Opinions

Een roadmovie in België lijkt op papier een raar idee. Binnen de 24 uur rijden zit je al in het buitenland. En zoveel eindeloze wegen hebben we niet. Maar desondanks zorgt Dimitri Karakatsanis voor een roadmovie waar velen een puntje aan kunnen zuigen. Zowel visueel als sfeer is dit een hele tijd genieten. Leek wel op een Instagramfilmpje, maar dan wel meer dank enkel de app om fotootjes te trekken.

Small Gods werkt ook vooral op sfeer en is een vrij minimalistische film. Eentje die creatief durft te zijn en bewijst dat ook met een klein budget maar een grote dosis creativiteit en technische kennis, je een goeie film kan maken die op internationaal niveau kan meespelen. Toch in de sector van de arthouse.

De drie acteurs zijn de sterkhouders van de film met vooral het figuur van Sara dat zonder woorden zoveel kan zeggen. De figuren die ze tegenkomen zijn niet altijd even sterk en zorgen even voor een inzakking. Maar kom, de film is mooi om te kijken en een Vlaamse roadmovie waar ik me zeker in thuis voel.

Geef Toy Story in de handen van de regisseur die ons Gremlins bezorgde, en je krijgt Small Soldiers. Toy Story heeft dan wel meer charme, Small Soldiers is toch interessanter. Joe Dante is blijven hangen in de 80's met tieners die het probleem van moordend speelgoed wel zullen oplossen en hun ouders zullen redden. Die tieners zijn een jonge Kirsten Dunst en Gregory Smith. Voor die laatste zal het op een bijrolletje in The Patriot na, ook zijn bekendste film zijn. Bij de volwassenen zien we Kevin Dunn die ik enkel ken van kleine bijrollen, maar die altijd toch maar weer de show steelt. En Phil Hartman die vooral bekend is als stem achter Troy McClure (en anderen) in The Simpsons. Small Soldiers zou zijn laatste bioscoopfilm worden. Hij werd later dat jaar vermoord.

Echt goed is de film niet, het blijft jeugdnostalgie. Zoals gezegd is Joe Dante blijven hangen in de 80s, en je merkt wel dat hij niet meer mee is. Bovendien is Gregory Smith niet goed genoeg om de film te dragen. En is het verder ook vrij clichématig. Maar als je houdt van het genre, is het best nog wel genieten.

Vrij flauwe animatie, zeker als je weet dat we ondertussen 2019 zijn en Pixar toch al wat ervaring achter de rug heeft. Dan moet je niet met zoiets afkomen. Maar het is een leerschool natuurlijk. Familie misschien van Wall-E, maar dan kan je beter die film gewoon zien.

Heerlijke kortfilm die internationaal de nodige prijzen binnen haalde. Het relaas van 3 broers die een gemakkelijk leven leidt waarin alles het gekende ritme volgt. Tot er een vrouw in de straat komt wonen. Best wel leuke kortfilm die vooral mooi aangekleed is. Met een verhaal dat zich perfect leent voor een kortfilm. Leuke ontdekking!

Een ripoff van It Follows, maar de filmwereld zit vol ripoffs natuurlijk. De film begint met iets mysterieus waar je het fijne van wil weten en gaandeweg krijgen de nodige scare jumps, veel volgens het boekje. Die sfeer zit best goed, maar al snel brokkelt het wat af en is de film toch meer een lege doos. Het wordt niet slecht, maar valt wat in verveling met nog enkele scare jumps maar te weinig om de film helemaal te redden. Een boeiende horror, maar ook weer niet top.

Omdat elke film wel een vervolg krijgt, is er ook deze Smile 2. Wat meer van het zelfde al is het qua verhaal een rommeltje, maar dat wordt goed gemaakt door de horror. Sommige scènes zijn best goed gedaan met de nodige jump scares. En vooral Naomi Scott zet een heerlijke rol neer. Ze draagt zonder probleem deze film, die verder toch wat op losse schroeven staat. Een filmmaker met veel losse ideeën zonder er echt een goeie film van te maken.

Een Amerikaanse film die de stijl van films als Lock, Stock & Two Smoking Barrels wil overnemen, met een humor die de Engelsen beter afgaat dan de Amerikanen. Daardoor gaat de film nooit echt de hoogte in, omdat m'n niet ver genoeg gaat. In wezen leek de film wel een parodie op de komedie The Pink Panther Strikes Again waarin 22 moordenaars achter Inspecteur Clouseau gaan.

