Opinions

Toch een tegenvaller tegenover de oudere Muppetfilms (vooral Muppet Movie en Muppets Take Manhattan). De figuren van Muppets Tonight eisen nu ook hun plek op en dat gaat ten koste van figuren als Rowlf The Dog en The Electric Mayhem die plaats ruimen voor nieuwkomers als Pepe de garnaal, Rizzo (die nu een grotere rol krijgt dan die van keukenhulpje in Muppets Take Manhattan) en ook Bobo de beer. Floyd Pepper, presentator van Muppets Tonight krijgt ook veel schermtijd naast Kermit.

Je mist wel wat charme van de figuren en de muziek is helemaal geen Muppets meer. Waar is de kwaliteit van Rainbow Connection, Movin' Right Along of Together Again. Af en toe is er nog wel leuke humor, maar toch haalt dit zeker niet het niveau van de betere Muppetfilms, een neerwaardse spiraal die in de jaren '90 al bezig was. Benieuwd of de nieuwe film The Muppets terug de goeie kant op gaat.

Muppets Haunted Mansion zweeft tussen een lange aflevering en een korte film. Met Gonzo centraal is het weer eens iemand anders. De gloriejaren van de tv-show liggen al lang achter ons en meestal lukt het met de films of nieuwe series niet om die charme te evenaren. Haunted Mansion bestaat vooral uit een hele reeks gags en sommige doen wat denken aan die oude show. Het liedje dat Darren Criss zong, was best wel goed. En sommige grappen werkten wel. Maar nergens wordt het memorabel. Gelukkig duurt het minder dan een uur, maar het oogt vooral als een tussendoor tv-special.

De vorige Muppet-film vond ik best wel leuk. Een mooie ode aan de ouwe shows. Een thuiskomen na lange tijd. En toch werd het geen topfilm omdat de Muppets zelf in de schaduw moesten staan van Jason Segel en nieuwe Muppet Walter. Die laatste was nog leuk om je er als fan mee te vergelijken, al werd het wat veel op de duur. In deze nieuwe film wordt de spot terug gericht op de Muppets zelf. De bekende poppen krijgen de grootste rollen en andere maken een leuke cameo. Net als de vele artiesten traditioneel de revue passeren. En die liedjes zijn geweldig. Niet dat het meteen hits zijn, maar zeker origineel. Ook voor de fans zijn er de nodige verwijzingen naar de oude tv-show en vorige films.

Muppets is wel iets van de 70's en 80's en misschien niet meer zo hot voor de 21e eeuw. Maar wie er van houdt kan zeker genieten van deze film. Ik zal een nieuwe film zeker ook gaan bekijken.

Probleem met de Muppets is dat de originele opzet helemaal niet voor film bedoeld is. Muppets is een revue show maar dan met poppen. Film is eigenlijk een heel ander medium. Op zich geen probleem natuurlijk, maar dan moet je wel de juiste vertaling kunnen maken. Muppets Take Manhattan is net als The Muppet Movie een leuke roadmovie geworden van de hoofdrolspelers die het succes willen opzoeken. Telkens het zelfde verhaal en in de Muppetfilms ook het enige verhaal dat werkt. The Muppets uit 2011 gaan evengoed op die manier te werk.

Leuke film dus met hier nog de bekende figuren die naar gelang de spelers sterven of weggaan minder aanwezig zullen zijn in de latere films. Maar zoals gezegd blijft de show zelf nog altijd het leukste.

Ik heb altijd van The Muppetshow gehouden en de films uit de jaren '80. De leuke figuren, de gevarieerde grappen en de charme van het theater dat de poppen in stand hielden. Gaandeweg verlieten enkele poppenspelers de crew of overleden en daardoor werden sommige figuren even opzij gezet of kwamen minder in beeld. De nieuwe lichting kreeg nieuwe figuren en men probeerde krampachtig met nieuwe ideeën The Muppets in leven te houden. De carrière ging in een neerwaardse spiraal...

