Opinions

De waarheid was misschien nog ongeloofwaardiger dan de film. De echte Marie Antoinette trouwde op haar 14e met de 15-jarige Louis XVI. Naïef in de liefde, elke handeling werd gestuurd en beiden leefde in een gouden kooi. Ze sprak amper Frans voor haar huwelijk, wat de relatie ook niet gemakkelijk zal gemaakt hebben. Hip bij de jonge garde, onbeschoft en tactloos voor de oudere generatie. Haar slechte reputatie bij de Fransen en het gat in haar had (in combinatie met de grote uitgaven bij de oorlogsvoering van haar man), zorgden er voor dat Frankrijk zich tegen haar keerde en de monarchie ten val bracht met Marie Antoinette letterlijk een kopje kleiner als grote schuldige.

De film richt zich vooral op de periode tussen het huwelijk en de leegloop van Versaille. Het beeld van een jonge Marie Antoinette die weinig interesse heeft in politiek, cultuur en regels. Maar vooral wil feesten en geld uitgeven aan juwelen en kledij. Haar man heeft niet bepaald veel interesse in haar en is met andere dingen bezig, dus zoekt ze zelf wie haar vrienden zijn en wie niet. Eén grote decadentie waarbij ze eerst verwonderd is en daarna alles vanzelfsprekend lijkt te zijn. Die grote levenslust wordt in de film ook extra kracht bijgezet door de rebelse 80's muziek, weliswaar afgewisseld met klassieke muziek. Die muziekkeuze is niet louter om wat catchy te doen, maar het geeft toch beter mee wat Marie Antoinette voelt beleeft. Als ze uitgaat op een feestje, dan hoor je daar een 80's rocknummer en dat past geheel bij wat wij voelen als we op die muziek zouden gaan feesten. Dat rebelse, de jonge muziekklanken die dienen om te feesten weg van huis en al dat serieuze gedoe.

Sofia Coppola zorgt niet voor een wilde film buiten die muziekkeuze, maar zet wel een mooie film neer die fris oogt. We zitten tenslotte met een personage uit de tijd van Versaille die nooit dat domein verliet en geleefd werd in alle pracht en praal met de nodige decadentie. Toch heeft de film de nodige pit. Kirsten Dunst is heerlijk om te zien in de titelrol, de muziek (zowel modern als klassiek) is mooi om horen en visueel is het een hoop pracht en praal met enkele beeldige scènes. De andere acteurs zijn niet veel bijzonder, wat het hoofdfiguur nog meer naar voor brengt natuurlijk. En geen idee hoe dat komt, maar die Louis XVI wordt toch maar als een pond vijgen neergezet. Ik weet niet of die in het echt zo weinig interessant was. Gelukkig draait de film niet over hem.

Coppola is trouwens rond de voorspelbare scènes gewalst: De 'cake'-quote is volgens Marie Antoinette een roddel (in het echt is daar ook geen bewijs voor) en ze zoekt ook geen sensatie door de onthoofding in beeld te brengen. Dat geeft een hele andere film.

Coninx is duidelijk een regisseur van zijn generatie. De Spielberg van Vlaanderen. Je weet dat zijn films zeker niet slecht zijn, maar qua creativiteit is het toch wat braaf. De film moet het dan ook hebben van het verhaal rond jaren '50 met de mijnwerkers en de acteerprestatie van Matteo. Hij valt me meer en meer op en laat zien dat hij meer dan enkel een typetje kan spelen. Als biografie geeft het vooral een situatiebeeld op dan echt duidelijk een biopic. En dat is op zich niet slecht. Het is interessant om te weten in welke omstandigheden Rocco opgegroeid is, en dat komt toch wel naar voren. Het wordt geen hoogvlieger, maar is toch leuk om zien.

Ik hou wel van de muziek van Knopfler. Heb hem éénmaal gezien als solo artiest. Ik heb wat gemengde gevoelens over het feit dat dit draait rond Knopfler en niet over de Dire Straits. Hij was dan wel de spilfiguur, maar in tegenstelling tot men echte idool Bruce Springsteen, lijkt Knopfler na deze documentaire niet bepaald een teamplayer. 60 minuten is niet bepaald lang gezien zijn carrière. En toch leek het een eeuwigheid te duren. De regisseur kan nergens dynamiek uit de muziek halen en ook het nogal wat saaie vertellen van Knopfler zelf, was helaas niet zo boeiend. Ik mis dat heroïsche, waarbij het lijkt alsof de regisseur zelf een fan is. Iets wat hij moeilijk in deze korte docu kan tonen. Na enkele vorige muzikale documentaires van Freddie Mercury en Bob Marley, ben ik toch wel wat teleurgesteld over deze rond Knopfler. Misschien als hij overleden is...

