Opinions

Disney blijft het volhouden om dergelijke animaties uit te brengen. Ik verschiet ervan dat ze toen nog volk vonden om hiernaar te kijken. Opnieuw een samenraapsel van korte animaties (moet de 6e achter elkaar zijn denk ik) met wisselend niveau die vooral teren op bekende melodieën en soms ook het in beeld brengen van bekende figuren als Donald. Men had hier beter korte animaties van gemaakt met meer tijd aan de afwerking en het tekentalent. Dat laatste gaat al iets beter dan bij de vorige compilatielangspeelfilms, al is het nog altijd wachten. Te bedenken dat Disney ooit klassiekers voort bracht als Bambi, Pinocchio, Dumbo, Sneeuwwitje,... en nu al enkele jaren iets klaarmaakt met samenraapsels waar concurrenten als Tom & Jerry gewoon korte metten mee maken. Disney in weeral een dieptepunt, het is nog wachten op een echte comeback.

Een wat verouderde film die perfect past in de American Dream. Het onderwerp is nog wel interessant, niet moeilijk dat er een film over gemaakt werd. Het leverde een Oscar op voor beste screenplay en de mooie Mary Steenburgen. Hoofdrolspeler Paul Le Mat is niet echt charismatisch en hij lijkt meer voor televisie geschikt te zijn dan film. Het geheel kabbelt op een rustig tempo voort. Maar echt indruk maakt het nooit. Een film uit zijn tijd dat in een nieuwe setting een comedy op Netflix zou zijn.

Memento wordt vooral gedragen door het concept van de film, maar daar blijft het toch wel wat bij. Op zich is dat best wel interessant. Je zoekt met het hoofdpersonage mee naar de juiste puzzelstukken om te weten te komen wat er gaande is. Maar dan vind ik een gelijkaardige film als dit, Irréversible uit 2002, toch indrukwekkender gedaan met meer drive. Ook is de impact daar groter als de puzzel in elkaar valt. Memento is visueel wat gedateerd. Voor mij hadden die zwart/wit stukken er zelfs best uit gelaten voor meer vaart.

Een Amerikaanse film met Chinese acteurs in Japan die Engels praten. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit, misschien los van de soms de wel verschillende filmstijl uit Hollywood of Aziatische studio's. Zolang het maar een boeiende film oplevert. Memoirs of a Geisha volgt een vrij braaf stramien en ondanks de mooi beelden die we te zien krijgen, mist het wel wat sfeer. Het verhaal zelf is best zoet, zelfs voor dit genre. De film is zeker niet slecht, maar slaagt er niet in om echt iets bijzonder te worden en blijft wat op de vlakte hangen.

Dit is best wel een leuke film, al is het ook weer niet zo speciaal allemaal. Nogal simplistisch met momenten en onozel verhaal, maar de humor werkt wel en dat is soms genoeg om van een film te genieten. Geen topper maar een film die zichzelf niet au serieux neemt. In tegenstelling tot het vervolg dat absoluut niet te genieten is.

Men in black is kan het niveau van deel 1 terug oproepen na de verzakking in deel 2. Het duo Jones en Smith werkt nog altijd en met de rol van Brolin heeft de film een extra troef in handen. De humor is weerom leuk en zorgt regelmatig voor een brede glimlach. Qua verhaal stelt het echter niet veel voor en zijn niet alle figuren even origineel. Ik mis die originaliteit eigenlijk wel, het is enkel de humor en de hoofdrolspelers die de film redden. Je zou denken dat 15 jaar na het eerste deel er moderne technieken zouden gebruikt worden en de filmreeks een update zou krijgen. Helaas is deze film anno 2012 al verouderd voor het jaar om is. Leuk om een keer te zien, maar een topper wordt het nooit.

Na 'Man of honor' de slechtste film die ik in de cinema heb gezien. De eerste film was nog leuk en ontspannend, maar deel 2 was blijkbaar meer iets voor de kindjes. Het verhaal heeft geen samenhang en de film dient enkel als wasdraad om enkele grappen aan te hangen. Enige positieve is dat hij niet zo lang duurt...

