Opinions

Ik blijf bij m'n score na herziening. Het begin van de film lijkt ondertussen wat verouderd, maar ik herinner me dat het toen een relatief moderne film was. De film kabbelt wat verder in een filosofisch gedoe dat je tegenwoordig ook weer tegenkomt bij films als Prometheus of Inception. Dat levert enkel geïnspireerde dialogen op die niet altijd even boeiend zijn. Gaandeweg wordt het wel weer goed met de introductie van Agent Smith en wordt het terug goed als Neo in actie schiet. Dat gedeelte werkt nog wel, al zou net hier een remake de lat terug wat hoger kunnen leggen. Nu we toch alles aan het remake of rebooten zijn, kan deze er ook wel bij.

De film is dus zeker nog boeiend anno 2012, al komt er wat roest op en heeft het niet meer de inpact van dik 10 jaar geleden.

2 sterren omdat de film me toch vermaakt heeft. Een hoogstandje is het zeker niet, maar ik net goed voor een gezellige avond.

De zoveelste wraakfilm, maar het blijft een genre dat toch wel zorgt voor de nodige actie. De look van deze film is trouwens wel leuk. Beetje stijl Sin City, maar dan minder artificieel. Af en toe wat ver gezocht, maar uiteindelijk boeit de film wel en wordt de nieuwsgierigheid in het begin wat geprikkeld. Geen topper, maar wel een toffe blockbuster waar ik best van kon genieten.

Het slotdeel van de X trilogie met centraal Mia Goth. Een serie die nooit echt helemaal overtuigd, maar toch altijd fascinerend is en sfeervol overkomt met visueel mooie beelden en passende muziek. Maar ook kleurrijke figuren met uiteraard Goth op de eerste plaats. Dat zorgt ervoor dat de film ondanks het wat rommelige verhaal en het ontbreken van een sterk plot, de film toch goed wordt. MaXXXine zit op het zelfde niveau als Pearl, maar kan evenmin dat van X niet halen.

We hadden al True Blood voor kids (Twilight) en Battle Royale voor kids (Hunger Games). Nu is er ook Cube voor kids: The Maze Runner. Of beter gezegd voor tieners, want in tegenstelling tot de eerder genoemde films, is The Maze Runner minder een kinderfilm en vooral een jongensfilm voor wat oudere jongeren en eigenlijk best ook voor volwassenen. De film heeft een wat donker randje en in plaats van meligheid troef, krijgen we een brok spanning en avontuur. Het viel me op dat ik al 3 kwart in de film zat en nog steeds geboeid werd door het verhaal. Overkomt me niet dikwijls in dit genre. Misschien daardoor dat ik ook wat lage verwachtingen had.

Benieuwd naar deel 2, al zal het daar stevig uit de hoek moeten komen, nu op het einde veel uit de doeken werd gedaan. Deel 1 is alvast een beter begin dan The Hunger Games. Al zal dat vooral bij kinderen een groter bereik kennen.

Veel minder dan het eerste deel. De originele Maze Runner ligt in de lijn van films als Hunger Games en The divergent. Misschien niet origineel, maar het werkte wel. Het mysterie van wat er achter de doolhof zat. Veel ruimte voor fantasie. Het vervolg gaat meer richting actie en is gewoon één grote achtervolging. Weg met de suspence en qua verhaal helemaal niet veel meer. De film kent z'n momenten wel, maar op deze manier gaat het wel sterk bergaf met de franchise. Zo zie je maar dat een goeie start veel belangrijker is dan de kwaliteit van de sequels. Zo vond ik Golden Compass veel beter, maar is het nooit tot een tweede deel geraakt.

Maze Runner 1 deed me toch wat warme maken voor deel 2. Op een 3e deel zit ik door deze sequel veel minder te wachten...

