Opinions

Verfilmingen van een boek zijn niet evident en het valt op dat vooral bij Stephen King het eerder de mist in gaat dan een geslaagde vertaling. Maar af en toe lukt het wel. Misery op zich wel dicht bij het boek. Het is de toen nog vrij onbekende Kathy Bates in de hoofdrol die echt wel opvalt naast bekendere namen als James Caan en Lauren Bacall, 2 grote namen uit het oude Hollywood die toch een andere acteerstijl hebben dan Kathy Bates. Caan en Bacall zijn vrij standaard en de rest van de film wordt vooral gedragen door Bates en het verhaal van Stephen King. Visueel is het niet bijzonder en het geheel voelt wel wat gedateerd over. Ook omdat de acteurs naast Bates niet echt opvallend bezig zijn. Het flauwe gedoe van bvb de sheriff is toch wel een pijnpunt dat je in veel Stephen King films ziet en de sfeer geen goed doet.

Goeie film op zich wel als je houdt van Stephen King en met Bates wordt het nog wel interessant. Maar meer is het niet echt helaas. Rob Reiner doet het niet slecht, maar is een vrij brave regisseur die zich bezig houdt met een verhaal te vertellen. Zonder veel ruimte voor creativiteit of veel sfeer met films die over het algemeen ondertussen gedateerd zijn.

Niet meteen de beste Monroefilm, maar wel memorabel. Hoe dit toch nog tot een goed eind is geraakt, blijft toch een raadsel. Regisseur Huston was tijdens die momenten verslaafd aan drank (viel soms in slaap tijdens het filmen) en gokken (de filmmaatschappij moest soms tussenkomen om gokschulden terug te betalen). Marilyn Monroe lag in een scheiding met haar toenmalige man Arthur Miller. En de gezondheid van Clark Gable was ook niet meer wat het moest zijn. Misschien een voorteken, want Gable stierf kort na de opnames, Monroe het jaar daarna, Montgomery Clift (Perce) in 1966 en Thelma Ritter in 1969.

De omstandigheden waren dan wel niet goed, de prestaties des te beter. Het verhaal zelf is immers nogal pover en de film moet het vooral hebben van de acteerprestaties met een voortreffelijke Monroe en Gable in glansrollen. Het eindresultaat van de film is dan ook een aangename klassieker, al is het als film zeker niet de beste die er gemaakt is. Maar vakmanschap werpt evengoed z'n vruchten af en het is uiteindelijk toch genieten.

Ik ben niet de grote fan van Taylor Swift, maar als muziekliefhebber was ik toch wel geïnteresseerd over de zangeres waar ik niet zo veel over wist. En ik ben door de documentaire zeer aangenaam verrast. Niet dat ik nu ineens gek ben haar muziek, al is haar album 'folklore' niet slecht. Maar het is een boeiende documentaire die niet in de stramien lijn gaat van biografieën met ofwel een rise & fall verhaal ofwel een hoop babbelende mensen met tussendoor de grootste hits van de artiest.

Miss Americana volgt de zangeres zelf en minder de popster die ze op het podium vertolkt. De zangeres die opgroeit met country en ambitie heeft om te schijnen op een podium. We zien haar achter de schermen werken aan nummers en professioneel groeien. Maar ook de mindere kant van het sterrendom waar ze mee te maken heeft. De haat op sociale media, de vooroordelen over haar omdat ze een jonge blonde popster is met veel glitter, en ongewenste seksuele handelingen die veel vrouwen meemaken. We krijgen in een docu nooit de echte persoon te zien, maar hier kom je toch dicht bij Taylor zelf. Hoe ze emotioneel omgaat met bepaalde dingen. En uiteindelijk ook de stap durft zetten om zich uit te spreken publiek over bepaalde dingen. Wat niet evident is, omdat ze op dat podium staat voor muziek. En ze op voorhand weet dat maatschappelijke of politieke uitspraken sowieso voor tegenwind en nog meer haat zullen zorgen.

