Opinions

Op zich niet slecht, al had ik toch meer verwacht. Nu is deze film niet meer geworden dan een goeie documentaire die je het leven van Soeur Sourire weergeeft. De verdere uitwerking is nogal zoutloos en m'n is blijkbaar te braaf geweest bij het verfilmen van deze meest verrassende Belgische artieste die de wereld eventjes veroverde. Veel tristesse is er niet te zien in de film en het einde van de film komt dan ook deels raar over. Het is vooral omdat je weet wat er gaat komen dat de puzzel blijkt te kloppen. Een gemiste kans waar meer in gezeten had en die waarschijnlijk net als de verfilming van een andere grote Belg Damiaan (door Paul Cox in 1999) in de vergeethoek zal geraken. Ik hoop dat als er ooit een Brel of zo komt er toch gedurfder uit de hoek zal komen.

Toch een teleurstelling eigenlijk. Het onderwerp is niet helemaal nieuw maar het wordt teruggebracht naar de essentie zonder de nodige sensatie op te zoeken. Dat is een voordeel omdat het dan niet in clichés vervalt, maar zorgt tegelijk niet helemaal voor boeiende cinema. Het onderwerp is interessanter dan de kortfilm.

Soldaat van Oranje... een film waar ik al een tijdje sceptisch tegenover sta om hem al dan niet te zien. Als Vlaming ben ik helemaal niet vertrouwd met het verhaal (buiten het feit dat het oorlog was natuurlijk) en leek me de hoge score vooral een chauvinistische houding van de Nederlanders. De film dan toch maar bekeken om eindelijk een juiste mening te kunnen formuleren. Hopelijk zonder enige vorm van vooroordelen.

De film is ondertussen 35 jaar oud en dat merk je met momenten wel. Al valt het op zich nog mee. Paul Verhoeven toont hier dat hij een goeie regisseur is en dat hij met het quasi beperkte budget zo'n epos kan maken. Quasi beperkt, omdat het uiteraard wel over een geweldig budget beschikte (duurste Nederlandse film in die tijd), maar naar Hollywoodtermen (en zeker voor een epische oorlogsfilm) blijft het toch ietwat beperkt.

Nog positief zijn de acteerprestaties van Rutger Hauer en Jeroen Krabbé die de film toch wel dragen. Andere rollen zijn niet slecht, maar ook weer niet memorabel te noemen. Meteen ook de troeven van de film (Verhoeven, Hauer en Krabbé) die vooral bij de dialogen en de komische scènes goed scoren. Actie en spanning zijn iets minder, wat soms aan het budget en de ervaring te wijten is.

De film is zeer onderhoudend en geeft een mooi beeld van Nederland tijdens de oorlog. Een film die ik ook wel eens wil zien in België, een genre dat hier niet echt wordt gedaan in de filmwereld. Gaston's War, Klein Londen Klein Berlijn en De Vijanden zijn zowat de enige noemenswaardige films en staan ook niet meteen in de lijst van beste Vlaamse films. Het probleem dat ik toch nog heb met Soldaat van Oranje is de voorstelling van Erik Hazelhoff Roelfzema die 23 jaar was toen de oorlog uitbrak, heel de film door als een studentje wordt voorgesteld. Als leek (die het verhaal voor het eerst te horen krijgt) zie ik een hoop studenten in volle oorlog en begrijp ik niet echt waarom die Roelfzema met regelmaat promotie krijgt en het tot adjudant van de koningin maakt.

Een goeie film dus, alleen wat verouderd en visueel niet echt hoogstaand (heb je wel meer met Verhoeven) en de scriptschrijver heeft het net iets te studentikoos en rommelig gemaakt om er echt een indrukwekkende oorlogsepos van te maken. Maar ik begrijp goed dat dit vooral bij Nederlanders nog steeds een indrukwekkende film moet zijn.

Een luchtige western met een fijne cast. Bronson, Mifune en Delon vullen elkaar mooi aan en de mooie Ursula Andress is de finishing touch. Gelukkig maar, want verder is het niet veel soeps in deze film. Weinig sfeer eigenlijk en op het verhaal is ook niet terug te vallen. Terence Young is beter in z'n Bondfilms. Maar de acteurs doen hun best en maken er nog een aangename film van. Slecht is de film ook weer niet. Gewoon genieten, meer niet.