Een wat tegendraadse western die ondanks een heel andere aanpak dan de meeste westerns, toch een goeie sfeer kan opbouwen. Beatty en vooral Christie zijn geweldig in deze film. Vlak voor deze film heb ik 'My darling Clementine' gezien met Henry Fonda wat helemaal anders is en toch vele gelijkenissen vertoont. Het verhaal in de film is niet zo sterk, De film moet het vooral van de sfeer hebben en de moeilijke relatie tussen McCabe en Mrs. Miller. De aanpak van Altmann is niet helemaal mijn ding. In M.A.S.H. geeft hij de film een ondertussen gedateerde look en hier is dat bijna ook het geval. Met de sneeuw en de muziek van Leonard Cohen past die aanpak hier beter.

Hoe een titel je kan weerhouden om een film op te zetten. Zonder de synopsis te lezen en enkel op de titel af te gaan, dacht ik een Adam Sandler-achtig gedrocht te krijgen. De film is eerder in de richting van 'The fault in our stars' te zoeken. Maar toch anders.

De film is vooral pittig, fris en humoristisch. Het draait dan wel rond iemand met kanker, dat staat niet helemaal op de voorgrond. Toch niet dat het overheersend wordt. Verschil met The fault in our stars is dat die film gekeken is van uit de zieke persoon en hier vanuit iemand anders. De film speelt met clichés, maar ook leuke ideetjes. Die filmpjes zijn geweldig natuurlijk. Maar ook die ouders en de schoolomgeving zijn boeiend. Je merkt wel dat hier een goed boek achter zit. De film kan terugvallen op een goed verhaal, maar ook een goed geschreven script.

De film is de juiste mix. Net voorspelbaar genoeg zonder dat het stoort, maar toch ook verrassend en komisch genoeg zonder belegen te zijn. Het mist net dat ietsje meer om op gelijke hoogte van die vergelijkbare 'The fault in our stars' te staan, maar komt toch goed in de buurt.

Leuk gedaan met die puzzel. Het is weer eens een variant op de gekende grappen van Laurel & Hardy. Tegelijk wordt het verder ook nooit speciaal. Maar toch wat kunnen lachen.

Het thema van de film is al veel uitgewerkt, maar meestal ontspoort de ingeslagen weg. Waar andere films vooral mikken op wraak, horror, zwart/wit, lesje leren, ... mikt Mean Creek vooral op realisme. Op elke school zit wel zo'n bullebak die je wel eens een lesje wil leren. Gaandeweg blijkt dat iedereen wel wat goed en slechts in zich heeft, alleen is dat bij iedereen wat meer van het ene dan van het ander. En achter elke daad zit verantwoordelijkheid verscholen. Wat voor kinderen nog moeilijker is dan voor volwassenen...

De cast is niet slecht, met wisselende acteerprestaties. Scott Mechlowicz doet me wat acteren betreft denken aan een jonge Brad Pitt, ook al vervaagt hij soms in clichés. En ook de jonge Carly Schroeder viel best wel mee. De film is nergens echt extra opvallend, maar tegelijkertijd is dat net de kracht en de geloofwaardigheid van de film. Ondanks de jeugdige cast is dit zeker geen tienerfilm geworden. En dat is zeker een prestatie!

De film nog eens terug gezien en ik moet zeggen dat het best wel genieten is. Mean Girls is ondertussen al een cultfilm geworden. En terecht met pittige humor en de nodige zelfspot. De clichés worden tegelijk bevestigd en ontkracht door ze wat overdreven naar voor te schuiven. De humor is ook wat zwart en niet allemaal melig gedoe. De cast is daarin perfect en het resultaat is een film die meer geeft dan je er van zou verwachten.

Een verfilming van de musical naar de film naar het boek. De originele film groeide uit tot een cultklassieker en de musical was een succes. De lat lag dus hoog voor deze reboot, en helaas zijn de makers daaronder gesprongen. Slecht wordt het niet, maar je hebt alles al een keer gezien, en veel beter. De liedjes zijn nog wel leuk, maar geen enkel nummer blijft hangen. Hier en daar wat zelfspot, maar nu zie je toch maar weer hoe sterk Lohan is in komedie. Bovendien was het sterk van de originele film dat de personages zowel karakter hadden en tegelijkertijd uitvergrote persiflages waren.

