Opinions

Met Make Mine Music zat Disney nog steeds met het probleem van de voorbije animatiefilms. Veel tekenaars werden opgeroepen om mee te vechten in WOII en de budgetten ging naar andere doelen. Daarom weer een compilatie met diverse niveaus.

Na het slechte Martins and the Coys had ik terug wat hoop met Blue Bayou, het korte filmpje met de kraanvogel. Dat levert prachtige animatie op van de sterkte uit Fantasia. En met All the cats join in liet Disney zich van een creatieve kant zien door origineel uit de hoek te komen met het constant tekenende potlood en het ritme van de animatie op de muziek. Daarna gaat het helaas bergaf en komt Make Mine Music nooit meer op een deftig niveau. Het geheel is net iets beters dan de 2 toerismefilmpjes Saludos Amigos en Three Caballeros. Ik ben benieuwd naar de opvolgers, omdat pas in 1950 met Cinderella terug één verhaal gekozen werd als Disneyfilm. Tot dan is het behelpen met korte clips en aaneengeweven animaties. In deze jaren waren ze zelfs met hun korte animaties niet meer de top, als je het vergelijk maakt met bvb Tom & Jerry dat zeer terecht opeenvolgende jaren met de Academy Award for Short Animation ging lopen.

Je zou denken dat dit een film is uit de jaren '50. Met een generatie die enkel leefde voor hun kinderen met weinig ruimte voor zichzelf of tijd om te denken aan de toekomst. En dat tegenover een babyboomgeneratie die het goed heeft en daar niet altijd vragen bij stelt. En die gewonnen luxe dan ook wil behouden. Wat wij kennen als de babyboom generatie is natuurlijk in Europa vooral jaren '50/60 terwijl dat in Amerika al eerder speelde.

Een film over een ouder koppel dat hun hele leven heeft ingezet voor de kinderen en nu ze op pensioen zijn het inkomen niet meer hebben om hun huis te houden. Maar de kinderen hebben elk hun eigen leven en zien het niet zitten om beiden op te nemen, laat staan één van hen. Het zorgt voor de nodige spanningen bij kinderen en schoonkinderen. Het is geen zwart/wit verhaal. De kinderen doen hun best, maar hadden misschien wat water bij de wijn kunnen doen of beter zoeken naar een geschikte oplossing. De ouders staan voor een voldongen feit, maar komen soms toch ook wel wat zielig over als de geslagen hond. Maar het is een realistisch probleem en ook confronterend. Het koppel heeft 5 kinderen en je zou denken dat die later dan voor hun ouders zouden zorgen. Maar zelfs met 5 kinderen is de oplossing niet zo pasklaar.

De film heeft minder de impact van pakweg Umberto D, Ikiru of Tokyo Story (om wat gelijkaardige films te noemen), maar is mooi in haar eenvoud.

Qua idee is het wel leuk om een hoop grote namen samen te brengen en zien of ze iets kunnen doen rond 1 zin, zonder verhaal, zonder personages, zonder bredere context. Het resultaat is gevarieerd en gewoon leuk om eens te zien, maar echt groots wordt het niet en meer dan een klein experiment is het ook niet.

Het leek een standaard romantisch verhaaltje te worden. Maar het is gelukkig meer dan dat. In de prachtige setting van de jaren '40 en '50 zien we het relaas van een jonge vrouw die opgroeit in een gezin zonder veel liefde. Enkel met haar zus heeft ze goed contact. Geen ruimte voor liefde of lust, en getrouwd in een liefdeloos huwelijk. Met een man die ook niet communiceert.

Marion Cotillard is zoals steeds heerlijk om zien en blijkt weeral één van de betere actrices uit de 21e eeuw te zijn. De film zelf wil niet groots uitpakken, maar steunt wel op een passende aankleding van kostumering en setting met vooral een boeiend verhaal en een passend plot.