Met The Muppets was het dus bang afwachten of het weer de zoveelste Muppetklucht zou worden. Muppets from Space was nog op het randje van slecht en de volgende films waren gewoon te vergeten. Maar de humor in deze film werkte en samen met Walter volgde ik met grote ogen de terugkeer van de bekende figuren. Zeer wijselijk heeft men oplossingen gevonden voor de spelers en stemmen zodat de bekende muppets terug centraal stonden. Geen halve oplossingen als Rizzo, Pepe of Clifford. Vanaf het begin tot het einde is dit een grote ode aan The Muppets. Niet alleen de oudere films, maar ook de show zelf. Wie de show en de films kent zal de talloze knipogen wel opmerken. Zowel met kleine scènes, oneliners, verwijzingen als herpakte liedjes. Maar ook verse humor en nieuwe liedjes. Deze film heeft terecht een Oscar voor beste song gewonnen, al had ik dat destijds ook wel zien gebeuren met Rainbow Connection.

Chris Cooper is de enige smet op deze film, gelukkig zijn de Muppets wel geweldig. Opvallend is het betere script en sterke regie tegenover de vorige films. Dit is een pak beter dan de straight to dvd versie van Wizard of Oz met de Muppets. Heel raar dat Frank Oz hier niet aan wilde meewerken, al heeft dat misschien net de frisheid bezorgt aan de bekende figuren. Gelukkig wel andere oude bekende stemmen die je meteen meeslepen in een nostalgische maar toch ook pittig avontuur. Eindelijk kunnen we zeggen dat The Muppets 'back' zijn. Voor mij toch, geen idee wat het jonge publiek (zoals in de film Selena Gomez ook toegeeft) vindt van dit soort entertainment. Nu kijk ik wel uit naar een nieuwe film.

grote tegenvaller. Muppets zijn altijd m'n favoriet geweest. Vooral de tv-reeks, maar ook de vroegere films waren leuk om te zien. Maar dit is echt niet om aan te zien. Slechte special effects op plaatsen waar z'n evengoed muppet's hadden kunnen zetten. En Ashanti is absoluut geen actrice. Ze kan beter blijven zingen. Het lijkt alsof de makers geen feeling hebben met de poppen. Er hangt trouwens meer een sfeer van Disney dan de muppets. Misschien dat ze beter nog eens een showreeks maken zoals Muppetshow of Muppets tonight. Die waren tenminste wel sterk.

Sandler en Aniston staan nu niet meteen bovenaan mijn lijstje van favoriete acteurs, en dat is ook niet gebeterd na deze film. Een wel heel Amerikaanse versie van Knives Out (dat voor mij een deels Engelse look heeft), maar dan zonder de finesse. Sandler en Aniston spelen een typisch Amerikaans koppel dat enorm irriterend is. Een wonder dat zij niet vermoord werden. Op zich heeft het verhaal wel wat potentie en is er een grap die in betere omstandigheden wel had kunnen werken. Het zal nog even duren voor ik opnieuw een Sandler-film probeer.

Goeie film met uiteraard een sterk verhaal van Agatha Christie. Leuk dat Lumet dicht bij het boek bleef, maar had toch wat meer aangepast mogen worden naar het doek. De vaart zit er niet altijd in. Grote sterrencast in deze film met wisselende acteerprestaties. Finney is niet m'n favoriete Poirot-vertolking. Hij speelt de rol net wat te plat, Poirot is nog meer verfijnd. David Suchet in de Poirot-reeks doet dan dan weer veel beter. Bergman is uiteraard heel sterk. Die gravin is dan weer te overdreven. Connery is ook wel leuk in de rol van de kolonel. Iets wat hem op het lijf geschreven is, ook al is de rol niet groot. Ook heel goed waren Anthony Perkins en Lauren Bacall.

Misschien wat gedateerd, en een film die tussen de mazen van het net valt. Net niet tijdloos genoeg om mee te gaan met z'n tijd, en ook niet groots genoeg om als klassieker bestempeld te worden. Kan ook aan mij liggen omdat ik het boek eerder heb gelezen. Het mysterie van de moord is dan ook niet te prijzen aan de filmmakers maar aan Agatha Christie.