De moordenaars in deze film zijn op zich niet slecht en maken het vrij boeiend. Al snel wordt één van de (op het eerste zicht) belangrijke figuren doodleuk neergeknald, zodat je constant met de vraag zit wie de strijd wel en niet zal overleven. De gevechten op zich zijn wel goed opgebouwd.

In het begin is het een enorm rommelige film met de nodige introductie van alle figuren. Gelukkig gaat het daarna wel de goeie kant op als de 'wedstrijd' als het ware kan beginnen. Verwacht geen diepgang in deze film, maar net karikaturen. Originele dan wel met vreemde wendingen. Geen klassieker, maar leuke actiefilm met een vleugje zwarte humor.

Ik ben dan misschien niet het doelpubliek, maar heb toch wel enigszins geamuseerd met deze film. Het heeft het gehalte van een Amerikaanse romcom, maar dan wel stijl Bruce Almighty of zo (wat er qua verhaal verder niets mee te maken heeft). De cast is sterk genoeg om er iets van te maken en dit is gewoon een rit vol liefde, seks en relaties. Met enkele mooie visuele dingen erin, enkele vleugjes humor en vooral veel levensgenot en boeiende figuren. De dialogen zijn nogal wisselvallig. De ene keer beste wel pittig, de andere keer weer te cliché.

Smoorverliefd heeft z'n publiek en stijgt nergens bovenuit. Leuk om een keer te zien maar nooit een echte topper, al pretendeert het dat ook nooit echt te zijn. Genieten gewoon, meer niet.

Ingmar Bergman vertelt het verhaal van een oude man die in z'n dromen terugblikt op zijn jeugd en stilstaat bij enkele dingen. Het doet denken aan een soort Scrooge. Het idee is niet slecht en de cast doet het best goed. Maar het blijft oppervlakkig, of is (lijkt wel vloeken in de kerk) toch wat gedateerd ondertussen. Het raakt niet echt en meer dan een goed idee, dat voor die tijd zeker wat anders is dan mensen gewoon waren, is dit toch ook niet. Ik zie de mooie beelden niet die andere regisseurs uit de jaren '50 toch wel hadden. Bergman zal me altijd wel minder liggen, al heeft hij wel zijn eigen gekende stijl. Wat op zich natuurlijk wel een mooie prestatie is.

Ik was wel te vinden voor The Smurfs in 2011. Een film die beter tot z'n recht kwam dan het toch wat vergelijkbare Garfield. Alleen jammer dat ze de Smurfen naar de stad brachten. Ook hier weer, al komen sommige bekende figuren als Potige, Knutsel en vooral nu Smurffatje veel beter aan bod. En eerlijk gezegd is Gargamel door Hank Azaria zeker niet slecht. Wat minder is, zijn de mensen met vooral Neil Patrick Harris aan top. Dat toont aan dat ze bij een volgende deel (dat er gezien de cijfers wel zal komen) terug gaan naar de setting uit de strips met eventueel figuren als Bolle Gijs en meer Smurfen zelf aan bod laten komen. Neem desnoods één van de verhalen uit de reeks om te verfilmen. En pimp het wat op om er iets modern van te maken.

The Smurfs 2 was zeker niet slecht, maar toch iets minder dan z'n voorganger. Al blijf ik geloven in de reeks en zal ik evengoed een 3e deel bekijken. Laat maar komen!

De bron van G.I. Joe is een speelgoedlijn en eentje waar ik als kind heel graag mee speelde. Kleurrijke figuren met elk hun talenten. Eén van de beste figuurtjes was Snake Eyes, een zwarte ninja die dan nog eens aan de goeie kant stond. Vergezeld met zijn wolf Timber. Die is er niet bij in deze film, wel Scarlett waar hij in de comics romantisch aan gelinkt werd en Storm Shadow, zijn frenemy.

In de 2 vorige G.I. Joe films, die niet echt goed uitgedraaid waren, was Snake Eyes het personage zoals ik me dat ook had voorgesteld. Een zwijgzame en loyale ninja, de zwarte held van de Joe's. In de origine story schiet daar niet veel van over helaas. Het resultaat is eigenlijk een gemiddelde actiefilm waar de link met G.I. Joe en Cobra op de achtergrond zweeft. Met een verhaal dat nogal rommelig en weinig boeiend is. De actie zit op zich wel goed, maar mist originaliteit en charme.