Men in Black International lijkt wel gemaakt te zijn door iemand die nog nooit een film uit de franchise heeft gezien en er enkel van heeft horen vertellen. Met een script dat op de grond gevallen is en opnieuw bij elkaar geraapt. Maar vooral ook een hoop acteurs waar geen enkele, maar dan ook geen enkele chemie is met een andere acteur. De enige interactie in de film is af en toe tussen Tessa Thompson en een alien. Een overbodige en gewoon slechte sequel van de bekende MIB-filmreeks.

Zeer teleurstellende film. Ik had veel zin in de film na de trailers te zien. Wat zwarte humor met een vleugje absurdisme. Maar de film zelf is te saai, wat wel meer gebeurd met films van Clooney merk ik toch wel. Je ziet gewoon dat hij zichzelf beter amusseerd dan de kijker. Leuk voor hem, maar ik ben Clooney niet...

De film heeft alles in huis om het te maken: goeie acteurs, een origineel verhaal, belachelijke titel... Maar toch komt de film nergens van de grond en wordt het gewoon een saaie bedoening. Jammer van de tijd!

Saw meets Ratatouille. The Menu draait uit op één van de beste films van het jaar met een psychologisch onvoorspelbaar verhaal. Een groep mensen gaat lekker eten op een eiland bij een meester chef, maar uiteraard loopt dat niet zoals verwacht. De sterkte van de film is dat je bij alsmaar opnieuw wordt verrast. Dankzij een sterke cast blijf je gefascineerd kijken. Sfeervolle muziek en visueel ook mooi aangekleed. Ralph Fiennes is geknipt in de rol van verknipte chef en Anya Taylor-Joy schittert zoals gewoonlijk. Met een andere regisseur had het volgens mij nog beter kunnen gaan, maar het script en de cast maken alvast heel veel goed. Meer van dit!

Ik begin meer te genieten van de Nouvelle Vague met regisseurs die duidelijk hun stempel drukken op hun film en er de nodige gelaagdheid in brengen. Le Mépris is verfilmd naar een boek, maar toch maakt Godard er zijn ding mee. Zijn kleurgebruik, de dialogen, de personages maar ook de link naar zijn eigen realiteit. Met de aanwezigheid van Fritz Lang en het feit dat een Amerikaanse producer een film wil maken met het personage van Brigitte Bardot. In het echt kreeg de film vooral geld met de voorwaarde dat Brigitte Bardot mee speelde.

Het was niet Godards favoriete film, denkelijk door de voorwaarden die hem werden opgelegd bij het maken ervan. Maar dat wil niet zeggen dat hij er geen 'Godard-film' van gemaakt heeft. Creatief (denk aan het voorlezen van de cast & crew of de tolk die voor de vertalingen tussen Engels, Frans en Duits zorgt). Mooie film!

De eerste echte verfilming van het bekende werk van Shakespeare. De koopman van Venetië was dan ook lang een gevoelig stuk rond Joden en Christenen, dat niet echt in de smaak viel na de oorlog. Maar denkelijk zal Shakespeare het anders bedoeld hebben. Het verhaal zit vol satirische humor. Niet alleen de twee geloven, maar ook de adel en de eeuwige liefde worden er doorgesleurd.

De aanpak van de film is het gebruik van het oude taalgebruik. Dat voelt in het begin wat onwennig aan voor een leek als ik, maar het voelt wel goed aan en gaandeweg ben je zo mee in dit renaissancetheater. Vooral Pacino schittert in zijn rol van de jood Shylock en brengt met veel verve de mooie dialogen weer. Het toont nog maar eens zijn acteerkwaliteiten aan. Maar ook de rest van de cast doet het goed. Dit in combinatie met de mooie setting en kostumering die je terug meeneemt in de tijd.

De film is zeer aangenaam om te zien en geeft de sfeer van Shakespeare zeer goed weer. Je moet er wat inkomen en het is geen Romeo & Juliet, maar het verhaal zelf is ook wel de moeite. Benieuwd wat de toneelschrijver er zelf van zou vinden...