Ik hou wel van dit soort films. The Adventure of Robin Hood staat al een tijdje in mijn top 10. Dit zijn de literaire avonturen uit de jaren 30-40, liefst in Technicolor die voldoende aandacht spenderen aan mooie choreografische gevechten met een vleugje humor in de dialogen. Nog voor de westerns waren dit de echte jongensfilms van vroeger. Zorro is al verschillende keren verfilmd en de bekendste versie voor mijn generatie is de tv-reeks met Guy Williams. Onbewust spiegel ik andere films daarop af. Banderas was niet slecht, maar deze film met Tyrone Power had toch wel wat charme. Misschien iets te standaard verhaal, al denk ik vooral verwend te zijn aan de vele variaties die later gekomen zijn. Dit heeft net iets te veel weg van een Robin Hood verhaal met z'n eigen Richelieu en broeder Tuck. In elk geval van genoten en ik ben benieuwd naar de originele versie uit de jaren '20.

Een film die verder gaat dan enkel de hits op te sommen van een artiest. Hier gaat het echt over de strijd die hij vanwege zijn huidskleur moest aangaan in Jamaica, z'n geloof, z'n charisma naar anderen toe, de stempel die hij had in het buitenland, ... Ook z'n motieven in bepaalde handelingen en de zaken die naast zijn muziek deel maakten van z'n leven. Maar evengoed de mindere kantjes als z'n overdreven strengheid en z'n losbandig leven dat hem 11 kinderen bij 7 vrouwen opleverde. Al zijn die mindere kantjes natuurlijk relatief en anders interpreteerbaar voor iedereen. De muziek was mooi bij de beelden gemonteerd op de juiste momenten. En met voldoende beeldmateriaal en geluidsfragmenten is dit een aanrader voor wie een beeld wil hebben van de bekendste reggae-artiest.

Deze film voelt aan als het moment dat Hitchcock wordt geconfronteerd met een nieuwe generatie. Ik weet niet waarom de man opnieuw Tippi Hedren heeft gevraagd. Het is niet dat beiden een geweldige band hadden. Integendeel zelfs! Sean Connery doet het best wel goed. Een man met meer ervaring op dat moment dan je zou verwachten, maar van een andere stijl dan Hitchcock. Opvallende anekdote toch wel dat hij een film wilde maken naast de Bondfilms en buiten dezelfde studio en graag eens wilde meespelen in een Hitchcockfilm. Hij vroeg het script van de film en iedereen was geschokt, want dat doe je niet bij Hitchcock! Cary Grant vroeg nooit een script! Waarop Connery liet weten dat hij Cary Grant niet was...

Het verhaal is wel interessant. Een psychologische thriller, maar de film komt pas laat op gang, omdat de juiste toon niet gevonden wordt. Opnieuw Hedren die niet de beste actrice is. Connery heeft wel het charisma en talent voor dit soort films, maar hij mist nog de ervaring om zijn plaats meer op te eisen tegenover Hitchcock. Al maakt hij wel veel van de film goed. De intro duurt ook vrij lang, het wordt pas boeiend eens we als kijker goed doorhebben dat Marnie een geheim met zich meedraagt. En het begin van de ongemakkelijke verhouding tussen Marnie en Mark.

De film wordt wel beter naar het einde. Ook de acteurs zitten dan beter in hun vel, vooral omdat het verhaal en de omgeslagen sfeer juister aanvoelen en de acteurs beter op hun plaats lijken te zitten. Het bewijst nog maar dat de film wat onsamenhangend is qua sfeer en het begin te lang is. Jammer, want hier had meer ingezeten.