Jammer eigenlijk, want er is zoveel potentie in de G.I. Joe reeks met de vele figuren. Ook al ben ik daar minder een liefhebber van, is een serie misschien niet slecht. Maar zorg dat die kleurrijke figuren uit de verf komen en al de Joe's en Cobra's niet te veel eenheidsworst worden door het zogezegd 'realistisch' te maken. Ik miste Snake Eyes in deze verfilming.

Triestig, dit is gewoon slecht. Men had beter geld gestoken in meer draaidagen om toch ietwat beter acteerwerk naar boven te laten komen, dan deze armzalige effecten. Verder is dit gewoon standaard tot zelfs saai. Soms kan een horrorfilm zo slecht zijn dat het terug leuk wordt, maar dat is zelfs hier het geval niet.

Guy Ritchie is soms toch de Tarantino van Engeland. Ook al hebben ze hun eigen stijl, zie je toch ook wel gelijkenissen in de beginjaren van beide regisseurs. Bij Snatch wordt een blik kleurrijke Engelse acteurs open getrokken die doorheen de film met hun eigen achtergrondverhalen, toch mooi bij elkaar komen. Met geweldige dialogen en oneliners. Het zijn ook de films uit deze periode die nog steeds het beste werken bij Ritchie. Waarschijnlijk wordt hij in z'n later films te veel bijgeschaafd voor een breder publiek, ten koste van de gekende zwarte humor. Qua stijl ligt dit in het verlengde van zijn debuutfilm Lock, Stock and Two Smoking Barrels, die toch de tand des tijds beter heeft doorstaan. Snatch is minder een geheel met een simpeler plot. Al maakt de aankleding zoveel goed.

Niet echt de beste Peanutsfilm wat misschien te verklaren is aan de grotere aandacht aan Snoopy in plaats van Charlie Brown die eigenlijk interessanter is. Een langspeelfilm dat gebasseerd is op een cartoon dat meestal bestaat uit één regel is niet gemakkelijk. Het mist daardoor het vlottere tempo dat je bij de strips hebt. De liedjes werken ook niet helemaal, ondanks de medewerking van de Sherman Brothers (It's a small world after all, Mary Poppins, Jungle Book, ...). Wel goed is dat Charles M. Schulz zelf meewerkte aan de film (producer en schrijver) zodat de film ondanks z'n gebreken toch nog de sfeer mee heeft van de strips. Het had allemaal wat vlotter gemogen en meer aandacht aan de kinderen dan aan de hond. Niks mis met Snoopy, maar hij is de ideale aangever en zorgt voor geweldige clues, maar een hoofdrol is nog iets anders.

Moeilijk te beoordelen film. Het begint allemaal nogal traag en emotieloos. En daar komt ook geen beteschap in als Weaver in beeld komt. Nochtans acteert die niet slecht moet ik toegeven. Gaandeweg komt er wel meer schot in de zaak en de film heeft wel wat meer inhoud dan eerst blijkt. Alleen wil het nooit echt losbreken en blijft de film wat steken in een vergulden tv-film. Ik heb er van genoten, maar het is zeker geen blijver.

De zoveelste live action versie van een Disney klassieker die een zielloze versie maakt van een nostalgische film. Het werkt zelden helaas en door de overdaad aan CGI is het ook maar half 'live action' te noemen. Ook Snow White moet er aan geloven helaas en jammer genoeg zorgde dat al bij velen voor de nodige commotie nog voor de film gemaakt is. En niet vanwege de film zelf als je de commentaren leest...

Disney neemt bij de live action versies van haar klassiekers de ziel weg. Bij veel van die klassiekers lag de kracht ook niet zo zeer in het verhaal, maar de animatie en de liedjes. De songs zijn hier pover en de animatie van Snow White is vervangen door zeer lelijke en (om het nog maar eens te zeggen) zielloze CGI. Het resultaat is een film met weinig charme, slecht geacteerde hoofdrollen en gebrek aan humor en fantasie. Disney toonde recent aan met Ray and the Last Dragon en Encanto dat een originele animatiefilm toch goed kan zijn. Een groot verschil met de live action rommel die ze maar blijven maken.