Onlangs The hills have eyes gezien. En ik was blij dat het toen niet opnieuw of een gezin was uit de stad dat op het platteland de nodige rust zoekt, of een groep tieners waarvan de bekendste actrice (lees hoofdrol) uiteindelijk overleeft.

Deze film bevat standaard het gezin uit de stad met wat probleempjes dat naar het platteland trekt in een verlaten huis. Qua verhaal is het niet veel soeps. Dan zat er nog meer variatie en uitwerking in andere recente horrorfilms. De Japanse horrorstijl met de schrikeffecten helpt wel en maakt de film toch nog genietbaar. Het acteerwerk is ook nogal teleurstellend, zelfs voor een horrorfilm.

Toch nog 2.5 omdat die schrikeffecten ergens wel werken. En hij is dan wel niet origineel, hij stoort ook niet echt.

De makers van Metal Lords hebben volgens mij niet zo veel met metal. Nadat het jaren de underdog was om op school a capella te zingen of in een glee club is het nu aan de metal muziek. De makers weten ook wel dat hun publiek geen metalliefhebbers zijn, maar wel de Netflix-kijker. Centraal staat dus vooral een high school verhaal met een pestkop, een wedstrijd en een klein liefdesverhaal. We maken wat kennis met enkele klassiekers uit het genre en ook al doet de film verder niet zo veel bijzonder, heeft dit wel de nodige charme. Ook leuk dat we 4 metaliconen als cameo tegen komen. Leuke film, maar nooit bijzonder.

Eddie Murphy had zijn gloriejaren in de 80's en ging dan flauwe komedies maken. De enige rol die wat doet denken aan die van Axel Folley uit Beverly Hills Cop is deze Scott Roper uit Metro. De film leek wel alles in huis te hebben om een goeie film te worden. Veel actie, Eddie Murphy in vorm en mooi volk met Carmen Ejogo. Maar stilaan wordt duidelijk dat de film niet meer is van een doorsnee actiefilm waarbij je evengoed namen als Steven Seagal, JCVD of zo kan plaatsen. Maar Murphy is geen vechtersbaas dus vallen de andere scènes des te meer op. En dan merk je niet per se dat de film slecht is, maar wel dat het net ontbreekt aan opvallende scènes. Het is allemaal nogal wat gewoon. Wel jammer, want ik hou wel van deze Murphy. Geef de man een beter script en een regisseur met iets meer pit en je hebt een veel betere film. Ik hoop toch nog om Murphy eens terug te zien in deze rol van politie agent. Maar dan in de juiste setting.

Fritz Lang maakte in 1927 deze grootse film die als troef vooral kan uitpakken met dat visionaire. Een visie op de toekomst en daarom ook van belang op de filmwereld. Maar tegelijk zie je ook wel dat een idee alleen niet sterk genoeg is. Ik zag kort hiervoor de films The Kid (Charles Chaplin) en The General (Buster Keaton) die uiteindelijk toch ouder zijn maar visueel veel beter overkomen. Het acteerwerk in Metropolis lijkt wel 10 jaar ouder. In het zelfde jaar dat The Jazz Singer met geluid uitpakt blijft Metropolis duidelijk hangen. Dat kan geen kwaad, zie maar naar Chaplin die er lang over deed om naar geluid te gaan. Maar ga wel mee met uw tijd. Metropolis mag dan wel belangrijk zijn, als film is dit niet echt genieten. Als toekomstbeeld komt een Modern Times uit 1936 dan een heel pak frisser over, toch maar 9 jaar later gemaakt.

Een film met de nodige symboliek en poëzie, maar ik zie helaas vooral de miserie. De film is niet echt een leuke rit en het helpt niet dat de film meer dan 2 uur duurt. Af en toe wel een mooi shot, maar over het algemeen vrij grijs. dat past wel bij de film, maar mooi is het niet. De film lijkt wel verouderd. Bruno Ganz wordt hier helemaal gedubd, dat komt een film zeker niet goed. En de voice over is vrij irritant gedaan. Helemaal mijn ding niet dit.