Eén van de zeldzame momenten dat ze spreken, al is het meer als gimmick dan dat ze echt dialogen hebben. De muziek is geweldig van vaste huismuzikant Scott Bradley. Er zit wel wat pit in de animatie en het spel tussen kat en muis is weer leuk om zien. Al is dit verder geen memorabele animatie, slecht is het zeker niet.

Vrij triestige copycat van Terminator of Robocop. Van mij moet het niet altijd om in een actiefilm alle personages een uitgebreid karakterschets weer te laten geven. Maar een basis acteerwerk kan geen kwaad en als de rest van de film dan nog gedragen wordt op clichés en magere actiescenes ben je als kijker niet echt tevreden. Nergens wordt je verrast. Een actiefilm die last heeft van bloedarmoede en dringend een transfusie kan gebruiken... 1*

Star Wars voor mij is een reeks films vol avontuur met gewoon fun, actie en helden vs het kwade. Simpel te volgen, groots in de sprookjesachtige aanpak. Met mysterieuze wezens, kleurrijke planeten en catchy oneliners. Niet de beste films ooit misschien, maar wel pure nostalgie die altijd te genieten zijn. Solo is het complete tegenovergestelde en voelt nog meer dan ooit aan als bandwerk. Een overbodige film eigenlijk met weinig verhaal, avontuur en spanning. Gelukkig deed Ford het zo goed, anders zou je een grondige hekel krijgen aan de figuur Han Solo. Met films als deze vergeef je meteen Jar Jar Binks.

Solyaris is een psychologisch drama dat net als die andere SF-klassieker 2001: a space odyssey antwoorden tracht te zoeken over filosofische vraagstukken. En net als die 2001 is dat niet echt iets wat me boeit in een film. Waar 2001 nog visueel vooruitstrevend was, mis ik dat bij Solyaris toch wel. Mooi is de film zeker niet. Misschien dat ik 2001 ooit nog kan waarderen, maar bij Solyaris zal dat wat langer duren vrees ik.

Top komedie uit de jaren '50. Billy Wilder laat zien hoe sterk hij is met het script en pingpongt met de dialogen. De timing zit enorm goed en vooral Monroe en Lemmon laten zien hoe groot hun komisch talent is. Het is ook meer dan enkel wat grappen aan elkaar, het verhaal is ook de leuk. Met de nodige spanning, avontuur, humor en romantiek.

Marilyn Monroe werd onterecht altijd over het hoofd gezien bij de Academy Awards. Haar talent werd onderschat en komedie deed het sowieso nooit goed. Voor haar rol in Some Like It Hot kreeg ze gelukkig wel een verdiende Golden Globe.

Somersault zit in het zelfde vaarwater als gelijkaardige films zoals Lilya 4-ever, Meisje, Thirteen, Rosetta, Bo, ... en als je verder kijkt Summer of love, Fucking Amal en Waterlellies. Films met een (of meerdere) puberende tiener die op zoek is naar zichzelf. Soms werkt dat in de film, soms weer niet. Hier dus niet. De film mist enige spoor en kan nergens de nodige sfeer maken. Visuele zaken als bijvoorbeeld het leven door een roze skibril liggen er iets te dik op om nog aangrijpend te zijn. Ik had pas het laatste kwartier het gevoel dat eindelijk de echte emoties boven kwamen. Jammer dat ik daar zo lang moest op wachten. Een misser.

Deze film is evengoed als Hotel Rwanda, de film uit 2004 waar uiteraard veel naar verwezen wordt. Terwijl Hotel Rwanda een meer gedramatiseerde film is met een beter verhaal, is hetzelfde onderwerp in Sometimes in April realistischer en harder weergegeven. De cast is geweldig en het is nog steeds jammer dat dit deels een quasi vergeten oorlog is. Dankzij de media komen oorlogen als WO I en II, Vietnam, Golfoorlog, Irak, Afghanistan meer in de kijker dan grote oorlogen en/of genocides als voormalige Joegoslavië, Cambodja, Armenië, Congo of ook Rwanda. Daarin slaagt deze film heel sterk. De focus ligt echt op de genocide zelf en de hardheid hoe puur op basis van Tutsi vs Hutu mensen massaal werden vermoord. En geen rebellen teger het leger, maar evengoed kinderen, vrouwen, ouderen, ...