Toch de minsten Almodovar tot nu toe. Raar dat dit tussen twee topfilms van hem komt: Hable con ella en Volver. Denkelijk wou de regisseur hiermee meer een persoonlijke prent maken en vergat hij om er ook een goeie film van te maken. Het grootste probleem is het script dat verloopt als een kip zonder kop. Het acteerwerk is niet slecht, maar het verhaal gaat nergens naar toe. Bijkomend is het ook moeilijk om ietwat sfeer te scheppen en komen de personage verre van tot hun recht. Waar het in het begin lijkt te gaan over misbruik in de Kerk, draait het toch anders uit zodat je ondanks dergelijke feiten geen sympathie kan opbouwen voor die jongens. Ik geef toe dat ik persoonlijk me zou laten vangen als de erotische scènes met een vrouw (of twee) zouden gedaan zijn. Menselijk zeker. Al moet ik toegeven dat Almodovar van de erotische scènes toch wat heeft kunnen maken. Hij heeft er duidelijk feeling mee.

Een film met slechts 2 acteurs in een kruising tussen Marriage Story en een classic Woody Allen film. Al mist het wel het nodige cynisme. Het verhaal gaat over een koppel dat na een filmpremière thuis komt en er dingen in hun relatie worden uitgesproken die voor een kettingreactie zorgen. Het resultaat is een film lang dialogen die helaas niet altijd even sterk zijn uitgewerkt. Qua tekst dan toch, want op zich doen beide acteurs het best goed.

De film heeft niet zo heel veel te bieden en weet met de vrij magere dialogen niet echt iets te raken. Maar door het acteerwerk en de stijlvolle aankleding, is het ook weer niet slecht. Jammer, want vooral Zendaya toont aan dat ze meer kan dan de tienerrollen van vroeger. Met wat betere teksten en diepgang had dit zeker de film geweest die haar imago van tieneractrice had afgeschud.

Spike Lee zet met Malcolm X een ijzersterke biopic neer. Onbegrijpelijk dat Denzel Washington geen Oscar kreeg voor deze rol en het beeldje toen ging naar Al Pacino in Scent of a Woman. Pacino had voor eerdere rollen (Godfather, Dog Day Afternoon, Serpico) al een beeldje mogen krijgen.

De film is een beeld uit Amerika begin vorige eeuw die niet alleen de figuur van Malcolm X probeert voor te stellen, maar ook het geheel te kaderen. Daar is Spike Lee toch wel in geslaagd. Bovendien maakt hij boeiend genoeg, door de opzet wat weer te geven als een soort gangsterfilm. Enorm sfeervol. Ik moest zo genieten van de opening met oa Malcolm in hun flashy pakjes en de leuke dansjes. En later in de film de nodige spanning als het protest harder wordt en de sfeer grimmiger.

Terwijl Tim Burton de remake van Alice in Wonderland totaal verknoeide, is Robert Stromberg er wel in geslaagd om een goeie mix te vinden tussen het originele sprookje, het magische zonder melig te worden en zowel volwassenen als jongeren te bereiken. De Disney-versie was best wel indrukwekkend en een vergelijk maken is onvermijdelijk. De keuze viel dan ook op Maleficent en niet op Aurora en dat is goed gezien. Maleficent is veel boeiender dan de prinses, zoals wel meer met villains in films het geval is. Ze wordt hier uitgewerkt in een personage dat niet puur slecht is, maar evengoed haar motieven kent. Het verhaal blijft zo veel mogelijk trouw aan het origineel, maar wordt op de juiste momenten bijgesteld om de focus op Maleficent te leggen. De film kent de nodige sfeer en heeft een mooie setting.

Toch is het geen topfilm op zich, want daarvoor blijft het een wat voorspelbare Disneyfilm. Gelukkig niet zo irriterend als veel andere filmversies die geen moment nemen om sfeer te bouwen. De drie feeën hadden beter gekund en misschien hier en daar wat bijkruiden om een echt vuurwerk af te leveren. Maar uiteindelijk een pak beter dan verwacht.

