Opinions

De film zet meteen de toon als Howard Hawks tijdens de voortiteling tegen Cary Grant zegt dat hij nog niet mag komen. De tekst rolt immers nog over het scherm. De film gaat meteen verder met mooie conversaties tussen Grant en Rogers. Een passend duo dat best wel werkt in komedie. Later komen we ook Marilyn Monroe tegen, die zoals altijd geboren is voor dit genre. Zeer onderschatte actrice die helaas om andere dingen bekend is.

Eens de film verder gaat en het elixer grotere gevolgen heeft, wordt het net iets te absurd. Doet me wat denken aan The Nutty Professor. Jammer, want de gezellige subtiele humor verdwijnt hierdoor wel wat. Niet dat het slecht wordt, maar ik hield meer van de humor in het begin van de film. In elk geval wel verrassende komedie gebleken. Ik heb deze trouwens ontdekt via een Marilyn Monroe filmbox. Eén van de kritieken vroeger was dat Monroe zo goed was dat het eigenlijk jammer was dat niet zij maar Ginger Rogers de hoofdrol had. Ik ben geweldige fan van Monroe, maar Rogers zit best wel op haar plaats en vormt een passend duo met Cary Grant.

Normaal stond Dune 2 op het programma, maar door een technisch probleem in de bioscoop werd het Monkey Man. Een ruwe actiefilm met Dev Patel voor en achter de camera. Er is wel een vergelijk met John Wick, de karakters verwijzen er zelfs even letterlijk naar, maar het verhaal is wel wat anders en het geheel is een pak ruwer met de camera dicht tegen het hoofdpersonage. Zo wordt je als kijker meegesleurd in de adrenaline van het gevecht. Minder stylistisch afgeborsteld dan John Wick dus, maar de actie is best wel hard. Dev Patel zet een sterke rol neer en maakt een mooi visitekaartje met zijn regiedebuut.

Heerlijke zwarte humor, naar een kortverhaal van Stephen King. Maar gelukkig was die zelf niet de regisseur. Het geheel is mooi aangekleed tot een langspeelfilm. Op de affiche zie je al 'Everybody dies' staan en dat klopt wel voor een hele hoop mensen. Het is allemaal vrij luchtig, maar net daardoor heeft het iets apart. De film neemt zich zelf niet serieus en gelukkig maar. Want dan zat je met zo'n vervloekt stuk speelgoed al snel in een vrij vervelende film vol clichés. Het resultaat is een heerlijk foute B-film.

Ondertussen toch al wat meer van Studio Ghibli gezien, en ondervonden dat er beter materiaal is. Het blijft wel genieten moet ik zeggen. Het ecologische thema wordt weergegeven met een mix van actie en avontuur. De mooie scènes wisselen wat af en met enkele mindere zaken. Prachtige muziek, leuke figuren en op tijd mooie shots. Misschien niet de beste uit de studio, maar zeker genietbaar.

Deze film had ik niet zien aankomen, maar een artiest als Aznavour heeft uiteraard recht op een eigen biopic. Dat de film dit jaar uit kwam is ook bijzonder. Hij werd 100 jaar geleden (1924) geboren en hoe vier (herdenk) je hem beter dan met een eigen film.

Monsieur Aznavour is een mooie warme film geworden. Nog meer dan bij veel andere biopics staat de muziek centraal en zien we de invloeden op zijn nummers. De strijd en wilskracht om groot te worden, met de offers die hij er voor moest opgeven. De sterkte van de film ligt dan ook bij het begin van de film, al kan de film dat wel lang genoeg vasthouden. Tegen het einde aan komen we in de fase dat hij bekend is. Dat is uiteraard logisch, maar op zich minder interessant dan de aanloop naar dat succes. Met verschillende andere artiesten die mee in beeld komen. Van Trenet en Piaff tot Sinatra en Johnny Hallyday.