Een heerlijke film die beter uitdraaide dan verwacht. De film is ook opgezet als een sprookje maar wordt serieus opgepimpt. Op de eerste plaats vertaalt zich dat naar een mooi fantasiewereld waar Burton in z'n mislukte Alice in Wonderland jaloers op mag zijn. Leuk om naar te kijken. De acteurs doen het best wel goed en zetten figuren neer die passend zijn in deze film. Theron is weer sterk en ook Stewart en Hemsworth vallen mee. Beetje jammerlijke verhaallijn is vooral die van de prins, waar het niet echt wil werken. Dat krijg je natuurlijk als je alle romantiek eruit haalt. Voor één keer mocht het dan, het is tenslotte een sprookje, vertonen ze geen romantiek.

Dat brengt me meteen naar de kritiek op deze film. Het is soms wat te braaf en ondanks de verfrissende regie en de knappe cinematografie, mocht het soms toch nog wat harder, met meer kruiden. Zeker voor een verhaal dat iedereen al kent. Qua verhaal is de film niet ver van het bekende sprookje gegaan, het is de opvulling van het script waar men creatiever mocht zijn.

Desondanks een zeer aangename film die beter uitdraaide dan die andere sprookjesverfilming Red Riding Hood.

Blijft een pareltjes. Een ietwat versleten pareltje, maar toch nog altijd mooi om zien. Eens moet een geanimeerde langspeelfilm de eerste zijn, en de start was zeker goed genomen. Disney was dan ook geen leek op dat vlak, alleen moest het wat langer, groter en epischer. Dat gaat de goeie kant op. Ondertussen zijn we al meer gewoon. Sommige dingen werken wat beter dan andere. De menselijke figuren zijn wat minder, af en toe is het te druk, maar verder wel mooi geanimeerd. Daar kunnen veel animatiefilms die later gemaakt werden, nog wat van leren. Ik ken beter animatiefilms dan dit, maar nog een pak meer slechtere.

Vers toegevoegd, meteen een recensie plaatsen. The Snowman is wat jeugdnostalgie, al is dat in tegenstelling tot veel andere nostalgische dingen toch nog blijven hangen. Een korte winter/kerst animatie die voor mij tot de absolute top hoort. De prachtige muziek, de eenvoudige beelden, de schaarse tekst die van de verteller komt, ... Een film voor het brede gezin met veel ruimte voor fantasie. Enkele jaren geleden de film eens gezien in ons cultureel centrum met muziek door een live orkest. Ik werd even meegenomen op een mooi reis.

Ik ben katholiek opgevoed en heb nooit het beeld gehad van de kerstman. Ik kende die wel, maar dat was geen Kerst voor mij. Nooit liefhebber geweest van de Coca Cola vrachtwagen met z'n kitscherige kerstparade. The Snowman laat zeer veel ruimte voor een kerstfilm omdat het evengoed een gezellige winterfilm kan zijn. Je haalt er uit wat je zelf wil.

Snowpiercer is een aparte film geworden met een thema over opstand en tirannie. De achterliggende boodschap is die van een maatschappij met 2 werelden: de rijken die alles hebben en in de hand houden en daarvoor de armen 'gebruiken'. In grote lijnen toch, want het heeft meer weg van de werelden die we kennen uit pakweg Hunger Games, V for Vendetta of The Matrix met een opperleider in een wereld die enkel regels kent om de betere helft te ondersteunen.

Los van dat thema is het vooral een actiefilm opgezet als een game met de trip van wagon tot wagon om te ontdekken wat er achter de volgend deur zit. Er vallen meer slachtoffers dan je zou verwachten en de humor is ook absurd genoeg om verrassend te blijven. Maar echt legendarisch wordt het nooit. Gelukkig wel voldoende om van de film te kunnen genieten. Met een cast die er voor geknipt is. Ed Harris en John Hurt zijn niet bepaald origineel, maar Tilda Swinton speelt één van haar vele absurde rollen (de vrouwelijk tegenhanger van Gary Oldman) en vooral Chris Evans is een aangename verrassing. En ook Kang-ho Song is een goeie meerwaarde. Je merkt wel de samenwerking tussen verschillende landen, zodat het toch net iets anders wordt dan je gewoon bent uit Hollywood.