Een oorlogsfilm vanuit het standpunt van een hitsige puber. WO II in een klein Siciliaans dorpje. De jonge Renato is niet met de oorlog bezig, al is hij ook niet blind voor de omstandigheden in het dorp. Maar zijn aandacht gaat helemaal naar de mooie Malèna. Tussen de lijnen door zien we ook de gruwel van de oorlog en de nasleep er van. Alleen blijft het te hard hangen tussen de puberliefde van Renato zodat de impact niet zo groot is helaas.

Regisseur Giuseppe Tornatore (Cinema Paradiso) weet het eenvoudige verhaal gelukkig wel prachtig aan te kleden en ook Bellucci is de geknipte femme fatale van dienst die alle mannen doet zwijmelen in het dorp en de jaloerse vrouwen op stang jaagt. Gooi er nog romantische en melancholische score over van Ennio Morricone, en de film wordt meer dan het eigenlijk verdient. Een oorlogssprookje met een zwart randje.

Een horrorfilm zoals er wel meer zijn, maar als het goed gedaan is hoor je mij niet klagen. Een Britse film met een IJslandse regisseur, dat geeft al een heel andere insteek dan de Amerikaanse films. Je weet misschien wat je kan verwachten, het is toch best wel sfeervol.

Ik zag de film omdat ik het palmares zat te kijken van Florence Pugh, een actrice die me tot nu toe nog niet heeft teleurgesteld en een mooi arsenaal aan films heeft op een toch vrij korte tijd. En ook hier kan ze met gemak de film dragen. Een wat typische aanvulling in de rest van het team, maar ook weer niet dat het een parodie wordt. Opvallend is wel de heerlijke muziek van Al Hardiman. Nog geen grote naam, maar hij mag wel meer films voorzien van een score.

Heerlijke horrorfilm, al zal het eerder uitgroeien tot een cultfilm dan een grote klassieker. James Wan is geen onbekende in het genre met films als Saw, Conjuring en Insidious. Ook al moet de film het vooral hebben van zijn gekende sfeer is het best wel een origineel verhaal voor dit soort films.

De film wordt gedragen door de Engelse actrice Annabelle Wallis die naast tv-rollen als The Tudors en Peaky Blinders nog niet veel groots heeft gedaan in films. Veel acteerprijzen zal ze met deze film ook niet winnen vrees ik. Maar het valt nog wat mee. Met het budget en een cast van een B-film is het toch veel beter geworden dan het had mogen zijn. Best van deze film genoten!

Mijn 6e Bogartfilm en dan zitten er sommige memorabele nog niet eens bij. Tijd dus voor een inhaalactie. (The African Queen zal de volgende zijn). Bogart is een prachtacteur. Je moet wel wat van het genre houden, maar Bogart heeft gewoon enorm veel charisma. Vooral dan in dit genre. Net als in Casablanca en Key Largo komt Bogart hier helemaal tot z'n recht. De film zelf is zeker niet slecht, al is het ook geen echte topper. De film moet het vooral van Bogart hebben, al geef ik toe dat er evengoed spannende scènes inzitten en de spanning mooi wordt opgedreven naar het einde. De film doet in elk geval smaken naar meer.

Mama is het debuut van Andrés Muschietti, toch wat langspeelfilm betreft, naar zijn gelijknamige kortfilm uit 2008. Muschietti komt daarmee meteen binnen langs de voordeur, ook al draagt het duidelijk de stempel van producer Guillermo del Toro. De combinatie werkt in elk geval en eindelijk kan ik zeggen dat ik één van de betere films van 2013 heb ontdekt. Wat in het toch vrij slappe filmjaar lang zoeken was.

Mama is op zich niet origineel, we zien invloeden van The Ring, The Grudge, Dark Water en andere gelijkaardige horrorfilms. En toch... In dit genre is het door de overdaad al niet meer zo evident om nog te laten schrikken, maar dit is echt wel zeer sterk. De moment dat ze de kinderen tegenkomen, plotse geluiden, plotse verschijningen, ... Klinkt allemaal wat cliché, maar dankzij de perfecte timing van de regisseur lukt het wel allemaal. Op dat vlak is echt goeie griezel (horror met schrikmomenten en niet met een overdaad aan gore) evengoed onderschat als goeie komedie. De timing en de sfeer moet perfect zijn.