Kenneth Branagh heeft Poirot terug wat meer pit gegeven. Hij leek gedoemd voor een ouder publiek door de vele herhalingen van zijn serie op televisie tussen de andere detectiveseries. Hij zet een boeiende Poirot neer. Ik volg wel de kritiek dat hij van de bekende man iemand maakt met OCD ipv een man die gesteld is op etiquette. Anno 2017 lijkt dat voor velen hetzelfde te zijn. Los daarvan is hij een zeer goeie Hercule Poirot.

De rest van de cast doet het niet slecht, maar door de te grote focus op Poirot, komen die niet echt uit de verf. Ook weinig interactie tussen de personages onderling. En door die focus op Poirot, voel je ook niet de onderhuidse spanning die ik in de 1974-versie wel kon ervaren. Het plot moest eigenlijk de hoofdrol spelen en dat is Branagh toch wel vergeten. Het gevaar natuurlijk als je een bekend boek verfilmd dat al eerder met een sterrencast kon uitpakken.

Los van het verhaal en de cast is de film wel mooi gedaan. Voor het verhaal mocht het tempo hier en daar wat trager, maar anderzijds zorgt dit net voor wat vaart. Het is nog wat zoeken naar het juiste tempo om er zijn eigen hand naar te zetten. Mooi gefilmd, zowel met de trein in het landschap als in de wagon. Zet Poirot iets meer naar de achtergrond om de personages en de sfeer op te bouwen en laat dan de detective inspringen als de man die door z'n toevallige aanwezigheid de zaak tracht op te lossen.

Best wel een leuke komedie. Ok, de film schiet nergens de hoogt in, maar het is een feelgoodfilm waar ik wel van genoten heb. De film neemt zichzelf niet au serieux en de parodie op de 80's pop is geweldig. Beter dan verwacht!

In Film > Overige films > The Music Box (1932):

The Music Box (1932) - IMDb

Een van men favoriete acteurs is Stan Laurel. Samen met Oliver Hardy speelden ze in talrijke films. Zowel mindere als echte klassiekers. Maar Stan Laurel is ongelofelijk. Weinig acteurs die nog zoveel mimiek en karakter in hun rol kunnen leggen. Een komedie-acteur van het bovenste schap.

The Music Box uit 1932 over Stan en Oliver die een piano verhuizen is volgens mij de beste uit heel hun oeuvre. Gewoon een geweldige film met een simple verhaal dat toch eindeloos kan boeien. Heeft ook terecht een oscar gewonnen.

5 zussen die bij hun nonkel en grootmoeder wonen, nemen afscheid van hun lerares en zonder het te beseffen ook van hun kindertijd. De 5 kinderen hingen mooi aan elkaar, genoten van het leven. Stilaan werden ze ouder. Hun zin voor avontuur en ontdekking is met de jaren gegroeid. Een verrijking in hun ogen, een bedreiging voor de traditionele familie. Het is niet te zeggen of het een verschil is dat ze niet hun ouders zijn, maar ze dragen niet die levenslust als de kinderen.

De zin voor avontuur van de 5 meisjes komt alsmaar in botsing met de wil van nonkel en grootmoeder om hen in een traditioneel leven te duwen. De meisjes reageren verschillend op die druk en de clash wordt alsmaar groter.

De film is vanuit de jongste dochter gemaakt, die door haar jonge leeftijd ook het laatst zal te maken hebben met die druk van buitenaf, maar wel ondertussen getuige is op de eerste rij van wat haar zussen meemaken. Het oogt allemaal eenvoudig qua verhaal, maar de regisseuse zorgt voor echte personages en mijdt mooi de clichés. Het is geen opgemaakt Hollywooddrama. Ook al eindigt het niet met een big bang, laat de film best wel indruk achter. Een sfeervolle karakterfilm en boeiend om te zien hoe de spanningen opbouwen en hoe de meisjes er elk mee omgaan.