Tahar Rahim in de titelrol zet meteen zijn carrière terug op het rechte spoor na zijn rol in Madame Web. Het is een mooie film met een boeiende tijdsgeest. Verplichte kost voor de fans en een ideale manier om hem te leren kennen voor wie minder van Aznavour kent.

Ik ben wel een liefhebber van Chaplin. Een acteur met een geweldig gevoel voor timing en perfectie. Maar in deze Monsieur Verdoux slaat hij de bal mis. Qua concept is dit best wel origineel. Een humoristische film noir met een Chaplin die laat zien dat hij meer kan dan enkel de stomme film. Maar gaandeweg wordt het gewoon vervelend helaas. Niet dat hij uitgeblust was, want zijn opvolger Limelight toont dat hij de finesse zeker niet kwijt is. Maar zelfs de beste kok breekt wel eens een ei zeker?

Ik zag deze film staan in een filmlijst en dacht dat ik de film al gezien had, omdat de titel en samenvatting me deed denken aan I Kill Giants. Het heeft er ook wel wat van weg, het vergelijk is niet ver weg. In grote lijnen ook wel wat Pan's Labyrinth, al is de link toch al wat verder.

Een tragisch sprookje van een jongen met een zieke moeder die de onuitgesproken problemen ontvlucht in een fantasiewereld. Met een wereld van een monster die vertelt in parabels. Mooi gedaan met heerlijke stukken animatie die je meenemen in die fantasiewereld. Het monster zelf is ook niet slecht, al leidt de stem van Liam Neeson nogal af. De menselijke acteurs zijn vrij doorsnee. Sigourney Weaver en Felicity Jones doen gewoon hun ding en daardoor komt Lewis MacDougall beter naar voor.

Mooie film al mist het soms die ultieme magie om er een echte topfilm van te maken. Maar verder wel genoten.

Paul W.S. Anderson als regisseur is alvast veelbelovend met z'n films Resident Evil, Death Race en The Three Musketeers. Maar aan de andere kant heeft hij ook een pak mindere fims gemaakt.... Zijn vrouw Milla Jovovich mag opnieuw meespelen en die combinatie werkt gelukkig vrij goed. De actie en Jovovich zijn dan ook niet echt het probleem in Monster Hunter. Het script daartegen wel. Weinig interessant want de actie gaat gepaard zonder enige vorm van spanning of sfeer. Het hoge tempo no nonsens actie verveelt daardoor al heel snel. En met namen als Tony Jaa en Ron Perlman naast Milla verwacht je toch net iets meer.

'Monsters' kon blijkbaar alle kanten uitgaan. Zeer uiteenlopende reacties hier wat het op zich wel interessant maakt. Het zou sowieso een aparte film afleveren. Maar of die in mijn smaak viel kon ik enkel zeggen na een kijkbeurt. Na het plot te hebben gelezen dacht ik aan een gelijkaardige film als het niet echt gelukte Skyline. Monsters is gelukkig veel beter dan dat.

Dat de film een laag budget had van 500.000 euro wil op zich niets zeggen. Er zijn films met een groter budget die er niets mee doen. De film draait op 'less is more' met vooral suggestieve beelden en de monsters op de juiste momenten. Dat zorgt voor een geweldige sfeer in de film tussen zowel de hoofdpersonages als samen in de gevaarlijke zone tussen de wezens.

Groots wordt de film nooit, maar dat hoeft misschien ook niet. Wat de film wil afleveren is gelukt: een roadmovie met aliens als achtergrond en een paar al dan niet verdoken filosofische en ethische vraagstukken die je als kijker mee kan aanvullen. Een goeie film die begrijpelijk sommige kijkers op een verkeerd been zou zetten (gezien plot en titel) zodat er ook mindere stemmen zullen uitgedeeld worden.

