Opinions

Ik lees hier veel de vergelijking met The Wicker Man, en dat is toch wel iets te kort door de bocht. Dan heb je beide films niet helemaal begrepen volgens mij. Deze Midsommar slaagt er in om te shockeren met dingen die zo hard overkomen, maar tegelijk gewoon echt gebeuren. Geen grootse monsters, geesten of vloeken of zo. Een film met de nodige humor die de tijd neemt om van een lucht sfeertje stapvoets over te gaan naar iets meer beklemmend. Soms zie je al wat er gaat komen, en toch lukt het de film om dat nog eens stevig in beeld te brengen.

Een film die je best zonder te veel kennis ingaat, dus spoilertags: Het mooie aan de film is dat we eerst al met de deur in huis vallen als de zus en ouders van Dani op een gruwelijke manier komen te overlijden. Eigenlijk heeft dat niets met de rest van het verhaal te maken, maar het zet wel meteen de toon en zorgt eigenlijk wel ervoor dat het hoofdpersonage Dani het ideale slachtoffer is van Pelle om haar mee te nemen naar Zweden. En eens daar is het ook niet meteen horror. We zien enkele buitenstaanders die welkom zijn bij een gemeenschap met haar eigen gewoontes. Alsof je een week op bezinning zou gaan in een klooster bvb en niet vertrouwd bent met de katholieke rituelen. De Amerikanen zien dat dan ook vooral als getuigen. Onwetend over wat er gebeurt met de nodige vragen en nieuwsgierigheid. Om af en toe geschokt te worden als er iets gebeurt. Zoals de zelfmoord van de ouderen, het verdwijnen van de Engelsen, … Telkens is er een verklaring. En de drank (waar toch af en toe verdovende middelen in blijken te zitten) zorgt alsmaar voor een roes waarin de buitenstaanders (en misschien ook eigen mensen) in worden meegesleurd. Voor Dani is elke stap dichter bij die commune net een stap richting thuis komen. Ze heeft haar familie verloren, het loopt al niet goed met haar vriend Christian in een relatie die hij niet wil stoppen uit medelijden waarschijnlijk voor haar verlies en de rest van de vrienden zijn niet bepaald de vrienden van Dani. In de commune vind ze wel haar weg. Wordt ze wel aanvaard. Grotendeels gemanipuleerd door haar mee te sleuren in de rituelen en door haar resterende strohalmen als Christian en de vrienden weg te nemen, maar zo gaat dat in een sekte. Dat is een heel ander verhaal dan bvb The Wicker Man.

De film bouwt goed op en heeft niet overal een antwoord op. Dat is voor mij net een pluspunt in de film. Laat me als kijker maar wat vraagtekens hebben. Zoals een beetje verwacht gaat het wel goed in deze film met de juiste spanning en humor, maar is de film toch wat ontspoort naar het einde en niet helemaal geslaagd. Jack Reynor is niet echt een goeie acteur, maar ben wel fan van Florence Pugh, die terecht de nodige prijzen won voor haar rol in Lady Macbeth (2016). Ze zal ongetwijfeld nog verder groeien als ze helemaal bekend wordt door de film Black Widow in 2020. Dan nog verder de juiste films kiezen.

Miele is een film die onder de radar blijft en ik weet niet of dat bewust is. De film is in elk geval sfeervol en wil ook niet echt opvallen. Dergelijke thema's zijn anders wel stof voor films die een statement willen maken. En misschien is het niet slecht dat het wat dat betreft open blijft.

Miele is vooral een mooie film, en daar bedoel ik niet per se het cinematografische mee. Gewoon mooi door haar eenvoud, acteerwerk, muziek en warmte. Jasmine Trinca kan de film zonder probleem dragen. De film houdt een spiegel weer over euthanasie. Zonder een specifiek geval aan te duiden, maar vooral het onderwerp algemeen aan bod te laten komen. De 'patienten' zijn immers bijrollen, zodat euthanasie vooral een algemeen onderwerp blijft, voor wie er (nog) niet persoonlijk mee te maken heeft gehad. Euthanasie is niet zomaar voor/tegen maar ook een zoektocht naar grenzen.

Miele is geen te zware films, maar kan best wel boeien. Zeker van genoten.