Een film van de man achter Layer Cake met acteurs als Vinnie Jones en Jason Statham. De verwachtingen waren er al op voorhand voor mij als liefhebber van het genre. Het resultaat is een actiekomedie geworden met een vrij dun verhaal, maar de gekende humor en sfeer die we van deze stijl films kennen. Geen klassieker, maar wel een brok entertainment dat zeker smaakt.

Monthy Python heeft geweldig sketches en ook met enkele films zetten ze mooie dingen neer. The Meaning of Life is een verzameling sketches en nog niet eens hun beste. Daardoor wordt het soms wat vervelend. Zeker als je weet dat het 6-tal veel beter kan. Dit is de laatste echte film van Monthy Python en ze hadden deze beter niet gemaakt. Hun show was al gedaan in 1974 en ik vrees dat ze er wat uit waren. Je mist de originele pit. Geen aanrader om de groep te leren kennen.

Jason Statham in een rol die op zijn lijf geschreven is als huurmoordenaar die geen seconde twijfelt om iemand te vermoorden, maar in zijn achterhoofd toch over een moreel kompas lijkt te beschikken. The Mechanic is een remake van gelijknamige film uit 1972 met Charles Bronson. Een 'expendable' van een vorige generatie. De film heeft weinig charme om echt goed te zijn, maar Statham doet het goed in dit soort rollen, er is de nodige actie en zo'n kleine rol als die van Donald Sutherland geeft hem even een tegenspeler met naam. Doet wat denken aan de typische actiefilms uit de jaren '80 met Schwarzenegger of Norris, maar dan opgepimpt. Bandwerk, maar wel leuke entertainment.

Meer van hetzelfde. De donkere kant van de eerste film heeft plaats gemaakt voor verschillende scènes die uit een Mission Impossible lijken te komen. Statham is er gelukkig ook weer bij, niet de eerste keer (denk aan de Transporter reeks) waarbij hij vervangen wordt en de sequel zonder Statham meteen als een pudding in elkaar zakt. Luchtige actiefilm met de nodige scènes en oneliners waarbij Statham laat zien dat hij het genre goed beheerst. Popcorn, maar meer ook niet.

Alle stereotypen op een hoopje gegooid, Jackie Chan er bij gezet, maar dan wel zonder z'n typische gevechtsstijl. Door z'n extra krachten gaat er veel van z'n bekende humor en acrobatiek verloren. Forlani is nog wel leuk om te kijken, maar de slapstick van Lee Evans verveelt wel op den duur. Denkelijk is dit weer één van de films die Chan puur voor het geld aanneemt om z'n eigen projecten te kunnen financieren.

Meet me in St. Louis is op het eerste zicht zo'n bandwermusical. Films die wel meer in Hollywood werden gemaakt, bijna om de liedjes te promoten, ipv een sterke film te maken. Maar Vincente Minnelli weet wat hij doet en als vakman zorgt hij voor een kleurrijke warme musical. Deze is weliswaar voor de liefhebbers van het genre, maar als je er van houdt is het wel een aanrader.

De ster van de film is natuurlijk Judy Garland, al is de opvallendste figuur misschien wel de jonge Margaret O'Brien. Zelden dat een kindster zo naturel en leuk overkomt. Ze speelt met gemak de meeste andere acteurs naar huis.

Deze film komt nog wel te kort om een echte topfilm te worden. Een klein beetje drama of iets meer verhaal had wel gemogen. Maar verder is er weinig op aan te merken. Misschien iets te zoet soms, maar dat kan toch ook wel smaken denk ik dan.

