Opinions

Sinister zou een sfeervolle horror beloven. De recensies hier waren vrij positief, dus keek ik zeker uit om deze te gaan zien. Dus nog eens naar de bioscoop.

De film lijkt vrij clichématig te beginnen. Familie in een huis waar moorden zijn gebeurd en je verwacht dat het huis bezeten is en een diep geheim bewaard. Been there, done that.... Maar het draait helemaal anders uit. De sfeer wordt geweldig opgebouwd en kan z'n niveau lang houden. Je wordt af en toe op het verkeerde been gezet en ondanks zaken die voor de hand liggen blijft die sfeer toch hangen. De nodige schrikmomenten en spanning wat absoluut nodig is voor dit genre.

Het einde was toch ietwat voorspelbaar, zeker als je al meer films uit het genre gezien hebt. En het is tegenwoordig ook geen taboe meer in Hollywood om in dit genre je hoofdpersonages de pijp uit te laten gaan. Niet dat het slecht is, maar het is ook niet meer dan dat. Ondanks de aanwezigheid van de 8MM filmpjes is het zeker geen film stijl Paranormal Activity of Rec, maar eerder in de richting van Mirrors, Skeleton Key, Darkness, Amityville Horror, The messengers, ...

Sinister is een absolute sfeermaker. Misschien niet de topper, maar wel garant voor een avondje goed griezelen.

Misschien wel de beste film die de blues kan samenvatten. Begin 20e eeuw verhuist de blues van de plantages naar de juke joints. Er waren muzikanten die zo goed speelden en de sfeer deed verhitten (in combinatie met de nodige genotsmiddelen) dat er gezegd werd dat ze hun ziel aan de duivel verkochten voor dat talent. Niet voor niets was de legende rond Robert Johnson hiervoor de inspiratie, dat hoor je ook goed in de muziekstijl. De film zit vol met verwijzingen naar andere blueslegendes: Charley Patton, Howlin Wolf (Smokestack Lightning), Buddy Guy, Son House, Lightnin Hopkins, Muddy Waters en meer. Vooral als muziekliefhebber heb ik hier van genoten, een ode aan de Delta Blues. Met de nodige creatieve invulling om de legendes wat kracht bij te zetten, maar het verhaal en de muziek is voor mij een bluesverhaal.

Dick Maas had met De Lift een klassieker te pakken die ook hier over de grens (Vlaanderen dus) goed in de smaak viel. Qua horror was Amsterdamned geen slechte poging, maar wou ik toch opnieuw het talent van De Lift zien. 27 jaar later maakt hij opnieuw een horrorfilm met de Sint als moordenaar. Een clown, een pop, een kerstman, een sneeuwpop, speelgoed, ... er is al veel aangepast naar het horrorgenre. Dat een film met de Sint Nederlands moest zijn, is de logica zelve.

De sfeer van de film begint goed, Dick Maas zet een setting neer die je in meeneemt naar de Sinterklaastijd. De film doet veel beloven en je denkt dat anno 2010 er toch veel verbeterd is tegenover de jaren '80 waar een karig budget ineen land als Nederland (maar evengoed België) zorgde voor niet steeds kwalitatieve effecten en makeups. Maas slaagt er wel in om het 80's genre terug leven in te blazen met een seriemoordenaar zoals Freddy Krueger. Cheesy scènes met voorspelbare thrillermomenten waar je gewoon plezier hebt in de oneliners en de manier waarop iemand vermoord werd.

Maar Dick Maas kan de kwaliteit helaas niet eens evenaren van die 80's horrorfilms. Je merkt snel dat hij een kleiner budget heeft aan effecten, maar vooral jammerlijk is de povere make up. De creativiteit is ver te zoeken, want wat een geweldig idee is, wordt hier niet zo goed uitgewerkt.

Is dit een goeie film? Verre van. De regie van Maas blijkt nog maar eens een toevalstreffer te zijn met De Lift. Maar ik heb toch nog wat van de Sint genoten. Het blijft een cheesy horrorfilm voor de liefhebbers, maar daar blijft het dan ook bij.

Ik lees hier verwijzingen naar The Hangover, maar ik moest denken aan een Hostel-film, monstereditie. Een low budget film (zo lijkt het toch) dat nog wel genoeg leuke dingen laat zien, maar waar het gebrek aan vakmanschap de film toch wel de das om doet. Meer dan een knullige B-horrorfilm is het niet. Daarvoor weet het te weinig sfeer op te bouwen en is het acteerwerk echt wel slecht.

