Opinions

The Walking Dead met androïds. Een mindere aflevering dan toch. Geen groot budget zodat het veel met suggestie werkt. Maar de personages en verhaallijnen zijn niet genoeg uitgewerkt om daar echt op terug te vallen. Het blijft nogal voorspelbaar en alles kabbelt maar rustig verder. De personages zijn ook niet echt interessant. Het idee is wel goed, maar veel wordt er niet mee gedaan. Een gemiste kans.

Op zich geen slechte film, maar in totaal weet hij geen blijf met z'n genre. Een echte thriller is het niet en er is te weinig actie om een actiefilm te zijn. Het duurt ook even voor je mee bent in de film. Hadden ze meer mee kunnen doen.

Sterke actiefilm die beter is dan The Departed. Iets minder apatische dan de remake en met momenten iets flitsender. Al heb je toch af en toe het gevoel dat er nog meer in gezeten heeft. Misschien daarom dat er ook de intentie kwam om dit te remaken. Het script is in elk geval ijzersterk. Prachtige plot die je tot het einde in spanning doet volgen. Ten minsten als je dit voor de eerste keer ziet. De 2e keer is de verrassing er wat af, al blijft het toch een geweldige film.

Andy Lau zit wel lekker in dit genre en toont aan dat hij meer kan dan enkel meedraaien in doorsnee actiefilms, al zal dat ook met de uitwerking van z'n personage te maken hebben. Hij doet hier zelfs beter dan Tony Leung, die toch in aardig wat toppers heeft gespeeld ondertussen.

Een leuke film die me zeer goed bevallen is. Ben benieuwd naar deel II en III.

Bresson met een neerslachtige film, het doet wat denken aan de latere broers D'Ardennes. Mooie films, maar niet echt mij ding. Daarvoor is deze Mouchette te gedateerd en kan ik er echt niet van genieten. Wel een boeiende openingsscène en daarom jammer dat het daarna voor mij verloren liep.

Het concept is wat goedkoop met de vele covers, vooral omdat het zo druk gedaan wordt met glitter en glammer, dat het opvalt dat de choreografie niet altijd zo sterk is. Soms valt het wel mee gelukkig en het nieuwe nummer Come what may, maakt veel goed.

Als groot musicalliefhebber, stond deze Moulin Rouge! vroeger lang op mijn lijstje van slechtste films ooit. Dat moet ik toch bijstellen, omdat het verhaal haar charme wel heeft en de film haar momenten kent. Bij een publiek dat musicals niet altijd lust, zijn het de toegankelijke Moulin Rouge! of La La Land die meer in de smaak vallen. Het is maar wat je zoekt in een film.

De kitch van Baz Luhrman zal me nooit echt liggen. Maar ik mis de charme van het theater, en dan mag het gerust van mij wat romantischer en meliger zijn ipv deze drukte.

Jerry zonder Tom in de grote stad. Niet één van hun beste animaties, je mist toch het spel tussen de 2 personages. Hier en daar wel leuk om te zien maar over het algemeen vrij standaard.

Jungle Book van Disney - dat voor velen de blauwdruk is van dit verhaal - stond ver af van het originele boek, dat veel harder was. Andy Serkis heeft dan ook duidelijk een grotere liefde voor dit boek, terwijl die andere recente verfilming van The Jungle Book eerder een - weliswaar goed gemaakte - reboot is in de reeks films van Disney om haar klassiekers te recycleren en opnieuw langs de kassa te passeren.

We zijn wat verwend tegenwoordig en minder onder de indruk bij effecten als in deze film. Knap gemaakt, maar dat mag anno 2018 niet voldoende zijn om je publiek in te palmen. Het verhaal is niet slecht en de stemacteurs doen het ook niet slecht. Maar het mist de nodige chemie en gaat ook niet voldoende voluit om echt op te vallen tussen de andere Jungle Book films. Bagheera, Tabaqui en Baloo vallen best nog mee, maar bvb Kaa, Hathi en de wolven komen amper uit de verf. En Shere Khan loopt er ook nog rond zullen we maar zeggen. De mensen zijn ook nogal weinig interessant.

Niet bepaald een boeiende film, wel goed gemaakt en het verhaal maakt gelukkig nog wel veel goed. Hier had meer ingezeten.