Naast het horrorgedeelte is dit (denkelijk vooral dankzij producer Guillermo del Toro) ook visueel een mooi plaatje geworden. Het geeft de film een extra laagje vernis. Zodat de film een ongelofelijke combinatie is van mooie beelden om te genieten en echt goeie schrikmomenten die je gekluisterd houden aan het scherm. Een absolute aanrader voor de liefhebbers van het genre.

Een blanke Fin die een documentaire maakt over Mama Africa. Je merkt dan wel dat het gelukkig een boeiend verhaal wordt met voldoende beeldmateriaal, maar dat ergens de essentie wat ontbreekt. Altijd moeilijk om te doseren tussen muziek, figuur en persoon. Ik kende Miriam Makeba wel wat. Niet dat ik veel hits van haar kende, maar toch een paar en haar activisme. Vooral door biografieën van tijdsgenoten als Harry Belafonte en Nina Simone. Het resulteert in een documentaire die genoeg te bieden heeft en muziekliefhebbers zeker moeten zien. Al denk ik toch dat er meer verhaal achter zit.

Tijd voor herziening, als liefhebber van musicals en van ABBA. Ik had de film jaren geleden neergesabeld. En bij herziening verdient de film toch beter. Al is ook weer geen topfilm. Ik zag de film de eerste keer na de theatermusical en die vond ik wel goed. Omdat het verhaal mooi gebouwd is rond de nummers. Hier geraken niet veel bands mee weg. Laat staan dat ze genoeg bekende nummers hebben om op terug te vallen voor een musical. Visueel is het ook niet zo bijzonder en ik las op wikipedia de commentaar "the closest you get to see A-List actors doing drunken karaoke". Dat zit er niet ver naast.

De sterkhouders van Mamma Mia zijn Meryl Streep en Amanda Seyfried. De rest doet het niet goed en de mannen zijn zelfs miscast. Vooral Brosnan hoort hier niet thuis. De creativiteit op het theater ontbreekt bij de verfilming. Er is duidelijk gekozen om de liedjes centraal te zetten met een blik bekende acteurs, om dan aanvullend er een film rond te bouwen. Jammer, want hier zat veel meer in.

Iets beter zelfs dan het eerste deel. De miscasting van Pierce Brosnan is hier wat opgevangen met amper zangmomenten voor de acteur. En Lily James is dan weer sterk gecast. Ze kan een pak zingen, past als gegoten in deze film en steelt zonder twijfel de show. Cher is dan weer overbodig. Bovendien heeft ze voor haar zang in deze film, haar eigen producer meegenomen. Dat helpt de integratie in de film natuurlijk ook niet vooruit.

Het zit wel goed in deze film met een mix van liefde/drama en nostalgie, wat dan weer aansluit aan het repertoire van ABBA. Liefhebbers van deel 1 zullen hier zeker van genieten.

Geen slechte film van Moodysson, die wel meer moralistische en filosofische gedachten in z'n films steekt. Dit keer over het ouderschap en hoe ieder daar mee omgaat op de manier dat hij of zij het beste vindt. En dat dat niet altijd gemakkelijk is natuurlijk. Eerst traag obouwend met figuren die zichzelf zoeken en zich in vraag stellen of ze wel goede ouders zijn. Met uiteindelijk de liefde voor het kind als enige antwoord.

Zoal velen hier doet de film me denken aan Babel, al haalt dit nooit het niveau van die film. Maar het is wel een verdienstelijke poging met vrij goede acteerprestaties en een verrassend aangename soundtrack. Misschien geen absolute topper, maar ik heb er wel van genoten. Volgens mij gaan mensen met kinderen zich hier nog meer in vinden.

Een film met ietwat leuke momenten, maar in het geheel te mager om zowel aan te slaan als drama of als komedie. De scènes met John Cleese zijn nog wel de beste en zelfs die heeft al tal van betere films gemaakt. Ben Affleck moet de film dragen en slaagt daar niet in. Even een scène met Cleese en je bent hem al vergeten. Een enorm saai personage waar je nooit feeling mee krijgt.