Het blijft een documentaire en visueel is het niet zo enorm bijzonder. Maar het evenwicht zit goed, we krijgen Taylor Swift te zien, niet louter een podiumact of een hoop getuigen. Het is boeiend gemaakt en vormt ook een geheel. Wat niet altijd het geval is als je doorheen de jaren beelden hebt en er een geheel van gaat maken. Zeer aangenaam verrast.

Dit heeft de tijd best goed doorstaan. Een heerlijke komedie die brengt wat je er van kan verwachten. Deed een beetje denken aan Sister Act met een hoofdpersonage dat omwille van omstandigheden in een rol zit die ze niet gewoon is. Het is over het algemeen wat standaard verhaal natuurlijk, maar ik moest toch regelmatig lachen.

Sandra Bullock draagt de film zonder probleem, met een heerlijke Michael Caine. Terwijl in de meeste films de vrouwelijke bijrol eerder voor het zicht is en het aangeven van dialogen aan het hoofdpersonage, is dat hier een ideale rol met Benjamin Bratt.

Meer moet je er niet achter zoeken, dit is een gezellige komedie. Maar het werkt wel.

Fantasy mag dan wel de specialiteit zijn van Tim Burton, het is van Big Fish geleden dat hij in dat genre nog iets moois gemaakt heeft. Verder zijn het vooral de animaties als Frankenweenie en Corpse Bride die de moeite waren om te zien. Andere films moeten de meubels vooral redden met een sterk verhaal, maar missen de charme van echt goeie fantasy. En de mooie werelden van Burton in de jaren '80 en '90 liggen ook al achter ons.

Ik kende het verhaal niet van Miss Peregrine's home. Het is duidelijk een kinderfilm en het verhaal is zeker leuk. Kan me voorstellen dat jongere kijkers (of lezers) hier zeker van kunnen genieten. De hoofdrolspeler is weinig boeiend en bij veel andere figuren merk ik toch wel wat een geforceerd acteren. Miscasting? Slechte acteursregie? Samuel L. Jackson doet al jaren hetzelfde, maar met namen als Eva Green en Judi Dench zou je toch meer mogen verwachten. De jonge Ella Purnell valt nog het meeste op.

De setting is wel mooi gelukkig, al had de aankleding beter gemogen. Dit is dezelfde cinematograaf als Amélie Poulain en Inside Llewyn Davis. Dan mag het toch wel wat meer zijn.

Deze film was nog wel leuk om eens te zien en misschien wel aangenamer voor kinderen. Een topfilm is het zeker niet. Daarvoor loopt alles te veel zónder fantasie.

Mooi verhaal, al is het over het algemeen wel vrij voorspelbaar. Het is in elk geval een gezellige animatie en zeker niet te druk. Maar in het achterhoofd heb je het gevoel dat je dit allemaal al wel eens gehad hebt. De humor is best te genieten, de animatie valt op zich wat tegen. Er zit in elk geval genoeg tempo in en het verveelt niet. Maar de kans is groot dat ik deze film volgend jaar al vergeten ben...

Een licht verjaard Hollywooddrama dat tegelijk oppervlakkig blijft en toch duidelijk met vakmensen gemaakt is. Je hebt een geweldige cast en crew die het niet slecht doen (acteerwerk, camera, muziek), maar het wil ook nergens dát speciaal worden. Het weet misschien niet goed waar zich te situeren in de filmgenres. Geen echt standaard drama of avonturenfilm, maar een historische film die de koloniale feiten wel weergeeft maar ook weer niet hard aanklaagt. Ironisch genoeg kiest de film qua verhaal toch de kant van de lokale indianen, maar tegelijk zijn ze ook hier maar figuranten en is het soms een gevecht welke kolonisten nu het meest gelijk krijgen.

De film heeft zeker voldoende sfeer. Ik had wel iets meer pit verwacht. Maar anderzijds is het net die ietwat conservatieve en Hollywood-kwalitatieve aanpak die ervoor zorgde dat de film het ook goed deed bij de Oscars.

