Opinions

Ik ben wel een liefhebber van het genre, al heb ik niet veel met deze film. Af en toe merk je wel een mooie ingeving van Hitchock, al is hij dan ook het enige goeie aan deze film. Het verhaal wordt te snel en onduidelijk verteld zonder enige vorm van spanning en interesse. De prachtige shots en mooie scènes waar Hitchcock voor zorgt, worden door het slechte acteerwerk en de mindere scènes wat teniet gedaan. Mooi om te zien, maar het geheel is te mager om te overleven. Van de acteurs is enkel Peter Lorre de man die de boel wat kan redden, al lijkt hij meer op een James Bond vijand, dan een crimineel uit een Hitchcockfilm.

Ben benieuwd naar de remake met James Stewart, want volgens mij zit er meer in deze film.

Met deze film toont Hitchcock opnieuw dat hij de meester van suspence is. Het verhaal is op zich niet slecht, maar in de handen van Hitchcock wordt het een sterke thriller. Voor de verandering draait het rond een gezin ipv een liefdesverhaal. Qua verhaal geef ik hier niets prijs, daarvoor moet u de film maar zien.

In het begin worden we als kijker meegesleurd in personages die er verdacht uit zouden zien. Ook al weet je niet of dat zo is, of wat er zich afspeelt. Gaandeweg speelt vooral de tijdsdruk mee, het is een echte thriller geworden. Met als hoogtepunt de scène in Albert Hall met enkel de muziek en geen dialogen. Prachtig!

Hitchcock kan de spanning vasthouden zodat het een spannende film wordt. Visueel is het niet altijd wat je van hem zou verwachten, al zijn er toch genoeg goeie camerashots. Stewart heeft al beter gedaan, maar blijft een vakman. Altijd een plezier om hem aan het werk te zien. En vooral Doris Day is best goed hier.

Een minder voor de hand liggende western waar je duidelijk de stijl van Stewart als die van Wayne in zit, samen gebracht door John Ford. De western blijkt de overgang te zijn tussen de zoete westerns van bvb John Wayne en de latere harde westerns van Sergio Leone. Met een cast om van te snoepen (Wayne, Stewart, Marvin, Van Cleef, ...) lijkt het niet stuk te kunnen gaan. Er is veel aandacht voor de personages en het zorgt voor een wat hardere maar toch realistische opzet.

Toch zijn hier de nodige mankementen. Zo is de film in zwart/wit gefilmd. Als je de redenen nagaat is dat blijkbaar om zowel de leeftijd van Stewart en Wayne te verdoezelen. Stewart's personage zou net van 't school afgestudeerd zijn maar zowel hij als z'n tegenspeler John Wayne waren al 50 plussers. Er wordt ook gezegd dat het om besparingen ging bij Paramount. Dat merk je wel, want de western wordt voor het grootste deel in de studio opgenomen. Zeker als je weet wat John Ford kan, is dat toch een gemis in deze film.

Voor Ford is het blijkbaar wat zoeken en de besparingen hebben hun tol geëist. Maar desondanks is dit een zeer aangename western geworden. Het is een mix van boeiende personages en opvallende karikaturen, een mix van de rechtbankfilms met Stewart en de stoere cowboyfilms van John Wayne. En mix van old school en nieuwe dingen. Interessant om te zien. Het is zeker niet de beste western, maar zorgde toch voor een kentering in het genre en is daardoor zeker de moeite om te bekijken.

De film voelt aan als een typische Coen-film. Mooi gemaakt, typische stijl, maar qua verhaal niet altijd even boeiend. Ook hier is de cinematografie prachtig. Je waant je meteen in de jaren '50, weliswaar opgekuist. Misschien had het iets korreliger gemogen om helemaal in de sfeer te komen, al ben ik ook wel tevreden van het huidige resultaat. Hoofdrolspeler Billy Bob Thornton is op dreef (misschien verkeerde woordkeuze) als de kapper die in de schaduw van de maatschappij leeft. Niet in de rand, gewoon onopvallend, weinig van woord. Zijn diepe stem als verteller neemt ons mee in z'n gedachtegang

Verder ook mooie muziek van Beethoven. Ik hou wel van de componist. Alleen had dat niet in de vorm van Scarlett Johansson gemoeten. Niet dat ze slecht is, ze is bovendien altijd mooi om zien, maar ze past hier niet echt bij. Buiten Thornton zijn de andere acteurs trouwens ook niet echt opvallend.

