Opinions

Niet de beste Wallace & Grommit, maar hun niveau is altijd goed zodat ook deze kortfilm de moeite is. We maken trouwens kennis met het schaap Shaun dat later een eigen film kreeg. Het verhaal is iets te pover, maar de aankleding is charmant. Liefhebbers zullen hier zeker van genieten.

Ik ben niet echt een liefhebber van dergelijke filosofische films, maar je weet maar nooit. Deze mozaïekfilm (door tijd dan) zorgt voor een grootse aanpak. De film is dan ook meer dan de doorsnee blockbuster. Het is vooral uitkijken naar de acteurs die verschillende rollen spelen in deze film (altijd leuk om zien), waar de ene beter is dan de andere. Sommige acteurs doen het de ene keer goed om dan weer in een typetje te hervallen. Andere acteurs kunnen de variatie beter aan. Ook de montage tussen de tijden is van verschillende niveau. Ik had daar toch wat meer creativiteit verwacht. Om de link tussen de verhaallijnen te versterken. Want nu vallen de puzzelstukjes pas aan het einde van het verhaal in elkaar. En dat is te lang voor zo'n lange film.

Langs de andere kant ben ik wel blij dat ik tot het einde ben blijven kijken (al is dat op zich niet verwonderlijk als ik een film bekijk). Waar het eerst stoort door de verwarrende verhaallijnen en soms de nogal onsamenhangende dialogen, komt de sfeer gaandeweg wel goed. Iets korter en wat dynamischer had wel gemogen. Maar zeker geen slechte film.

Een eenvoudig verhaal op het eerste zicht, dat vooral wordt gebracht met dialogen. Je moet er wel van houden, maar die dialogen zijn best interessant. Het verhaal ontplooit zich in enkele vragen rond acteerwerk en kunst. Binoche als Maria Enders die veel van zichzelf steekt in een rol. Het wordt dan een uitdaging als je in een stuk speelt waarin ze de tegenspeler wordt van het karakter dat ze vroeger heeft gespeeld. Haar nieuwe rol zal dus moeten spelen tegenover haar eigen verleden. De realiteit en fantasie lijken elkaar te overlappen.

Binoche heeft de geweldige Kristen Stewart als tegenspeelster in deze film en die trekt vooral de film omhoog. De 2 kennen elkaar zo goed, maar door de nieuwe rol komen de verschillen ook boven. Verschillen over de toekomst, over acteerwerk, over de filmwereld, ...

Op zich een boeiende film met het script en vooral Stewart als sterke troeven. Het blijft een kleine film die veel open laat voor de kijker. Echt overweldigen doet het nooit. Maar wel goed genoeg om de aandacht er zeker bij te houden. Hier en daar een mooi shot en interessante dialogen. Beter dan verwacht.

Terwijl Disney en Pixar met momenten in gewoontes beginnen te vervallen, kom je bij andere maatschappijen wel eens 'verborgen' parels tegen. De humor hier doet me sterk denken aan Monsters vs Aliens. Ik heb hier echt van genoten. Kleine dingen die het maken en ook werken. Humor is sowieso al moeilijk en veel animatiefilms vervallen in een grote drukte of spenderen meer aandacht aan het visuele dan aan de inhoud. Dit is in elk geval een aanrader en ik hoop meer van dit te zien.

Een sterke film, die je vooral op groot scherm moet bekijken. Het geeft een kruising tussen Blair Witch Project en Godzilla, maar op een adembenemende manier. Door het gebruik van de handcamera zit je constant tussen de slachtoffers. Geen team van 'we zullen het hier effe komen oplossen', maar als een reëel probleem waar je je meer zorgen maakt om te overleven dan hoe kan ik het beest verslagen op een tactische manier met iemand die toevallig expert is op zijn gebied. De paniek en onwetendheid van wat gaat komen wordt hier mooi gefilmd. Ook de commentaar van Hudson die de camera vasthoudt is van een zwarte humor die je niet gewoon bent bij Amerikaanse films.

In het begin komt het soort filmen wat druk en chaotisch over, maar dat gaat al snel over naar een beklemmende en soms claustrofobische sfeer die je meteen naar de keel grijpt. In elk geval origineel en niet de doorsnee Hollywood rampenfilm zoals er al veel gemaakt zijn. Deze film zit dus niet in het rijtje van Godzilla of Armageddon maar heeft een eigenzinnige stijl.

Clueless is zo'n highschoolfilm die meer een cultfilm geworden is dan een echte topfilm. Vrij aparte tienerfilm dat zichzelf zeker niet au serieus neemt. De film mist wel de charme van een Mean Girls, maar is toch een interessante film. Licht gebaseerd op het boek Emma van Jane Austen.