De film begon niet slecht, maar ging daarna schijnbaar de verkeerde kant op. Ik heb niet zo lang geleden de film Les Amants Du Pont Neuf achter de rug en weer een film rond zwervers is me toch te negatief (wat niet wegneemt dat die mensen een arm leven lijden). Maar de film is mooi en kleurrijk met luchtige muziek tussendoor. En de film toont geen arme mensen die het zwerversleven als een ideologie zien, maar daar nu eenmaal in vast zitten. Hoe het hoofdpersonage telkens hij vooruit wil met z'n leven en de draad op te pakken dat niet kan omdat hij z'n papieren niet in orde kan krijgen. Administratieve barrières blijken over te bestaan en blijkbaar ook bepalend voor een levensloop. Het acteerwerk is sober, wat hier wel past. Maar toch af en toe te houterig. Alsof het de personages blijkbaar niet echt interesseert. Daarmee wordt het geheel ook niet overgeromantiseerd, dus het heeft wel z'n goeie en slechte kanten. Een film met up den downs dus, maar toch zeker genietbaar.

Een weinig memorabele animatie die wat samenhangt van clichés. Op zich wel mooi gemaakt, maar tegelijk zie je wel vooral de computerbeelden en is het ondertussen weinig creatief. Misschien voor de jongere kijkers nog wel leuk, maar verder zit de verveling er toch wel snel in jammer genoeg. Niet zo heel bijzonder dus.

Ik kwam deze film tegen in de lijst van de top 1000 van 2015, alhoewel die de lijst van 2017 niet meer haalde. Het leek me een film noir, zoals er wel meer zijn uit die tijd. De opening alleen al neemt je als kijker meteen bij de aandacht: de moord op Monte Beragon. . We krijgen een who-dunit verhaaltje waar je als kijker stilaan toch al door hebt who het dan gedunit heeft. De kern van deze fil mis hoe het zover is kunnen komen.

We blikken terug in de tijd naar het leven van Mildred Pierce. Ik ga hier niet verder in detail, je moet de film maar kijken. We krijgen wel enkele opvallende momenten te zien: de dood van de jonge Kay, de opening van haar eigen restaurant, het moment na de rechtszaak als het tot een conflict komt tussen moeder en dochter, … Mildred wordt het slachtoffer van de 2 mensen die ze het liefst heeft gezien: dochter Veda en Monte, wat de ondergang zal blijken van haar restaurants die ze zelf opbouwde. Ze verloor haar dochter, ging werken om Veda alles te gunnen, begon haar eigen restaurantketen om nog meer voor haar te verdienen en als de keten failliet ging door de schulden die Veda (en Monte) maakten trouwde ze met die Monte om voor de status te zorgen die Veda terug bracht. Zelfs als Veda dan terug komt door die status om aan te pappen met Monte zal ze later de schuld op zich nemen als Veda uiteindelijk Monte vermoord.. Het toont aan hoe ver je kan gaan als moeder voor je eigen kind.

De film is vooral heerlijk acteerwerk met de vrouwen op de eerste plaats. Van de schitterende Joan Crawford die terecht een Oscar won. Maar ook Eve Arden als de vriendin Ida, Ann Blyth als de materialistische dochter Veda en zelfs Butterfly McQueen, die ondanks haar irritante stem toch voor heerlijke scènes zorgt. Boeiende film dat vooral een sterk drama is. Een ware klassieker!

Een biopic over een muzikant is niet eenvoudig, want wat wil je centraal zetten: het verhaal of de muziek. En hoe breng je toch zoveel mogelijk de twee samen? In het geval van Miles Davis zit je ook niet met pophits die je zomaar in een nieuw kleedje zet of die opnieuw hits worden als de film uitkomt.

Don Cheadle kiest voor de periode eind jaren '70 waarin Miles Davis 5 jaar vast zat met zijn muziek en nog meer sukkelde met gezondheid en drugs. Hij wil vooruit, maar zit vast in het verleden. Het platenlabel wil een nieuw album, maar hij wordt steeds geconfronteerd met zijn oud werk. Cheadle zet de muziek centraal en wil aan de hand van bijhorende beelden wat weer te geven hoe Miles Davis aan die muziek kwam en wat hem inspireerde.