Een film die brengt wat ze uitschijnt. Een luchtige happy familiefilm met de nodige humor en leuke liedjes. Ik kan al niet meer tellen hoeveel shows in lokale verenigingen ik al gezien heb waar ze een nummer van Sister Act brachten. De nummers zijn best in orde en het verhaal is mooi vertelt. Het is geen hoogstaande cinema, maar de film doet wat het moet doen. En het blijft nog hangen ook. Leuke nostalgie.

De sequel deed het beter dan ik me kon herinneren. De verrassing is er natuurlijk af, maar het is een meer evenwichtige film geworden dan het eerste deel. Wel weinig verrassend, maar de film kent een hart. Dit soort familiefilms met een lach en een traan worden nog zelden gemaakt.

We krijgen de cast van het eerste deel terug en gelukkig maar. Heerlijke figuren met de kleurrijke nonnen. En ook Whoopi Goldberg is geknipt voor de lead. Leuk om oude legende James Coburn te zien. En bij in de klas enkele bekende namen in het begin van hun carrière, waaronder zangeres Tanya Blount, atrice Jennifer Love Hewitt en natuurlijk Lauryn Hill die toen net een groepje had gevormd met Pras en Wyclef Jean dat hetzelfde jaar hun naam veranderden in Fugees.

Het verhaal is weinig flashy of spannend, maar best ontroerend. En heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Een animatie uit een land met wet weinig ervaring. Je geeft de film wel wat krediet, zeker met het mooie verhaal en een thema dat zeker voor hen veel betekend. Puur als filmliefhebber is het niet zo'n mooie kortfilm en kon het geheel me niet echt boeien. Het lijkt ook op kinderen gemikt en met het gebrek aan dialoog toch ook buiten de grenzen. Slecht is het niet, maar dit blijft bij mij helaas niet lang hangen.

Alhoewel Donnie Yen al een tijdje bezig is, brak hij in 1992 door tegenover Jet Li in Once upon a time in China II. Een jaar later schittert hij in deze Iron Monkey. Zijn opponent Yu Rongguang (Iron Monkey zelf) is blijkbaar wat in de schaduw blijven staan. Ook later tegenover groothelden als Jackie Chan en Jet Li. Ik zie de man wel graag bezig. Net als Li en Chan kan hij gerust een film dragen en gevechten afleveren die zeer mooi om zien zijn. Sterke choreografieën die hier gelukkig mooi in beeld zijn gebracht.

Iron Monkey mist dan wel dat grootse en epische, maar maakt dat goed in datgene waar de film vooral om draait: martial arts. Ik hield nochtans men hart vast toen ik de naam van Tarantino zag verschijnen in het begin van de film. Al was zo te zien zijn rol vooral de verdeling van de film in de VS. Zo te zien de beste zet van zijn carrière.

De film is een aanrader voor liefhebbers van dit genre. En misschien is dit niet de beste kungfu film, maar toch zeker één van de betere.

Deze film heeft wel een boeiend thema en ik erken zeker haar impact in de filmgeschiedenis. Maar anno 2018 is de film toch wel wat verouderd en voelt het met momenten nogal ruw aan. Echt genieten kan ik toch niet met de film. Sommige scènes vielen best wel mee, maar het geheel is toch niet mijn ding helaas.

Ik was altijd wel fan van de animaties van Silly Symphonies, een reeks muzikale animaties uit de Disney Studio die voor mij de eerste videoclips waren. The Skeleton Dance is de eerste uit de reeks, die kwalitatief nog verder zou groeien. Deze animatie is deels inspiratie voor The Haunted House (1929) waar Mickey Mouse aan toegevoegd werd om de bange kijkers wat gerust te stellen.

De animatie is ook hier weer gedateerd met scènes die te lang lijken of te veel herhaald. Maar het theatrale hoort wel bij het genre en de muziek is best mooi.

Eindelijk de nieuwe Bondfilm gezien. Lang op voorhand al tickets gaan halen voor een film die draait in extra zalen, maar desondanks toch snel uitverkocht raakte. Het lukte me nog net om een ticket te bemachtigen. Misschien dat het over enkele weken wat rustige wordt... De recensie lieten uitschijnen dat de film een buitenbeentje zou worden met uiteenlopende reacties. De één vond hem de beste Bondfilm ooit, anderen (ook Bondfans) vonden hem net teleurstellend. Extra benieuwd wat het ging worden.