Qua onderwerp zal het alvast gevoelige snaren raken, vooral mannen met lange tenen die het weer allemaal woke vinden. Toont toch maar aan dat zo'n film wel nodig is. Ik zag kort geleden ook de film Love, Simon. Ook een high school film maar dan over een jongen die worstelt met zichzelf om uit de kast te komen. Homoseksualiteit is ondertussen al meer aanvaard dan vroeger (gelukkig), maar als vrouwen zeggen dat ze lastig gevallen worden is het nog te veel dat ze niet moeten overdrijven.

Interessant onderwerp dus waar veel jonge (vooral vrouwelijke) tieners zich in wel kunnen vinden. Maar maakt het dan ook nog een goeie film? Het onderwerp alleen is niet genoeg natuurlijk. Je moet het ook wat aankleden voor een filmpubliek. En op dat vlak is het nogal cliché met momenten en gaat de film nogal op en af. Niet iedereen van de cast is even goed en Hadley Robinson is toch wat te zwak om de film te dragen. Het blijft nogal oppervlakkig. Het eindresultaat lijkt wel een aflevering van Glee, maar dan zonder zingende tieners.

Slecht is het niet, het geheel is vrij luchtig maar mist de juiste aankleding. Jammer, want een onderwerp als dit verdient toch wel een betere film.

Dark Souls is een film met veel potentie, maar blijft uiteindelijk steken in een lowbudget uiterlijk. De humor is wel leuk. Scandinavische horrorkomedies (waar ik dit onder klasseer) hebben de subtiele humor die typisch Engels is, maar die de Engelsen wat verleerd hebben en die de Scandinavische landen met absurdisme terug hebben gebracht.

Deze film oogt gaandeweg vrij goedkoop en zal eerder in het rijtje van Europese wannabe horror/thrillers terechtkomen als Amsterdamned, Intensive Care, Slugs en Mørkeleg.

In het jaar dat animator Alexandre Espigares meewerkte aan de film Riddick, regisseerde hij zijn eigen kortfilm Mr Hublot dat hem meteen een Oscar opleverde. Je herkent vooral zijn stijl van de animatiefilm 9 enkele jaren eerder. Mr Hublot is een kleine steampunk animatie rond een man met een dwangstoornis die een eenzame hond in huis haalt. Geen spectaculair verhaal, maar een animatie met de nodige charme. Leuk om een keer te zien.

De film is vooral bekend vanwege de relatie tussen Brad Pitt en Angelina Jolie. Je zou de film zelf bijna vergeten. Geschreven door Simon Kinberg die met regiedebuut (inclusief script) Dark Phoenix in 2019 de X-Men franchise om zeep heeft geholpen. Doug Liman heeft met Bourne Identity en Edge of Tomorrow al betere films op het palmares.

De film is vooral een actiekomedie uit Hollywood, dus vrij toegankelijk voor het grote publiek en buiten de vele wapens ook overal braaf natuurlijk. Gelukkig werkt het wel tussen Pitt en Jolie, zodat ze de film wel kunnen dragen. Vince Vaughn is zo'n typische Hollywood gluiperd. Niet echt grappig, maar het stoort niet. Bij het vrouwenteam is er helaas zo'n sterk figuur niet aanwezig als tegengewicht. Maar wel bekende gezichten in het team: Jennifer Morrison die toen net bekend werd met House en Kerry Washington.

Acteerprijzen gaan hier niet gewonnen worden. Geen slechte film, al is het echt wel luchtige Hollywood-pop dat zeker niet de creativiteit opzoekt maar eerder de kassa. En dat is wel gelukt.

Een doorsnee thriller zonder enige diepgang. Het verhaal laat veel zaken in het midden en moddert soms maar wat aan. Er zijn wel spannende momenten, maar te weinig om de film te kunnen redden. Vooral de rol van Hurt is zo cliché en vrij irriterend zelfs.

Ik word meer en meer fan van Capra's films. Ook deze geweldige prent met Gary Cooper is om te snoepen. Capra slaagt er in om een mix te maken van een romantische komedie, een screw-ball movie en een rechtbankdrama. Enkele prachtige scènes en vooral topacteurs. Ik sta versteld van Jean Arthur die een boeiende naturelle rol speelt. Zeer mooi gedaan. Gary Cooper is dan wel geen James Stewart, in deze rol past hij wel. De nogal onwennig man van het platteland die tussen de wolven van de stad terecht komt.