Puur als film gezien, moet ik wel zeggen dat het geheel beter had gekund. Zaken als de betrokkenheid (of net niet) van de VN had beter uitgewerkt mogen worden en een betere regie om het als kijker nog aangrijpende te maken. Ok, de gebeurtenissen zijn hard, maar een onderwerp als dit mag gerust dat ietsje meer hebben om zeker een stempel te drukken bij de kijker. Dankzij films als Schindler's List of Saving Private Ryan zijn ook bij huidige generaties WO II gelukkig nog indrukwekkend. Platoon of The Brotherhood of War hebben zo ook hun verdienste.

Ik scoor de film toch vrij hoog omdat het op zich wel goed onderhouden is en vooral als documentaire zeer interessant is. Alleen zal ik me vooral de oorlog hierdoor herinneren en minder de film. Al is dat bij een onderwerp als dit niet slecht natuurlijk...

Sofia Coppola overtuigde me met The Virgin Suicides, maar vond haar Lost in translation toch iets minder. En met haar Bling Ring ging het helemaal bergaf. Ik verwachtte me dan ook niet echt aan dit pareltje. Toch gezien door de trailer en de inhoud.

De film lijkt cliché te lopen in het begin. Vader is acteur die leeft naar het geld dat hij verdient. En dan niet met mooie luxe, maar met feestjes en sex. Dag in dag uit, als een sleur. En dochter die voor de deur staat, waar hij zogezegd plots voor moet zorgen. Dat is het beeld dat je misschien zou hebben, maar al snel zie je dat ondanks zijn dagelijkse sleur, hij toch wel een mooie band heeft van vader en dochter. En hij zijn plicht met plezier doet om voor haar te zorgen. Het mooie aan deze film is vooral dat door omstandigheden vader en dochter wat langer bij elkaar zijn en Johnny juist door die momenten open bloeit en stilaan begint te beseffen hoe zijn leven verloopt. Dat loopt zo gemoedelijk en mooi. Coppola neemt de tijd om die emoties op een geloofwaardige manier weer te geven. Verre van cliché. De relatie tussen vader en dochter was niet slecht. Cleo was geen vreemde voor Johnny. Maar Johnny was vooral vader op de momenten dat hij zijn dochter had, daarnaast was hij feestbeest. Gaandeweg wil hij komaf maken met dat feestbeest om de vader in zich meester te laten zijn. Moest je mij niet kunnen volgen, moet je gewoon de film zien. Sfeer verwoorden is niet zo simpel in dit geval.

Stephen Dorff en Elle Fanning lijken niet meteen de topaffiche te zijn, maar zijn net wel de juiste acteurs op de juiste plaats. Zelden heeft een jonge actrice als Elle Fanning zo geloofwaardig gespeeld in een film. Meestal zijn die kindsterretjes in film irritante etters. Elle is als Cloe gewoon een kind. En de band tussen Cleo en Johnny zetten beide acteurs prachtig neer. Alles met de (weinige) mooie muziek op de juiste plaatsen en verschillende stiltes die de personages met hun emoties sterk in beeld brengen, meer moet dat niet zijn.

Mooie film die veel beter is dan verwacht. Een ontroerend pareltje.

Moonrise Kingdom voor volwassenen. Ingmar Bergman heeft later wat meer zwaardere films gemaakt, maar deze is nog vrij luchtig. Het onderwerp is daartegen wel gelaagd. Twee jongeren die zweven tussen tiener en volwassen worden, willen weg uit hun leven waarin de zon amper lijkt te schijnen. Een baas die dagelijks op de vingers tikt of een vader die drinkt. Het begin van een zomer waarin alles mogelijk lijkt, leven van dag tot dag. Maar het leven werkt zo niet natuurlijk en dat ontdekken de twee gaandeweg. Al zal die bewuste zomer nooit vergeten worden.

De film is wat minder zwaar, maar toegegeven dat de latere Bergman films visueel interessanter zijn. Toch zijn hier regelmatig prachtige shots en weet hij het licht mooi te bespelen in de zwart/wit setting. De prachtige Harriet Andersson doet sowieso de zon schijnen. Ironisch dat haar (beperkte) naaktscène in de film er net voor zorgde dat dit de meest succesvolle Bergman in de VS zou zijn. Bergman was ook verkocht, want hij had tijdens deze periode een relatie met Andersson. Bergman schreef deze film op maat van haar. Dat helpt en zie je ook aan het charisma van Harriet in de film.

