjes. De documentaire toont een uitgebreid beeld van de artiest waarin hij niet alleen een groot zanger was, maar ook pionier in het wereldje (eerste zwarte solo artiest die meer dan 1 miljoen albums verkocht) maar ook een eigen programma had en hoe hij langs de ene kant bekender werd, maar langs de andere kant evengoed te kampen had met discriminatie. Belafonte zette zich ook in tegen discriminatie, voor mensenrechten en tegen apartheid. Een strijd die hij vooral aanging met zijn bekendheid. Hij kon andere mensen (bekend of niet) stimuleren om te protesteren. Daardoor is deze documentaire meer dan een beeld van een zanger voor de fans, maar ook een mooi beeld uit de Amerikaanse geschiedenis. Zijn band met Martin Luther King, de ophefmakende beelden toen hij als eerste zwarte aangeraakt werd door een blanke op tv (Petula Clark in dit geval), zijn inzet tegen apartheid, de moord op Bobby Kennedy, ...

Harry Belafonte is een vlotte inspirerende prater en dat houdt de film zeer boeiend. Samen met andere praters wordt dit een zeer interessante reportage die ook niet-muziekliefhebbers zal boeien. Misschien wordt hiermee het beeld wat te eenzijdig, maar ik ben blij dat hij ook eens zijn stem heeft mogen laten horen. Een verrassend goeie documentaire!

Tijd voor herziening van Singin' in the rain, toch één van de beste musicals ooit. En dat is bij die nieuwe kijkbeurt toch maar weer gebleken. Een zeer gelaagde film die ook visueel enorm indruk maakt. Zoals het loont dat een specialist bij actiefilms zich bezig houdt met de vechtscènes, was het hier een meerwaarde om choreograaf en ervaren danser Gene Kelly naast Stanley Donen te zetten. Donen heeft trouwens ook ervaring in musicals. Dat hij niet alleen maar wat dans in beeld brengt, maar ook visueel een sterk filmoog heeft zie je in Royal Wedding (Fred Astaire die danst op de muren en het plafond) en de cinematografische parel An American in Paris, een jaar voor Singin' in the Rain.

Het verhaal is een zelfreflectie van Hollywood. Op een mooie manier toont het de vele facetten er van met als hoogtepunt de revolutionaire overstap van de stille film naar de geluidsfilm. En ook al is het niet altijd even duidelijk (wat ook niet moet) zijn er veel verwijzingen naar oude films en acteurs. Je herkent veel van hen in de personages die je te zien krijgt.

Qua scènes zullen veel mensen vooral de dans van Gene Kelly in de regen herinneren natuurlijk. Maar ook andere scènes zijn best indrukwekkend. Donald O'Connor (qua humor geweldig in deze film) met Make 'em laug als ode aan de vaudeville. Gene Kelly in een theatraal nummer hoe hij in Hollywood terecht komt, meesterlijk gewoon. Kelly in de pub als die aanpapt met het liefje van de gangster. En de dromerige scènes tussen Gene Kelly en Debbie Reynolds. Mijlen ver van de jaren '20 en '30 musicals waarbij Fred Astaire en Ginger Rogers (ook goed natuurlijk) samen dansen in een gewone zaal vol figuranten met pluimen. De musical is er op vooruit gegaan.

Singin' in the Rain zet die liefde voor film en musical vooraan, de romantiek komt er wat bij. Er is hoofdzakelijk aandacht geschonken aan de nummers. Gene Kelly was creatief gezien duidelijk de baas. Je ziet ook het verschil met het latere La La Land, dat inspiratie haalde bij deze en andere musicals.

Aparte film die wel goeie elementen heeft (filmstructuur, leuke muziek, zwarte humor, ...) maar er niet helemaal in slaagt om een goeie shake daarvan te maken. Veel mooie filmbeelden, maar niet goed uitgewerkt dus. Het verhaal zelfs is weinig boeiend, zodat het echt wel moet hebben van de humor en de dromerige scènes. Robert Downey Jr en Mel Gibson acteren best wel goed, al hebben ze betere films. Een middelmatige film. Een goeie middelmatige film, maar daar blijft het dan ook bij.

Een melancholische film, bewust met een setting in de jaren '60. Een tijd van angst voor 'vreemde' dingen als het communisme, oorlog, kernwapens, ... maar ook voor verschillende minderheden. Toch ook nog voor de homoseksuele leraar George Falconer die net zijn partner heeft verloren. Hij lijdt er zwaar onder en weet niet wat de toekomst nog kan bieden voor hem. Hij voelt zich helemaal alleen staan in een wereld waar de mensen rondom hem met andere dingen bezig zijn.

De aankleding is wel passend. Een zweverige sfeer met een look die doet denken aan oude polaroid foto's. De setting in de jaren '60 is mooi gedaan. En alles voelt wat trager en loom aan. Zeer sfeervol dus, maar het raakt helaas niet helemaal. Het blijft wat afstandelijk. Colin Firth is wel sterk, Julianne Moore maakt er eerder een karikatuur van.