Het verhaal zelf begint goed, en je hoopt op een ontknoping met een (anti)climax in het verhaal. Helaas verliest de regisseur gaandeweg het verhaal en is enkel het visuele in deze film nog van belang. Dat is gelukkig sterk genoeg om het niveau te blijven behouden. Maar meer dan een film boven het gemiddelde is het ook weer niet geworden. Hier had meer ingezeten.

Een lyrisch epos dat vooral gesterkt wordt door het prachtige verhaal van Kipling en het acteerwerk van Cain en Connery. Connery is ideaal gecast als autoritair figuur om koning te 'spelen'. Een beetje sprookjesachtig trouwens met een mooie climax. Gewoon genieten is dit. Ik hou wel van dit soort films.

De Bondfilm die een crisis in de Bondreeks aantoonde. Saltzman trok zich terug, de kritieken waren slecht en de film bracht zeer weinig op in de VS en Engeland. En Hamilton verprutst het weer. Terwijl scriptschrijver Mankiewicz een ernstig verhaal maakte, liet Hamilton het aanpassen. Lap, weer grappig (bedoelde) scenès met kinderlijke figuren als sheriff Pepper (waarom die een 2e film mocht meespelen is mij een raadsel), Mary Goodnight (die voor een medewerkster van MI6 wel erg dom is) en de dwerg Nick Nack (die door z'n gestalte nooit enige dreiging laat zien).

De andere acteurs doen het beter. Moore is niet echt mijn favoriet, maar zit wel beter in z'n vel en is sterker in de dialogen dan Lazenby. Al komt hij nooit geloofwaardig over als harde spion door z'n ludieke aanpak. Maar dat is Moore nu eenmaal. Hij wordt trouwens van het scherm gespeeld door Christopher Lee die de rol van Scaramanga op zich neemt. Meteen één van de beste Bondvijanden uit de reeks. Jammer dat hij in een Moorefilm terecht kwam. Tegen een Connery of Dalton had hij nog meer tot z'n recht gekomen.

Leuk is wel de achtervolging met de klassieke stunt over de rivier. Al maakt Hamilton er weer komaf mee door er een belachelijk deuntje over te laten spelen. En eigenlijk valt het acteerwerk (buiten de kinderachtige personages) best wel mee. Maar ik blijf er bij dat de humoraanpak met Moore absoluut een groot minpunt is in de reeks.

Tarantino is zo'n regisseur/producer die net als Tim Burton nog steeds gewaardeerd wordt bij een groot publiek, maar eigenlijk al sinds de jaren '90 niets deftig meer gemaakt heeft. Burton's Frankenweenie wil ik al uitzondering klasseren trouwens. Ik weet wel dat Tarantino dit niet zelf geregisseerd heeft, maar als je de lijst ziet waar hij als producer meegewerkt heeft (Hostel, Grindhouse, Hostel part II, Machete) en dan nu dit, stel ik mij toch vragen waar de man van Pulp Fiction en Reservoir Dogs gebleven is. Zelfs de overroepen films Inglourious Basterds en Django Unchained vond ik verschrikkelijk...

Maar kom, de regisseur van dienst is niet Tarantino maar RZA, die het script met Eli Roth schreef. Het resultaat is een MTV-mashup van een western en een martial art film, met een hoop kitch overgoten. Waar het denkelijk de bedoeling was om een ode te brengen, is het met momenten een wat mindere parodie geworden met vooral een jong publiek voor ogen. Ik moest met momenten denken aan Shanghai Noon, maar dan zonder de leuke aanwezigheid van Jackie Chan.

Gelukkig zijn er momenten die wel werken en kan de maker rekenen op enkele boeiende acteurs die bij de actiemomenten nog enigszins kunnen boeien. Helaas neemt regelmatig de kitch het over, niet in het minst door de soundtrack die er als een tang op een varken te horen is. Westernmomenten met martial arts gevechten ondergedompeld met muziek van Wu-Tang Clan, Kanye West, Ghostface Killah, M.O.P. en andere rappers.