In het begin leek het een standaard film te worden, maar gaandeweg bleef ik geboeid. De scènes tussen Gary Cooper en Jean Arthur, de arme boer die z'n beklag doet, de scènes in de rechtbank. Het gaat alleen maar in stijgende lijn. Misschien niet Capra's beste, maar toch een sterke aanrader.

Ik had deze al een tijd liggen om te kijken, maar het kwam er maar niet van. Langs de ene kant trok Mr Nobody me wel aan, anderzijds zat ik met de zwartgallige stijl van de gebroeders d'Ardenne in gedachten. Ik had vroeger nochtans genoten van Le Huitième Jour (tijd voor een herziening trouwens) en Toto le héros ligt ook nog te wachten op een kijkbeurt. De film bezorgde me oorspronkelijk verkeerde verwachtingen. De vergelijking met Butterfly Effect (verschrikkelijke film) en filosofisch gedoe zoals in 2001: a space odyssey (nog erger). Maar dat werd het gelukkig niet.

Van Dormael schept een wereld waarin je eigenlijk jezelf als kijker constant afvraagt wat nu werkelijkheid is en wat niet. Terwijl die vraag stilaan overgaat in 'wat als' en 'hoe had het anders kunnen uitdraaien' zonder zwaar gewichtig uit de hoek te komen. Niet alleen het verhaal, maar vooral de combinatie van creatieve regie, prachtige montage, bewust gekozen camerabeelden en meeslepende/bijpassende muziek.

De film zal niet meteen mijn favoriet worden, daarvoor mis het dat ietsje opbouw naar het einde toe. Maar het is toch genieten en qua creativiteit is dit film met de grote F. Een aanrader!

Ik moet echt nog meer zien van James Stewart. Met deze erbij moet de teller ergens rond de 8 films staan en er zitten vrij hoge scores bij. Het begin van de film beloofde nochtans niet veel goeds. Dit leek een patriotische film te worden met een Amerikaan die het eens gaat zeggen in Washington. Maar eens die Amerikaan daar is wordt het enorm boeiend. Ik zat op het puntje van mijn stoel te kijken naar het verhaal van Mr. Smith tegen de corrupte machines in de senaat. Terecht een Academy Award gewonnen voor beste scenario want dit is gewoon geweldig. James Stewart is natuurlijk een rasacteur en zoals ik hier ook al een paar keer las zijn de vrouwen sterker aanwezig dan tegenwoordig in films. Ondanks de verbetering op vlak van seksisme waren vrouwelijke filmrollen in die tijd toch veel sterker moet ik zeggen.

Frank Capra is trouwens geen slechte regisseur. Hij weet de spanning vanaf de helft van de film te behouden en te doen opklimmen tot de climax op het einde. En hij speelt evengoed met de kijker. Ik denk aan de verliefde Smith waarbij de kijker de hoed van Smith volgt. Prachtig gewoon. Ook de belichting van enkele scènes (aan de voet van Lincoln) is mooie cinema.

Een aangename verrassing deze film die door de mindere start geen volle quotum krijgt, maar toch een mooie 4.5* verdient.

Een heerlijke ruwe wraakfilm, enkele jaren na Death Wish en Taxi Driver. Het harde stadsleven rond die tijd was er één van veel geweld en straatcriminaliteit. Dat inspireert films als dit natuurlijk. Maar in tegenstelling tot de titels die ik net genoemd heb, gaat deze film nog wat verder door er een mooie dame neer te zetten. Het wordt wat meer in kleur gezet en wat overdreven. Maar daar is als film niets mis mee natuurlijk.

In de hoofdrol zien we Zoë Tamerlis (Lund) in haar debuutfilm, amper 17 jaar als ze de film opnam. Ze kan niet praten in de film, dus krijgen we ook geen grootse dialogen. Dat wordt wel gecompenseerd door haar daden. En het mag dan wel low budget zijn en een weinig ervaren cast, het gaat goed hard met een hoog kill gehalte.