Monsters Inc viel best wel mee met de nodige humor een verhaaltje dat misschien niet 100% origineel was, maar toch mooi uitpakte. Met Monsters University spelen ze echter op safe en wordt het nooit echt verfrissend. De prequel is vrij voorspelbaar en mist zelfs enige zin van avontuur en humor. Dit is meer een Disneyvehikel met een duidelijke moraal en niet wat we van Pixar gewoon zijn. Ofwel teert Pixar ondertussen ook al op de vernieuwde formule waar ze tegenover de Disneyfilms opnieuw de animatieliefhebber kon boeien. Het is allemaal wel mooi gedaan en sommige grappen werken wel, maar over het algemeen is dit niet echt bijzonder. Prequels en sequels kunnen best leuk zijn, maar deze was (net zoals velen) vrij overbodig.

Eindelijk nog eens een animatiefilm uit Hollywood die de moeite is. Na tegenvallers als Bee Movie, Wall-E, Kung Fu Panda en Happy Feet is er nu eindelijk nog eens een animatiefilm geweest die me deed lachen. Niet dat het een topfilm is, verre van zelfs. Maar de film zit vol filmparodieën, en soms zelfs op een subtiele manier zodat filmliefhebbers (die van parodieën houden) hier wel hun hartje mee kunnen ophalen. Origineel is het verder niet. De film is een kruising tussen The Incredibles en Mars Attack. Maar het zijn de grapjes die het hem wel doen. En ik heb er van genoten, meer moet dat soms niet zijn.

Pixar heeft wel z'n goeie momenten. Alhoewel veel mensen oplopen met Toy Story, Finding Nemo en Ratatouille, ben ik eerder een liefhebber van Cars, The Incredibles en deze Monsters Inc. Vooral in het geval van Cars en Monsters Inc wijkt Pixar af van films met menselijke personages (waar Pixar nooit echt goed in geweest is) of de cliché dieren (met het onvermijdelijke hyperkinetische knaagdier). Veel charme, frissere humor dan de Disneyfilms en een verhaal dat toch vrij goed onderhouden is. Dat mis ik wel in de latere Pixarfilms en komt hopelijk nog terug.

Een doorsnee romcom dan van de Nikelodeon of Disney stal lijkt te komen (al is dat niet het geval). De grappen zijn vrij voorspelbaar. Dat het luchtig en zoet is hoort wat bij het genre. Maar nergens wordt de film echt opgetild om op te vallen tussen het grote aanbod. Gomez valt goed mee, de rest is wisselvallig tot slecht. Jammer, want op zich is er niets mis met dit genre als je er van houdt. Maar Monte Carlo werkt helaas niet echt.

Het iconische festival Monterey Pop, de voorloper van Woodstock. En voor de muziekliefhebber misschien ook wel een leuker festival, toch als je de beelden ziet. Wat gemoedelijker, nog niet uit de hand gelopen, beter weer en sterke optredens. Te bedenken dat we nog maar anno 1967 zijn en sommige artiesten hun grootste hits nog moesten schrijven. Denk aan Simon & Garfunkel (pas later hun Mrs Robinson en Bridge over troubled water), Janis Joplin zat nog bij Big Brother Company (al hadden die wel een stevige live reputatie), The Animals (hier nog met een cover van The Rolling Stones), The Who & Jimi Hendrix werden aangeraden door Paul McCartney nadat The Beatles het aanbod hadden afgeslagen om te komen spelen. Veel artiesten zijn (net als bij Woodstock) bekend geworden dankzij Monterey Pop.

De film duurt maar 78 minuten, maar haalt er wel alle grote namen bij. De namen die toen al wat betekende of die zo opvielen dat ze toen al wisten dat die groot zouden worden. Het is ook wel een iconisch optreden geworden, met enkele sterke performances. Denk aan Janis Joplin en Otis Redding. The Who die hun instrumenten de vernieling insloegen en Jimi Hendrix die - om er boven te geraken - dan maar z'n gitaar in brand stak.