The man with the iron fists heeft voldoende absurditeit om te kunnen boeien en kan dankzij de cast en de gevechten zich nog recht houden. Maar door de afschrikwekkende lelijkheid van deze film kan het nooit een topfilm worden. RZA had dit script moeten uitbesteden, opdat we een goeie film hadden gehad.

Het acteerwerk van Jan Decleir en Wim Opbrouck houdt de film recht. Het verhaal en de humor is niet slecht, maar zeker niet tijdloos. Het tragische dat we in Vlaamse films wel meer zien komt wel naar voren, maar nogal onsamenhangend. Tussen Wim en Jan klikt het wel op het scherm, maar tussen Jan en Maria wil het maar niet lukken. Je gelooft nooit dat die voor elkaar geboren zijn. Toch leuk om te zien en een gezellige film geworden met regelmatig een glimlach. Maar of ik hem lang zal herinneren is toch een vraagteken.

Guilty pleasure. Het verhaal is minder uitgewerkt dan bvb Cujo. Max steelt de show en de rest zijn echte figuranten geworden. Maar sommige scènes kon ik me nog beeldig herinneren van vroeger. Dat maakt van de film een aangename B-film. Zoals je van die goedkope horrorfilms hebt met monsters of slashers is dit er één met een hond. En ook al kan die wat meer dan de doorsnee hond, komt het goed over omdat het niet te groots wordt. Lance Henriksen is ideaal voor dit soort films. De rest doet het niet slecht, maar zal nooit een prijs winnen.

Geen slechte film. De toon wordt meteen gezet met een familie in armoede die toch op één of andere manier samen gelukkig zijn. Ze onderhouden zich door winkeldiefstallen. Geen probleem als een film graag de tijd neemt, maar ik had na een tijd toch de vraag waar de film nu naar toe wou gaan. Dan blijken er inderdaad enkele geheimen boven te komen en wordt het terug interessant om dan rustig te eindigen.

Shoplifters kan rekenen op enkele boeiende personages met goeie acteurs. Hirokazu Kore-Eda laat de acteurs en het verhaal vooral spreken, het hoeft geen extra dramatiek. Mooie film!

Een typische Oscarwinnaar die vooral vakwerk uitstraalt. Goed gemaakt, goed geacteerd en een interessant verhaal. Nergens echt speciaal en hier en daar zelfs wat geforceerd. Het duurt volgens mij ook net iets te lang. Casey Affleck past wel in de hoofdrol, maar of dit nu een memorabele acteerprestatie is, lijkt me nu ook weer niet. Als het verleden van zijn personage Lee Chandler in beeld wordt gebracht, krijgen we toch even een hoogtepunt. Sterk is ook de ongemakkelijkheid die je soms ziet als mensen met Lee praten.

De film oogt op zich wel mooi en de grootste troef is vooral de klassieke muziek die gebruikt wordt. Niet origineel, maar het past perfect bij de film. Ipv met dramamuziek de sfeer op te zwepen wordt de sfeer net meer wat spannend gemaakt door die klassieke muziek.

Het geheel is niet zo bijzonder. Ik liet de film trouwens lang liggen vanwege de geweldig saaie filmposter. Dit was niet een film die mij direct aantrok. Het valt over het algemeen best wel mee, waarschijnlijk omdat ik er niet zoveel van verwachtte.

Qua verhaal en stijl is dit even sterk als Dogville. Een film om van te genieten waarin je meegesleept wordt en door de droge setting met de neus op de feiten wordt gedrukt. Toch mis ik hier de interactie tussen de personages, wat deze filmstijl wel nodig heeft. Iets wat in Dogville veel sterker aanwezig was. Maar verder toont de film wel de motieven aan van zowel de gemeenschap als de VS (waar het Von Trier om te doen was) in de verschillen tussen blank en zwart. Zeker in de tijdsgeest waarin de film zich afspeelt. Slavernij was dan wel afgeschaft, maar in praktijk wou dat enkel zeggen dat de ketting verdween.