Het resultaat is inderdaad nogal een shizofrene film geworden voor Bondfans. Deze film breekt nog meer dan de 2 voorgangers met de Bondtraditie van de bekende formule die steeds weer herhaald werd. Dat zal wel minder geweest zijn voor de conservatieve Bondkijkers, maar het maakt de film net verfrissend en verrassend. Tegelijkertijd is de film net een prachtige ode aan 50 jaar Bond met tal van verwijzingen. Dit is voor Bondfans volgens mij toch als een wandeling in een museum vol herkenbare elementen. Wie nu nog zegt dat er geen Bond-elementen in zitten kent de reeks niet of is blind voor de subtiele verwijzingen.

De personages dan. Craig is geweldig als Bond en komt op gelijke hoogte met Connery. Die had toch nog meer charisma, maar Craig is in elk geval beter dan softies als Moore en Brosnan. M en Tanner zijn doorwinterde rotten in het vak en het is een plezier om ook Q en Monneypenny te zien, net als de nieuwe M in een (weer die verwijzingen) bureau dat we kennen uit de oude films. Geen echte Bondgirl, maar dat hoeft ook niet. Zoals gezegd breekt deze film zowel met de traditie als dat ze er een ode aan is en dan mag er wel gesleuteld worden aan de reeks. Javier Bardem is een geweldige vijand. Het bewijst toch maar dat een sterke figuur als tegenspeler van Bond (denk ook aan goeie acteurs in het recente verleden als Mathieu Amalric en Mads Mikkelsen) de reeks een meerwaarde geven en Bond sterke vijanden krijgt zonder dat ze lijken op een stripfiguur.

Sam Mendes is duidelijk een Bondfan wat je kan zien in deze film. Hij maakt er iets prachtig van en het zou me niet verwonderen dat er een Oscarnominatie van komt. Wat je ook kan verwachten van de cinematografie die mooi uitgewerkt is. Skyfall van Adele komt ook beter uit in de film dan als aparte clip. En om terug te komen op de discussie om de gunbarrell aan het einde van de film te zetten: dat komt in deze film beter uit. Dat voelt beter aan en als je er over nadenkt moet het gewoon aan het einde zitten logischerwijs. Net als Bond pas op het einde van Casino Royale de woorden 'Bond, James Bond' zegt. De Craigfilms zijn wat opgevat als prequels van de oudere films en introduceren stap voor stap de bekende Bondelementen.

Is deze film een echte Bondfilm? Natuurlijk! Is deze film een goeie film voor Bondfans? Ja, maar niet allemaal. Wie liever houdt van nog eens 50 jaar een Bondfilm volgens de oeroude conservatieve traditie komt ietwat bedrogen uit. Dit is zeker geen recyclage van oude wijn in nieuwe zakken maar wel een goeie thriller. Die Bondfans moeten geen schrik hebben van verandering maar met hun tijd meegaan. Ik heb er in elk geval van genoten. Skyfall is één van de beste Bondfilms geworden niveau From Russia With Love en Casino Royale.

Een kruising tussen Cloverfield en Independence Day. De film heeft wel overdreven veel clichés (al is dat in het genre ook weer geen uitzondering natuurlijk). Maar vooral het gebrek aan acteertalent doet de film geen goed. Nergens is de film leuk, spannend of entertainend. Vrij vaag verhaal ook dat kant nog wal raakt. Ik hou zeker van het genre, maar deze film is een absolute miskleun...

Zeer ongeloofwaardige film. De enige die 'acteert' in de zin van het woord is Ward De Ravet. De film werkt volop met karikaturen, er ontbreekt alle diepgang van de personages en zelfs de muziek die teert op de beginselen van de elektronische muziek, is met momenten vrij irritant. Het idee en het camerawerk is met momenten nog te doen. Maar daar kan een film alleen niet van leven. Jammer, want hier had meer in gezeten, al was het een leuke B-film. Geen aanrader dus.

Weinig bekende gezichten (voor mij toch) in deze Nederlandse film buiten Tom Felton en Jan Bijvoet. De film werd aangekondigd als een grootse oorlogsfilm. Ik denk er dan altijd '... voor een Nederlandse film' bij. Wat je ook voor Belgische film kan toepassen bij films van deze grootte.