De filmstijl om over te gaan van de ene scène naar de andere is wel leuk gedaan door Binder, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Net als het gesprek met het aquarium tussen Jack en Nina, al hebben we dat ook al x keer eerder gezien.

Niets memorabel dus, en zeker niet als die film dan nog eens begint na 10 uur 's avonds. Meer een leuke film voor de kleinere tv-zenders. Meer niet.

Ik hou wel van dergelijke wraakfilmpjes. Actiehelden die zich niet laten binden aan regels en in actie schieten vanwege emotionele redenen. A Man Apart doet me wat denken aan een kruising tussen Training Day en The Punisher. Vin Diesel brengt het er wel goed van af. Dit is zijn genre films mag toch wel gezegd worden. De randfiguren zijn minder kleurrijk helaas en stralen daarom niet altijd de dreiging uit die je toch zou verwachten. De film moet het natuurlijk van de actie hebben, maar om er echt boven uit te schieten moet je toch beter doen. Al blijft het als pure no nonsens actie film nog wel voldoende entertainen.

Zhang staat bekend om z'n kleurrijke films, maar waar de andere mooier in beeld kwamen verviel deze film op den duur in kitch. Mooi verhaal nochtans met interessante plotwendingen. En ondanks het kitcherige zitten er toch aangename beelden bij. Niet geheel het niveau van Hero, maar toch boeiend genoeg om tot het einde te blijven volgen.

Ik ken het verhaal rond Henry VIII en Thomas More eigenlijk vooral dankzij de tv-reeks The Tudors. Een serie die wel de geschiedenislijnen volgt, maar verder zeer geromantiseerd opgemaakt is. Maar toch boeiend als kijker. Het is dan ook altijd wennen als je daarna Henry VIII door een andere acteur gespeeld ziet. Ook al is dat dan eerder gedaan en/of meer waarheidsgetrouw. Maar de film draait vooral rond Thomas More en daarin is Paul Scofield de geknipte man.

Scofield is goed in de rol van More, maar verder is het niet echt zo speciaal. Het komt nogal houterig over soms en ik mis een sterke tegenspeler voor Scofield. Robert Shaw is minder aan beeld bij het hoogtepunt van de film 'de rechtzaak'. En Orson Welles die ook mee op de affiche staat is niet meer dan een bijrol. Bovendien is iedereen nogal stijf in het kostuum en komt het verhaal op die manier nogal verveeld over. De Oscar voor Scofield is dan wel te begrijpen, maar hoe deze prent in hemelsnaam Who's afraid of Virginia Woolf geklopt heeft, is mij een raadsel.

A man for all seasons is vooral een afstandelijke film geworden waar ik nooit ben in geraakt. Dankzij het acteerwerk van Scoffield en de duidelijke weergave van de feiten, is het nog wel de moeite om te kijken. Maar een topfilm is het voor mij zeker niet.

Ben niet echt fan van Glenn Ford en ook hier lijkt hij niet op zijn plaats. De film heeft een leuk uitgangspunt. Een twijfelachtige kolonel die respect heeft van zijn soldaten, maar stilaan het moreel kompas verliest aan het einde van de oorlog. De soldaten worden feestelijke verwelkomt na de oorlog, waarna het burgerleven begint. Het geweten van de kolonel blijft knagen en het respect dat hij had als officier, raakt hij stilaan kwijt als rechter. Het machtsmisbruik zal zijn tol eisen.

Vakwerk uit Hollywood en interessant om te zien. Maar meer wordt het nooit en de hoofdpersonages kennen weinig charisma. Het is één van die vele westerns uit zijn tijd. Jammer, want hier had meer in gezeten.

Sterke film die ook technisch mij kan overtuigen. Deze western hoort tot de eerste westerns gefilmd in Cinemascope, een techniek om brede shots te maken. En dat komt in westerns zeker tot z'n recht. Bovendien krijgen we de warme beelden van Technicolor en nog eens één van mijn favoriete acteurs: James Stewart. Ik zag de man al eerder in een western: The man who shot Liberty Valance en in een minder prominente rol: How the west was won.