De film is minder toegankelijk als de gemiddelde biopic. Maar dat is de muziek van Miles Davis ook wel wat. Neemt niet weg dat hij heerlijke muziek maakte en die krijgt gelukkig voldoende haar plek. Don Cheadle is sterk in het vertolken van de jazzmuzikant. Het geheel springt net iets te veel over en weer om de aandacht echt vast te houden, maar het is wel een mooie poging om een wat atypische biopic te maken.

Miles Ahead (genoemd naar zijn album uit 1957) zal met deze film niet snel nieuwe zieltjes winnen voor de jazz. Maar wie houdt van de muziek zal hier wel van genieten. En een icoon als Davis verdient uiteraard zijn eigen biopic. Maar het mocht nog wel wat grootser of nog creatiever.

Dat Miles Davis van grote invloed was in de muziekgeschiedenis, staat zonder twijfel. Deze documentaire zal mensen die hem niet kennen daar helaas niet van kunnen overtuigen. Het is een film voor de liefhebber. Weinig inspirerend met vooral interviews en een doorsnee chronologische opsomming van feiten. Als je van zijn muziek houdt, is het nog best genieten. Maar ik hoopte toch op wat meer pit bij een levensverhaal over een man als Davis.

Het verhaal van Fleetwood Mac begint al in de 60's met vele wegen. De documentaire is dan wel beknopt, ze slaagt er toch wat in om de essentie in minder dan een uur te vertellen. Met genoeg beeldmateriaal en muziek, alleen geen getuigenissen van de leden zelf. De ultieme docu over de band is het dus zeker niet en klassiek opgebouwd, maar wel boeiend genoeg en goed verteld.

Bij herziening verhoogd. De Coen-films zijn voor mij net als de Tarantino-films. Een eigen stijl, maar soms voelt het wat geforceerd aan en lijkt het wel of je al hun films goed MOET vinden. En dat is bij vooral hun recentere werken niet altijd het geval. Miller's Crossing is één van de betere Coen-films. Een ode aan de gangster/film-noir films met de nodige humor zonder dat het een parodie wordt. Hier en daar lekker hard en enkele over de top scènes die het geheel nog extra kruiden. Jon Polito en John Turturro zijn niet bepaald mijn favoriete acteurs en doen de film meer kwaad dan goed. Al zullen anderen hier vooral Turturro veel liever bezig zien.

Deze film is ook mooier om zien met betere muziek dan we gewoonlijk zien bij de Coen-broers. Voor mij dus één van de betere films van hun palmares.

Eastwood draait al lang mee in het vak en daar heeft hij dan ook de stiel van regisseur duidelijk geleerd. Het resultaat is een regisseur die duidelijk ervaring heeft en weet hoe hij een Hollywooddrama moet maken. Zelfs de muziek is van zijn hand en ook als acteur in zijn eigen film weet hij een interessant personage neer te zetten. Creatief is het niet, deze film volgt mooi het rise en fall van het hoofdpersonage. Dat levert wel een sterk drama op en mag ook nu, vele jaren later, nog steeds gezien worden.

Leuk uitgangspunt, maar verder niet veel bijzonder. Een weinig memorabele Tom & Jerry met de nodige clichés.

Seth MacFarlane is alvast een betere regisseur dan een acteur. Type Adam Sandler of Jason Segel. De film heeft de nodige potentie met humor die doet denken aan Naked Gun of Deadpool, maar daar is het dan weer te braaf voor. Voor elke grap die goed is, krijg je ook puberhumor te zien met (zelfs letterlijk) de nodige pis en kak humor. Rond de tijd van het filmen was men ook bezig aan Mad Max: Fury Road met Charlize Theron. Het verschil kon niet groter zijn...

Het is een film geworden met een gemengd gevoel. Ik heb gelachen maar me evengoed geërgerd aan bepaalde grappen. Charlize Theron is niet slecht, maar Seth MacFarlane trekt de scènes dan weer naar beneden. Al bij al valt het nog mee en kon het een pak erger...