Niet meteen het genre van humor waarvoor ik sta te springen, maar door acteurs als Robert De Niro, Dustin Hoffman en zelfs Ben Stiller toch nog vrij goed. Wisselende humor, maar over het algemeen nog wel te doen. Toch prachtig om te zien dat grote namen als Hoffman en De Niro zich hier even goed amuseren en de rol naar zich toe trekken. Ben Stiller is in deze film niet slecht, maar dient als aangever, waardoor je geen sfeer krijgt dat iedereen de aandacht naar zich wil trekken. Geen film die zal bijven hangen, op de asssshooooolee-grap. Maar zeker geen komedie die me verveelde, wat zeker niet slecht is. Ideaal voor een avondje simple vertier.

De reeks van de Fockers is een humor die nogal pover is moet ik zeggen. Het is niet helemaal mijn ding met een hoop domme moppen waarbij je als publiek toch het gevoel hebt dat je zwaar onderschat wordt. Maar anderzijds zorgen Stiller en De Niro toch nog voor wat evenwicht in deze film. Een topper zal het nooit worden, maar er zijn zeker slechter films. Is van dezelfde humor als The Hangover, al draait die rond een hoop zatte vrienden en dit op familiale tradities.

Bij het bekijken van de Disney Classics reeks is dit ondertussen de 5e film op rij die nog geen voldoende haalt. Flauwe humor, geen greintje charme en veel slecht gestolen goed bij andere animaties. Het wil maar niet lukken. Disney probeert de successen van Pixar en Dreamworks te evenaren, maar gaat daarbij de copy kant uit in plaats van een eigen stijl te profileren. Dit is de zoveelste slechte Disney en het blijft hopen op verbetering.

België kende natuurlijk al langer films, maar dat bleef vooral beperkt tot documentaires, reportages en komische lokale films die meer het theater naar het grote doek brachten. Na WO II was er een explosieve interesse in cinema over heel Europa. TV was nog vrij nieuw en nu de oorlog gedaan was, wilden mensen meer zien van de globale filmwereld. Ook in België, waar vooral gekeken werd naar Amerikaanse, Engelse, Franse, Italiaanse en Zweedse films. België bleef wat staan trappelen bij de komische werken en documentaires die vooral lokaal succes hadden, maar niet mee konden op de trein van de internationale films. Meeuwen sterven aan de haven maakte daar verandering in. Niet evident, omdat het nieuw en modern was en zeker voor die tijd gedurfd.

De film werd gemaakt door jonge cineasten met acteurs uit Antwerpen. Niet onlogisch, omdat 9 op de 10 films uit begin jaren '50 van Antwerpen kwamen. Julien Schoenaerts was de nieuwe Vlaamse Marlon Brando en de film zelf werd op de eerste plaats een visuele prent. Je merkt meteen invloeden uit de Fransen en Italiaanse naoorlogse films en vooral de film The Third Man. Als Antwerpenaar kan ik uiteraard ook genieten van de beelden uit deze mooie stad. En de bijhorende passende jazzmuziek maakt het helemaal sfeervol.

De film werd een succes met een nominatie voor de gouden Palm in Cannes en een release over heel Europa tot zelfs in de Sovjet-Unie. De film-noir is zeker een mijlpaal in de Belgische filmgeschiedenis. Het is echter een stijl die niet meer werkt bij het grote publiek. Gelijkaardige films als Umberto D., Ladri Di Biciclette, Les Diaboliques of Du Rififi chez les Hommes zijn grote films, maar eerder in de categorie van de arthouse en minder die van het grote doorsnee popcornpubliek.

Is de film goed, ja eigenlijk wel. Het is niet het best uit het genre of van ons land, maar voor liefhebbers van de film-noir is dit best wel genieten. En persoonlijk doet de aanwezigheid van Antwerpen zeker goed. De film is in België een witte duif gebleken niet meteen de nodige opvolging kreeg. Maar zowel de acteurs als de regisseurs zouden later op hun eigen weg, zeker grote namen worden. Het was meer dan een experiment...