Het zuiden van de VS in de jaren '40. Slavernij is afgeschaft, maar gelijkheid is nog ver te zoeken. We krijgen dit keer niet de arme zwarte en de rijke blanke te zien, maar 2 gezinnen die tegenslag kennen en dromen van een eigen grond en een toekomst voor hun gezin. Dan wordt het al snel duidelijk dat de kansen puur afhangen van je huidskleur. En dat het verleden nog nazindert bij de meeste mensen. En die kansen, of net het gebrek er aan, lijkt ingebakken in de hoofdpersonages. Opvallend voorbeeld is Laura die het wat zwaar vindt om voor haar kinderen te zorgen en het vanzelfsprekend is dat de zwarte Florence dan maar komt helpen. Als Hap van zijn dak valt zal Henry niet helpen, in tegendeel. Als Hap hulp wil, moet hij de muilezel maar huren. Henry ziet er eerder een opportuniteit in om van de situatie nog wat te profiteren...

Na de oorlog komen de 2 soldaten terug in Amerika, waar de verschillen duidelijk zijn. In Europa waren ze op de eerste plaats soldaten die vochten voor de vrijheid. In Amerika mag je nog de grootste held zijn, je huidskleur komt op de eerste plaats. Geen begrip ook niet voor het leed van wie terug komt van de oorlog.

Mudbound komt traag op gang omdat de gezinnen eerst worden voorgesteld en het nog niet duidelijk is waar de film naar toe wil. Maar het verhaal opent zich al snel en de spanning komt snel boven. Een verhaal dat misschien al een keer verteld is, maar dat niet genoeg kan getoond worden. En Mudbound bouwt ook op tot een climax. Waarin getoond wordt hoe de dingen konden gebeuren die er gebeurd zijn (of nog altijd...). Qua film is het niet altijd even speciaal, maar op zich wel goed gemaakt. Goed geacteerd, boeiend verhaal en een regie met aandacht voor het menselijk, minder dan de gewoonlijke sensatie.

Een wraakfilm met samoerai krijgers. De 100e film van Takashi Miike is zeker geen slechte film om symbolisch mee uit te pakken. Vrij toegankelijke film ook want het draagt eigenlijk niet heel hard de stijl van Miike. Het resultaat is een actiefilm met weinig verhaal, maar gelukkig wel de nodige actie. Nooit opvallend, maar wel voldoende entertainment. Het mag dan wel niet al te opvallend zijn, Miike laat zien dat hij met een licht verhaal als dit toch ook een kwalitatieve film kan afleveren.

Een film waar je best zonder te veel voorkennis in gaat. De film vertelt het verhaal van een jonge pedofiel waarvan we niet weten of hij naast zijn zieke gevoelens ook echt iemand heeft aangerand. Hij worstelt met die gevoelens, wordt niet aanvaard in de maatschappij of kan zich er zelf niet echt in aanpassen. Dat er dan een jong meisje vlak naast hem komt wonen die hem dan nog bovendien die weinige aandacht schenkt, helpt natuurlijk niet. De schrijver van het originele boek zet naast de jonge pedofiel dan nog eens een gezinssituatie van het jonge meisje waarbij haar ouders haar verwaarlozen. Om de vraag op tafel te gooien wat erger is, een pedofiel die (voorlopig) niets doet of ouders die hun kinderen verwaarlozen...

Het is moeilijk om sympathie te hebben met het hoofdpersonage, maar het kan de kijker wel het onderscheid laten zien tussen de wil en de daad. Vanaf wanneer veroordeel je? En hoe dan ook primeert de veiligheid van het kind.

Patrice Toye snijdt een moeilijk thema aan, maar brengt het toch gebalanceerd weer. In de hoofdrol Tijmen Govaerts in deze moeilijke rol. Qua zelfde onderwerp had ik meer aan Jagten, ook al is Muidhond meer gewaagd. En misschien daarom ook zo broos. Echt overweldigen deed het ook niet.

Niet de beste Almodóvar, maar anno 1988 werd het wel zijn grote doorbraak. De gekende elementen zijn er voor zijn typische films met een heerlijke humor, kleurrijke figuren en visueel een mooi pastelkleurig palet. De man heeft later veel betere films gemaakt, maar fans zullen hier wel van houden. En ook al wordt het nooit memorabel, is de film best genieten.