Deze documentaire wordt vooral verteld door Milow zelf en dat geeft een waarachtig beeld van z'n carrière. Alleen hij was er vanaf het begin af bij natuurlijk. En ik had toch niet het gevoel dat hij zaken aan het opkloppen was, maar die vraag kan je bij elke documentaire stellen. Milow is als je de cijfers ziet een wereldartiest. Eén van de weinigen die Vlaanderen nog kent tegenwoordig (helaas...). En toch is het typisch Vlaams, want hier (in Vlaanderen dus) wordt hij wel gezien als bekende zanger, maar niet van wereldniveau. Wel is hier nog eens het bewijs te zien dat je als artiest (naast wat geluk) vooral zelf aan je carrière moet werken en blijven doorzetten. Wat (los van de kwaliteiten) niet altijd kan gezegd worden van deelnemers van liedjeswedstrijden.

Los van de inhoud, waar je al dan niet van houdt, is het gewoon een portret van Milow en verre van een knap geschoten documentairefilm. Leuk om te zien, maar meer uit een boeiend tv-programma dan een ware film. Misschien iets als Milow 10 jaar bezig is?

Een mooi liefdesverhaal en een coming of age story. Een tiener die te maken heeft met liefde en ambities. Op een leeftijd waarin het voor de een iets sneller gaat dan de andere, maar waar de essentie blijft dat je er zelf aan moet werken en dat het gewoon tijd vraagt. Een mooie Ghibli, al heeft de studio ook beter gemaakt. Gelukkig is het wel vakwerk van Ghibli en is het evengoed mooi om zien met passende muziek en een boeiend verhaal. Met bijhorende fantasie die je meeneemt op een mooie reis.

Mimic is op het eerste zicht een horrorfilm die z'n ingrediënten gaat zoeken bij andere films uit het genre: Alien, Predator, The Nest en natuurlijk Them! Het is op zich wel goed gedaan, veel films met grote insecten gaan ten onder aan slechte effecten of het gebrek aan sfeer. Guillermo del Toro slaagt daar gelukkig wel in, al is dit verre van de creatieve geest achter Hellboy of El laberinto del fauno. Hij maakt van dit B-filmpje een goed B-filmpje. En soms is dat voldoende om te kunnen genieten.

Geweldige film met originele moorden. Het is telkens een verrassing als er iemand dood gaat. Toch enkele karakters die niet goed uit de verf komen of te overdreven zijn (Vince en Nicole) maar dat wordt goedgemaakt door oa LL Cool J. Het concept is klassiek met de 10 kleine negertjes die 1 voor 1 afvallen, maar de uitwerking is wel de moeite.

Geen echte documentaire of concertfilm van de jazzlegende, maar een momentopname en intieme gesprek met Mingus in het gezelschap van zijn dochter. Al is het moment van filmen niet zomaar gekozen. We zien Mingus in 1966 (in de titel staat 1968, maar dat is het jaar van release en niet van opname) als hij op het punt staat om uit zijn appartement gezet te worden. Anno 1966 is Mingus al een grote naam met een hoop albums, concerten, muziek, ... en toch kan hij zijn huur niet betalen en wordt hij dus gewoon op straat gegooid. De documentaire is daardoor iets surrealistisch. We zien een boeiend en oprecht gesprek van de man over zijn verleden, hij speelt fragmenten van zijn muziek, maar we zien ook de man achter de legende als hij met zijn dochter speelt en helaas ook aan de voet van een donkere periode staat. Het zou enkele jaren duren voor Mingus de draad weer oppikte.

De Minions zijn bijfiguren en dat wordt eens zo duidelijk in deze film. De film bestaat uit een reeks korte grappen en het grootste deel ervan werkt zelfs niet echt. Het resultaat is vooral leuke kinderanimatie en begrijpelijk dat de jongsten er zo weg van zijn. Het is geen familiefilm geworden, daarvoor is het te veel op kinderen gemikt. Flauwe humor, cliché grappen en slecht uitgewerkte figuren en verhaallijn.

Eén van de betere films uit de franchise. Het is wat meer van hetzelfde, maar ik heb toch wat gelachen en de film kent de nodig charme. Ook al is het weinig creatief, maar de jongsten zullen hier ongetwijfeld van genieten. Een typische film die ik wel eens graag bekijk, ook al is het nooit bijzonder.