Een genre dat zich niet toe leent om groots uit te pakken, visueel te willen opvallen of met creatieve ideeën afkomt. En in de gevarenzone zit van meligheid en clichés. We krijgen een koppel te zien dat uit elkaar gegroeid is, maar zich nog wat vasthoudt aan een verleden waar wel liefde was. En natuurlijk de gemeenschappelijke zorg voor hun zoontje. Ze hebben elkaar lang genoeg gekend om naast de mindere kanten, ze ook de goeie dingen van elkaar nog zien. De grote liefde is misschien weg, het is geen haat voor elkaar. Je krijgt dan een scheiding natuurlijk en omdat het toch wat formeel moet lopen komen er advocaten aan te pas. Maar die zien het vooral zakelijk, met de eigen cliënt als enige doel. Dingen worden gezegd die niet gezegd moesten worden, of misschien juist wel. Wat niet lukt op therapie, lukt met een knal tegen de muur via de rechtbank. Als het stof gaan liggen is, komen ze terug op de eerste intentie om uit te scheiden als vrienden.

Scarlett Johansson en Adam Driver zijn ijzersterk in deze film en geven beide personages de nodige diepgang. Worstelend tussen gevoelens van kwaadheid en frustratie maar ook liefde en nostalgie. Je ziet de personages gaandeweg veranderen door de omstandigheden, zoekend naar de juiste weg die zeker niet evident is.

Er wordt voldoende tijd genomen, het verhaal ontspoort ook niet, de muziek is prachtig en het komt enorm binnen. Het gaat niet over wie fout is, maar hoe je er als koppel mee omgaat en toch verder moet.

De debuutfilm van regisseur Sergio G. Sánchez, al schreef die mee aan oa The Orphanage en The Impossible. Het script van Marrowbone is minder boeiend en weinig verrassend. We hebben het al een keer gezien. Maar de cast maakt wel wat goed en de sfeer is best in orde. De film zal snel in de vergeethoek geraken vrees ik, maar ik heb er wel van genoten.

Sfeervolle film over het trauma van iemand die net ontsnapt is uit een sekte. Mooi gemaakt en een sterke Elizabeth Olsen in de hoofdrol. Passende muziek trouwens die de sfeer wat onderstreept. De film focust zich ook op het trauma en minder over de sekte zelf. Met de flashbacks zien we beetje bij beetje wat er achter het trauma schuilt. Al gaat het nooit diep genoeg en blijft het wat op de oppervlakte. Pas gaandeweg zie je ook de paranoia beter, maar dan zijn we al een heel stuk in de film.

Mooi gemaakt dus, maar net iets te zweverig om echt indruk te maken. De personages naast Olsen zijn minder boeiend en halen het tempo er nog meer uit. Goeie film dus, maar meer ook niet.

Best wel een goeie film met een mooi beeld van Mars. Ook al zal er totaal niets van kloppen, maar maakt mij uit. Het is mooi om zien. Matt Damon kan een film gerust dragen en doet dat ook goed. Er is toch een vorm van spanning en het is vrij geloofwaardig, ook al zal het wetenschappelijk allemaal te weerleggen zijn. Vraag is trouwens of NASA echt zo'n dure en gevaarlijke missie zou doen om 1 astronaut terug te halen. De film kent enkele trucjes om de spanning er in te houden, dat doet elke film wel zeker, maar toch zit je hier niet met voorspelbare dingen. Ook geen vijandige figuren die als slechterik opduiken. Geen gegeven van USA saves the world!!

The Martian is eigenlijk een kruising tussen Cast Away en de recente topfilms Gravity en Interstellar. Ridley Scott speelt dan ook op veilig maar levert een mooie film af. Zal niet meteen in de allertijdenlijstjes opduiken, maar is wel vakmanschap.

Een mooie warme ontroerende film. Meestal heb je van die romantische drama's met een liefdesverhaal dat bestaat uit porselein en toevalligheden. Terwijl dit veel echter oogt, ontroerender. Je moet het ook wat zien in de tijdsgeest met de druk achter een relatie, achter een gezin. Het inwonen van ouders bij hun kinderen. Moeders die naast huishouden en kinderen opvoeden in veel gevallen geen andere bezigheden hadden.

Ernest Borgnine acteert geweldig en heeft verdiend de Oscar gekregen voor beste acteur. Zeer geloofwaardig. Je voelt echt met hem mee. Ik hou wel van dit soort films, ook al is het verhaal op zich niet zo bijzonder, maar het zijn kleine sprookjes die (om het woord nog eens te gebruiken) veel warmte uitstralen. Wat je soms wel mist in hedendaagse films.