Mulan is een vrij onderschatte Disneyfilm. Wie spreekt over de 90's Disneyfilms komt wel bij Lion King, Beauty & The Beast, Alladin en Pocahontas, maar films als Hunchback of Notre Dame, Mulan en Tarzan worden soms wel wat vergeten. Mulan is tegenover de meeste andere Disneyfilms vrij donker en volwassen. Oorlog met geweld, naaktzwemmen, vloeken, ... Mulan heeft de tand des tijds anders wel goed doorstaan. De humor werkt nog wel en de tekenstijl is zeker niet slecht. Het blijft natuurlijk Disney en daardoor gaat het toch niet helemaal voluit. Eddie Murphy is wat minder goed gekozen en nogal een drukke - bij Disney verplichte - sidekick. Ook al gaat de film niet tot het uiterste en zijn de memorabele scènes iets minder aanwezig, is dit een zeer boeiende en onderhouden film geworden.

De originele Mulan was een sprookje rond de jonge Chinese die zich als man voordoet om mee te kunnen vechten in het leger. Ontdaan van alle charme, humor en liedjes, is de live action remake van Mulan een magere kopie dat een evenwicht zoekt tussen een familiefilm en een martial-arts film. En vooral aandacht voor die familie natuurlijk. Wie de Disney-klassieker kent, zal nergens verrast worden.

Yifei Liu doe het goed in de titelrol, al zal ze hier geen prijzen mee verdienen. En de gevechten worden niet altijd goed in beeld gebracht (publiek is toch het klassieke Disney-publiek), maar ze konden wel rekenen op talenten als Jet Li, Donnie Yen en Jason Scott Lee zodat het geen plaatsvervangende schaamte wordt.

Mulan doet het nog relatief goed, maar zoals de meeste live action remakes laatste jaren bij Disney, mist dit alle charme en kijk je vooral naar een vrij zielloze film.

Te snel gemaakt na het eerste deel en daardoor zeer weinig creatief. Het is zogoed als een herhaling, buiten de Scorpion King dan. Die met de mislukte CGI zeer lelijk is geworden. Jammer, want het is op zich wel een leuke franchise en Brendan Fraser doet het niet slecht. De sfeer is helemaal weg, de zin van de acteurs ligt ook in de vuilbak. Een gemiste kans.

Op zich zit er niet veel pit in deze ouwe Mummy, maar de sfeer is wel gezet. Boris Karloff zal toch bekender blijven als Frankenstein, maar mag ook deze andere griezelicoon voor z'n rekening nemen. Het verhaal werd gezet naar aanleiding van de vloek die er hing rond het graf van Toetanchamon.

De grote troef van de film is dan ook dat hij vooral werkt met suggestie en de vloek als verhaallijn. Daardoor blijft de film wat meer tijdloos en zit je niet met vervallen effecten die de tand des tijds niet meer hebben doorstaan. Wel had ik toch iets meer iconische scènes gezien, maar dat kan Karloff helaas niet waarmaken. De mummie zelf is wel mooi gedaan, maar ik had toch iets meer verwacht.

De film blijft in elk geval een mooie griezelfilm met een verhaal dat nog steeds werkt. En dankzij de regie van Karl Freund, die hier een debuutfilm neerzet, is het toch nog genieten.

Bij herziening blijft dit toch wel een sterke avonturenfilm. Niet dat het een klassieker is of kwalitatief een hoogstandje, maar het werkt wel. Met alles wat het genre moet hebben. Actie, humor, avontuur, ... Een rip off soms van Indiana Jones, maar toch goed gedaan. Een guilty pleasure met kwaliteit.

Films over een mummie hebben veel minder variatie door de tijd gekend dan vampiers of zombies. De originele mummie was best wel goed, gezien het budget en de tijdsgeest. De eerste Mummy met Brendan Fraser was ook niet slecht. Een variatie op de Indiana Jones films. De nieuwe Mummy met Cruise zou de voorbode zijn van een nieuwe filmwereld rond Universal Monsters. Daarmee vergeten ze blijkbaar al om eerst eens een goeie film te maken en zo die wereld op te bouwen.

De film is op zich niet slecht gemaakt, maar mist enige vorm van avontuur, horror of drama. Wat je ook maar zou zoeken in een mummiefilm. Met enkele grote namen op de affiche is er wat hoop, maar het acteerwerk is slecht. Of eerder saai. Alhoewel dat van Russell Crow eerder naar slecht neigt te gaan.