De originele acteurs van MI waren al niet echt tevreden over deze film. Het wijkt dan ook sterk af van de serie. Maar levert het los daarvan een goeie blockbuster op? Op zich valt dat nog wel mee met enkele iconische scènes die door de vele parodieën ondertussen in het filmgeheugen gegrift zitten. Brian De Palma zet een robuuste blockbuster neer met een interessant verhaal en wat film noir elementen. Het is gewoon entertainment geworden met een film die ondertussen toch wat gedateerd is. Maar nog best te genieten.

Ik ben niet echt fan van Tom Cruise die nogal een blaaskaak is. Maar vanaf MI 4 werd de franchise toch best te genieten. En als Cruise niet bezig is met in de spiegel te kijken, is hij een sterke stuntman. Dat komt ook in dit 7e deel van pas. Mission Impossible moet het toch wel van de stunts en streepje humor hebben met de nodige spanning. En misschien komt het wel door het verhaal te rekken om er een tweedelige film van te maken, dat er toch wel wat overbodige ballast in zit en de fut er soms wat uit was. Een iets te grote cast waarbij weinigen de nodige airplay krijgen. Ik mis het plezier en de echte spanning. Die zat er bij de actiescènes wel in.

Want dat moet wel gezegd worden. De 'grootste stunt in de filmgeschiedenis' volgens de kranten (daar zal Jackie Chan en voorganger Buster Keaton zaliger even mee lachen) is ondertussen geen groot geheim. Filmisch zijn er betere stunten, al blijft het wel de moeite en zal het maken best wel gevaarlijk geweest zijn. Daarvoor zeker hulde aan Cruise. De begin chase en de finale zijn beter. De begin chase deed enorm denken aan Fast X, wat niet helpt als exact dezelfde locatie wordt gebruikt. Deels gelijkenis dus, al doet MI gewoon haar eigen ding en was dat best wel leuk om te zien. De finale was ook indrukwekkend en paste mooi in de franchise.

Hollywood moet stoppen om hun franchise finales in 2 of 3 te kappen met films die veel te lang duren. Daardoor krijg je ook te veel onnodige opvulling mee. De scènes met acteur Shea Whigham mag je alvast helemaal schrappen. MI 7 is niet het beste deel uit de reeks, maar wel een leuke blockbuster met enkele aangename momenten.

Christopher McQuarrie heeft in mijn ogen de serie weten redden en met het duo Simon Pegg en Ving Rhames naast de houten Cruise, is het soms ook wat fun. Maar je zit met Cruise natuurlijk, die gelukkig nog wel goed is in de stunts, maar het charisma mist van huidige actiehelden als James Bond (Daniel Craig) of John Wick (Keanu Reeves). MI Fallout is een mooi deel uit de reeks geworden met enkele leuke scènes, boeiende actie en de nodige achtervolgingen. Verder is het wat rommelig en weinig inspirerend, maar de actie maakt veel goed. Entertainment dus, al ziet iedereen er wat moe uit in de film en mag het gerust een frisse insteek krijgen bij het volgende deel.

Beter dan de verschrikkelijke voorganger. Dankzij Pegg en Renner eigenlijk die voor de enige interessante figuren zorgen. Het verhaal is standaard, al is dat meestal wel in dit soort films. Helaas is er geen alternatief zoals charmante oneliners, humor of opvallende actie. Cruise speelt weer een standaard figuur en zal nooit verder komen dan de wannabe James Bond die hij probeert te spelen. Het begin is wel nog leuk en dankzij het eerder genoemde duo van acteurs is de film nog net bekijkbaar. Al hoeft voor mij geen extra deel in deze zwakke filmreeks.

MI blijft een overroepen franchise die het voor mij nooit kan halen bij de James Bond reeks. Niet dat die alle delen zo geweldig zijn, maar na wisselend succes heeft die met de komst van Daniel Craig toch wel de trein van de 21e eeuw perfect gehaald. Sinds Simon Pegg er bij is en ook Ving Rhames is terug volop aanwezig. Dat zorgt voor een sterk team dat de houten Ethan Hunt wat in evenwicht houdt als personage. Na het veel verschrikkelijke Ghost Protocol is de serie terug stabieler geworden met Rogue Nation. Leuke entertainment, al is het niet meer dan wat vertier. De fijne stunts maken veel goed, al is het soms een Jackie Chan wannabe.