Ik had geen flauw idee wat ik hier van moest verwachten. Ik herkende de naam 'Martyrs' omdat die hier op de site een paar keer gevallen was, maar waar het over ging wist ik niet. Toch maar eens proberen en ik moet zeggen: WOW!!! De film zet een sfeer neer die enorm beklemmend is en je vastgrijpt tot het einde. Prachtig acteerwerk trouwens dat samen met de sfeer zorgt voor een indrukwekkende film. Niet echt de mainstream horror, maar wie echte duistere horror wil moet zeker deze film zien. Qua sfeer kan dit echt wel tellen.

Vrij lelijke animatie van Marvel om enkele figuren wat voor te stellen. Maar ze rekenen er blijkbaar toch op dat je hen toch wat kent van de comic. Het is nogal een druk gedoe en in deze film zijn de personages weinig interessant. Enige die ik nog in de MCU nieuw wil zien (op basis van deze film toch) is Squirrel Girl.

We zijn op een moment dat elke nieuwe titel van MCU al met minder en minder verwachtingen wordt gevolgd. Overdosis series en films die je al bijna allemaal moet volgen om nog een verhaallijn te kunnen volgen en geen verwijzingen te missen. En het aantal leuke films in het geheel zakt ook elk jaar...

Ik was wel fan van Captain Marvel en ook Ms. Marvel was een bescheiden leuke reeks met de nodige humor, dus toch benieuwd naar The Marvels. We gaan weer in de ruimte met de nodige clichémomenten, lichtstralen en hoppen tussen planeten die lijken op de aarde met een lichte twist. De vijand is ook zeer zoutloos en was ik al vergeten voor ik terug thuis was. Wel goed is het trio in de hoofdrol dat elkaar mooi aanvult. En bijhorende humor die toch wel werkt. Heerlijk hoe in de bioscoop regelmatig werd gelachen. En de verplichte post credit scènes geven toch wat hoop op verbetering in de MCU. Maar blijf dan aub op aarde, gooi die irritante Skrulls er uit en focus op een nieuwe beperkte groep die terug kan groeien. En vooral wat meer creativiteit. Zowel visueel als in het script.

The Marvels was best genieten, maar je voelt wel dat de creativiteit beknopt wordt door formule die elke MCU film lijkt te volgen en het gegeven dat alles moet passen in een groter geheel. Dit was ook een zeer punt bij de James Bond series die zich gelukkig later terug heeft herpakt. The Marvels is geen echte topfilm, maar een blockbuster die het beter doet dan verwacht met genoeg actie en humor om er een vermakelijke film van te maken.

Al vanaf de eerste minuut wordt je hier overdonderd door het visuele van de animatie. Eindelijk nog eens origineel. Het gaat niet slecht de laatste tijd. Mr Fox en Panique au village vielen ook op tussen de andere animatiefilms. Zeer mooie nostalgische sfeer met een ode aan de oude films met de kwaliteit van nu.

Daarnaast de dialogen die niet per se tussen de lijntjes blijven en gerust durven zonder bewust te willen provoceren. Met de nodige emoties en humor die je blijft boeien.

Verder is alles al wat gezegd hier, ik ben zeer blij verrast en heb enorm genoten van de film!

Zoals wel meer religieuze films zoekt ook Mary Magdalene het evenwicht tussen respect en kritiek op de religie. Het resultaat is een wat afstandelijke film. Maar inhoudelijk zit het veelal wel raak qua geloof en interpretatie van wat in de Bijbel staat. Ik zie de film dan ook als een religieuze film waar (twijfelende) gelovigen zeker iets aan hebben. Als je niets met de katholieke kerk hebt, kan dit misschien wel wat tegenvallen. Op Wikipedia staat de commentaar van Nick Allen (RogerEbert.Com) die zegt: "writing that moved me in a way that no previous film about Christianity ever has". Daar kan ik hem zeker in volgen. Maar wie dat niet zoekt in een film, zal begrijpelijk wel teleurgesteld zijn.

Deze film is natuurlijk voor velen op de eerste plaats jeugdnostalgie en zo is dat voor mij ook. Liedjes die je kan meezingen en scènes die in het filmgeheugen zitten. Het is vooral een warm deken om deze film terug te zien. Het Disney ten top met een vrij zoet verhaal en veel lachende mensen. Maar het is zeker niet slecht. Zo'n musical mag wel die extra portie enthousiasme uitstralen. En als er sterke nummers in zitten en passende choreografieën is het een plezier voor de liefhebbers van het genre.