The Meg was wel leuk. Heerlijk bombastisch en toch de nodige spanning. En Jason Statham zat wel goed in de lead. De sequel is eerder een rommeltje. Minder aandacht voor de megs eigenlijk. Statham kan gelukkig zijn ding nog doen en gaandeweg valt het best nog wel mee. Maar het kan de chemie van het eerste deel nooit evenaren.

Deep Blue Sea meets Piranha. Je zou er van verschieten hoeveel haaienfilms er zijn. Jaws zindert nog altijd na. Maar de spanning van Jaws kom je zelden terug tegen. Moet ook niet, maar dan moet je andere troeven hebben. En dat werkt soms wel. Denk aan The Shallows en Deep Blue Sea. En dan heb je nog de films met slangen, krokodillen en piranhas bvb. The Meg laat de spanning zelf wat vallen en gaat voor het spektakel. Een cast die zich amuseert en ook al is er geen acteerprijs te verdienen, doen ze het wel een pak beter dan je in dit genre zou verwachten. De haai is een pak groter, het tempo van de film ligt hoog genoeg en je krijgt de nodige humor hier en daar. Net genoeg romantiek en kills zoals je kan verwachten, maar ook niet al te cliché waar de film in kan verdrinken. In een genre dat gedoemd is om in de onderste rekken van een outlet dvd zaak te verdwijnen, is dit een aangename blockbuster. Liefhebbers van monsterfilms zullen hier zeker van houden en het trekt volgens mij toch een breder publiek aan. Hier heb ik wel van genoten.

Dreamworks Animations, het levert toch maar steeds wisselende kwaliteit af. Ik heb goed genoten van How to catch a dragon, Monsters vs Aliens en Flushed Away, maar films als Bee Movie en Over the edge bvb zijn dan weer een pak minder. Dit heeft duidelijk de stijl van Madagascar (zelfde regisseur) met het uitzicht van Monsters vs Aliens. Het idee is wel leuk en ik hou normaal gezien wel van deze humor. Alleen wil het bij Megamind maar niet werken en zijn de leuke momenten zeer schaars. Ze zitten er wel in, wat je toch de film doet uitkijken, maar achteraf had ik wel een leeg gevoel 'is het dit maar'. Het blijft hopen op een echt meesterwerk van Dreamworks, maar na hun debuutfilms Antz, Prince of Egypte en Chicken Run is het er jammer genoeg niet echt op gebeterd. Enkel Shrek was nog een sprankel van hoop...

3e keer goeie keer. Ik had de film al enkele keren een poging gegeven, maar heb hem toen ongeveer na een uur afgezet omdat dit ongelofelijk saaie koek is. Een film hoeft van mij niet veel verhaal hebben en mag gerust traag van tempo. Maar deze La meglio gioventu is gewoon een soap-film waarin niet bijster veel gebeurt. En ook al ben ik niet de eerste met kritiek op de lengte: veel te lang! Mini-series zijn al op het randje voor mij en slechts enkele kunnen mij overtuigen van de meerwaarde om het zo lang te rekken. Zelfde issue als bij films die in 2 worden gesplitst om extra geld in het laatje te brengen.

Dit is duidelijk geen film voor mij. Er zijn wel meer films die hoog scoren en waar ik niets mee kan doen, maar gewoonlijk kan ik wel ergens vatten wat mensen er in aantrekt. Films als 2001 a space odyssey of Moulin rouge hebben een nadrukkelijke stijl die mij niet ligt, maar ongetwijfeld hun publiek hebben. Bij La meglio gioventu heb ik dat echter niet. Dat mensen het een mooi verhaal vinden is één ding, maar waarom ze zo vol zijn van de film is mij helaas een raadsel. En ik hou gerust van wat meligheid. Films als Gone with the wind of It's a wonderful life zijn gewoon pareltjes. Misschien een nieuwe poging binnen een goeie 10 jaar...