Het legendarische duo, dat qua films geen legendarische titels kent. Steeds een luchtige actiekomedie uit de 80s waarbij net als bij The A-Team veel knokwerk van pas komt dan dat ze echt iemand doden. De film is aangekleed met typische 80s synthesizer soundtrack, mooie beelden uit Miami vooral humor om alles licht te houden. Miami Supercops is stilaan ook het einde van het duo, later zouden ze nog 1 keer terug samen te zien zijn in een western. De film staat ook met het duo, zonder hen zou er niets aan zijn.

Ik heb nooit geweten hoe ik deze film moet beoordelen. Ooit een verschrikkelijk saaie film gevonden, maar ondertussen toch helemaal bijgedraaid. De sfeer is als een zwoele zomeravond met een bedrukte sfeer. De spanning hangt in de lucht met heerlijke kleuren op de donker wordende achtergrond. Ik heb de serie nooit gezien, dus moet ook het vergelijk niet maken. En misschien beter zo.

Farrell en Fox doen het niet slecht, al komen hun personages nooit echt uit de verf. Het is vooral de zaak die centraal staat. Niemand die er kwaad zal om zijn als één van hen er bij een sequel niet bij had geweest. De film wil in elk geval niet te braaf zijn en gaat ook hard. Miami Vice is vooral visueel een goeie actiefilm, maar mist wel de nodige uitstraling om er helemaal van te kunnen genieten.

Op één of andere manier is deze animatie mij altijd bijgebleven. Mooi geanimeerd met de bevroren keuken. Ze schaatsen soms ook op muziek van de Sleeping Beauty Waltz van Tchaikovsky, 5 jaar voor de Disneyklassieker Sleeping Beauty uit kwam. Voor mij één van de betere Tom & Jerry kortfilms uit de reeks.

In de reeks docu's van Gene Feldman (regelmatig met zijn vrouw Suzette Winter) zijn de meeste acteurs of actrices al overleden bij het maken van de film. Bij de 'jongere' sterren kunnen die zelf nog getuigen. Zoals hier bij Michael Caine, die best wel open is in deze documentaire. Alleen is er nog een heel stuk carrière na deze film gekomen, zodat het beeld van Michael Caine niet volledig is. Hij won nog een Oscar met The Cider House Rules (1999) en werd genomineerd met The Quiet American. De jongere generatie zal hem ook wel kennen van luchtigere rollen zoals bij de Batman-trilogie, The Prestige, Kingsman of Now You See Me. Maar hij was toch ook nog best goed in films als Youth, Dunkirk, Harry Brown, Inception en Children of Men.

Best wel boeiend eigenlijk, al blijf je soms op je honger zitten.

Moest deze film gemaakt zijn in Europa of VK was dit beter geweest, maar het Hollywoodsausje smaakt dit keer averechts op het genre dat men wil aansnijden. Hollywood probeert buiten de lijntjes te gaan met deze thriller, maar heeft de 'ballen' niet (excusez-moi les mots) om ver genoeg te gaan. Resultaat is deze vage en soms vrij kabbelende film die z'n weg zoekt en af en toe sterke pogingen heeft.

Zo heeft de film een mooie opening met de voice-over van Tom Wilkinson en krijgt de film ook een mooi opbouw door enkele cruciale scenes als lokaas uit te werpen. Wilkinson acteert trouwens zoals we dat van hem gewend zijn, heel sterk. Clooney kan beter en past niet echt hier op z'n plaats. Z'n rol wordt veel te oppervlakkig gespeelt en had door pakweg een Edward Norton of Matt Damon met meer excentrieke trek beter tot z'n recht gekomen. Denk ik toch... Ook waren rollen als die van Tilda Swinton vrij overacht naar mijn zin. Origineel is dan weer wel de scenes als ze het woord voert bij zittingen gemengd met de momenten dat ze haar zinnen wikt en weegt en zich voorbereid. Vond ik wel leuk gedaan.