De film terugzien is ook wat nieuwe dingen (her)ontdekken. De vrolijke scènes ken je natuurlijk, maar de drama brengt het verhaal in evenwicht. Een film van zijn tijd, maar het blijft een klassieker.

Een overbodige maar desondanks toch geslaagde sequel. Het idee al is gewoon op voorhand al gedoemd om te mislukken lijkt wel. Een vervolg op een musical klassieker uit de gloriejaren van het genre. Met topacteurs, een verhaal dat veel mensen van buiten kennen en liedjes die iedereen kan meezingen. Hoe kan je daar over gaan? Of zelfs een vervolg aan maken als je al vertrekt met andere acteurs, andere liedjes en het gevaarlijke evenwicht moeten vinden om nieuwe dingen te brengen en tegelijk de sfeer van toen verder te zetten. Het doet wat denken aan die verschrikkelijke trend van Disney om hun animatiefilms te recycleren naar live action CGI producten.

Ondanks dat is het toch nog gelukt om een vrij goeie film te maken. Mary Poppins Returns heeft enkele mooie liedjes, een interessant verhaal en met Emily Blunt een waardige opvolgster van Julie Andrews. Maar je maakt wel snel het vergelijk natuurlijk en het geheel mist de magie van toen. Bij muziek zou dit een leuke coverband zijn. Hier is het een mooie ode aan het origineel. Het had slechter gekund.

Het blijft de vraag wat de insteek was van de maker. De accenten liggen nogal verschillend. Mooie kostumering en setting maar niet visueel verbluffend. Historisch een interessant gegeven, maar niet boeiend genoeg. Je zit in een periode met 2 regerende vrouwen in Engeland en Schotland. Maar die tijd was hard en het is vooral religie dat regeert.

De acteurs zijn vrij zwak moet ik zeggen, de dialogen komen niet helemaal tot hun recht. Saoirse Ronan trekt gelukkig veel recht. Margot Robbie is ook best goed, maar ze blijft in de rand van de film steken. Het gaat dan ook over Mary en niet over Elisabeth. Maar met zo'n grote naam en een prominente plaats op de affiche, verwacht je toch meer. Met respect voor Robbie had de focus nog meer op Mary moeten liggen met betere acteurs en tekst.

Verder wel mooi gemaakt en sommige shots zijn mooi om te zien. Maar het geheel valt te mager uit. Als je ziet wie voor en achter de schermen mee werkt, mag het toch wat meer zijn.

Sterke thriller met Matthias Schoenaerts in topvorm. Samen met Rouille et d'os voor mij de films waarin hij toont dat hij meer kan dan een eenmalige toprol in Rundskop. Hij blijft ietwat weg van de echte blockbusters, maar geraakt met z'n acteerwerk duidelijk stilaan overal.

Maryland doet denken aan Drive van Refn, maar dan rauwer. Schoenaerts is een half gebroken soldaat die niet meteen wil inzien dat hij problemen heeft door de oorlog en gewoon terug wil gaan vechten. Het vormt de basis voor wat komt in deze film. Vincent lijkt paranoia en je verwacht niet dat er iets gaat gebeuren omdat hij in het minste wel iets ziet. Anderen zien hem enkel als een soort babysit voor een week. Een goed betaalde job als compensatie omdat hij niet meteen terug naar de loopgraven mag. De verrassing is dan ook eens zo groot als er dan uiteindelijk toch van alles gebeurt. Schoenaerts als Vincent is in topvorm als actieheld. Maar dan minder tweedimensionaal zoals veel Hollywood spierballen.

Toch wat onderschatte film. Mooie muziek, spannend genoeg en ik ben al blij dat die Vincent geen band begon op te bouwen met die Ali. Zou meteen al voor cliché scènes in een Hollywoodversie gezorgd hebben.

Deze film is dubbel. De film is een mooi tijdsbeeld van de jaren '60. We krijgen veel knipogen naar de actualiteit en pop cultuur van die tijd. De stijl van new wave neemt je helemaal mee naar het jaar 1966 met een jeugdige blik. Een film met enkele leuke scènes en boeiende dialogen. Ook al gaat het op zich nergens naar toe.

Maar zoals ik zei is dit dubbel, want tegelijk is het nogal langdradig en wat mij betreft niet speels genoeg. Dan kent het genre van de Franse new wave toch wel betere films. Maar de stijl is wel leuk. Tegenover andere tijdgenoten is deze film helaas wat gedateerd.