Als je een reboot maakt, moet je ook niet verschieten dat er een vergelijk wordt gemaakt met het origineel. Zeker als dat een bekende film is. Dan is er meer humor en avontuur in de Fraser-franchise te vinden en mag je al blij zijn dat je wakker blijft in de Cruise-versie. Regisseur Alex Kurtzman is vooral 'bekend' als de scriptschrijver van Transformers. En alhoewel ik die franchise best wel goed vind, is het script absoluut niet de grote troef van de films. Hopelijk gaat Kurtzman ook de rest van de Universal Monsters films niet schrijven/regisseren. Anders krijg je het zelfde doemscenario als DC met Zack Snyder. Waar een andere regisseur als Patty Jenkins met Wonder Woman de filmreeks moet komen redden.

Iets beter dan de voorganger met originele momenten. Maar Maria Bello past hier niet echt. Ze heeft de ondankbare rol om Rachel Weisz te vervangen, en dat lukt haar niet. De rest speelt op automatische piloot en ook het Aziatisch talent komt niet helemaal uit de verf. Maar het is wel aangenaam om te zien. Voor een 3e deel in zo'n commerciële franchise kan het veel slechter uitdraaien.

Tja, moeilijk te beoordelen. Ik had liever de aanval in Munich als climax gezien met de motivaties die dit als aanleiding hadden als verhaallijn. Bovendien is het vrij eenzijdig weergegeven met de wraakacties door de joden als rode draad. Beide partijen zijn fout, nu lijkt het wel of terrorisme met terrorisme mag bestraft worden. Het blijft een uitgebreide politieke discussie wie waar in de fout is gegaan. Daarover kan je een apart topic openen, maar het blijft een filmsite natuurlijk.

De film zelf geeft een mooi tijdsbeeld weer. Weinig creatief, maar toch goed neergezet. De film is zeker boeiend, het acteerwerk niet slecht (zullen we maar zeggen) met af en toe een klein moment van spanning. Het resultaat is een weergave van één van de zwarte bladzijden uit de Olympische Spelen met een weergave vanuit Joodse invalshoek. Spielberg zegt dat er veel fictie in deze film zit omdat vele documenten geheim waren of nog steeds zijn. Het blijft een interpretatie van beperkte bronnen en in zijn geval zullen dat uiteraard vooral Joodse zijn. Wel juist zijn natuurlijk de aanslag en de vermoorde namen op de lijst.

Soit, dit is een aangename film geworden, al begrijp ik wel dat dit toen de nodige controversie met zich mee droeg.

Best een gezellige Muppetmovie. De film tracht de humor en de charme van de bekende Muppetshow weer te geven in hun eerste langspeelfilm. Dat levert een leuke, maar tegelijk ondertussen gedateerde film op. De echte sterren blijven natuurlijk de muppets, waarbij alle bekende figuren aan bod komen. Het verhaal is bijkomstig, op dat vlak vond ik The Great Muppet Caper en Muppets Take Manhattan toch beter. Maar wel leuk zijn de vele cameo's. Op dat gebied heb je weer het gevoel in een Muppetshow te zitten waar de grote sterren ook gasten zijn.

De serie is uiteraard beter en de vele films hebben deels wel bewezen dat Muppets daar thuis horen en minder in film. Ook de humor op sommige momenten is te slecht om leuk te zijn. Ik denk aan Steve Martin en Mel Brooks. Al is dat meer kwestie van smaak.

Conclusie is dat Muppet Movie nog zo slecht niet is, en de liedjes zijn wel aangenaam. Ik kan hier best van genieten, al was ik vroeger ook al een grote fan van de reeks.

Onlangs het boek gelezen. Het verhaal komt hier eigenlijk nog goed aan bod. Maar het valt op dat hoe meer The Muppets naar een bestaand verhaal grijpen, hoe meer ze de bal misslaan. Alsof ze daar ofwel teveel op leunen, ofwel de klassieke Muppets stijl van theater & cabaret niet past bij een verhaal als dit.

Het is op zich wel leuk af en toe, maar over het algemeen is dit te druk, te chaotisch en verschillende moppen zijn echt wel flauw. Jammer, want met deze Muppets kan je toch veel meer doen. In de eerste drie films zie je hoe ze bezig zijn met theater en sketches. Dat is de basis van The Muppets. Na de dood van Jim Henson in 1990 kregen we Muppet-versies van Christmas Carol, deze Treasure Island en Wizard of Oz. Het wegvallen van bezieler Jim Hensen had duidelijk een impact.

De film heeft potentie. De score is zelfs van Hans Zimmer die later muziek maakte voor de gekendere piratenfilm Pirates of the Carribean., licht gebaseerd op Treasure Island.