De show wordt gestolen door Alicia Silverstone, omringd door tieners gespeeld door twintigers. De film zweeft tussen een zoveelste tienerfilm en een parodie op het genre. Een film van zijn tijd die niet iedereen zal bekoren, maar die wel beter is dan de gemiddelde tienerfilm uit het genre.

Een muziekfilm die ik toch lang aan de zijkant heb laten liggen. Bij muziekdocumentaires of biopics als dit, speet muzikale interesse in het onderwerp toch ook wel mee. En ik heb niet bepaald iets met country. Maar Loretta Lynn is ook weer geen onbekende en met Sissy Spacek en Tommy Lee Jones zijn het wel grote namen in de hoofdrollen. Ik heb van regisseur Michael Apted al wel andere films gezien, maar met een matige score was ik er eerder niet wild van.

Apted doet hier beter, maar het is vooral dankzij Spacek dat de film boeiend is geworden. De sterkte van de film is dat het meer een verhaal brengt dan een opgesomde levensloop van een bekende naam. Dat zit voor alle duidelijkheid ook wel goed, maar de film is op zich ook boeiend genoeg. Zelfs als Loretta Lynn niet had bestaan.

Loretta als mijnwerkersdochter deed me een beetje denken aan Rocco Granata in de film Marina. De zanger was als zoon van een Italiaanse mijnwerker met veel andere gastarbeiders aangetrokken om in de Limburgse mijnen te komen werken. En heeft zich ook op jonge leeftijd in de muziekwereld opgewerkt. Het muzikale repertoire van Loretta Lynn en Rocco Granata kan je verder niet echt vergelijken.

Een boeiend verhaal met sterke vertolking dat je meeneemt naar de sfeer van de jaren '50 en '60 in Kentucky. Het verloop is wat je kan verwachten van een biopic. De film is gemaakt in 1980 en dus een deel uit het leven van Loretta Lynn. De zangeres is nog altijd actief en heeft ook na 1980 nog veel hits gescoord en prijzen gewonnen.

Kurt Cobain is geen portret van Nirvana of zijn frontman op zich, maar van de persoon Kurt Cobain. Dit is het portret van de man zelf en enorm diepgaand. Wetende dat Cobain al 21 jaar overleden was voor de film uitkwam. Een indrukwekkende documentaire die perfect weet te spelen met de beelden en met veel kennis en liefde monteert. De muziek komt mooi uit en de beelden zijn meer dan wat bij elkaar geraapte archiefbeelden. Er wordt gespeeld met animatie en geluidsfragmenten. Natuurlijk komt ook Nirvana zelf aan bod, maar zelfs dan blijft het Kurt Cobain die centraal staat.

Brett Morgen begon er al aan in 2007 en dat met de hulp van Courtney Love, Frances Bean Cobain en interviews met familie en Novoselic. Grohl kon niet met z'n drukke agenda, maar op zich hoeft dat ook niet. Had leuk geweest, maar het is dan ook vooral een Cobain-documentaire en geen Nirvana-documentaire. Morgen deed zelf de eindmontage en blijkbaar was Frances Bean Cobain enorm gelukkig met het resultaat. Zegt volgens mij genoeg over de sfeer die weergegeven wordt. Als het geen Kurt-verhaal was, had ze hier denkelijk wel commentaar op gegeven. Zoals eigenlijk de meeste muzikale documentaires die een persoonlijker beeld willen schetsen van een artiest.

Kurt Cobain: Montage of Heck is dieper gegaan bij een artiest dan we gewoonlijk zien. Knap gemaakt, geen pure ophemeling maar gewoon open. Sterke muziekkeuze en montage. En ik ben blij dat het overlijden zelf niet wordt getoond. Het zou de film te veel overheersen en het blijft een film over het leven van de zanger. Geen sensatiefilm rond een veel te jong gestorven rockidool.

Af en toe lukt het Stallone om te acteren, maar hier is het vooral overacting. Een held die totaal geen inhoud heeft en de hele film door in actie schiet alsof hij tussendoor een sigaret opsteekt. Er zit nog meer leven in Jason Voorhees en die man is al jaren dood. De actie maakt het nog wat aangenaam om te blijven zitten, maar dit is een typisch voorbeeld van een foute 80's film...

Naar waar gebeurde feiten, maar met een serieus korreltje euh... zout te nemen. Maakt niet uit, als het maar een leuke film oplevert. Het resultaat is zoals de titel al doet aangeven wat absurd. Al gaat de humor niet ver genoeg om er echt een cultfilm van te maken. De Amerikaanse geremdheid zeker? Geef dit aan een Europese regisseur en die zorgt met de beperkte middelen voor een heerlijk absurde horror.