Een komisch filmpje in de stijl van Miss Congeniality en D.E.B.S. En Cyrus zal bij filmliefhebbers te maken hebben met vooroordelen, maar acteert best niet zo slecht. Het verhaal is leuk en de figuren werken wel. Het is en blijft komedie en er zijn een pak slechtere komische films gemaakt. Bij de 'sisters' in high school is vooral Megan Park als Cotton leuk. Dit soort films werkt nu eenmaal met clichés, maar als het werkt (dit geval het domme blondje) hou ik er wel van. En ook Jeremy Piven is geschikt voor de job. Miley Cyrus is anders ook de moeite om te zien en doet wat denken aan de periode dat Lindsay Lohan nog niet verknipt was. Cyrus vergelijken met Britney Spears bvb gaat voor mij helemaal niet op. Al besef ik wel dat ik weinig filmliefhebbers zal vinden die deze 'So Undercover' zullen smaken.

Ik ben wel fan van Nirvana, zeer tevreden van de documentaire Kurt Cobain: Montage of Heck en z'n biografie leest heel vlot. Deze documentaire 'Soaked in bleach' voelt eerder aan als lijkenpikkerij met weinig respect voor de man. Typische Amerikaanse paranoia met beelden en tapes die zo worden weergegeven dat je na anderhalf uur herhalen dat het geen zelfmoord kan zijn, wel mensen vindt die overtuigd worden. De film brengt niets van Cobain weer, maar zet enkel de detective centraal. En dat is weinig interessant.

Een film over Facebook leek een even goed idee als een boek schrijven over Youtube. Maar de voorgeschiedenis van de site heeft genoeg stof om tot een verhaal te komen. Leuke ideeën blijven leuk tot er geld mee gemoeid is. Dan komen de spanningen en wil iedereen zijn deel van de koek. Ik heb geen idee wat de echte waarheid is achter Facebook. Misschien bevat de film wel fouten, scheppen ze een verkeerd beeld van bepaalde personages, ... Ik bekijk het enkel als een goed verhaal voor een leuke film. En dat is het uiteindelijk wel geworden. Een groot pluspunt is de zeer sterke soundtrack die terecht een Oscar won. En dan heb ik het niet over het mooie nummer van Scala in de trailer, maar de score tijdens de film. Modern en flitsend die een film over een website in z'n juist perspectief zet en meer tempo in de film legt. Hier kon moeilijk met strijkers gewerkt worden.

Zuckerberg wordt hier deels als een 'bad guy' neergezet. Terecht door z'n vriendin aan de kant gezet en niet echt begaan met mensen. Zijn intentie van Facebook was niet om veel vrienden te hebben, maar wel om het idee en de uitwerking ervan. Ik hoop voor de mens dat hij in het echt iets socialer is, anders zal hij de eenzaamste mens met de meeste 'vrienden' zijn. Sterk neergezet door Eisenberg trouwens die wel meer goeie rollen binnen haalde de laatste jaren.

De film van 2 uur ging snel voorbij, terwijl het vooral een film is over een student die een website bouwt, gevolgd door een rechtzaak. Maar er is voldoende stuff om het geheel interessant te maken en dankzij regie en filmmuziek is dit een zeer geslaagde film geworden. Terecht één van de toppers van 2010.

Op zich niet slecht, al had ik toch meer verwacht. Nu is deze film niet meer geworden dan een goeie documentaire die je het leven van Soeur Sourire weergeeft. De verdere uitwerking is nogal zoutloos en m'n is blijkbaar te braaf geweest bij het verfilmen van deze meest verrassende Belgische artieste die de wereld eventjes veroverde. Veel tristesse is er niet te zien in de film en het einde van de film komt dan ook deels raar over. Het is vooral omdat je weet wat er gaat komen dat de puzzel blijkt te kloppen. Een gemiste kans waar meer in gezeten had en die waarschijnlijk net als de verfilming van een andere grote Belg Damiaan (door Paul Cox in 1999) in de vergeethoek zal geraken. Ik hoop dat als er ooit een Brel of zo komt er toch gedurfder uit de hoek zal komen.

Toch een teleurstelling eigenlijk. Het onderwerp is niet helemaal nieuw maar het wordt teruggebracht naar de essentie zonder de nodige sensatie op te zoeken. Dat is een voordeel omdat het dan niet in clichés vervalt, maar zorgt tegelijk niet helemaal voor boeiende cinema. Het onderwerp is interessanter dan de kortfilm.