Bryce Dallas Howard doet het niet slecht, al wordt de druk op haar schouders vrij groot omdat z'n geen echte tegenspeler van dat niveau heeft. Jammer, want dat was in Dogville beter uitgewerkt. Toch een verdienstelijk vervolg dat doet verlangen naar deel 3.

Vergeet Hereditary en A Quiet Place als beste horrorfilms van het jaar, die eer gaat naar Mandy. Een simpel concept dat omhoog wordt getild door een verrassend geniale Nicolas Cage en mooi aangekleed dankzij regie en cinematografie. Zeer sfeervol met nodige kleuren, muziek en beelden. Ik ben minder vertrouwd met de oude horrorfilms in deze stijl (geef mij maar de dramahorror van oa The Exorcist of Rosemary's Baby of monsterfilms als Alien en Predator). Als ik dus moet verwijzen naar andere films denk ik aan een mix tussen Calvaire en de films van Refn. Als je de link al wil leggen natuurlijk. Indrukwekkende film en één van de betere films van het jaar.

In een tijd waarin veel grote acteurs (De Niro, Hoffman, Walken, Nicholson, Pacino) enkel nog flauwe komedies draaien, is het altijd hopen om een film waarin één van die namen nog eens een keer schittert in een betere rol. Manglehorn leek zo'n film te zijn met Pacino als oude slotenmaker met een grote achtergrond. Helaas komt het personage niet helemaal uit de verf en is de film een saaie bedoening geworden. Zowel script als regie zijn zeer mager. En het resultaat is opnieuw een gemist kans om Pacino in een goeie rol te zien. De laatste film waarin Pacino mij nog aangenaam verraste was de film The Merchant of Venice uit 2004. Al heb ik nog wel vertrouwen in Danny Collins. En de hoop dat hij nog eens een film maakt die oa deze Manglehorn snel doet vergeten.

De film staat nog altijd overeind. Het is een meerwaarde van Woody Allen om de film in het zwart-wit te maken, zodat het tijdloos blijft. Bovendien kan hij hierdoor het hart van Manhattan weergeven en ligt de focus niet op de gebouwen van de stad zelf. Het verhaal is een cynische wereld vol romantiek en kunst als een hoop hipsters avant la lettre. Allen heeft al beter geschreven, maar toch hoort dit tot één van zijn betere films. Boeiende personages en dialogen, Woody Allen zelf ook in vorm en meer dan enkel een neurotische Amerikaan. Vooral visueel is het mooi om te zien en is de coctail met de dialogen een heerlijke klassieker.

De film achter Citizen Kane. Maar dan toch ergens ver in de schaduw blijkbaar. Het toont vooral de gebeurtenissen die tot inspiratie hebben geleid voor schrijver Herman J. Mankiewicz. De aanloop naar de film zelf, buiten de eeuwige tijdsdruk van bovenaf, heeft weinig met de verfilming van Citizen Kane te maken. En als je een filmpje ziet over de controverse tussen Mank en Welles, is daar ook amper iets van te merken. Dat de film zich afspeelt in Hollywood en we af en toe een bekende naam zien of horen, is leuk voor de classic Hollywoodliefhebber. Maar het blijft in de marge.

De film blijft wat teveel hangen bij een meestal dronken Mank die aan het schrijven is. Dan zijn de scènes tussendoor beter. Het werd pas echt interessant bij een scène als een groep mensen uit de filmwereld samen zitten en het onderwerp van het moment (toogpraat in de fluwelen zetels) over Hitler gaat. Hoe daar naar gekeken werd vanuit de verre Amerikaanse westkust, begin jaren '30, voor zover de interesse in buitenlandse politiek was. En het gaat me niet over hun mening op zich, maar wel het pingpongen tussen de personages. Heerlijk om te zien..

Oldman maakt er eerder een (wat vervelend) typetje van. Dan doen Amanda Seyfried (actrice Marion Davies) en Tom Burke (Orson Welles) het veel beter. Een gemiste kans. Want voor mij is Citizen Kane ondertussen een wat verouderde film geworden, maar blijft het een mijlpaal in de filmgeschiedenis en zowel over de film als de periode is toch wel veel boeiends te vertellen.