Een wat atypische film van Ingmar Bergman. Veel luchtiger dan wat je van zijn bekendere titels gewoon bent. Nochtans zat Bergman niet bepaald goed in zijn vel dat moment. Sterk vermagerd en wat depressief. De film zal wat therapeutisch gewerkt hebben. En deels autobiografisch misschien? Gezien zijn stukgelopen relatie met Harriet Andersson en prille liefde voor Bibi Andersson (die beiden in de film te zien zijn).

Het is een zeer toegankelijke film en voor wie het werk van Bergman soms te zwaar vindt, lijkt dit een betere optie. Langs de andere kant mist het daardoor wel de nodige creativiteit en typische stempel van Bergman die hem net een bekend regisseur maakte.

Eindelijk nog eens een animatiefilm die creatief durft te zijn. Het doet wat denken aan de oude Europese animatiefilms, maar dan met een frisse wind. Dat het ook uit Europa komt zal daar wel iets mee te maken hebben natuurlijk.. De film is mooi om te zien maar heeft ook een aangenaam verhaaltje. Weliswaar voor een deel op kindermaat en met een moraal achter, maar bij Song of the sea past dat wel en stoort het zeker niet.

Song of the sea lijkt in het begin wel een originele, maar weinig charismatische film te worden. Gaandeweg komt het besef dat de film blijft hangen en zie je de creativiteit. Ik hou ook wel van het sfeertje en de passende muziek. Een aangename verrassing. Hier wil ik meer van zien.

Een Disneyfilm die nog te lijden heeft van de oorlog blijkbaar. Kort door de bocht is dit een jongen wiens ouders scheiden en bij Uncle Remus gaat luisteren naar verhalen die zonder dat de jongen het echt doorheeft telkens een boodschap meedragen. Uncle Remus is niet echt een boeiend figuur, het verhaal komt traag op gang en pas na een dik kwartier wordt je wakker geschud met de eerste brok animatie en het bekende liedje Zip-a-Dee-Doo-Dah.

Of de film nu racistisch is of niet is een aparte discussie. Qua setting speelt dit zich in de 19e eeuw en het is aan specialisten te zien of dat vlak voor of net vlak na de slavernij was... Gezien de kwaliteit van deze film is het voor Disney geen moeilijke keuze om het risico zelfs maar niet te nemen en een discussie op te wekken. Als ze The Black Cauldron nog niet eens deftig op de markt willen brengen...

De korte verhalen zijn even leuk, maar vrij kinderlijk. Het heeft wat weg van Reinaert de vos met z'n streken, maar dan zonder dat je het verhaal begrepen hebt. Een film die ooit z'n gezelligheid had en zeker overdonderd heeft door de mix tussen live action en animatie. Maar buiten een mooie noot in de geschiedenisboeken heb je er verder niet veel meer aan helaas.

Ik ken deze film via zijn remake Four Brothers met Mark Wahlberg, Tyrese Gibson en André Benjamin. Sterren van dienst in dit origineel zijn John Wayne en Dean Martin. In de bijrollen ook bekende gezichten als George Kennedy en Dennis Hopper. De film is een standaard western met de gekende Wayne in de hoofdrol die als gegoten is in dit soort rollen. De nodige humor en schietgevechten. Regisseur Henry Hathaway weet wat hij doet en creëert een gezellig westernsfeertje. Maar echt speciaal wordt het niet. En was het niet dat de remake zo goed meeviel, zou deze voor mij wat in de vergeethoek geraakt zijn. Leuk voor een gezellige filmmiddag/avond, maar meer ook niet.

Bij deze Ki-duk moest ik er toch even inkomen, maar eens de film bezig is ben je zo mee in het sprookje van de regisseur. Hij blijft toch maar steeds verbazen met een simplisme. Weinig dialoog, behalve als het moet. Dit verhaal is vrij eng qua locaties, en dat zorgt wel voor mooie intieme beelden, maar minder visueel. De ontvangkamer van de gevangene is daarbij gelukkig een uitzondering.

De film is mooi, dat mag gezegd worden. Maar kan nergens overdonderen zoals pakweg Bin-jip of Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom die je meer omver blazen. De acteurs zijn niet slecht, maar geven toch niet altijd alles denk ik.