Ik vond de films van Guy Ritchie altijd wel de moeite. Een combinatie van actie, zwarte humor en kleurrijke figuren met over de top scènes. Maar sinds de overbodige remake van Aladdin heeft hij geen goeie film meer gemaakt. The Ministry of Ungentlemanly Warfare is het verhaal van de echte spion die denkelijk als voorbeeld diende voor James Bond. Al zie je verder niet veel Bond in deze film en laat ons hopen dat dit niet de richting is die de Bondreeks verder wil gaan.

De film moet het vooral van actiescènes hebben. Scènes die leuk zijn, maar ook niet echt zo geweldig. Tussendoor werkt het niet, geen enkele acteur speelt hier sterk en het script en dialogen zijn te zwak. Jammer, want hier zat wel wat in. Maar het mocht wat ruwer en de humor iets pittiger.

Een film die zweeft tussen de spaghetti western en een parodie ervan. Terence Hill is zo'n acteur waar ik wel eens graag een filmpje van zie, maar die eerlijk gezegd ook nooit boven het gemiddelde stijgt om een memorabele rol neer te zetten. Hij past wel wat in een parodie, maar dan zie je meteen weer Henry Fonda wat je als kijker richting good old western wil trekken.

Daardoor zit je met een vrij shizofrene film, zowel qua genre als opmaak. Denkelijk heeft Sergio Leone zich af en toe komen moeien bij het filmen. Daardoor loopt het niet helemaal vlot. Af en toe wel een leuke scène zoals de opening of het gedoe met de glazen in die bar.

Alle spelers (Leone, Morricone, Fonda, Hill, ...) vinden moeilijk hun weg in deze parodie/komische western, en hebben al beter gedaan. Jammer van het einde trouwens dat gewoon verwijderd mocht worden.

Het verhaal van Stijn Streuvels over de teleurgang van De Waterhoek. Het verhaal doet denken aan de hele discussie in Antwerpen rond de Oosterweel waarbij al jaren gepleit werd voor een brug over de Schelde met de nodige protesten. Bij Mira gaan we 100 jaar terug de tijd in, waar een kleinere brug voor een schok zorgt in een klein dorpje.

Ik vroeg me eerst af waarom de film eigenlijk Mira heet, als het hoofdverhaal eigenlijk die strijd is tussen dorp en stad over een nieuwe brug. Maar Mira staat volgens mij symbool voor de tweespalt tussen beiden. Voor de dorpelingen is ze een vreemde meid met invloeden uit de grote stad. Voor de rijkere stedelingen is ze dan weer een vrolijke boerendochter die afwijkt van de regels uit de high society. Door beide partijen liefdevol omarmd en tegelijk weer verketterd. De verzetsleider Lander en ingenieur Maurice staan symbool voor beide kanten.

De film is even wennen door de mix van Vlaams en Nederlands en het nogal afgeborsteld Nederlands dat ze spreken. Anno 1971 is Vlaanderen nog lang geen filmland, maar je moet het aangeven dat sommige beelden zeer mooi zijn. De scène in de bossen zijn prachtig gedaan en de mistige scènes aan het water zorgen voor sfeervolle spanning. Deels wat verouderde film, maar best goed verfilmd.

Ik hou zeker van oude theatrale films, maar deze was toch wel zeer schreeuwerig en recht in je gezicht. Ben geen fan van het acteerwerk en de film ontbreekt toch wel wat subtiliteit. Anne Bancroft maakt wel wat goed, maar ze kan de film niet redden. Jammer, want het verhaal is best wel interessant. De echte Helen Keller leefde trouwens nog toen de film uitkwam. Al zal ze die zelf nooit gezien hebben natuurlijk. (rofl)

Scrooge op kindermaat, het lijkt soms een variatie op A Christmas Carol. Altijd mooi gedaan hoe kleine kinderen in dit soort films ook gewoon kleine kinderen zijn. In tegenstelling tot veel westerse animatiefilms. Het verhaal van een kleine jongen die een zusje krijgt. Het gezin moet zich wat aanpassen. Vader en moeder leren om te gaan met het extra ouderschap, dat nog iets moeilijker wordt met 2 kinderen. Maar zoals bij de meeste gezinnen geraken ze er wel uit. De jonge Kun heeft het er wat moeilijk bij.