Soldaat van Oranje... een film waar ik al een tijdje sceptisch tegenover sta om hem al dan niet te zien. Als Vlaming ben ik helemaal niet vertrouwd met het verhaal (buiten het feit dat het oorlog was natuurlijk) en leek me de hoge score vooral een chauvinistische houding van de Nederlanders. De film dan toch maar bekeken om eindelijk een juiste mening te kunnen formuleren. Hopelijk zonder enige vorm van vooroordelen.

De film is ondertussen 35 jaar oud en dat merk je met momenten wel. Al valt het op zich nog mee. Paul Verhoeven toont hier dat hij een goeie regisseur is en dat hij met het quasi beperkte budget zo'n epos kan maken. Quasi beperkt, omdat het uiteraard wel over een geweldig budget beschikte (duurste Nederlandse film in die tijd), maar naar Hollywoodtermen (en zeker voor een epische oorlogsfilm) blijft het toch ietwat beperkt.

Nog positief zijn de acteerprestaties van Rutger Hauer en Jeroen Krabbé die de film toch wel dragen. Andere rollen zijn niet slecht, maar ook weer niet memorabel te noemen. Meteen ook de troeven van de film (Verhoeven, Hauer en Krabbé) die vooral bij de dialogen en de komische scènes goed scoren. Actie en spanning zijn iets minder, wat soms aan het budget en de ervaring te wijten is.

De film is zeer onderhoudend en geeft een mooi beeld van Nederland tijdens de oorlog. Een film die ik ook wel eens wil zien in België, een genre dat hier niet echt wordt gedaan in de filmwereld. Gaston's War, Klein Londen Klein Berlijn en De Vijanden zijn zowat de enige noemenswaardige films en staan ook niet meteen in de lijst van beste Vlaamse films. Het probleem dat ik toch nog heb met Soldaat van Oranje is de voorstelling van Erik Hazelhoff Roelfzema die 23 jaar was toen de oorlog uitbrak, heel de film door als een studentje wordt voorgesteld. Als leek (die het verhaal voor het eerst te horen krijgt) zie ik een hoop studenten in volle oorlog en begrijp ik niet echt waarom die Roelfzema met regelmaat promotie krijgt en het tot adjudant van de koningin maakt.

Een goeie film dus, alleen wat verouderd en visueel niet echt hoogstaand (heb je wel meer met Verhoeven) en de scriptschrijver heeft het net iets te studentikoos en rommelig gemaakt om er echt een indrukwekkende oorlogsepos van te maken. Maar ik begrijp goed dat dit vooral bij Nederlanders nog steeds een indrukwekkende film moet zijn.

Een luchtige western met een fijne cast. Bronson, Mifune en Delon vullen elkaar mooi aan en de mooie Ursula Andress is de finishing touch. Gelukkig maar, want verder is het niet veel soeps in deze film. Weinig sfeer eigenlijk en op het verhaal is ook niet terug te vallen. Terence Young is beter in z'n Bondfilms. Maar de acteurs doen hun best en maken er nog een aangename film van. Slecht is de film ook weer niet. Gewoon genieten, meer niet.

Eén van de zeldzame momenten dat ze spreken, al is het meer als gimmick dan dat ze echt dialogen hebben. De muziek is geweldig van vaste huismuzikant Scott Bradley. Er zit wel wat pit in de animatie en het spel tussen kat en muis is weer leuk om zien. Al is dit verder geen memorabele animatie, slecht is het zeker niet.

Vrij triestige copycat van Terminator of Robocop. Van mij moet het niet altijd om in een actiefilm alle personages een uitgebreid karakterschets weer te laten geven. Maar een basis acteerwerk kan geen kwaad en als de rest van de film dan nog gedragen wordt op clichés en magere actiescenes ben je als kijker niet echt tevreden. Nergens wordt je verrast. Een actiefilm die last heeft van bloedarmoede en dringend een transfusie kan gebruiken... 1*

Star Wars voor mij is een reeks films vol avontuur met gewoon fun, actie en helden vs het kwade. Simpel te volgen, groots in de sprookjesachtige aanpak. Met mysterieuze wezens, kleurrijke planeten en catchy oneliners. Niet de beste films ooit misschien, maar wel pure nostalgie die altijd te genieten zijn. Solo is het complete tegenovergestelde en voelt nog meer dan ooit aan als bandwerk. Een overbodige film eigenlijk met weinig verhaal, avontuur en spanning. Gelukkig deed Ford het zo goed, anders zou je een grondige hekel krijgen aan de figuur Han Solo. Met films als deze vergeef je meteen Jar Jar Binks.