Tot nu toe kan ik de films van de regisseur een hoge score geven en ik denk dat ze bij een herziening nog meer kunnen krijgen omdat ik dan sneller in de sfeer kan geraken. Zeker films die een herkijkbeurt verdienen. (maar nog niet direct)

Een oorlogsfilm over de verzetstrijdster Sophie Scholl. Benieuwd wat dat zou geven, want van WO II zijn al veel films gemaakt en ik ben niet zo vertrouwd met het verhaal van Sophie Scholl. De film zorgt niet voor een heroïsche aanpak met naïeve tieners die in opstand komen tegen de nazi's. Maar wel een beeld van enkele doordachte studenten die desondanks vol spanning hun ideeën verspreiden. De soundtrack helpt daar heel goed bij. Mooi gefilmd.

Ook al waren er meerdere spelers in het spel, gaat de film vooral over Sophie en dat is niet verwonderlijk. Het is vooral genieten - weliswaar vol spanning - hoe het gesprek verloopt bij de ondervraging. De clash tussen ideeën en dan valt op hoe mondig Sophie is en ze voet bij stuk houdt. Niet omdat ze zich moet verdedigen, maar wel omdat ze gelooft in de dingen die ze heeft gedaan en geschreven. Dat zet zich later ook verder in de rechtzaal en je merkt dat ze van alle verdachten het sterkst in haar schoenen blijft staan.

De film focust zich vooral op personen, met Sophie in het bijzonder natuurlijk. En dat lukt door de opbouw van de spanning en de acteerprestaties. De gebeurtenissen zijn echt gebeurd en in het echt zal alles nog harder geweest zijn. Maar de film wil niet enkel de gruwel van de oorlog vastleggen, maar vooral de stem van mensen die het niet eens zijn met het regime. Hoe wet botst met gezond verstand en geweten. Hoe de nazi's met een kanon schieten op een mug als het neerkomt op een aanval op hun gedachtengoed. Gewoon het feit dat onder Hitler zelfs de verkeerde woorden en gedachten genoeg waren om hard op te treden...

Een Hollywoodblik op de holocaust. Anno 1982 was bovendien het nog niet zo evident om zo'n film te maken. Dit zal zeker toen nog meer impact gehad hebben. De focus van de film ligt echter bij de driehoeksrelatie en gaandeweg komt de link en de gevolgen van de oorlog naar boven. Het drietal lijkt met momenten wel een groep hipsters en ik moest snel denken aan de film Dreamers. De wat naïeve schrijver heeft te maken met 2 mensen die zich onttrekken van de realiteit. Hij blijkt gek te zijn en zij draagt de gevolgen van de holocaust waar ze weliswaar van ontsnapt is maar het psychologische litteken nooit meer zal genezen. Vluchten in een fantasiewereld is dan ook haar enige oplossing. Stilaan opent ze zich toch voor de schrijver en vertelt over haar verleden.

Het duurt wat om in de film te komen en is ook weinig boeiend in het begin. Er zijn ondertussen ook al meer films gemaakt over de gruwel van de oorlog die verder gaan bij het in beeld brengen. Voor generaties die de oorlog niet hebben meegemaakt, is dat een grotere indruk dan in deze Sophie's Choice. Ook al zijn de gebeurtenissen uiteraard sowieso indrukwekkend en gruwelijk. Het gaat over de manier hoe je dat in een film wil en kan geven. De scènes over het verleden zijn dan ook de meest interessante. Meryl Streep is een echte Hollywood-actrice die mooi past in het profiel dat ze er hebben van actrices, maar hier is ze echt wel sterk. De keuze van haar personage Sophie is dan ook een klassieke scène.

De verfilming van Disney's Fantasia. Toch het gedeelte van de tovenaar, niet het muzikale stuk dat in Fantasia werd toegevoegd om er een volwaardige film van te maken. Het zou leuke effecten moeten opleveren, maar dat doet het helaas niet. Geen echte verrassingen, weinig humor en amper de nodige charme. Uiteraard in deze film met een love intrest, al komt het wel erg verplicht over. Alles oogt vrij standaard en het resultaat is een 80's familiefilm die nog braver is dan een aflevering van Kabouter Plop. Hopelijk heeft de cast zich wat geamuseerd, voor mij was dit vrij saai eigenlijk. Hier kan je toch een sterke avonturenfilm van maken. Het zijn toch tovenaars! Een beetje fantasie mag dan wel.