In zijn fantasiewereld wordt hij geconfronteerd met versies van zijn familie die hem stap voor stap leren hoe hij een grote broer kan zijn voor Mirai. De fantasiewereld is prachtig om te zien. Niet dat het zo visueel wil uitpakken, maar net in de eenvoud. De herkenbare dingen met de echte wereld. Dat maakt de fantasie net zo echt. Vooral door het klein en herkenbaar te houden, heb je er meer gevoel bij als kijker.

Studio Ghibli is al lang niet meer alleen met dit soort films. Studio Chizu heeft ondertussen ook al enkele pareltjes gebracht. Mamoru Hosoda werd al eerder gevraagd bij Ghibli, maar die wilden hem een 'Ghibli' film laten maken ipv zijn eigen ding te doen. Aan zijn palmares te zien is het gelukkig snel goed gekomen.

Sutherland zal nooit een topacteur worden, maar hij heeft al slechter geacteerd. De sfeer zit wel goed in deze film en dat is niet gemakkelijk. Het verhaal lijkt zich te situeren tussen een haunted huis en de zoveelste horrofilm van één of andere ziel die de toevallige hoofdrolspeler tracht te contacteren via één of andere middel (video, een waterlek, gsm, televisie, radiogolven, poppen, ...) De lijst van dergelijke films is lang.

Mirrors is in mijn ogen één van de weinige films waarin duisternis een pluspunt is in sommige momenten. Ik had dat ook met de film Silent Hill. Af en toe verrassend met de nodige schrikmomenten. Voor mij leek dit gewoon een standaard horrorfilm zoals er veel van zijn, maar het is toch beter meegevallen dan verwacht.

Het relaas van een jonge lesbische tiener die door een oerconservatieve tante naar een bekeringskamp gestuurd wordt. Een kamp met nog meer conservatieve mensen die zich gesterkt voelen door religie (of religie er voor misbruiken) om mensen met een andere geaardheid te doen bekeren. Ze gooien er meteen gender en geaardheid door elkaar, maar voor zo'n mensen is dat één pot nat.

Je hebt meteen een beeld van een bende monsters met tieners die gehersenspoeld worden door de indoctrinatie van zo'n kamp. Het lijkt wel op een sekte, waar de groepsdruk enorm groot is en de regels en boodschappen altijd verpakt worden als iets positief. Omdat het draait om tieners, zijn die net zo vatbaar. Op een leeftijd waarin ze misschien wel wat onzeker zijn over veel dingen. Ik maakte me uiteraard kwaad op de figuren die de leiding hebben in het kamp. Maar ik had geen idee hoe het zou uitdraaien met Cameron Post. Net zo boeiend hoe enkele figuren die eerst zwart/wit lijken te zijn op hun voetstuk wankelen zoals de kamergenoot van Cameron die op een nacht in bed kruipt bij haar terwijl ze voor de rest in haar ontkenningsfase blijft zitten. En Mark, één van de leiders, die zichzelf blijkbaar elke dag opnieuw moet overtuigen maar na de zelfmoordpoging van één van de tieners toch moet toegeven dat die niet weet wat hij eigenlijk aan het doen is.

De film is net zo sterk door haar eenvoud, omdat het juist bij een onderwerp als dit toch snel opgeblazen kan worden. Je kan snel in clichés vallen met Cameron die een vriendin vindt in de groep of net iets met een jongen gaat proberen. En de leiders die als een sister Ratched te keer zou gaan. Dat is niet nodig, hun gedrag is nu al er genoeg. En laat Cameron maar twijfelen als een tiener, je merkt dat ze slim en zelfzeker genoeg is om uiteindelijk zichzelf te kunnen zijn.

Mijn eerste filmversie van het bekende verhaal. Volgens mij toch een verhaal dat beter tot z'n recht komt als je het boek leest natuurlijk. Een eerste luik Valjean als burgemeester in z'n dorp. Je merkt daar wel dat veel informatie niet meer aan bod komt omdat je snel vast zit met een boekverfilming en zaken moet weglaten. Veel zaken worden amper uitgewerkt. Zegt wel iets over het boek als je merkt dat er nog meer in zit.