Dat ene punt is vooral voor Giorgia, het enige boeiende personage uit de film.

Mooie ontroerende film over een meisje dat op weg is naar haar volwassenheid en worstelt met items als seksualiteit, alleen wonen, relaties met vrienden-ouders-nieuwe mensen, werk, zelfstandigheid, ... Daar tegen staan dan enkele volwassenen die duidelijk ook nog steeds op weg zijn en steeds bezig zijn met de manier van leven waarin ze geraakt zijn.

Anderzijds is het geen algemeen fenomeen en heb ik ook wel iets van 'mensen, ge moet niet verschieten dat uw kind zo reageert! praat eens met uw eigen kinderen'. Tenslote is Muriel geen tiener, maar een jong volwassene die op de vooravond staat van de volwassenheid. Maar zelf staat ze omringt met quasi labiele mensen die zelf amper weten waar ze mee bezig zijn.

Maar het is in elk geval toch overtuigend genoeg gedaan om een heerlijke Vlaamse film af te leveren.

Een genre waarin Vlaanderen goed in is: de melodrama. Doet me wat denken aan 'Iedereen beroemd', al is die film toch een pak beter. De film is op zich niet slecht, maar soms nogal onsamenhangend. Vele randpersonages komen niet echt uit de verf. Enkel Lea Couzin en Lut Tomsin spelen in de bijrollen voortreffelijk en zorgen voor kleurrijke scènes. In de hoofdrollen zie je bijna zwart op wit het verschil in acteren tussen Jan Van Looveren en Marilou Mermans waarbij Marilou onze Jan gewoon naar huis speelt. Jammer, want op die manier mist de film ook de nodige magie. Bovendien is de muziek gewoon verschrikkelijk en had daar toch wat meer kwaliteit in mogen zitten. Op zich heb ik wel genoten van de film, maar lang zal het niet in m'n geheugen blijven hangen vrees ik...

Na het zeer sterke La vie d'Adèle is deze film toch een heel pak minder. Je ziet wel wat van de stijl terug in Mektoub, maar er is weinig focus in het verhaal en de personages. En ook al is het wat sfeervol, lijkt het toch niet ergens naar toe te gaan en maakt het te weinig indruk om enkel op de sfeer te kunnen rusten. Er zit potentie in deze film, maar schrap een uur en meer gericht op minder personages, en je hebt een betere film.

Lars Von Trier pakt weer uit met een pareltje, ik kijk al uit naar zijn volgende film. Maar eerst Melancholia nog. Vanuit eigen ervaring wil de maker het thema 'depressie' in film brengen. En dat doet hij perfect. Een echte depressie trouwens, geen dronkaard die het niet meer ziet zitten omdat z'n vrouw ervan door is maar de psychische aandoening. Dat kon niet beter dan een bruid te kiezen op wat de mooiste dag van haar leven moet zijn. Alles zit haar mee: huwelijk, familie, vrienden, rijkdom, ... Daardoor komt de depressie echt goed tot z'n recht in de film. Prachtig hoe de druk naar emoties tijdens zo'n huwelijk groot zijn. Blijven lachen, vriendelijk zijn tegen verplicht aanwezige familieleden, je MOET genieten, MOET gelukkige zijn, ...

Stilaan komt Melancholia in beeld, de planeet die dreigt de aarde te vernielen. Of symbolische waarschijnlijk de melancholie die haar hele wereld doet instorten. Ook nu weer een hoop emoties van angst, bewondering, bezorgdheid, ... Terwijl Justine met alles vrede neemt, zelfs als de aarde er aan zou gaan, zijn het zeer emotionele dagen voor haar naaste familieleden.

Een hoop symboliek met de planeet Melancholia, al was het Trier ook te doen om de dreiging zelf van een planeet die de aarde nadert. Naar Triers normen neemt hij de tijd om zijn emoties op te bouwen. Zeer meeslepend en prachtige cinematografie. Eén van de betere films uit 2011.