Visueel wel mooi gedaan. Dat mag wel gezegd worden.

Even sterk vervolg op Jean de Florette. Een epos als dit is best te vergelijken met The Godfather. Gewoon sterk acteerwerk, prachtig verhaal en een sfeervolle setting in het zuiden van Frankrijk. Het is wel aan te raden de twee films na elkaar te bekijken. Ondanks de enkele jaren tussen deel 1 en deel 2 is dit gewoon één film in twee luiken. Het had evengoed één film kunnen zijn. Raar dat deze hoger staat dan deel 1, al zijn de drie Godfather films ook niet even hoog genoteerd natuurlijk. Geweldige film voor liefhebbers van literaire films en binnen enkele jaren zeker voor herziening vatbaar!

Zeer voorspelbare en vervelende film. Dit genre heb je al veel meer gezien, een man die muteert en waar de politie dan achter moet. Misschien nog iets voor de liefhebbers, maar zonder enige vorm van humor of actie blijft dit toch een zeer droge film helaas.

Deze film wordt niet snel genoemd uit het lijstje van de Disney animatieklassiekers. Nochtans één van de bekendere figuren en volgens mij de eerste die ook zijn eigen franchise kreeg met speelgoed, series, films, spinoffs en meer. De film is een verzameling van enkele kortfilms. Gelukkig voelt het wat als een geheel door de constante met dezelfde figuren en de binding doormiddel van het spelen met de 4th wall en het boek met de gedrukte tekst.

Disney kocht de rechten, maar Pooh was op dat moment meer bekend in Engeland dan in de VS. Dus krijgen we ook een extra karakter in de film met Gopher de bever. Disney wou er een meer Amerikaans figuurtje in hebben. Normaal moest die Piglet vervangen, Die mag gelukkig wat later in de film toch nog mee doen.

De film mikt op een jonger publiek, maar de kracht ligt er in dat het vrij vast houdt (buiten die Gopher dan) aan het origineel. Met de gekende tekenstijl en de speelse figuren en de verteller. De muziek is opgemaakt zoals de musical Peter & De Wolf van Prokofiev, waarbij de verschillende figuren gelinkt zijn aan een ander instrument in de compositie.

Misschien begrijpelijk de film wat minder bekend is uit de Disneystal, maar langs de andere kant is de franchise rond Pooh wel bekend geworden. Qua aanpak is het mooi met respect gedaan en een eigen karakter.

Mar Adentro is een film die vooral gedragen wordt door het sterke acteerwerk. Verdere creativiteit is er niet echt en de vele prijzen zullen ook wel te maken hebben met het gevoelige thema. Alejandro Amenábar toont vooral de gedachten van Ramon al komen zowel meningen voor als tegen euthanasie aan bod. In het begin is het vooral een eeuwig gevecht tussen patient en gerecht en bekijkt de omgeving dit vooral als een theoretisch estetisch debat. Ramon is dan in de eerste plaats een boegbeeld in de strijd om euthanasie of een familielid dat zorgen nodig heeft. Gaandeweg komt het einde dichterbij en is dat ook meer en meer confronterend voor de mensen in de omgeving. Die achterblijven en evengoed hun mening hebben over de stap die Ramon wil zetten.

Sterk weergegeven zonder al te dramatisch te gaan (wat met dit thema sowieso deels gebeurt als je het enigzins geloofwaardig wil houden) en vooral sterk acteerwerk van Javier Bardem. De film won terecht z'n Oscar. Het is soms wat te eenvoudig om een topfilm te worden, al komt dat dan wel weer de geloofwaardigheid ten goede.

Zeer sterke thriller. Eigenaardig dat die niet in de top 250 staat... Eén van de betere films met Dustin Hoffman. Vooral de martelscene en de confrontatie van Szell in de jodenbuurt blijven nog lang hangen. Geweldig hoe een film zo spannend kan gehouden worden zonder te moeten overdrijven met auto-achtervolgingen, explosies en schietpartijen. Men werkt hier veel met suggestie of 'intiemere' gevechten en discussies. Een aanrader voor iedereen en hopelijk komt deze ooit in de top 250.