Het tweede luik met Valjean in Parijs dat een Gangs of New York of Daens gevoel kreeg. Alleen zonder de bijhorende passie. Ik weet dat de strijd tussen Valjean en Valvert de rode draad is, maar meer aandacht voor de randpersonages mocht ook wel.

Het acteerwerk van de hoofdpersonages valt heel goed mee en ook al is het soms wel iets te donker oogt de film best wel mooi. Alleen is er niet helemaal uitgehaald wat er in zit en zijn er volgens mij betere filmversies. Ik heb wel genoten van het verhaal, dus dat maakt veel goed.

Het leek een onbegonnen werk om Les Misérables te verfilmen en al het voorgaande te overtreffen. Het bekende boek van Victor Hugo werd meermaals verfilmd, won prijzen op Broadway en is zo episch dat het moeilijk lijkt om met het lange verhaal dat niveau zo hoog te houden. En het is Tom Hooper gelukt. Zowel de sfeer van Broadway wordt behouden (hier zullen vooral de filmliefhebbers op afknappen vrees ik), het verhaal van Victor Hugo wordt gerespecteerd en gelukkig was er nog genoeg budget om ook de sfeer van de Franse Revolutie weer te geven.

Het is geleden van Phantom of the opera in 2004 dat een musical me nog zo kon bekoren. Je merkt ook dat iedereen er meer dan 100% heeft in geïnvesteerd. Acteurs geven alles van zichzelf en spelen op topniveau. Ook de makers brengen het Frankrijk van de 19e eeuw terug. Het moet wel een geloofwaardig beeld geweest zijn. Victor Hugo begon aan het boek in 1942, amper 10 jaar na de Parijse opstand in 1932. Anders dan de meeste musicals is dit vooral een drama, meer in de stijl van Oliver Twist en Fiddler on the roof.

Misschien omdat het net zo'n vakmanschap is, kan de film niet helemaal overdonderen. Pas op, er zijn verschillende zeer mooie scènes bij. En misschien dat ik bij een herkijkbeurt later kan ervaren dat dit een ware klassieker is. Les Misérables heeft in elk geval de verwachtingen ingelost. En laten zien dat het genre musical nog lang niet dood is. En ik ben blij dat we nog eens een Broadway-verfilming mogen zien en geen halve experimenten als Moulin Rouge of Mamma Mia.

De film laat de armoede van de voorstad Montfermeil tegen Parijs zien. In het begin krijgen we weliswaar mooie beelden te zien, maar lijkt het niet meer te zijn dan een Franse rauwe Training Day met het gekende verhaal van Victor Hugo als thema verweven. Gaandeweg voel je meer en meer de spanningen, hoe het al snel escaleert tussen politie en vooral jongeren die verloren zijn. Jongeren zonder toekomst, constant geviseerd door zowel politie als hun ouders, leven in armoede en zijn in hun ogen (niet helemaal onterecht) altijd de pineut. In de loop van de film loopt de spanning op en eindigt het ook op een spannend hoogtepunt.

Creatief is dit geen slechte film, maar doet het niet echt veel bijzonder. De troef is vooral dat het realistisch gebracht is en dat het door de rauwe en oprechte aanpak, echt wel indruk maakt en blijft hangen. Een film die nadien nog blijft nazinderen. En zeker actueel is en denken dat zo'n dingen enkel in Amerika gebeuren.

De omschrijving doet je denken dat het gaat over het verhaal van Victor Hugo, de achtergrond ervan en de geschiedenis doorheen de jaren met de vele films en theatervoorstellingen. Eigenlijk gaat het over de musicalversie 1980 en de verfilming in 2012, beiden van producer Cameron Mackintosh. Met hier en daar toch ook een link naar Victor Hugo (gelukkig maar) en de vermelding dat er ook andere filmversies bestaan. Weinig samenhangende film dus en je krijgt als kijker niet wat de affiche belooft. Eerder een DVD-special dus dan een echte docu over het beroemde verhaal van Victor Hugo, dat meer is dan een (weliswaar briljante) musicalversie.