Leuke komedie die me toch beter beviel dan verwacht. Qua sfeer is dit quasi hetzelfde als Animal House. Een beetje een voorloper van de American Pie humor, maar dan minder dom. Dit is met momenten iets droger. Beetje chaotisch, deels in sketchvorm, maar het is niet slecht. M*A*S*H is gewoon een film over een hoop kwajongens in het leger die niets liever doen dan grappen met elkaar te maken en achter de vrouwen te zitten.

Groot minpunt is dat er niet echt één verhaal inzit, waardoor het concept beter blijkt te werken als tv-serie. Visueel is dit ook enorm 70's en ondertussen sterk verouderd. Ook zij sommige grappen wat passé, al valt het over het algemeen best wel mee. Een film waar ik van heb genoten, maar die op het randje zweeft van genre Police Academy...

Op de vooravond van de 21e eeuw, pakt Hollywood uit met deze romantische degenfilm. Met een update naar de huidige tijd, maar tegelijkertijd vol avontuur en een tijdloos sfeertje. Zorro is een literaire volksheld zoals Robin Hood of de Drie Musketiers. Een film als de Robin Hood versie van Ridley Scott bewees al dat je dit genre niet op een al te donkere manier moet weergeven, maar dat een combinatie van sterke degengevechten, een hoofdfiguur die de held van het volk is, en wat humor en romantiek erbij, de ideale manier is om deze figuren naar het witte doek te brengen.

Banderas is geknipt in deze rol en ook Anthony Hopkins doet het goed. De andere figuren liggen me wat minder, maar doen het zeker niet slecht. Ook mijn complimenten voor regisseur Martin Campbell die de sfeer mooi weergeeft, zonder dat het slapstick wordt. Foutje dat Disney bvb deed in de 1993-versie van de Drie Musketiers. Cambell trok met Goldeneye en Casino Royale ook 2 keer de Bond-reeks terug op het juiste spoor. En met veel liefde voor de oude films en tv-series rond Zorro maakte hij deze film The Mask of Zorro. Het viel me op hoe enkele zeer voor de handliggende trukjes zeer effectief waren, zoals het zonlicht in de degen van Zorro, zijn profiel tegen het maanlicht, de brandende Z, ...

De film is zeer te genieten, zelfs na zoveel jaren. Soms duurt het gezien het verhaal net iets te lang en sommige acteurs mochten vervangen worden. Maar heb er wel van genoten.

Leuke avonturenfilm zoals die er te weinig gemaakt worden. Vroeger had je meer van deze familiefilms. Een topper is het niet, daarvoor zijn er teveel clichés en is het verhaal af en toe net wat te lang. Maar Het geheel is wel een mooi avontuur geworden en ook het acteerwerk valt vrij goed mee. Opmerkelijk is ook dat hier toch ietwat aandacht is besteed aan de geschiedkundige accenten. Gewoontes, terminologie, achtergronden die echt zijn. Ik heb me met deze film in elk geval goed geamuseerd.

De nieuwe film van Paul Thomas Anderson in 2012 met een topcast. Zo'n film die dus op voorhand al opgehemeld wordt. En in Amerika zal de discussie van de link met Scientology wel meegespeeld hebben. De film is duidelijk in de sfeer van Anderson's andere titels. Acteerwerk zit best wel goed en Anderson laat enkele mooie beelden zien. Het verhaal zelf is echter vrij saai en na de film had ik niet meteen het gevoel een topfilm achter de kiezen te hebben. Door het acteerwerk krijg je personages die de aandacht nog wel bijhouden, maar dan eerder afwachtend tot ik als kijker wat meer geprikkeld zou worden.

Achteraf las dat de film wat ging over de personen en ideeën achter Scientology. Geen aanklacht en ook geen rechtstreekse biografie. Daarvoor is er te veel vrijheid met de feiten. Maar de ideeën komen wel overeen. In Amerika, waar de sekte (zoals het in België wordt beschreven), veel actiever is zal het script wel voor meer deining gezorgd hebben. Ikzelf had toch al een beeld van Scientology en gezien de maffe ideeën in deze film, blijf ik bij mijn mening.

Als film had ik er wel meer van verwacht. Zeker gezien de prijzen en hype er rond...