Het is net een voordeel dat de film niet zo lang duurt. We zien op die relatief korte tijd de hoogtepunten van het festival zodat het ook niet gaat vervelen. De muziek en het festival staan centraal. Met hier en daar wat sfeerbeelden om het mooi aan te kleden. Het slotpunt van Ravi Shankar (dat niet het slotpunt van het festival zelf was) hoort wel wat bij de film. De sound van de sitar is toch mee bepalend voor de hippiejaren van de 60's. Alleen duurt het net iets te lang in verhouding met de rest van de optredens.

Sterke film dat misschien minder creatief en professioneel gemaakt is als Woodstock, maar wel toegankelijker is met de muziek meer centraal. En door de korte tijdspanne en praktisch enkel sterke momenten, is het voor de muziekliefhebber misschien wel een aangenamer document geworden.

Tijd om deze te herzien. En ik moet zeggen dat de film toch z'n beste tijd heeft gehad. De humor is maar met momenten leuk en sommige gags worden echt wel te lang uitgemolken. Bovendien merk je wel tussen de grappen door dat de kwaliteit niet echt alles is. Ik hou niet van dit sfeertje. Je merkt duidelijk dat de makers gewoon zijn om binnenopnames te doen. De bekende moppen (denk aan killer rabbit, knights who say NI, kokosnoten, zwarte ridder die blijft vechten zonder ledematen, ...) zijn eigenlijk leuker als je ze aan de toog nadoet en dat is niet echt een referentie als de covers beter zijn dan het origineel...

Met momenten nog wel leuk en een echt slechte film is het niet. Maar Life of Brian en de serie waren veel beter dan dit.

Van overacting gesproken. Sam Rockwell is niet echt mijn favoriete acteur, hij heeft altijd iets arrogant. Het is een wat filosofische SF-film geworden. Het begin is wel goed omdat je de clou nog niet kent. Maar eens die boven komt lijkt de trein helemaal ontspoort. Het mocht wat subtieler, wat intiemer. En aub een betere acteur in de hoofdrol.

Vrij leuke film, die het nog wel eens doet op tv. Kwalitatief is hij niet zo sterk, maar je hebt er wel amusement aan. Weinig sterren voor de kwaliteit, maar toch een voldoende omdat hij ergens wel leuk is en nogal meevalt. 2.5 sterren

Moonlight is globaal gezien geen bijzonder creatieve film. De film moet het hebben van personages, een verhaal en een geloofwaardig verloop. Maar daar is het dan ook sterk in. We krijgen een jongen die opgroeit in een ondankbare wijk in moeilijke omstandigheden. Tegelijk is het niet zo cliché. We hebben dit al meer gezien, maar nog niet eerder op deze manier.

Voor een stuk draait het wel rond de jonge Chiron die worstelt met z'n seksualiteit. Maar het is niet zo dat de moeilijke omstandigheden in z'n leven daar mee te maken hebben. Hij heeft het moeilijk omdat hij enkel nog een moeder heeft met een verslaving, omdat hij gepest wordt op school, ... Het komt even terloops naar voren dat hij voor fagget wordt uitgemaakt, al is het niet per se dat hij wordt gepest omdat hij homo is. Op die leeftijd wordt de zwakkere gewoon gepest door de bully van de hoop om machtsgevoel. In die omstandigheden zit de jongen met twijfels. En zoals wel meer bij zoekende jongeren kan hij daar niet meteen bij iemand bij terecht. Zeker niet in zijn geval.

Chiron wordt telkens opnieuw gezegd dat hij zich moet weren en laten zien dat hij niet met zich laat doen. Uiteindelijk zien we een volwassen man die weet wie hij is. Hij laat zich niet meer weren, hij heeft ook blijkbaar geen twijfels meer over z'n seksualiteit. Hij neemt zelfs wat vrede met z'n moeder. Veel meer zelfzeker. En dat tegenover de opgegroeide Kevin die als jongen op het eerste gezicht veel sterker in z'n schoenen stond. Op vlak van intimiteit, van verweer, mondigheid, ... De volwassen Kevin heeft het dan wel goed met een job en een kind. Vraag is of hij zichzelf wel is dan.