Maar slecht is het ook niet, veel scènes werken wel. En de humor valt nog best mee. De cast is maar bijzaak. Gelukkig komen er nog films uit postproduction met Ray Liotta, anders was dit misschien wel zijn laatste film geweest. Ook niet zo flaterend... En ik dacht Daveed ergens van te kennen met gelijkenissen van Ice Cube. En het is idd zijn oudste zoon.

Coco is voor de verandering geen sequel of remake en doet ook niet kinderachtig. Een verademing en het zet Pixar misschien wel terug op de kaart. De film is boeiend genoeg en mooi gemaakt met een eigen verhaal. Ik hou ook wel van de muziek.

Verder is het wel vooral via gekende Disney-formule en dat maakt het evengoed voorspelbaar. Zowel qua verloop als qua personages. Inclusief die verschrikkelijk irritante hond Dante. De film is niet per se hetzelfde als de vorige Pixar-films, maar je mist toch wel de creatieve originaliteit. Het is niet meer gedurfd en lijkt wel bandwerk te zijn. Tijd dat Disney en Pixar een nieuwe renaissance kennen en met iets nieuws komen. Creatief dan, commercieel draait de machine op volle toeren.

Een biopic valt of staat in veel gevallen van de persoon in de picture. Ik ben niet echt een modefanaat, dus was het eerder uit nieuwsgierigheid dat ik een film rond Coco Chanel wou zien. En met namen als Audrey Tatou en Benoît Poelvoorde kon het toch niet slecht gaan. Dacht ik...

De film doet het niet slecht en op zich is het geen wonder dat deze vrij traditionele film vooral prijzen won voor kostumering en muziek. Maar het is ondanks de Franse makelij toch een Hollywood-vehicle dat zeer zoet is en op romantiek leunt. En alhoewel de prijzen naar kostumering gingen, mocht die kostumering toch meer centraal staan bij een biopic van een modeontwerpster. De aanloop naar haar imperium is op zich wel interessant, maar het mocht toch wat meer zijn. Ik zag weinig verrassend en ook Tatou was vooral Tatou en niet echt wat Chanel zou geweest zijn.

De film is een goed gemaakte, maar weinig gekruide film geworden die nogal saai is op den duur. Jammer, want de ingrediënten waren er wel.

Fan is een groot woord, maar ik hield wel van de reeks. Eén van de weinige VTM-reeksen die ik nog wel eens volgde. Daarom was ik wel benieuwd naar de film in aanloop naar serie 3. De film heeft alvast dezelfde stijl en acteurs als de reeks. Een pluspunt misschien, maar anderzijds is het resultaat ook niet meer geworden dan een lange aflevering. En daar wring het schoentje. Alles is te langdradig en als film werkt het niet. Dit haalt het hele ritme weg en ik heb ook de indruk dat de film veel te braaf is in vergelijking met de reeks. Er zit weinig pit in.

Geen memorabele figuren en vooral uit Nathalie Meskens is men er in geslaagd om die zo weinig mogelijk talent te laten tonen. De verhaallijn is ook niet echt interessant, het enige leuke aan de film is dat je meer te weten komt over de rooie draad rond haar moeder. Ik zal wel serie 3 verder volgen, maar deze film had niet echt gemoeten. En ik denk dat mensen die de reeks niet hebben gevolgd hier zeker niet veel aan gaan hebben.

Een film die mij best wel licht, maar niet evident is omdat het niet bepaald schittert in cinematografie of vrolijkheid. In de hoofdrol zien we Daniel Auteuil, een violenbouwer die op het eerste zicht een rustige passionele man is. Hij heeft weinig woorden nodig in z'n samenwerking met zijn partner, heeft een muzikaal gehoor en is zeer talentrijk in het maken van violen. Veel meer dan z'n partner Maxime, die wel vlot is maar minder diep gaat in de muziek en het vak.

Emmanuelle Béart als de violiste wordt dan ook aangetrokken door hem. Al in het begin merk je bvb bij de discussie aan tafel over kunst, dat Stéphane niet echt een mening heeft over het onderwerp. Of liever gezegd, geen eigen opinie. Stéphane is dan ook naar buiten toe alles behalve passioneel. Zijn samenwerking met Maxime is vooral een partnerschap en geen vriendschap volgens hem. Wat Maxime anders denkt. En later als z'n beste vriend sterft, zegt hij dat die de enige was waar hij van hield (tot dan).