De film haalt er drie verhaallijntjes bij om de slag uit WO II aan te kleden, maar het blijft wat fragmentarisch en dingen die toch wel iets te oppervlakkig blijven helaas. Het enige dat opvallend was, is een Nederlandse soldaat die mee ging vechten aan het oostfront. Belgen en Nederlanders die meewerkten met de Duitsers waren al te zien in Oorlogsfilms en -series, maar ook effectief gaan vechten aan het oostfront nog niet (bij mijn weten).

Ik kende deze slag niet. Dat weten we dan weer met deze film. Maar de impact voor de oorlog kwam niet echt uit de verf. En visueel was het gevecht aan de schelde niet slecht en de brede beelden van de Schelde waren ook mooi gedaan. Maar verder had het toch niet de allure van een grote blockbuster. Indrukwekkend voor een Nederlandse film dus...

De film voelt aan als bandwerk, maar ik heb geen idee wat de intentie is van de aanpak. De film kent veel gezongen nummers die als verteller dienen en ook is het de vraag of de aanwezige humor zo bedoeld was of gewoon als knullig overkomt. Niet echt een geslaagde film in een genre dat toch al veel stijlen heeft ondergaan en waar de lat dus hoog ligt. Zelfs voor de doorsnee Hollywoodwestern.

Oh ja, de film maakt gebruik van Cinecolor. Je merkt wel het verschil met het veel mooiere Technicolor. Dit zorgt er mee voor dat de film toch wat verouderd overkomt ipv tijdloos.

Ook al is het geen hoogvlieger, is de zeer lage score op MM eerder een vertekend beeld wat mij betreft. Slaughterhouse Rulez is een fijne komedie met de nodige horror. Engelse humor met een klein zwart randje. Het zit best wel goed, ook al gaat het nooit voluit. Niet qua humor, dat relatief voorspelbaar is. En niet qua horror, door de slechte CGI. Maar ik heb me hier voor de rest wel goed mee geamuseerd.

In het horrorgenre zijn er al zoveel absurde 'killers' geweest van de Lift en een auto in Christine tot rubber banden in Rubber en zelfs Killer Tomatoes. In Slaxx zijn het jeansbroeken. Actrice Romane Denis (Libby) speelde hetzelfde jaar ook een kleine rol in 'My Salinger Year'. In Slaxx is het dan wel een grotere rol, het blijft afwachten of ze in dergelijke B-films blijft of toch die lucky shot heeft om echt door te breken.

De film wil vooral een maatschappelijk thema aankaarten. Een broek als killer blijft over het algemeen toch weinig spannend. Een film als dit heeft ook niet de budgetten om een broek echt dreigend te maken. En het acteerwerk is ook maar pover. De setting valt nog best wel mee en de film vlot wel. Vooral door het absurde onderwerp en de wtf-momenten, valt de film nog wel mee.

Een film uit 1996, maar een onderwerp dat helaas nog steeds actueel is... In België kwam onlangs de serie 'Godvergeten' uit over misbruik in de kerk, waaronder heel veel in internaten. Er was in 1996 wat controverse over de waarheid van Sleepers, maar het onderwerp zelf is gewoon echt en zonder twijfel waren er ook veel gevallen in Amerika. Ik was wel benieuwd of de film nog goed bleef na zoveel jaren.

De film is van Barry Levinson die bekend werd met Rain Man, Goodmorning Vietnam en Bugsy. Sleepers kreeg maar 1 Oscarnominatie, voor de soundtrack van John Williams. Maar wat mij betreft kan deze film zich wel meten met een Scorsese. Het is een mix van gangsterfilm, een rechtbankdrama en een psychologisch trauma. Met een heerlijke cast, visueel een pareltje en de combinatie van de muziek met de vertelstem wordt de hele tijd een spanning opgebouwd. Dat ik de vergelijking maak met Scorsese is niet ver gezocht. Naast een toch wel goeie Robert De Niro heb je ook cinematograaf Michael Ballhaus, die meewerkte aan Scorsesefilms Goodfellas en Gangs of New York.

Sleepers is een film die de tand des tijds zeer goed heeft doorstaan. En waar of niet, het onderwerp van de film blijft helaas nog nazinderen in deze tijd. Met wonderen wereldwijd die nog niet genezen zijn...