Wie temt wie? Matthias Schoenaerts en de mustang. De acteur schittert opnieuw en is zo'n acteur dit een film als dit weet op te tillen tot een mooie indie. Het verhaal is vrij simpel naar waargebeurde feiten. Het is te zeggen, zo'n rehabilitatieprogramma bestaat echt in de VS. De gevangene temt het paard en eigenlijk temt het paard ook de gevangene. Je kan de mustang ook zien als een vleesgeworden ziel. Een ziel die de gevangene al lang kwijt lijkt gespeeld te zijn. Het verhaal wordt wat aangedikt met z'n dochter en de medegevangene. Maar langs de andere kant zijn het de interacties met die figuren dat je kan zien hoe hij open bloeit en een andere man wordt.

The Mustang is niet meer dan een mooie indie, maar echt raken doet het nooit. En haal Matthias weg en de film zakt ongetwijfeld in. Wel af en toe mooie shots.

Toch niet in de lijn van andere avonturenfilms uit de jaren '30. Het geheel is zelfs naar mijn smaak te bombastisch. Het spel tussen Clark Gable en Charles Laughton is in elk geval aangenaam, maar het geheel wordt wat vervuilt met te veel zijsprongetjes die het tempo er uit halen. En zelfs in de jaren '30 had er toch meer kunnen gedaan worden met mooie beelden van zon zee en strand? Mutiny on the bounty is geen slechte film, maar rammelt te veel aan het eindresultaat om een echte klassieker te zijn.

Meeslepende avonturenfilm, al is deze toch niet kwalitief heel sterk. De film komt zelfs wat verouderd over en is niet altijd mooi om te zien. Bovendien hebben de personages te weinig karakter om echt te kunnen boeien. Maar de spanning is er wel, al zal dat vooral door het boek komen. Brando is zoals altijd op het randje, al wordt hij wel beter naar het einde toe. Een leuke film om eens te zien met het nodige avontuur. En soms moet dat niet meer zijn.

In het jaar dat My Blueberry Nights uitkwam, leerde ik Kar Wai Wong kennen met zijn 2046. Ondertussen al wat meer films van hem gezien en het werd tijd dat ik My Blueberry Nights nog eens opzette. En wat een heerlijke film is dit nog altijd. De lijn tussen muziek en beeld is zeer dun. Beiden vullen elkaar zeer mooi aan. Warme kleuren die je meenemen in een melancholische nacht met al even melancholische maar lichte jazz er bij. Met dialogen die geen woord te veel hebben en momenten van stilte die al even sprekend zijn.

Centraal staat Norah Jones als (Elizabeth) die gaandeweg in contact komt met enkele mensen die haar leven op bijna een jaar tijd zullen veranderen. Met symboliek die werkt en niet geforceerd met een filosofische boodschap wil staan zwaaien. Van de blueberry pie tot een bokaal met sleutels. De mensen die Elizabeth tegen, dragen hun verleden met zich mee, net als zijzelf. Elk van hen gaat er op een andere manier mee om. Zo zal Elizabeth zelf ook gaandeweg haar verleden loslaten om vooruit te gaan.

Kar Wai Wong gaat uitzonderlijk voor een Amerikaanse setting, cast en muziek. Maar qua regie blijft hij wel zichzelf en drukt hij zijn gekende warme visuele stempel hier. Een zeer ontroerende film die absoluut niet moet onderdoen voor het gros van zijn palmares. Een prachtige film die 15 jaar later nog steeds niets van haar kracht heeft verloren.

Niet de beste western (het genre kent ondertussen enkele klassiekers die de lat hoog hebben gelegd), maar zeker niet onverdienstelijk. Alles zit wel lekker in dit filmpje en kijkt als een strip van Lucky Luke. Henry Fonda speelt een goeie Wyatt Earp. Wel zit hier geen groots filmfiguur in. Nog eigenaardiger is de titel My darling Clementine, die buiten het bekende kampvuurnummer en af en toe een mooie verschijning van bijrol Clementine, niet veel met het verhaal zelf te maken heeft. De film kent wel de nodige sfeer, maar ik had toch meer verwacht tussen Earp en The Clantons.