Een interpretatie die ik las via IMDB, kon ik wel plaatsen. Namelijk dat Stéphane zijn hart nooit heeft durven laten spreken omdat hij homo was. Z'n relatie tot Maxime was geen van vriendschap, maar misschien van zijn kant wel één van liefde. Dat hij niet durfde tonen, omdat Maxime getrouwd was. Met Camille klikt het zeker wel, maar is er geen sprake van liefde en z'n hart is al zo lang in een liefdeloze modus, dat hij het niet kan en wil verwoorden.

De parallel met het leven van Ravel kan je hierbij doortrekken. Liefde stond ook niet bepaald hoog in het leven van de componist. En er zijn al meerdere meningen die van oordeel zijn dat Ravel homo zou geweest zijn. Net als bij de film blijft het bij speculaties.

Un coeur en hiver is een film die duidelijk ruimte laat voor eigen interpretatie. Over een man die z'n gevoelens om welke reden dan ook niet wil of kan uiten. Met sterke acteerprestaties van vooral Auteuil en Béart. Die by the way een relatie hadden (en later getrouwd) op het moment van de film.

Het idee is wel goed om het zelfde concept telkens opnieuw in beeld te brengen. Het levert enkele mooie scènes op. Met zo'n cast zitten er af en toe wel goeie momenten bij. Maar inhoudelijk is het ook niet meer dan wat gefilosofeer over... jawel: koffie en sigaretten. End at begint wel wat te vervelen. Ook had ik graag net iets meer gezien dan een standaard compilatie. Overvloeien van beelden, mixen van scènes, onverwachte shots, .... De film heeft z'n charmes, maar het resultaat is beter op papier dan op doek.

Deze film gaat er gewoon voor. Een goeie groove, leuke setting, knappe wagens, mooie meiden en echt geweld met catfights, schietpartijen en bloed overal. Veel actie blockbusters zijn een pak braver dan deze Coffy. Helaas moet die het doen met een minder budget. Pam Grier is overtuigend in de titelrol. Deze film kampt soms met het low budget, maar is eigenlijk puur genieten. De 70's sfeer kruipt uit het scherm. Hollywood levert tegenwoordig enkele familiefilms en dan is het toch wel genieten als het soms ietsje meer mag.

Een hillbilly versie van Cape Fear. Het verhaal heeft er wel wat van weg. De volgende film die hij zou schrijven is 4 jaar later Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer... De cast doet het niet slecht, maar het mindere verhaal is te lang en vol clichés. Het helpt de sfeer niet echt vooruit en voor je het weet ben je de aandacht kwijt. Nochtans grote namen die het gewoonlijk wel goed doet. Met oa een 13-jarige Kristen Stewart die niet van haar gsm kan blijven.

De cast was indrukwekkend bij deze film en cinematograaf John Seale werkte mee aan Mad Max Fury Road. Veel belovende film dus, maar helaas stelde het toch wel serieus teleur. Het accent van de Engelse Jude Law en de Australische Nicole Kidman zat toch niet echt lekker. Het hele script was een rommeltje, met daarover de hele tijd zo'n flauwe vertelstem als uit een romantische tv-film. Zo'n genre mag van mij gerust de nodige clichés bevatten, zolang het maar entertaint. Maar hier leek het soms eerder op een parodie te gaan.

Af en toe wel een mooi shot, maar te weinig om echt indruk te maken. De film heeft wel zijn momenten, maar die zijn vrij schaars. En figuren komen en gaan, zonder dat je ze echt mist. Er is te weinig oprechte drama en daardoor neemt helaas de melige romantiek iets te veel de overhand. En ik ben dan nog een liefhebber van Classic Hollywood en musicals.

Ik had de film geen hoge score gegeven, en wou toch eens herzien of dat wel juist zat. Mann is een man van Hollywood met vooral popcornblockbusters. De ene keer lukt dat wat beter dan de andere. Hier loopt het nogal mis, omdat een film als dit het vooral van spanning moet hebben en die is er niet. De interactie tussen Jamie Foxx en Tom Cruise is niet slecht, maar enkele scènes met andere acteurs zoals Javier Bardem tonen meteen dat er nog een hoger level is. Beetje miscasting ook trouwens. Jamie Foxx gaat nog wel, Cruise is een broer van Richard Gere met dat kapsel en is niet meteen voor dit soort rollen geboren. Voor welke rol eigenlijk wel...

Het geheel is nogal een rommeltje met goeie en minder goeie scènes. De agenten zijn vooral bijfiguren en de actie is goed, maar niet spektaculair. Het resultaat is een aangename gemiddelde film, maar het had best beter gekunnen.