Een film over twee kinderen die bij geboorte werden verwisseld en daardoor een hoop vraagstukken in gang steken. Over het ouderschap, over opvoeding en het verschil tussen opvoeding en bloedverwantschap. Het is nooit zwart/wit en komt stapsgewijs tot uiting. Een mooie film die nooit heel groots wordt, maar wel weet te raken. Het mooie aan de film is dat het ook zelf geen pasklaar antwoord heeft en figuren laat zien die nogal verschillen van elkaar, maar tegelijk elk op hun manier het beste voor hebben.

De films van Ozu blijven toch heerlijk. Ik zag vlak hiervoor de Indische film Pather Panchali, dat me veel minder lag en door de muziek van Shankar veel drukker overkwam. Tijd voor een Ozu, waarin de rust wederkeert. In zijn films zet hij als een getuige de camera discreet neer, alsof hij niet wil storen in het leven dat zich afspeelt in beeld. De camera staat ook altijd op de ideale plek zodat je een prachtig beeld krijgt van de scene. Met de sfeervolle muziek op de achtergrond ben je helemaal aanwezig in het gezelschap.

Early Spring is niet mijn eerste Ozu, dus soms de schrik dat ik net al die sterke films van hem al gezien heb en het alleen maar minder kan. Maar Early Spring haalt evengoed een hoog niveau. Niet de beste uit de reeks, maar wel een karaktervolle prent waarin je de hoofdfiguren ziet evolueren. In de film volgen we een koppel met huwelijksproblemen. Ze lijken meer en meer uit elkaar te groeien, al spelen de omstandigheden rond hen wel mee hoe het verder zal lopen en welke keuzes er gemaakt (moeten) worden. Met op de achtergrond een tijd waarin de oorlog nog niet lang achter hun ligt en de echo er van nog weerklinkt. Maar tegelijk ze leven in een nieuwe meer Westerse tijd. Wat ook invloed heeft op het leven van de mensen.

Ik zag onlangs de film Onward van Pixar, toch een slechte animatie. Benieuwd of de studio het nog in zich had met Soul. Ik heb een paar films van de studio op 3,5 staan, maar hoger scoort Pixar toch niet bij mij. Soul maakt alvast veel goed, al moet je wel houden van de Pixar-stijl. Het verhaal is niet slecht met enkele leuke personages. Maar het vervalt dan weer snel in één of andere boodschap en wat standaard humor. Het lijkt dat de makers wel wat in handen hebben om er iets moois van te maken, maar dat er toch regels zijn waar aan voldaan moet worden. Net als bij de Marvel-films, waar er sterke limieten zijn aan de creativiteit.

Opvallend was de ode (of is het diefstal) aan La Linea, de korte Italiaanse animaties (jaren '70 en '80) van een figuurtje dat bestaat uit een lijn. De switch van zielen tussen man en kat is dan weer iets van Shaggy Dog of Freaky Friday. Dat was toch iets minder en is vooral gedaan om komediescènes te spelen. . En veel randfiguren zijn ook maar doorsnee figuren. Maar verder is het wel een aangename film en één van de betere Pixarfilms van de voorbije jaren.

Soul Deep per toeval ontdekt eigenlijk. Een overzicht van de soulmuziek doorheen de geschiedenis waarbij telkens stil gestaan wordt bij enkele sleutelfiguren. De heerlijke vertelstem van Colin Salmon neemt je mee in een avontuurlijk en vlot verhaal dat vooral bestaat uit beelden en muziek. De getuigenissen zijn enthousiaste mensen met een passie voor het vak. En mensen die ook weten wat ze zeggen. De muzikanten zelf, de producers, de songwriters, de artiesten, ... Daarmee staat de serie quasi op gelijke hoogte als The Blues (2003), de 7-delige serie over de geschiedenis van de blues. En met de 8-delige serie Country Music (TV Mini-Series 2019) over de geschiedenis van de country (met 1 aflevering teveel om op Moviemeter te mogen staan).

Vollediger ga je dit niet snel terugvinden volgens mij. De serie maakt een vrij compleet beeld en sluit de geschiedenis mooi aan elkaar met niet alleen muziek, maar ook de band met het maatschappelijke leven. Van dit niveau muziekseries mogen er meer gemaakt worden.