Toch een mooie comeback van Fonda na de WO en goed onderhouden western.

My Fair Lady was een film die ik wel kende, maar waar het nooit echt van kwam om hem te zien. Leek me nogal melig en de poster helpt daar ook niet bij. Audrey Hepburn zag ik voor het eerst in Breakfast at Tiffany's. Misschien dat een herziening daar nog kan helpen, maar die film beviel me niet echt. Gaandeweg is mijn waardering voor Hepburn wel gestegen met pareltjes als Sabrina, Robin & Marian en vooral Roman Holiday.

My Fair Lady is een verfilming van Broadway en in de jaren '60 heeft dat wel z'n vruchten geworpen. Geen wonder dat hier enkele Oscars naar toe gegaan zijn. Prachtig decor en kostumering. Leuke liedjes en vooral een interessant verhaal. Audrey Hepburn is fantastisch in de rol van Eliza Doolittle. Zeker in het begin als ze bloemenmeisje is, is het fascinerend dat dit dezelfde Hepburn is die ik ken van haar andere films. Heeft vooral te maken dat ze wel meer de rol van prinses of lady speelde en dit totaal iets anders was. Raar dus dat de Oscar naar Rex Harrison gegaan is en Hepburn zelfs geen nominatie kreeg. Bij Stanley Holloway (vader Doolittle) bleef het ook bij een nominatie. Harrison acteert wel goed, maar de muzikale stukken komen het best over bij de 2 Doolittles. Ook al zijn de zangstukken van Hepburn gedubd. Wat trouwens niet aan haar lag, ze kon best goed zingen, maar omdat het originele verhaal eiste dat haar zangstem in een andere toonaard zat dan wat Hepburn normaal zong.

De muziek is leuk met veel herkenbare liedjes. Ik mis wel de creatieve choreografie bij sommige dingen. Vooral de zangscènes met Rex Harrison zijn niet echt boeiend. Vooral die met vader Doolittle komen nog wel wat uit de verf. En toch zitten er zeldzame stukken bij. Zoals de scène op de markt waar mensen bijkomen en dan in freez blijven staan, of synchrone scène bij de paardenrennen, en het geroddel op de dansvloer. Het komt te weinig voor.

Met momenten is deze film geniaal, maar het zakt af en toe wat weg. Zoals gezegd zijn de muzikale stukken met Harrison minder dan wat de film verder te bieden heeft. En ook het einde vond ik niet bepaald geslaagd. Maar ben wel blij dat de film veel beter is uitgedraaid dan verwacht.

Duidelijk een Bob Hope film, de man staat centraal met zijn humor. De rest van de film is wat bijzaak. Het is een parodie geworden op de romantische film-noir films. Waarbij het zelfs af en toe de vierde wand doorbreekt. Niet de eerste komiek die het doet, maar het valt wel op. De humor van Bob Hope is wat gedateerd in verhouding met andere komische filmacteurs. Daarom dat zijn naam, ondanks zijn bekendheid, niet meteen wordt genoemd als je een lijstje zou maken met komische acteurs. Hij mist de visuele aanpak van pakweg Chaplin of Keaton. Maar ook de charme en dialogen van Cary Grant of Clark Gable. De rol van Peter Lorre is vrij klein gezien de status van de man. De humor is eerder brave familiehumor geworden.

Maar op zich werkt het nog wel als je van het genre houdt. Een topfilm is het niet, maar de verwijzingen naar film noir zijn voor de filmliefhebber wel leuk. Het is een gezellige, maar weinig memorabele, komedie geworden. En met een leuke cameo van Bing Crosby!

Op zich geen slechte film, maar ik heb nooit begrepen wat er nu juist speciaal is aan deze film. Mijn zus zag die erg graag vroeger, maar ik vind hem wat te melig. 'k Heb al beter gezien in dit genre...

Leuke gestoorde screwball, al ben ik meer fan van het nog meer subtiele woordspel bij bvb Cary Grant of James Stewart later. Maar het is altijd leuk om Carole Lombard te zien die hiervoor een Oscarnominatie kreeg. Ze werd helaas maar 33 en stierf enkele jaren later veel te jong.