Net zoals zowat alle andere actie franchises, had Mission Impossible ook te maken met ups en downs qua niveau. Ben ook niet echt fan van Tom Cruise, maar de laatste films viel het best wel mee. De man is nu 62 jaar en het is goed dat hij dit afrond voor het gênante wordt.

Final Reckoning is niet alleen het sluitstuk van de franchise, maar ook een 2e deel van de finale Dead Reckoning. Een trend sinds enkele jaren om je finale in 2 films te delen. Er komen veel puzzelstukjes samen, dus is een grotere opbouw misschien wel handig, maar het wordt ook te hard uitgerekt. En de film moet dan ook wat te veel uitleggen zodat je als kijker nog kan volgen. Wie een franchise wil zien, moet tegenwoordig eerst huiswerk maken. Al is het niet zo problematisch als de MCU.

Maar het is geen slechte film. Cruise staat (naast zijn gedoe bij Scientology) bekend om zijn stunts en dat zit ook goed in deze film. De actie zit zeker goed. En eens je door een hoop geleuter geraakt om de film te vullen, maar ook om de kijker alles nog eens uit te leggen, komt de gekende spanning met de aftellende deadline weer boven en zit je als kijker te genieten.

MI: Final Reckoning is niet het beste uit de reeks. Ook hier had deel 1 e 2 best 1 film gevormd met een hoop dingen er uit geknipt. Maar een groot deel valt best mee en het is vooral een waardige afsluiter geworden met een terugblik naar de vorige films. Deels om de fans een plezier te doen, dat is het betalend publiek ten slotte, maar ook een ode aan de gekende actie franchise. Er was een Mission Impossible voor Tom Cruise en er zal ooit nog een na hem komen. Maar tijd om dit te laten rusten. Cruise slaagde er toch mooi in om de serie naar zijn hand te zetten en er zijn stempel op te drukken.

Een zeer arrogante Tom Cruise. In de jaren '90 was hij nog wel te doen met de eerste MI en films als Magnolia en Eyes Wide Shut. Cruise in de '00s is een veel minder sympathieke acteur. De serie neemt hier ook een bocht te vergelijken met eerste sequels van de Fast & Furious reeks die ook gaandeweg het racen wat zouden lossen om heist-films vol actie te worden. Mission Impossible lost ook het spionage om te kunnen uitpakken met grote stunts. Cruise is dan ook niet meer de spion in een spannende thriller, maar een overjaarse puber met wat langer haar die de adrenaline graag opzoekt. Weinig goeie tegenspelers ook.

Wat overblijft zijn enkele actiescènes, maar de franchise zou hierin gaandeweg toch een beter evenwicht in vinden. Anthony Hopkins is even te zien vanop de zijlijn, denkelijk om zo het spotlicht van Cruise niet weg te nemen. Cruise acteert helaas gewoon naast iedereen. Misschien wel het minste deel uit de franchise.

Zet Ethan Hunt van MI 2 en 3 naast elkaar en je krijgt verschillende personages. We vallen de film al meteen binnen over een konijnenpoot en hij lijkt getrouwd te zijn. Al blijft zijn vrouw verder een randfiguur die ondanks 2 films in de franchise nogal onbekend blijft. En we zullen nooit weten wat de konijnenpoot is, dat wordt zelfs nooit verklaard. Ze doen de moeite zelfs niet om er iets onbegrijpelijk rond te breien. De teamgenoten zijn de hulpjes van de dag die je niet moet onthouden. Alleen Luther en Benji zijn nog de moeite.

Het geheel is een rommeltje met een saai verhaal. De actie maakt niet veel goed, het is allemaal nogal random. Ze doen geen moeite om spanning op te bouwen. Alsof de regisseur vraagt om alvast te schieten tot er cut geroepen wordt. En dan hup naar de volgende scène.

Mission Impossible is vooral in de eerste drie films niet bepaald een sterke franchise. Haal de bekendheid (acteertalent kan ik het niet noemen) van Tom Cruise weg en de films zakken helemaal in als een pudding. Hierna wordt het iets beter met betere stunts en actie. Vraag is of het nog wel wat met Mission Impossible te maken heeft natuurlijk. Het heeft meer weg van Fast & Furious met heistfilms.