Een film over vier marginale kerels met de nodige uitspraken over vrouwen en vreemdelingen, en dan verschieten dat ze geen klanten hebben. Niet echt sympathieke figuren, maar ook niet de slechtsten. Met wat clichéfiguren errond levert het enkele typische grappen op die nooit echt werken, maar toch af en toe voor een glimlach werken. Het verhaal is best leuk, maar blijft ook niet hangen. Vrij voorspelbaar verloop en nooit echt bijzonder.

Een gezellige stoffige film dus dat perfect weergeeft wat je er van kan verwachten.

Wat een fijne film! Het verhaal van een documentairemaker die een film maakt over Marcel, een schelp met voetjes. Vrij meta ook, want de documentairemaker is Dean Fleischer Camp die ook regisseerde en het verhaal maakte met zijn voormalige vriendin Jenny Slate, die dan weer de stem van Marcel verzorgt. Slate is geweldig en brengt één van de betere stemacteerprestaties. Het is een warme film geworden met rustige subtiele humor, zonder dat het ooit flauw wordt. Gaandeweg is het wat voorspelbaar en gaat het intieme iets verloren, maar tegen dan ben je al helemaal ingepakt door de kleine schelp.

Deze film werd vroeger regelmatig op tv gespeeld rond Pasen. Ik ben al een tijdje op zoek naar de dvd, maar kan hem niet vinden. Ik sluit me aan bij Mug. Als je de film niet gezien hebt, komt het verhaal en de beelden misschien even over als een vorm van kitch of overdreven sentiment. Maar als je de film bekijkt word je gewoonweg overstelpt door de emoties en het enorm sterke verhaal. Bedoeld als een jeugdfilm, maar is z'n status al overstegen. Moest deze film in het Engels geweest zijn had hij al lang de Oscars gewonnen die het verdient. Maar het is juist deze landelijke Spaanse sfeer die de emotionele acteerprestaties versterkt. Pabliot Calvo acteert geweldig als de kleine Marcelinno.

Ik vind het enorm jammer dat deze film nog maar 8 stemmen heeft. Hopelijk ontdekken meer mensen dit meesterwerkje, dat na 50 jaar nog niets van de kwaliteit moet onderdoen. Waarschijnlijk omdat er nog geen dvd-release is... 5 sterren !

Een remake van de originele Marcelino pan y vino. Het verhaal is natuurlijk wel het zelfde, maar toch blijft het origineel beter. Dit is volgens mij gemaakt voor televisie, terwijl er meer ambitie in de originele zat. Toch blijf ik het een sterk verhaal vinden. 3 sterren.

Pinguins hebben toch maar het gelukt om ondertussen uit te groeien tot één van de meest gehypte diersoorten. Een film rond pakweg hyena's of stadsduiven zou dit succes nooit kunnen evenaren. Maar uiteindelijk kunnen die beesten daar niets aan doen, en het brengt misschien de dreiging van hun diersoort wat in het licht.

De film zelf nu... De dvd die ik had, bevatte enkel de stem van Urbanus die met z'n stem er een kinderlijk verhaaltje van maakt. Urbanus moet bij z'n ding blijven, want hier past hij niet. Als je dan toch een Vlaamse stem wil, kan je beter Vic De Wachter vragen. Beoordeling dan maar op het visuele en het geheel gezet en daarin moet ik zeggen dat de beelden wel mooi zijn en - zeker voor een dier in uiterst koude omgeving - veel warmte uitstraalt. Ik ben een liefhebber van de BBC documentaires die toch wel een hoog niveau hebben. En dan maak je als kijker al snel het vergelijk natuurlijk.

De film neemt met z'n bijna anderhalf uur rustig de tijd om een geheel te schetsen. En dat mag wel, zodat de tijd wordt genomen om naast het wetenschappelijk vertellen van alle weetjes rond pinguins, de beesten zelf ook aan het woord komen in de vorm van onbewuste figuratie in deze documentaire. Zien doet altijd meer en daarin is Luc Jacquet zeker geslaagd.