My man Godfrey is bij de Academy Awards vrij revolutionair zoals bvb de eerste film met 4 Oscarnominaties voor acteerwerk. De film zelf draait vooral rond de humor, maar is zelf toch wel wat verouderd. Humor is altijd moeilijk en het genre moest nog wat groeien. Hollywood was immers nog geen 10 jaar bezig met geluidsfilms.

Ben eerlijk gezegd nog eens overdonderd door een film. Het thema van autisme (en varianten) is al meer aan bod geweest, maar films als Ben X of Rain Man zijn toch een pak minder uitgewerkt dan deze film. Zeer sterk geacteerd met naast de ziekte zelf ook het omgaan ervan in de maatschappij. Op alle vlakken trouwens. Dit is meer dan laten zien wat de symptomen zijn. Misschien dat autisme ten tijde van Rain Man nog wat onbekend is en men nu verder kan uitdiepen in deze film, dat weet ik niet.

Eens je het autisme hebt gehad, komt er nog meer aan bod zoals drama, humor en romantiek. Dit is naast een portret van een autist ook een onderhouden verhaal. En gaandeweg komt dan 9/11 als een mokerslag in de film om alles nog een keer om te draaien. Prachtige film, zeer emotioneel, grootse regie en ik hou echt wel van die muziek. Geboeid van begin tot einde aan het scherm gekluisterd. Zonder twijfel kan ik de 5* nog eens uitdelen!

Deze film is heel natuurlijk en gemoedelijk. Niet overdreven, geen Hollywooddrama, maar wel een geloofwaardig verhaal. Wat hier nog niet veel aan bod is gekomen ofwel nogal ter interpretatie is waarschijnlijk, is het tweeluik in deze film. De titel My summer of love gaat zowel over Mona als haar broer Phil die elk hun Zomer van Liefde ervaren. Voor de ene is dat een kortstondige relatie met een andere meid, voor de andere is dat de liefde met God in religie. Beide figuren beginnen samen aan het begin van de zomer met de stap te zetten naar hun 'liefde', beleven die intens met een onbegrip voor elkaars liefde, waarop ze terugkomen van die liefde als de zomer gedaan is en opnieuw samen komen. Mooie beelden en een heel natuurlijke aangename sfeer. Plus de mooie muziek die goed gekozen is. Af en toe doet hij wat traag aan, maar echt storen doet het niet en het geheel blijft steeds rechtstaan. 4*

Marilyn Monroe, de grootste actrice aller tijden. Misschien geen actrice die veelzijdige rollen kon doen, maar wel een vrouw die er in slaagde om in haar rollen alle aandacht naar haar te trekken en de kijker boeiend te doen genieten van de film. Weinigen hebben zoveel charisma als zij. En dat moet je wel kunnen brengen in een biopic. Lijkt een zware taak en dat charisma is er misschien niet altijd bij Williams. Maar los daarvan is de prestatie van Michelle Williams zeker niet slecht. Ze zet een geloofwaardige Marilyn Monroe neer die gewoon dingen wil doen die ze leuk vindt: acteren. Je kan haar vergelijken met Kurt Cobain. Gewoon je ding doen, een uitstraling hebben die de hele wereld omverblaast, maar moeilijk overweg kunnen met al die aandacht. Marilyn wou dat ze haar namen zoals ze was, voor haar (Norma Jean) was Marilyn Monroe een rolletje dat ze graag speelde, maar desalnietemin een rolletje.

De film is natuurlijk belangrijk voor de omstandigheden rond de film. The Prince & The Showgirl was blijkbaar niet de meest succesvolle film van Monroe. Maar Colin Clark is getuige van de echte Marilyn Monroe die problemen kent met haar zwangerschap, haar huwelijk en de verschillende manier van acteren met regisseur Sir Laurence Olivier.