Zelfs anno 1988 zal dit in de VS een opvallende film geweest zijn die indruk heeft gemaakt. Qua verhaal lijkt het soms op een thriller van John Grisham, maar zelfs dan kent het nog haar impact. Het relaas van 2 agenten die elk op hun eigen manier vinden dat het genoeg is en een halt willen toeroepen aan de zoveelste racistische moord. Het moment is op haar kookpunt. Veel meer mensen protesteren in de jaren '60 tegen racisme en de stem klinkt ook steeds harder uit blanke hoek. Een jaar voor deze feiten sprak Martin Luther King de woorden 'I have a dream'. En ook veel bekende artiesten spreken zich publiek uit. Daarmee is het racisme nog niet weg, maar kan de moord op 3 activisten in een Amerikaanse stad doordrenkt van corruptie en racisme uit het zuiden, er niet zomaar mee weggeraken.

De 2 agenten pakken dat ook aan op hun eigen manier. De jonge FBI-agent uit het noorden die een einde wil maken aan dat racistische verleden. Ambitieus als hij is, trekt hij alle registers open om de zaak op te lossen. De ervaren agent uit het eigen Mississippi is deels moe gestreden omdat hij weinig steun vindt in het lokale politiekorps dat evengoed mee schuldig is. Die ervaart dat hij buiten de lijntjes moet kleuren om iets gedaan te kunnen krijgen. Gaandeweg vinden ze elkaar wel in de verschillende manieren van aanpak.

Een boeiende film met een verhaal dat nog steeds actueel is. Sterk geacteerd, passende regie en montage die zorgen dat het verhaal de nodige pit heeft. Na 30 jaar nog steeds relevant!

Ik had net het boek van Stephen King nog eens onder handen genomen besloot dan de film te bekijken. De verfilming blijft het boek vrij trouw en schets de situatie mooi meer. Wat vooral stoort aan deze film is het totale gebrek aan acteren en ook de samenhang van het script is niet echt alles. Alsof men het boek heeft genomen en gewoon geknipt om het in een film te kunnen gieten.

Groot voordeel voor de filmmakers is dat je in een mist niet 100% aandacht moet besteden aan de creatures. Die komen toch nooit helemaal of duidelijk in beeld. Origineel is dan weer het einde, dat anders is dan in het boek. Het zelfde effect als bij I am Legend (ook het boek van gelezen), dat qua einde aangepast is naar de gewoontes van de Amerikaanse cinema.

De film kan er nog wel door, omdat het gegeven wel werkte en je dankzij die mist toch ietwat een beklemmend gevoel krijgt. Jammer genoeg veel te weinig en het talentloze acteerwerk zorgt dan weer dat je niet echt in het verhaal zit. Dat lukte bij mij dankzij het lezen van het boek dan net weer iets beter. Geen idee wat het effect is als je de film kijkt zonder het boek te kennen, maar een hoogvlieger zie ik er duidelijk niet in. Aanrader zou ik het zeker niet noemen, maar heb al slechter films gezien.

Een leuke animatie die qua verhaal niet veel bijzonder doet en nog altijd mikt op een jong publiek, maar het spervuur aan grappen ligt hoog genoeg. Dat in combinatie met de mix tussen 3D en 2D animatie, zorgt voor een film die beter is dan je zou verwachten. De makers doen alvast meer dan met de computer een animatie uit de band te laten rollen, je merkt het enthousiasme achter de schermen en het idee om er toch wat creatiever mee om te gaan. Achter de vele grappen en mooie beelden, ziet dan wel een standaard verhaaltje. Maar verder is het wel een aanrader.

Moana is een film volgens het boekje en dat is jammer. Niet dat je van Disney meteen de meest originele ideeën moet verwachten, maar dit hebben we toch al zoveel gezien. Tangled en Big Hero 6 sprongen er de voorbije jaren voor mij wat uit. Jammer genoeg dweept het grote publiek vooral met titels als Frozen of Zootopia. Mooie animatie is wel aangenaam om te zien, maar door de huidige technieken (en budgetten) zijn er wel meer films die hier mee uitpakken. Ik verwacht wel meer dan dat.