Geen idee hoe het zit met de originele vertelling, maar ik stel me toch vragen als een documentaire gedubd wordt. Is dat dan om een jonger publiek aan te trekken of om via een bekende komiek de film extra reclame mee te geven? Feit is wel dat het op deze manier het niveau van de documentaire wat naar beneden lijkt te halen, dus ik probeer me vooral op de beelden te focussen. En de verteller pas te beoordelen als ik ooit de Franse versie te zien kan krijgen. Tot dan deze bijhorende score.

Een wat oudere man zet zijn zinnen op een jonge kapster. Hij jaagt daarmee de droom van zijn kinderjaren achterna. Ze vinden elkaar, maar het lijkt wel een relatie van hier en nu. Antoine herinnert zich zijn jeugdjaren en heeft altijd liggen dromen over de toekomst. Mathilde kijkt niet terug naar dat verleden en ze heeft ook niet die mooie dromen over de toekomst. Het leven is hier en nu. En wat is het leven zonder dromen...?

Het leeftijdsverschil tussen de twee personages is toch wat wennen. De acteurs zijn 36 jaar en 60 jaar, toch een groot verschil. Maar het werkt nog wel en het eindresultaat is een zwoele dromerige film geworden. Een mooi sprookje, ook al wordt het nooit echt groots.

Een biopic over Maria Schneider, de actrice die vooral bekend is door film Last tango in Paris, tegenover Marlon Brando. En de veel besproken en beruchte scène in die film die haar hele leven zou bepalen. En vooral een last zou zijn die ze moest dragen. Vooral een verhaal dat het wel verdient om te vertellen, maar evengoed best goed gedaan. Met in de titelrol Anamaria Vartolomei, die al eerder prijzen won met het nog betere L'Événement.

De film neemt ook de tijd om te laten zien hoe het zover gekomen is bij die ene filmscène. Matt Dillon is best overtuigend Marlon Brando, geen evidente rol om te spelen. De echte impact blijft uit, maar het verhaal zegt genoeg. En van Vartolomei gaan we ongetwijfeld nog veel meer horen.

Ik hou dan wel van muziek, van opera ken ik minder. De naam Maria Callas is mij zeker niet onbekend, maar ik ken te weinig van haar in verhouding met de 2 andere vrouwen uit de trilogie van Pablo Larrain: Lady Diana en Jackie Kennedy. Het is geen standaard overzicht uit het leven van de ster, maar legt de focus op een bepaalde periode. Dat is ondertussen ook niet nieuw, maar je krijgt minder dat rise & fall effect of een grote film die hopt in de tijd om alle grote momenten van een ster vast te leggen.

Maria laat de operazangeres zien zoals ze uiteindelijk was, een grote diva. En dat op een moment dat ze nog wel overtuigd is van haar status, maar niet meer schittert op het podium zelf. Angelina Jolie speelt een glansrol en ze zorgt ervoor dat ik toch geboeid was in een operazangers die ik ondanks mijn liefde voor muziek nooit echt aandacht had besteed. Visueel de moeite en een verhaal dat interessant genoeg is. Al vrees ik dat de meeste kijkers iets meer introductie of bagage mochten krijgen. Wat dan weer de film van kracht had doen inboeten.

Ik zal denkelijk El Mariachi hoog hebben ingeschat door de betere sequels. Maar als je de film een keer herbekijkt, is het niet meer dan een 80's actiefilm. Weliswaar gemaakt in 1992, maar door het lage budget en de wat povere kwaliteit oogt hij ouder. De film is ook vooral actie, waar de opvolgers nog meer mikken op humor en een zuiderse coolheid. Rodriguez maakt hier het begin van zijn Mexico trilogie, naar de inspiratie op de dollar trilogie van Leone. Maar dan mis ik toch wel de eigen stijl en een meer charismatische hoofdrolspeler, die de regisseur later beter zou brengen in z'n films.

El Mariachi had volgens mij vergeten geweest als Rodriguez (en dan vooral zijn film Desperado) later geen bekendere films had gemaakt. De film is wel een keer leuk om te zien, maar daar blijft het dan ook bij.