De westerns van James Stewart zoals deze, zijn anders dan we die gewoon zijn met John Wayne of Clint Eastwood. Stewart is eerder een good guy, een Lucky Luke zonder scherpschutter te zijn. Die aanpak past mooi bij hem en geeft het genre een andere wending met een wat meer romantische trek. En toch is er evengoed het 'wilde westen' sfeertje met mooie grote landschappen, galopperende paarden, gunfights en knockpartijen, ...

The man from Laramie is een goed gemaakte western geworden. Het mist het iconische om een echte topper te worden, maar heeft verder wel de nodige kwaliteiten in huis. Naast Stewart zien we ook nog Donald Crisp, Cathy O'Donnell en vooral Arthur Kennedy, die mij soms even deed denken aan een jonge Jack Nicholson.

De series van weleer proberen wel meer de stap naar het witte doek. Meestal zonder succes. Avengers werd een foute film, Miami Vice was gewoon saai, The Saint, The A-Team, Charlie's Angels, ... Niet echt een succes. Maar soms lukt het wel zoals Mission Impossible of The Fugitive. En zo ook deze Man from U.N.C.L.E. De film heeft voldoende actie, subtiele humor die zichzelf niet belachelijk maakt en vooral boeiende scènes en figuren. Ik heb nooit de serie gezien en toch ben ik mee met alles. Guy Ritchie weet perfect de sfeer van weleer weer te geven en het toch een moderne tint te geven. Het resultaat is veel beter dan het overroepen Kingsman: The Secret Service.

Solo was een figuur van Bond-auteur Ian Fleming en misschien is dit wel de stijl die ze mogen ingaan als Craig er de brui aan zou geven. Ik hou enorm van Craigs Bondfilms, maar de stijl in deze film werkt anders ook goed. Vol charme, opnieuw spionagewerk en subtiele humor die leuker is dan de gemiddelde Roger Moore film. Ik blijf trouwens fan van Guy Ritchie, al wordt zijn stijl duidelijk niet door iedereen gesmaakt.

Een vervolg zal er denkelijk niet aankomen. Al weet je nooit. Tussen de twee Sherlock Holmes films van Ritchie zat maar 2 jaar. Man from U.N.C.L.E. was commercieel geen succes en dat is toch een zeer belangrijke factor om een sequel te maken.

De film begint nogal mager moet ik zeggen. De dialogen zijn echt wel houterig en de musketiers zien er niet uit. Wie daar de styling van heeft gedaan, mocht evengoed helpen bij de catering om kartonnen bordjes af te wassen. Maar stilaan wordt de sfeer wel beter, een verschil met The Three Musketeers van Disney, waar na een tijd de fun wel wat over was. Hier gaat de stijl over van onozel gedoe naar echt avontuur en spanning. Het wordt nooit echt een topfilm, maar de drie musketiers samen zijn niet slecht. Als is het blijkbaar moeilijker om deze literaire helden deftig te verfilmen (The Three Musketeers uit 1948 was geen slechte poging) in tegen stelling tot literaire collega's als Zorro en Robin Hood.

Niemand blinkt echt uit in deze film, misschien is d'Artangan nog een van de betere. Al is hij niet de persoon die de film moet dragen hier. Gelukkig is er het verhaal nog en is de kwaliteit van de film in stijgende lijn, in plaats van andersom. Wat je toch doet blijven kijken. Ben benieuwd naar de The Three Musketeers die dit jaar zal uitkomen in de bioscoop. Gezien de aanpak van verschillende films (Robin Hood, James Bond, Batman) van de laatste jaren, zal de humor minder slapstick zijn en de sfeer iets harder. Wat van mij zeker mag, zolang het maar een kostuumfilm blijft.