De film is mooi verteld, ook al overdonderd het niet meteen. Ik kan me voorstellen dat dit toegankelijke materiaal geschikt is voor de Oscars en dat het gezien het thema nogal opviel in de VS. Op dat vlak zie ik er niet de grote klassieker in, maar ik heb wel genoten van een mooi drama met een zeer goed gebracht verhaal op een geloofwaardige manier. En beter dan La La Land.

Waar Bond in z'n beginjaren een trendsetter was en bepaalde actiescènes lanceerde die films hebben overgenomen, springt Bond deze keer zelf op de kar van de huidige trend. Schoenmaker blijf bij je leest zou ik zeggen. Bond mag dan wel fantasie zijn, als spion in de ruimte komt het eens zo ongeloofwaardig over. Je kan trouwens al raden waar een film met veel geld en een ruimtescript alle aandacht aan besteed: decor en speciale effecten! Daar kreeg de film dan wel oscarnominatie voor, het geld en de regie had beter aandacht besteed aan het verhaal en de acteurs. Dat Jaws terug komt in deze film is puur vanwege z'n populariteit, want het moet toch lukken dat hij voor een nieuwe baas gaat werken die toevallig weer met Bond te maken heeft. Bondfilms hangen wel meer onlogisch aan elkaar, toch overtreft het hier wel. Roger Moore huppelt van Venetië naar Brazilië, naar de ruimte, ..en overal duikt Holly Goodhead op en een bende slechteriken. De enige verklaring is dat ze allemaal hetzelfde script hebben, meer logica kan ik er niet in vinden.

De acteurs worden opzij gezet en dat is wel jammer. Moore is gewoon een atribuut en ook de bekende figuren M, Monneypenny en Q hebben weinig speeltijd. Bernard Lee (M) verdiende een betere afscheidsscène. Hij stierf na deze film. Jaws is een stripfiguur dat wel leuk is om te zien, maar je begrijpt niet wat hij hier eigenlijk komt doen. Ironisch genoeg wordt aan hem de meeste aandacht besteed blijkbaar. Wel een goede acteurs zijn Lois Chiles en Michael Lonsdale, die een film als dit niet verdienen en beter kunnen. Lonsdale als vijand in The Spy Who Loved me of For Your Eyes Only had heel sterk kunnen zijn.

Verder merk je wel dat vrijwel alles in het teken stond van decor en effects, want ook de muziek is pover en de snufjes zijn nog meer dan overbodige speeltjes om de fans van het zogezegde 'Bondconcept' te vreden te stellen. Een dieptepunt in de Bondreeks, dat hopelijk niet meer herhaalt wordt.

Bij Moonrise Kingdom heeft Wes Anderson ondertussen al zijn gekende stijl verder uitgewerkt. Veel pastelkleuren, een indrukwekkende cast, de nodige droge humor en symmetrie in zijn beelden. Het verhaal van twee jongeren die samen op de loop gaan. Met een groep scouts, haar ouders en de politie achter hen aan. Ze zitten op een eiland, dus is het nooit enorm dramatisch, maar vooral tragische romantiek.

De stijl van Anderson zal komende films nog beter uit de verf komen, maar het is toch best genieten. Er zit een heerlijke vaart in de film met de nodige mooie scènes en komische situaties. De camerabeelden en het kleurenpalet kleden de film mooi aan.

Heb net mijn stem verlaagd van 2 naar 1 ster. Qua muziek en dans blijft hij hoog scoren. Ondanks z'n sociale problemen blijft hij in mijn ogen een geniale artiest die toch al het nodige bewezen heeft. Lijkt nu soms wat fout en ouderwets, maar doordat hij al een tijdje van de schijnwerpers is, kennen we ook geen evolutie meer na begin jaren '90.