Ik ben zelf een liefhebber van musicals en een liedje in een Disneyfilm stoort mij zeker niet. Maar hier kwam het geforceerd over en had ik totaal niets met de nummers. Een Disneyfilm die me duidelijk niet bepaald ligt.

Ik ken het verhaal niet zo goed, heb het boek niet gelezen. Ik ken Moby Dick natuurlijk wel en de strijd van kapitein Ahab tegen de witte walvis. Het verhaal is een avonturenfilm, maar tegelijkertijd ook een verhaal vol symboliek en religie. Dat ligt me wat minder, maar het avontuurlijk is er gelukkig nog. Deze film zou wat de films betreft het dichtst bij het originele verhaal staan. Wat goed is om een beeld van het boek te krijgen.

De verhaallijn is toch wel apart. Eerst draait het rond Ismael en later vooral rond de kapitein waarbij het originele hoofdpersonage pas op het einde terug naar de voorgrond komt. Ook is Gregory Peck wat miscast, iets wat hijzelf trouwens ook vond. Maar zoals wel meer met filmmaatschappijen die meer met geld dan film bezig zijn, moest de hoofdrol gespeeld worden door een bekende naam en werd dat Peck. Orson Welles speelt de rol van priester, een rol die Gregory Peck later nog zou spelen in de miniserieversie van Moby Dick.

We spreken de jaren '50 wat goed is voor spektakelfilms, maar telijkertijd ook moet werken met de middelen uit die tijd. Het schip is vooral zeer mooi, wat ik me nog herinner uit de film Treasure Island, waarin dit schip ook nog gebruikt werd. Treasure Island heb ik nog op een groot scherm gezien (niet in de jaren '50 natuurlijk). De aanvallen zijn minder spektaculair en vooral het einde is met momenten wat knullig.

Een aangename film dus, al voel je wel de mankementen hier en daar. Het is een jas die wel lekker zit, maar waar je toch al de gaten in ziet. De film zou deels ook als inspiratie dienen van Jaws. Weliswaar is die film gemaakt naar het gelijknamige boek, maar had Spielberg in z'n achterhoofd ook Moby Dick zitten. Hij wilde zelfs een fragment uit deze film gebruiken in Jaws, maar dag ging niet door omdat Peck niet helemaal tevreden was over zijn prestatie.

Enigszins ben ik wel eens benieuwd hoe een film als dit er anno 2013 zou uitzien, al betwijfel ik of een verhaal als Moby Dick in deze tijd nog actueel genoeg is voor het grote publiek.

Ik heb vandaag de film kunnen zien op een groot doek in het Cultuurcentrum van Deurne. Speciaal was wel, dat de muziek die bij deze stomme film hoort, live werd gespeeld. Dat in combinatie met de geluiden en zeldzame spraak die toch nog in de film te horen zijn. De muziek is grotendeels de filmmuziek van de originele film die opnieuw werd gespeeld, aangevuld met hier en daar een ander passende melodie die niet in de originele film te horen was.

Nog meer dan ooit valt in deze film het talent van Chaplin op. En dat op alle vlakken. Zowel qua decor, muziek (Chaplin schreef zelf de muziek, waaronder het wereldberoemde Smile), timing in de choreografie, de humor en de onderliggende boodschap. Voor een film die gemaakt is voor de 2e WO, is deze film zeer actueel. Met automatisme, werkdruk, sociale verdrukking, stress, werkloosheid, ... Zeer boeiend om te zien.

Tot slot nog eens vermelden wat een schoonheid die Paulette Goddard wel is. Dat zij met Chaplin veel charisma uitwisselen is geen wonder, gezien ze tussen '32 en '42 samen een koppel waren.De man had naast een groot talent ook een grote dosis charme in huis.