De film nog eens gezien en wat is dit toch een deprimerende film. Batman mag donker zijn, Iron Man is een rijke playboy en Spider-Man een tiener met de nodige humor. Maar Superman moet een held zijn. Waar mensen naar opkijken (in de film). De man met de cape die je komt redden van een ramp. Man of Steel is helaas een kleurloze zwaarmoedige film geworden. Alle fun is er uit gezogen.

Zack Snyder wordt vooral door de DC-fans op handen gedragen, maar het is niet dat zijn bijdrage al tot een geweldige franchise met leuke films heeft geleid. Als alleen naar de fans wordt gekeken en niet naar het brede publiek, moet je niet verschieten dat de films geen succes worden. Misschien nog wel aan de kassa, maar toch zeker niet kritisch.

Breng wat meer kleur in de film, kort de film in en af en toe wat humor kan de film zeker geen kwaad.

Een wat standaard western zonder veel avontuur. Wat misschien ook niet de bedoeling was. We krijgen Gary Cooper in een rol die hem als gegoten is en regisseur Anthony Mann is het gewoon om westerns te maken. Toch wordt het nooit echt bijzonder. Maar dankzi Mann, Cooper en de mooie verschijning van Julie London, val het al bij al nog mee. Een luchtige karakterfilm in de wild west.

Toch opvallend als je op wikipedia leest dat Godard deze film zeer prees en film critici Philip French dit de een meesterwerk van Mann vond met hoge waardering voor Cooper.

Bij een recensie van mezelf van bijna 20 jaar geleden (een goed jaar na de release), gaf ik dit de volle 5 score. In mijn geheugen leek dat nogal veel voor zo'n thriller. Maar bij een nieuwe kijkbeurt nu, maakt de film nog steeds indruk. Een genre dat al langer bestaat, maar doet denken aan The Equalizer (ook met Denzel Washington) en John Wick (geen hond maar een jong meisje in dit geval). Minder afgeborsteld of gestyled dan die genoemde films, maar wel heerlijk ruw zonder dat het overkomt als een te alternatieve film. De magie tussen Denzel Washington en Dakota Fanning werkt wel, en ook leuk om Christopher Walken hier te zien. De film blijft stevig overeind en doordat het zelfs nu nog, jaren later en een nieuwe kijkbeurt, nog steeds zo'n indruk maakt, zegt al veel.

Leuke film dit met enkele aangename sfeermomenten en evengoed hardere scènes. De grootste troef is wel het verhaal, gebaseerd op het boek dat ik voordien had gelezen. Daardoor zit ik wel heel de tijd met het vergelijk en merk je wel dat sommige zaken ietwat geforceerd in de film gegoten zijn om toch maar het boek te volgen. Het boek is dan ook zeer uitgebreid met vele personages die elk hun uitwerking kennen. Bijkomend nog de verhaallijn zelf rond Harriët, maar ook dat rond Millennium zelf en de beweegredenen van Salander.

Ik geef toe dat ik de film iets meer waardeer vanwege het boek, omdat ik niet alleen nog in de sfeer van dat boek zat maar ook de soms zeer ingekorte scènes beter kon plaatsen door de gekende achtergrond. Een echte topper is het niet, daarvoor is het script niet sterk genoeg vertaald naar het witte doek. Maar een goeie thriller is het wel en ik zal zeker de vervolgen lezen en bekijken.

Een typische Terry Gilliam film waarbij realiteit en droom door elkaar lopen. Het verhaal van de vertraging bij het maken van de film zijn misschien wel boeiender dan de film zelf. Ik was niet helemaal vertrouwd met het verhaal achter Don Quixote, buiten het beeld van de ridder met z'n schildknaap vechtend tegen de windmolens. Het script maakt een soort inception verhaal van Don Quixote in een Don Quixote verhaal of toch weer niet (of toch weer wel...). Ondanks alle problemen is het verhaal niet slecht en kon Gilliam rekenen op een hoop bekende acteurs. Maar het geheel werkt niet en de film lijkt wel een rommeltje. Om hier zoveel jaren aan te werken, had het toch wat meer finesse mogen krijgen. Langs de andere kant is het ondanks alle problemen beter geworden dan je zou denken.