Als film is het een triestige bedoening. Enkele videoclips aaneenhangen en dan een raar verhaal waarin enkel Michael Jackson als zanger en danser blijft overtuigen. Als acteur is hij niet geboren en dat merk je ook meteen. De beste scene in het ingewerkte kortverhaal is de dans van 'Smooth Criminal'. Maar dan kan je eigenlijk beter een dvd kopen met de mooiste videoclips van deze artiest. Daarom naar 1 ster gebracht. 0.5 is enkel voor films die me irriteren en dat gebeurt dankzij de muzikale momenten nog net niet.

De grens tussen MCU en Sony wordt al wat vager en op zich maakt het niet veel uit, uit welke stal de volgende Marvel-film komt. Sony doet het soms wat meer donker en minder kinderachtig dan sommige MCU films. Persoonlijk zie ik ook liever wat meer horror in een Marvel dan ruimte en andere dimensies. Al moet het op de eerste plaats een goeie film zijn natuurlijk.

Met Morbius gaan we opnieuw de donkere kant op. Ik was al fan van New Mutants en in afwachting van het veelbelovende Blade, was ik toch ook blij met Morbius. Jared Leto is alvast beter in de titelrol dan zijn toch mislukte versie van de Joker. Morbius heeft de nodige sfeer en is beter dan de critici doen uitschijnen. Maar het geraakt ook wel niet boven het gemiddelde. Want het script is nogal mager. We hebben het al een keer gezien. Eigenlijk is het een vampierenversie van The Hulk. En ook al is de MCU over het algemeen vrij afgeborsteld met creativiteit binnen de afgesproken lijntjes, weten ze toch wel het publiek mee te nemen en een hype op te bouwen. MCU heeft Blade in handen. Misschien moeten ze Morbius ook overnemen om het wat op te pimpen. Zonder het eigen karakter te verliezen.

Ik hou wel van de documentaires van Eagle Rock Entertainment (oa Classic Albums) die steeds een duidelijk overzicht kunnen geven van een artiest en de invloeden die het had, versterkt door getuitenissen van de originele bandleden en oude beeldmateriaal. Dat geeft een geloofwaardig beeld en is niet zomaar de zoveelste rockjournalist die eens komt uitleggen waarom je die naam moet goed vinden.

Een documentaire is natuurlijk maar zo interessant als het onderwerp en de vraag is hoe ver een regisseur creatief kan omgaan met de film zonder af te wijken van de werkelijkheid. Daarom dat ik de documentaires van deze studio sterk vind. Muziek interesseert me sowieso en de makers werken met een gekende formule bij het maken van die documentaires die best wel werkt. Die stijl werd ook overgenomen door oa de reeks Belpop. Omdat het gewoon de beste manier is volgens mij om een artiest op een duidelijke manier weer te geven. Toch om een beeld te scheppen aan een breed publiek (van leek tot die hard fan) van een bekende artiest.

Dit soort documentaires wil ik gerust meer zien!

De rijdende steden lijken wel uit een animatie van Ghibli te komen. Maar ik moest ook aan de steampunk animatie van de film Steamboy denken. Een film met de nodige potentie en met de hoofdacteurs Hera Hilmar en Hugo Weaving tegenover elkaar, heb je toch een mooie start. Het is ook mooi gedaan, al mag het visueel nog wel wat meer zijn dan wat CGI spierballengerol. En qua dialogen leek het wel wat af te zwakken naar een tienerfilm zoals Hunger Games of Divergent, maar voor mij mocht het wat meer Mad Max of The 4th Element zijn. Verder wel van genoten, luchtige SF-avonturenfilm. Maar meer is het ook niet helaas.

Misschien wel leuk voor fans van de videogames, maar verder is dit toch niets. Af en toe een leuk gevechtje met karikaturale figuren. Voor kinderen moet het speelse wel wat hebben, maar als film gaat het toch snel bergaf.