Ik kende de naam Modigliani niet echt. Wist wel dat het een schilder was, maar kon hem niet meteen plaatsen. Deze film neemt af en toe wel een loopje met de geschiedenis, maar wat het werk en leven van de schilder zelf betreft, geeft het volgens mij toch een goed beeld. Een man die jong gestorven is en niet bepaald leefde in luxe, maar gebukt ging onder ziekte, drugs en alcohol. Garcia is in vorm en Picasso is wel leuk gedaan maar gelukkig in deze film wat in de schaduw van Modigliani. Vooral Jeanne is heel goed gecast. Toch wat de schilderijen betreft, op haar foto trekt ze wel iets minder. Maar kom, het blijft film natuurlijk.

Modigliani kan je wat vergelijken met Amadeus die vooral een sfeer van het hoofdpersonage wil scheppen en hier en daar wel gebruik maakt van anachronismen. Raar om Edith Piaf te horen in het begin van de 20e eeuw met een nummer dat zo'n 30 jaar later pas zou geschreven worden.

Is de film historisch correct? Deels wel, maar een groot deel van de verhaallijn zeker niet. Maar ik denk wel dat je met deze beeld de artiestenwereld anno 1919 goed leert kennen en je wel een beeld krijgt van de schilder Modigliani. Het wordt niet episch of echt overbluffend, maar is zeker met liefde voor kunst gemaakt.

De poster zegt eigenlijk al genoeg, het is geen avonturenfilm maar een romantische Hollywoodfilm. Wat bandwerk zoals wel meer uit die tijd waar studio's nog alles voor het zeggen hadden en sterren dienden om uit te pakken. Het is dan ook vakwerk (naar de stijl uiteraard van die tijd) met acteurs Clark Gable, Grace Kelly en Ava Gardner. Toch een film met de nodige spanningen achter de schermen. Gardner was niet de keuze van regisseur John Ford en die reageerde dat af en toe af op haar. Waarop Gable zich dan weer kwaad maakte op Ford. Ondertussen had hij gedurende de productie ook nog een relatie met Grace Kelly om na de film voor de 5e keer te trouwen met een volgende liefde. Gardners echtgenoot Frank Sinatra kwam dan weer langs om de gemoederen te bedaren. Eigenlijk zou een film over deze film interessanter zijn lijkt me.

Voor fans van het oude Hollywood is dit niet slecht natuurlijk. De drie hoofdacteurs doen wat je van hen kan verwachten. Gable is al wel wat ouder geworden en dat merk je wel. Het is verre van een uitzondering, maar het steekt wel af tegenover de twee jongere actrices. Ook deze dames spelen op veilig. Vakmanschap uit het oude Hollywood, terwijl stilaan figuren als James Dean en Marlon Brando de stijl van acteren deden veranderen. Het acteerwerk is niet slecht, het verhaal is nogal braaf maar ook wel leuk om te volgen. De aankleding doet wel wat knullig aan en is toch verouderd. De meeste scènes zijn ook gewoon in de studio opgenomen. Dan komt een film in een tropische omgeving toch niet echt uit de verf.

Een film enkel voor de liefhebbers van Hollywood jaren '50 en romantiek. Zo niet kan je hier beter weg van blijven.

Moeilijk te beoordelen deze film. Ik kende in grote lijnen het verhaal achter Edith Piaf wel. Deze film is meer een interpretatie en mikt vooral op de sfeer en de emoties van de zangeres. Marion Cotillard zet een prachtige vertolking van het personage neer. Mooie prestatie, maar als persoon is de echte Edith Piaf gewoon een onmens met een verschrikkelijk karakter. Qua stem had ze wel het nodige talent, maar verder had ze toch een rotkarakter. Naar haar einde toe merk je ook wel dat ze haar leven lang niets anders gedaan heeft dan geleefd heeft onder invloed van drank en drugs.

De sfeerzetting zit wel goed, en doet je nummers als La vie en rose en Non, je ne regrette rien beter begrijpen. Alleen duurt de film wel erg lang om die sfeer weer te moeten geven. Bovendien is het gevolg daarvan, dat al de personages die worden opgevoerd louter decor worden. Jammer eigenlijk, omdat ze in haar leven toch te maken had met grote namen als Maurice Chevalier en Charles Aznavour.