De film zelf is een boeiend stuk uit haar leven en toont perfect de tweestrijd van Marilyn Monroe waar ze 5 jaar later aan zou bezwijken. Wel mis ik Monroe zelf, ironisch genoeg. Het is echt wel moeilijk om een film over Monroe te doen zonder haar. Het mist toch dat ietsje meer. Ik ben ook niet vertrouwd met The Prince & The Showgirl voor eventuele verwijzingen. Knappe en interessante film dus, al mis ik net dat beetje extra sprankel. Naast Michelle Williams (die ondanks het feit dat ik Monroe beter vind, een prachtvertolking neerzet) zijn de andere rollen niet altijd even boeiend. Al kan het zijn dat die niet verbleken naast Marilyn.

Als je de foto's en namen uit de cast ziet, verwacht je één of andere roadmovie. Zo'n brave indiefilm. Maar de korte samenvatting en de hoge score doen toch wat anders uitschijnen. Een film over enkele jongens met een jeugdtrauma (om het toch enigszins maar niet te veel te spoileren hier) dat volgens psychologen een vrij accuraat beeld weergeeft. Zowel de schrijver van het boek en de verwerking ervan door scenarist en regisseur Gregg Araki, vertellen dit verhaal op een zeer toegankelijke manier. Ze vinden een weg tussen een zwaar thema, de creatieve vrijheid van film of boek en de 'eenvoud' om het publiek laagdrempelig uit te nodigen en zo de boodschap te kunnen overbrengen.

De film is beter dan verwacht met een passende cast. Met een toch wel beladen thema dat op een realistische en genuanceerde manier wordt weergegeven. Maar er toch een boeiende film van weet te maken.

Ben Stiller is Ben Stiller natuurlijk. Deze Mystery Men neemt superhelden op de korrel. Iets wat je kan vergelijken met Kick Ass, maar dan veel braver. Het is allemaal nogal flauw met maar zelden een leuk fragment. Slecht is deze film niet maar het komt te mager uit om als komedie echt te amuseren. Humor blijft relatief natuurlijk. Ik ben het wel eens dat Macy weer een opvallende rol speelt. Geef hem geen hoofdrol, maar dit soort bijrollen zit hem als gegoten.

Het onderzoek van Anthony Summers die al in de jaren '80 een boek schreef over Marilyn Monroe en haar dood. Typisch Amerikaans ook met vooral de focus op complottheorieën en het mysterie rond haar dood. In plaats van te focussen op de actrice zelf en het feit dat ze toch wel ondergewaardeerd werd als actrice. Wie denkt als een hamer, ziet overal nagels. De man heeft ongetwijfeld wel wat onderzoek gedaan en heeft een hoop geluidsfragmenten van interviews met grote namen. Het is maar hoe je de puzzelstukjes in elkaar steekt natuurlijk.

De docu is een collectie van de geluidsfragmenten met archiefbeelden, aangevuld met recente beelden door een retrofilter. Het neemt je even mee naar het oude Hollywood. Maar het straalt echt wel complot complot complot!!! uit. Monroe verdient beter dan dit.

Ik had enkel Million Dollar Baby gezien met Eastwood als regisseur. Deze was ook van zijn hand en het moet gezegd worden dat hij niet enkel kan acteren, maar ook zonder schaamte achter de camera mag staan.

Heel sterk scenario (maar dat zal grotendeels wel liggen aan het originele boek) met bijhorende acteerprestaties. De film is meer dan een verhaal rond een moord. Dit gaat vooral over de 3 hoofdfiguren en hoe ze reageren op die situatie door de omstandigheden die ze hebben meegemaakt. Als kind waren ze alle 3 zowat elkaars gelijke, maar door wat ze als kind en later bij het opgroeien hebben meegemaakt, kijken ze met andere ogen naar de moord die voor elk van hen effect heeft.

Leuk is wel dat er geen happy end is zoals in veel Hollywoodfilmpjes. Dat zou in dit verhaal enorm misstaan.

Raar vind ik wel de vergelijking enkele berichten geleden met Usual Suspects. Als je deze 2 films wil vergelijken heb je niet veel van de film begrepen...