Mijn voorkennis van deze film was dat er in 1995 al een film van was gemaakt en dat dit een computerspel is (of was). Ik heb niets met games, dus ik mis volgens mij een hele hoop verwijzingen en voorkennis. Mortal Kombat is een variatie op het toernooigevecht met een hoop diverse vechters. Alleen krijg je er hier nog wat lelijke CGI en superpowers bij. Als dat goed gedaan is, kan ik van dit genre best genieten. Maar het blijft een drukke en rommelige film helaas. Fans zullen hier wel van genieten, maar ik heb er niet veel aan.

Venetië zien en sterven. Het moet niet altijd Rome zijn. De film is vooral een mooie film. Ik hou wel van dit soort films die tot in detail zijn uitgewerkt en ook cinematografisch best wel boeiend zijn. Je ziet naar een aparte wereld die best wel overtuigt. Maar dat is niet voldoende. Zeker niet in dit soort drama's, waar verhaal en acteerwerk ook een belangrijke rol spelen. En Dirk Bogarde stelt daarin toch wat teleur. Het blijft vrij afstandelijk en duurt veel te lang voor je in de film zit. Gaandeweg wordt het gelukkig wel beter. Jammer, want je ziet dat hier tijd en energie in gestoken is. Maar echt pakken doet het helaas niet...

Ik begrijp de score wel bij deze film, maar zo'n chaotische film is niet echt iets voor mij. De film weet niet goed waar het naar toe wil en ik heb helemaal niets met de personages. Af en toe trekt het wel terug de aandacht met enkele interessante scènes. Maar helaas lukt datzelfde niet met het geheel van de film. Jammer, want de boodschap (als dat al moet natuurlijk) ging helemaal verloren. En ik had toch gehoopt dat de hele film een sfeer kon behouden. Muziek valt wel mee, maar ook hier enkele toevalstreffers.

Ik hou wel van dit soort actiefilms (ervaren killer gaat op wraakmissie), maar The Mother is toch weinig geslaagd. De actie komt niet echt uit de verf en de personages zijn nog grijzer dan de kleuren in de film. Geen humor, geen fun en zo goed als geen echt spektakel. Jennifer Lopez is geen topactrice, maar doet het normaal vrij goed. Dit genre ligt haar minder of is ze nog niet gewoon. The Mother is een gemiste kans. Een popcorngenre met een slecht script en te veel clichés, zelfs voor dit soort films.

Wow, Aronofsky did it again. Net niet zo goed als Black Swan en Requiem for a dream, maar beter dan The Fountain of Pi. De film schept in de eerste plaats sfeer. Die van beklemming, van overweldiging. Geen moment rust, en dat in de positieve zin van het woord. Gaandeweg komt de symboliek met religie sterk naar voren. Normaal hou ik niet van dergelijke boodschap die er te dik op ligt. Mensen maken hier ook een politiek vergelijk. Je haalt er maar uit wat je als kijker ervaart, maar dat zie ik er helemaal niet in.

Er is zoveel uit te halen. De broedermoord, de lijn tussen delen en stelen, de relikwieën, de schepper, het geweld in naam van geloof en natuurlijk de offer van het kind en het eten van het lichaam. Een gedurfde film van Aronofsky, waarvan ik enigszins begrijp waarom deze film niet zoveel te zien is in de eindejaarlijstjes. Voor de ene de beste film van het jaar, anderen zien er enkel provocatie in.

Het zal er wel niet van komen, maar Jennifer Lawrence mag gerust een Oscar winnen voor beste actrice. Een film waarvan je op het puntje van je stoel zit. Sterke montage waarmee eerst een beklemmende sfeer wordt opgebouwd en later de boel zo snel escaleert in één ruk. Fantastisch gedaan. Visueel is het soms wat minder en Bardem staat in de schaduw van Lawrence hier. Kleine dingen die de film weghouden van een echte topscore.