Sleeping Beauty gaat over een jonge vrouw die met elke job tevreden is om haar huur en studies te betalen. Niet dat ze zo wanhopig is, maar ze leeft wel van dag tot dag en is zeker niet kieskeurig wat die jobs betreft. Haar leven wordt mooi in beeld gebracht. Je merkt wel dat ze weinig toekomstperspectief heeft. En dan komt er een zeer aparte job te voorschijn die haar wat geld kan opleveren. Een zeer intrigerende job en als kijker ben je dan ook enorm benieuwd. Bij de introductie met haar werkgeefster, had ik het idee dat dit wel eens een betere versie van Eyes wide shut kon zijn, maar dan zonder het overdreven soft gemaskerde orgie. Zeker toen de nieuwe job kwam waarbij ze enkel naakt moest slapen. Je bent toch benieuwd wat er volgt.

Een boeiende film dus die je meesleept. Maar op het einde zat ik toch met honger. Was dat het maar? Zeker gezien de hoge verwachtingen was dit ietwat teleurstellend. Jammer, want het is een mooie film. Rustig, sfeervol en sereen. En ja, Emily Browning is geen lelijke actrice. Maar qua opset is dit zeker geen slechte film. Helaas van het einde. Met die activiteiten tijdens haar slaap had meer mysterie mogen zijn.

Geen slechte film als je onthoud dat hij voor tieners bedoeld is. De groep jongens op hun skateboards zijn een groot minpunt in deze film. De broer van het hoofdpersonage komt wel af en toe grappig uit de hoek.

Bij herziening veel beter meegevallen dan gedacht. Tim Burton is hier nog creatief en maakt een mooie gothic wereld die past bij het griezelige sprookje. Geen horror, en zo mag je het ook niet bekijken. Depp is zelfs nog te genieten in deze film. Een ideale rol voor hem met een beetje excentrieke trekken, maar nog steeds een echt personage. In de 21e eeuw werd hij veel meer een karikatuur van zichzelf helaas.

Het blijft een sprookje dat vooral iets wil vertellen en weinig voor verrassingen zorgt. Maar het is wel goed gemaakt. Zelfs de tand des tijds doorstaan, al mocht het hier en daar wel meer pit hebben.

Ik heb de achterliggende hype op het net helemaal gemist, dus ik ging zonder enige voorkennis deze film in. Buiten het feit dat hij zo laag scoort blijkbaar. Slenderman is een mix tussen films als The Ring en It Follows. Horror volgens het boekje met de nodige clichés, maar een cast die het nog wel goed doet en voldoende sfeer dat genoeg werkt. Mooi om Maggot Brain te horen in de film, de makers hebben een leuke muzieksmaak.

Het gaat goed met de film en het kan de aandacht vasthouden, maar dan moet het verhaal ergens landen maar daar slaagt het veel minder in. De film is beter dan het algemene oordeel, maar het hangt vast door werkende clichés en is nergens memorabel.

Ook al zijn het niet echt slakken, toch moest ik meteen denken aan Slugs. Maar de film zit vol leuke verdoken parodieën. Grant die bezeten is, lijkt wel uit Men in Black te komen en de worm in het bad deed me denken aan Jaws. Verder een hoop heerlijke nonsens, al had het soms net iets sarcastischer gemogen. Iets meer Engelse humor en minder Amerikaans bij wijze van spreken. Vooral in het begin is de film vrij vervelend en komt de humor pas echt boven eens de film al goed bezig is. Ik heb er in elk geval toch van genoten.

Goed gemaakte, maar tegelijk ook vrij voorspelbare film die een thema aansnijdt dat al meer gebracht is. Het eindresultaat maakt geen indruk en blijft zeker niet hangen. Jammer, want uiteindelijk zijn dit toch schrijnende onderwerpen die gerust in beeld mogen gebracht worden. Leuk om een keer te zien, maar meer zit er helaas niet in.

Mooie western. Heeft wat weg van Coen Brothers met momenten. Net als Salvation toont deze film aan dat niet alle goeie westerns uit Amerika of Italië moeten komen. De film oogt vooral fris en mooi, wat toch niet onbelangrijk is in dit genre. Ik hou er wel van dat je bij westerns mooie landschappen ziet. Brengt je toch wat meer in de sfeer. En toch is het met een eigen insteek, het is tenslotte gefilmd in Nieuw-Zeeland. Maar dat geeft wel een eigen karakter.

Het is de debuutfilm van John Maclean die een ietwat platgereden genre toch een frisse insteek kan geven, en dat voor een niet-Amerikaan. Hij neemt tijd voor de personages, maar laat genoeg mysterie. Er is romantiek zonder meligheid. En het is geen happy end.

Heerlijke muziek van Jed Kurzel. Benieuwd wat hij brengt voor de films Macbeth en Assassin's Creed.