Qua regie zit het dus niet slecht, al had ik het gevoel dat de teugels door Hollywoodproducers te strak werden aangehouden. Ook af en toe een miscasting helaas. En een meer gedurfd script had wel gemogen.

Maar als ontspanning viel het wel mee, misschien met een herziening dat er meer uit de bus valt, al betwijfel ik het. Hoe deze aan zoveel Oscarnominaties komt is me ook een groot raadsel.

Dit is een film die enkel bestemd is voor liefhebbers van autoracen. Het verhaal is miniem (denk ook aan Fast and the furious, Torque, ...) maar de dankzij Luc Besson is het toch leuk om te zien. Ik zie wel graag autoraces en ben ook een liefhebber van Luc Besson. Ik kende Vaillant van de strips en ze hebben het goed verfilmd. Probleem was dat de strips al wat ouder zijn, maar het is toch nog goeie ouderwetse Formule 1 gebleven dat centraal blijft in zowel strip als film.

Vlaanderen was jarenlang de speelbal tussen Engeland, Frankrijk, Nederland en Spanje. Dat maakt een eigen geschiedenis al wat moeilijker. Figuren als Tromp of de Ruyter waren in elk geval nooit onze grote geschiedenisfiguren. De enige zeevaarder die ik kende was Piet Hein, vanwege het gekende kinderliedje over de zilvervloot. Ondertussen al veel bijgeleerd natuurlijk en vorig jaar nog meer kennis gemaakt met Michiel de Ruyter en de zeeveldslagen in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Geen wonder dat die tijd een eigen film kreeg. Zoiets missen we in België toch.

De enige Nederlandse acteurs die ik ken waren net de acteurs van de Ruyter en de ouwe Tromp. En misschien is dat wel een voordeel. De film wil een beeld schetsen van de bekende admiraal (al laten ze zijn aandeel in slavernij wel weg) en een reeks historische gebeurtenissen. En dat is best goed gelukt. Het geeft al een beter beeld van de tijd van toen. De film is duidelijk in handen van iemand die ervaring met het genre heeft. Regisseur Roel Reiné zorgt ook voor de cinematografie. Het kleurenpalet zorgt voor een warme gloed die doet denken aan de schilderijen die er toen gemaakt zijn (waarbij ik toch meteen de schilderijen van Willem van de Velde herken). Er is de nodige actie en toch ook wat licht overdreven heldenverering van de Ruyter. Maar dat mag af en toe wel.

Ik heb toch wel een haat-liefde verhouding met de films van Jeunet. Even Alien buiten beschouwing gelaten vond ik Delicatessen, Amélie en Long Dimanche de Fiançailles zeer goed, terwijl ik niets moet hebben van Cité des Enfants Perdus. In de laatste categorie is nu ook deze Micmacs à Tire-Larigot bijgekomen. De man heeft in elk geval een levendige fantasie, maar die past niet altijd in de mijne blijkbaar. Heel veel taalgrapjes en dialogen in deze film waardoor het vrij saai overkomt. Daarvoor is mijn Frans niet goed genoeg. (en vertalingen bij taalgrapjes werkt maar half). Ook geen frisse verschijningen of even tijd voor visuele spelletjes wat in andere films wel gebeurde. Niet echt mijn ding dus, al zal hij wel in de smaak vallen bij andere kijkers.

Ik had deze biopic niet zien aankomen. Een zeer aangename verrassing. Het verhaal van Brian Epstein, de manager van The Beatles en één van de grootste kanshebbers op de titel Fifth Beatle. Die zijn gelukkig ook aanwezig in de film, wat zou een Epstein film zijn zonder de fab four! We krijgen de beginperiode te zien van de groep en het geeft de groep best goed neer. Een viertal jonge tieners, begin twintigers die uit het ruwe Liverpool komen en vooral in een donkere kroeg in Duitsland speelden. Maar dankzij Epstein wel groot werden. The Beatles zijn jonge speelse gasten met een soms groffe mond en het hart op de tong.