De film zit wel goed met vooral de goed vertolkte hoofdrol, maar duurt zoals gezegd te lang en wordt daardoor met momenten wel wat saai. Je moet al een liefhebber zijn van haar muziek om door deze biopic te worstelen, en zal dus niet voor iedereen gegeven zijn.

Mommy heeft een 13 in een dozijn verhaal. Lees de korte inhoud en je slaat de film gemakkelijk over. Maar Dolan weet waar hij mee bezig is. Omgaan met een zoon met ADHD is niet simpel en heeft naast het ouderschap ook effect op je gehele leven. De stijl van filmen is dan ook zeer toepasselijk. Het was even wennen, maar snel zit je in dat wereldje dat zeer eng is omdat er gewoon geen ruimte is voor andere dingen. Buiten de momenten dat het goed gaat en je even van de wijde wereld kan genieten.

De film staat naast de regie van Dolan ook recht door de acteerprestatie van het hoofdtrio. Niet dat het meteen memorabele rollen zijn (dat ligt vooral aan de karakters), maar ze spelen het wel met een enorme intensiteit. De film is tegelijkertijd een intiem document over de drie figuren en kent toch een zeer grote vaart. Met mooie beelden en passende muziek is het helemaal compleet.

Ik las hier ook al eerder dat het einde eigenljik al in beeld komt voor de film eindigt, en de film kent ook niet de impact die ik verwacht bij een echte topfilm. Maar het is wel een zeer mooie film en beter dan het onderwerp laat uitschijnen.

Qua stijl zit deze film dicht bij Playtime, maar het mist net dat ietsje meer om even goed te zijn als Playtime en Les vanaces de monsieur Hulot. Maar er zijn wel momenten die goed werken. Tati blijft genieten door te mikken op het visuele. Geen overbodige decorstukken, weinig dialoog en het lijkt wel alsof we kijken naar de soundtrack. Ik lees hier ook al de link met Keaton en Chaplin. Terecht, want ik moest bij Mon Oncle soms denken aan Modern Times. De film is jammer genoeg niet overal even scherp, maar veel scènes kunnen de film nog wel omhoog trekken. Als deze film je bevalt moet je zeker de andere Hulot-films bekijken.

Hoe een docu de fun uit muziek kan halen. Meer een analyse aan de zijkant van de albums van Radiohead. Fans zullen dit wel interessant vinden en het is inhoudelijk niet allemaal slecht. Maar ik zie graag de muziek meer centraal. De korte duur van nog geen uur voelt al te lang aan.

Een luchtige buddy-cop film met Snipes en Harrelson. Een komische expendables-film dat vooral richting humor gaat en minder aandacht aan actie en verhaal schenkt. Maar het duo werkt wel, met vooral Snipes als uitschieter. Jennifer Lopez doet het niet slecht, maar haar verhaallijn is er wat bij gesleurd. Maar verder valt deze film best wel mee en is het best genieten.

Een film die anders uitgedraaid is dan verwacht. Met Mongol dat ik een epos te zien dat we al eens tegengekomen waren bij Braveheart, Gladiator, Troy, ... Bodrov zet hier echter een film neer die dieper ingaat op de persoon achter Genghis Khan. Visuele pareltjes, met voldoende ruimte om intieme scènes te tonen (denk aan de monnik, de wolf, ...) zonder te vervallen in een zoveelste epos. Nadeel is wel dat een figuur als Genghis Kahn ergens wel een epos verdiend. Alexander of Gladiator tonen de grootheid van historische figuren of tijdperken. Mongol geeft een mooie film met de drijfveer achter Genghis Kahn en het tijdperk waarin hij leefde. Maar toont net iets te weinig de echte inpakt van deze machtsfiguur. Toch een beetje op de honger blijven zitten, al is de film uiteraard wel mooi om te zien en zeker de moeite om hem toch te bekijken.

Niet echt geslaagd voor een film uit de jaren '90. Qua stijl is het meer Thornbirds, maar dan wel een niveau lager. Geen hoogvlieger.