In tegenstelling tot het eerste deel van Scorsese zelf, gaat Wim Wenders in op drie namen uit de Blues. Blind Willie Johnson, Skip James en J.B. Lenoir. De twee eerste kende ik wel, maar de laatste niet. Wenders weet waarover hij spreekt (film, want de film is gesproken door Laurence Fishburne), dus het portret van de drie bluesgitaristen is best wel interessant. Zeker omdat het niet de meest evidenten namen zijn uit het lijstje. Zoals Muddy Waters, B.B. King of John Lee Hooker. Hij gaat duidelijk voor de artiesten en hun muziek. Met artiesten van nu die hij een nummer van hen laat brengen. En daar wringt het schoentje toch wat. Ik mis de link met het geheel, de invloed van blues, de echte liefde van die artiesten. Waarmee ik niet wil zeggen dat ze dat niet goed gedaan hebben.

Gaandeweg gaat het wel beter, als je merkt dat blues toch wordt opgepikt. Vooral in Europa dan. En het feit dat de legendes uit begin 20e eeuw nu wel helden zijn, maar ze zelf meestal in armoede zijn gestorven. Met wat geluk leefden ze lang genoeg om op oudere leeftijd nog op een podium te mogen staan. Net niet oud genoeg helaas, om ook met hen te doen wat gelukt is met de artiesten uit de Buena Vista Social Club.

Als documentaire bracht het mij in elk geval veel bij. Soms liep het wel niet zo vlot, en ik vraag me nog altijd af waarom net deze drie figuren door Wim Wenders gekozen werden. Maar misschien vergelijk ik wel te veel met het eerste deel van Scorsese, die helemaal op zoek gaat naar de roots.

Het soort humor dat je krijgt bij de Scary Movie films met een zeer grote knipoog naar Airplane. Met momenten moet je wel even glimlachen en is het wel leuk om te zien. Maar dan weer komt de onderbroekenhumor boven en krijg je een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Zeker geen topper en de film geeft enkel waar het goed in is: grappen en grollen waar je niet echt bij moet nadenken.

Een film die absoluut niet bijzonder begint met het ultieme cliché van een groep jongeren in een afgelegen bos. Gaandeweg lijkt de film nog wel moeite te doen om sfeer op te bouwen, maar elke poging loopt op niets uit voor het echt goed werkt. Bovendien zijn de scènes met enige actie zo slecht gedaan - zelfs voor een B-films als dit - dat het eerder slecht is dan lekker fout. Jammer, want ook al wordt dit sowieso niets, kan met een beetje zelfspot en iets meer sfeer dit nog een aangename horror worden voor liefhebbers van het genre.

Tijd voor een herziening van deze film. Ik wist dat deze film wel wat humor had. En ik moet toegeven dat de film echt wel leuk is om te zien. Humor van een nostalgische tienerniveau in het genre van Bill & Ted's excellent adventure en Wayne's World. De humor werkt wel en de film zit vol met verwijzingen naar andere horrorfilms. Een film die zichzelf dus niet au serieux neemt en gelukkig meer aandacht besteed aan de humor dan aan de horror (wat veel van dergelijke B-films compleet de mist in gaat wegens laag budget en slechte effecten).

Een film die probeert zich in te leven in de wereld van doven en slechthorenden, met een muzikant die zo goed als doof wordt. En hoe die daar mee omgaat, negeert, omarmt, vervloekt. Ik ben zelf (amateur) muzikant en groot muziekliefhebber, dit moet gewoon een klap zijn. Zelf ken ik in de familie enkele mensen die zeer slecht horen en er mee moeten omgaan. Wat wel eens botst tegen onbegrip van de omgeving. De film is geen louter experiment waarbij een hele film vanuit een doof perspectief is gemaakt, maar probeert net de 2 werelden (die voor het hoofdpersonage bekend zijn) door elkaar te laten vloeien.

Ik moest bij de vertolking van Riz Ahmed denken aan Matthias Schoenaerts en als ik nadien meer info opzocht, bleek dat die enkele jaren voordien was gecast in de hoofdrol. Maar het project duurde voor het kon starten en tegen dan waren er al nieuwe namen aan de film verbonden. Riz Ahmed schitterde wel in deze film en werd terecht genomineerd voor een Oscar.