Wie wat vertrouwd is met The Beatles en Epstein krijgt op zich niet veel nieuws te zien. Maar Epstein verdient wel een eigen film. En zowel de aankleding als de vertolkingen zijn vrij goed gedaan. Een zeer gezellig film die je als muziekliefhebber toch moet zien. Het neemt je even mee terug naar de jaren '60.

De film is toch wat verouderd, een typisch product van de jaren '60 met de wat naïeve Joe Buck uit het platteland die het wil maken in de grote stad. Het loopt helemaal anders dan in zijn dromen, maar vindt troost in de zieke en marginale Ratzo Rizzo. Het relaas van twee vrienden in de rand van de maatschappij. Op zich wel boeiend verhaal, maar de focus ligt al snel op prostitutie en hallucinaties. Weliswaar mooi in beeld gebracht, maar ik heb dan wel wat minder met het sociale luik.

Midnight Cowboy brengt je terug naar eind jaren '60. Samen met Easy Rider misschien wel een film die het einde van de flower power vertolken. Dat al die vrije sex en drugs niet per se goed eindigen. Ik ben niet helemaal een liefhebber van dit soort films, maar het is zeker niet slecht.

Serke film, mooi is een ander woord, maar wel sterk. Eén van de pluspunten is dat het Turks niet ondertitel werd, ook niet naar het Engels. Zo zit je volop met een sfeer dat je in een land zit waar je niets kan verstaan. Muziek is ook mooi en kende ik eigenlijk al voor de muziek. Maar in de film zelf komt het nog beter tot z'n recht. Brad Davis draagt de film, de andere personages zijn niet altijd even sterk.

Ik had eerst Hel van Tanger, de Belgische tegenhanger met een gevangene in Marokko, gezien. Daar heb ik waarschijnlijk met het taalgebruik veel meer feeling. De achtergrond is ook helemaal anders. Door de Belgische corruptie en bureaucratie was het bij Hel van Tanger vooral moeilijk om te onderhandelen. Bij Midnight Express speelde de politieke spanningen tussen VS en Turkije mee en de Amerikaanse arrogantie van 'Wij Amerika zullen dat hier snel oplossen en hem snel vrij krijgen'.

Wat de geloofwaardigheid betreft is het waarschijnlijk wel geromantiseerd, alhoewel de basis wel waar zal zijn: het gebruik van geld, de corruptie, de politiek getinte rechtspraak, ... In elk geval een aanrader. 4*

Midnight in Paris, Woody Allen is weer op dreef. Het viel vooral op hoe gelijkend de rol van Owen Wilson was met Allen zelf. Ik denk dat enkel de leeftijd van Allen een reden was waarom hij de rol zelf niet meer speelde. Owen Wilson brengt het er zeer goed van af.

Qua concept is het een soort déja-vu met een creatieve schrijver die niet begrepen wordt door z'n verloofde. De personages werpen een verschillende blik op 'kunst'. Voor de één is het een vorm van toerisme, leuk om een keer te zien en dan op naar het volgende. Voor de ander is dit een creatie uit een geweldige tijd, met een levensstijl die je tegenwoordig niet meer ziet. De verschillen tussen een oude Europese stad als Parijs tegenover Amerikaanse ideeën verscherpt nog eens het verschil in culturele bagage van beide volkeren.

Het verhaal is niet zo speciaal, maar de troeven zijn vooral de sfeerzetting van Parijs (prachtig gewoon) en de verdere weergave van de tijd vol kunstenaars. Uiteraard zijn die niet accuraat neergezet, maar dat moet ook niet. Het constant opdraven van bekende namen hoort bij de droomwereld van Gil. Die figuren zijn veredelde cameo's in z'n tocht naar het verleden.

Zoals wel meer van dit soort animatiereeksen, moet de stijl haar weg nog vinden. The Midnight Snack is de 2e animatie van Tom & Jerry. In de setting van de eerste, alleen had Tom toen nog de naam Jasper. De typische humor moet nog komen, nu is het echt nog gewoon kat & muis spel. Niet veel bijzonder tegenover andere kortfilms van het duo.