Slugs is één van die vele films uit het horrorgenre met een dier in een horrorversie. Er zijn voor de hand liggende redenen meer films met haaien of krokodillen dan slakken. Een topfilm moet je dan ook niet verwachten. Maar langs de andere kant krijg je wel meer dan je zou hopen bij een film over killer-slakken.

Het is duidelijk een B-film. Deels Spaans (sommige acteurs zijn gedubd) en deels Amerikaans. Klein budget en voor de meeste acteurs is deze film het beste uit hun repertoire. De uitzondering van de cast is wel Frank Braña in een bijrol hier, die in de jaren '60 figureerde in de grootste westernfilms (The Good, The Bad & The Ugly, Once Upon a Time in The West, A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More, ...). Benieuwd waar hij het meest trots op was.

Slugs kon rekenen op een Goya Award (jawel!) voor special effects. Niet dat het naast de grote films kan staan, maar de film slaagt er toch in om de horror met nodige harde scènes in beeld te brengen. Beter dan je zou verwachten, maar een topfilm is het niet natuurlijk.

Een foute cultfilm. Helemaal knullig, acteerwerk en effecten zijn eerder met wat beschikbaar is dan echt kwaliteit. Maar tegelijk levert de film wel wat je er van kan verwachten. Alles wat er rond hoort normaal is al weg, meteen de killer die zich bezig houdt met het vergieten van bloed. Hier en daar een sneer humor ("He is dead alright! Zo cold. - Is the pizza?" en het lijk in de ijskast) waardoor het niet anders kan dan dat het een vorm van parodie moet zijn. Geen pure satire, maar wel de bedoeling om een luchtige slasher te maken die eerder voor de pure fans gaat met de nodige luchtige fun, naakte vrouwen en overdreven moordscènes, dan voor de echte spanning of de kwaliteit van een bredere horrorfilm. Leuke horror, maar denkelijk toch enkel voor de liefhebbers.

Deze film mikt op een jong publiek, maar de trailer en reviews waren best positief dus toch maar eens zien. En het was best een leuke film waar tot mijn aangename verrassing voldoende echte fantasy in zat. Want gewoonlijk zit zo'n film vol inside jokes, flauwe humor en rommelige actie maar wordt het echte avontuur en de fantasie snel vergeten. Ik heb hier best wel van genoten, ook al is het een zeer luchtige film. Een film die schittert in de eenvoud.

Zeker geen slechte film, al had ik er meer van verwacht. Deze week nog Cidade de Deus en Cidade de Homens gezien, wat cultureel toch een heel omzwaai is naar India. Qua acteerwerk en visuele omkadering zit dit zeker goed in elkaar. Maar de linken tussen de vragen en de gebeurtenissen met Jamal hangen nogal aan een dun draadje aan elkaar. Het klopt nog wel, maar ik stel me er toch vragen bij. Het concept van de quiz, dat ook in Vlaanderen zeer bekend was, heeft me nooit iets gezegd. Beetje tijdrekken, en uiteindelijk heb je op een hele show een handvol vragen gesteld. De quiz zelfs stelt dus niet veel voor, al is dat natuurlijk niet het belangrijkste van de film. Verder toch nog even zeggen dat de muziek in deze film enorm enerverend was. Man, al dat Aziatisch getinte hiphop gedoe is toch mijn ding niet. Het nummer op het einde (en daarmee bedoel ik niet het kinderachtige dansje) viel nog mee. Conclusie is dat dit kwalitatief een sterke film is, maar dat hij enkele negatieve elementen kent die me toch wat terughoudend maken.

Een thema dat actueel is. Dat in deze tijd zo'n toestanden nog kunnen is toch ongelofelijk. Pedofielen lopen gewoon rond in België en je geraakt gemakelijker uit een gevangenis dan er in tegenwoordig. Maar het privéleven van een rechter is dan wel iets wat veroordeeld moet worden. Triestig.

Als film is het niet echt spannend. Wie het verhaal kent wordt niet echt ergens verrast en visueel is het niet echt speciaal. Wat de film dan goed maakt is het acteerwerk waar Gène Bervoets en Veerle Dobbelaere toch het uiterste van zichzelf hebben gegeven in deze film. Al blijft Bervoets niet echt mijn favoriete acteur, toch zet hij met momenten een zeer mooie rol neer.

Een film dus die een belangrijk thema aansnijdt en goed geacteerd is. Of dat genoeg excuus is weet ik niet, maar de film valt gelukkig goed mee.