Leuke tiener-actiefilm die doet denken aan Die Hard meets Home Alone. De figuren zijn niet echt uitgediept, maar wat had je verwacht bij zo'n film. Het enige wat de film wel trekt zijn de actie-elementen (explosies) en de home alone-taferelen wanneer Ozzie het de bende van Patrick Stewart het vuur aan de schenen legt. Al zijn die net van een minder slapstickniveau en gaan richting Die Hard. Alleen is dat niet voldoende om de boel op het zelfde niveau als Die Hard te trekken. Het blijft ongeloofwaardig dat zo'n kind op de jaren dat hij er school liep heel het gebouw kent zoals dat nu het geval is. En dan er bovenop nog een computerspecialist is, die toevallig overal (denk aan werkmateriaal of gevaarlijke spullen) het nodige vindt om zo niet alleen een pc-specialist te zijn, maar ook electricien, loodgieter en blijkbaar ook wandelend gps-systeem door alle kleine gangen. Gelukkig zijn de 'ongelukjes' leuk genoeg om er van te genieten, maar meer is het ook niet.

Weer valt op bij deze film dat al dat pc-gedoe in oudere films hopeloos verouderd is. Knipoog ook in het begin van de film als de vader kwaad wordt wanneer hij z'n zoon betrapt op het illegaal downloaden van een film. Tegenwoordig zou ofwel, die vader niet eens weten wat z'n kind op de pc doet, ofwel er geen kwaad in gezien hebben. En het zou zeker niet uitgebreid in een film aan bod komen. Niet dat het goed te keuren is, maar het typeert wel aan de tijdsgeest.

Verder moet je geen hoogstaand niveau verwachten. Acteerwerk valt nog wel mee en is dan ook gericht op een kinderfilm. Het verhaal verveelt niet, al is het ook honderd keer verteld. En regie en effects zijn ook niet van een originele invalshoek.

Conclusie is dat deze film eigenlijk wel een familiefilm is met wat actie en humor, gezellig om met z'n allen op een avondje of zondagmiddag te zien. Maar geen klassieker of topfilm voor absolute filmliefhebbers. Wat je te zien krijgt is uitsluitend entertainend bedoeld en in tal van andere films al eens (beter) gedaan. Maar alle dagen restaurant gaat ook vervelen zeker?

Een film die zich wat wil profileren als komedie en gelukkig zonder de nodige puberhumor of flauwe slapstick. Alleen wil het niet altijd even grappig zijn, maar zo wordt het gelukkig ook niet echt irritant. Jammer genoeg is er verder niet veel om op terug te vallen dan. Echt interessant zijn de personages niet en het verhaal is nogal voorspelbaar. Af en toe een glimlach, maar meer zit er niet in en de film is gewoon vrij saai.

De film stond me nogal goed bij, en ik was benieuwd of dat nog zo was. Match Point kan alvast rekenen op een deftig script en Woody Allen in vorm loopt alles in goede banen. Je merkt wel dat de man er zin in heeft. Het verhaal is boeiend genoeg en heeft een eigen stijl. Toch is het wat wennen aan het afgeborstelde acteerwerk van Jonathan Rhys Meyers. Met de komst van Scarlett Johansson wordt de film even door elkaar geschud. Wederom is deze actrice duidelijk meer dan een mooi snoetje. Ze zorgt voor de kruiden in deze film. Match Point is dus absoluut wel een mooie film, maar het loopt net iets te stijf met momenten om een echte topper te worden. Gewoon vakmanschap met een zeer degelijke film als gevolg. Meer niet.

Dikke tegenvaller nadat ik het boek had gelezen. Dat is veel beter. Danny DeVito heeft beter rollen gespeeld. Overacting is hier wel op z'n plaats.

Een pak minder dan deel 1. De vorige film gaat echt over het mysterieuze matrix en de zoektocht naar The One. Deze film profileert zich meer als een kopie van Star Wars. Zion is de planeet Naboo. De octopussen zijn de Stormtroopers. The Oracle is Yoda, Mr. Smith is Darth Vader, Neo is Luke Skywalker, ... Het valt ook meer op dat de regisseurs niet echt voor de vrouwen zijn. Trinity is dan wel een knappe actrice, maar echt vrouwelijk komt ze niet over. En in heel de trilogie worden alle blonde vrouwen gewoon vermoord...

Niet helemaal slecht, maar de makers hadden duidelijker moeten weten welke weg ze ingingen. Veel Matrix is er niet echt aan.