Colombiana is de film geworden die ik verwacht had. Een goeie actiefilm maar zeker niet memorabel. Het begin is even verrassend als de jonge Cataleya plots in actie schiet. Het deed me wat herinneren aan Hanna. Maar dan kabbelt het rustig voort met af en toe wel stevige actie. Moeilijk om een minpunt daar weer te geven, maar de film wil anderzijds ook nergens echt opvallen. De 'love interest' is hier echt overbodig en buiten de goed geplande ontsnappingsroutes van Cataleya zijn het ook maar gewoon schietpartijen zoals zovelen. Ik miste de nodige humor of visuele hoogstandjes die dit soort films naar een hoger niveau kunnen tillen.

Zoe Saldana doet het niet slecht in haar rol, maar een grote actrice is het voorlopig nog niet. De andere rollen zijn te klein om echt op te vallen. De film moet het vooral van de actie hebben. Sterke blockbuster dus, maar meer ook niet.

Een film die wel past bij Nicolas Cage, al heeft hij al veel beter gedaan. We krijgen een gezin in een relatief afgelegen huis dat te maken heeft met een meteoor. Dat heeft wel wat gevolgen en in het gezin met 2 pubers en nog een klein kind, heeft dat meteen impact. Het beperkte budget wordt weinig subtiel verdoezeld door veel purper licht. De film kent zelf wel wat sfeer en spanning, maar het blijft toch ietwat op de vlakte. En het is moeilijk om door de knullige effecten te kijken. Al bij al valt het nog mee, ondanks de clichés heeft dat purper licht wel wat en geeft het het geheel iets meer kruiden. Wat het wel kon gebruiken.

Het is enorm bizar om komische acteurs als Whoopi Goldberg en Danny Glover in dergelijk drama te zien. Een verhaal dat wel mooi is, maar vrij clichématig. Spielberg slaagt er weer in om een prachtig gerecht af te leveren en dat dan af te werken met een kilo suiker.

Het verhaal is inderdaad sterk, ik twijfel er niet aan dat dit een interessant boek moet zijn. De situatie van kleurlingen en vooral zwarte vrouwen in het begin van de vorige eeuw is mooi weergegeven. Toch is het soms wat te mooi en idyllisch voorgesteld. Ik had hier ook al ergens gelezen dat Spielberg niet goed weet waar hij naar toe wil. Zo is de film romantisch, ene thriller, spannend, traag, dramatisch, komisch, en eigenlijk alles net weer niet. Ook de tijdsprongen worden te snel genomen wat de vaart er toch wel wat uithaalt.

Een film die wel mooi is, maar waar meer in had gezeten. Geen slechte acteurs, maar gewoon miscasting en Spielberg heeft ook al beter gemaakt dan dit.

Het verhaal is een sterk idee dat op zich al de film veel goed doet. En dat mag wel, want de personages zijn bijna allemaal vrij irritant. En zowel Hathaway als Stevens vinden niet echt hun draai. Het begin is dan ook nogal neerslachtig. Tot het verhaal echt begint. En ook al blijft de film de hele tijd rammelen, is het verhaal boeiend genoeg om de film boven water te houden. Dat zorgt voor een dubbel gevoel op het einde. Want als film is dit niet echt goed. Maar het concept is wel de moeite. Zodat je toch blijft kijken tot het einde.

Ik zag onlangs After Yang, de 2e film van regisseur Kogonada en plots sprong deze Columbus (zijn debuutfilm) in mijn oog. Een heerlijke slow film tussen twee personages die toevallig op elkaars pad leren kennen en onbewust aansluiten op elkaar en elkaar geestelijk bevrijden. Ik moest even denken aan Lost in Translation, maar Kogonada zou vooral geïnspireerd zijn door Yasujiro Ozu, wat ik welk kan volgen.

Bij de hoofdrollen zien we John Cho, die ik eerder van gezicht ken dan van zijn acteerwerk. Vooral Haley Hu Lichardson viel op. Zij speelde een jaar eerder in The Edge of Seventeen. Kogonada zal ook tevreden geweest zijn, want ze is later terug te zien in zijn film After Yang.

Columbus is een warme film geworden, die schittert in alle eenvoud. Kogonada neemt tijd om rust te brengen in de film. De combinatie met de architectuur is mooi gedaan.

Aparte film eigenlijk. Vooral het karakter van Madeleine is boeiend en mysterieus. Ze heeft het blijkbaar goed want met haar ouders woont ze in een mooi huis met zwembad en grote tuin. Daartegenover staat Arnaud die na de dood van zijn vader wat verloren loopt en terugvalt op de zaak waar zijn oudere broer nu vooral aan de kar trekt. Hij leeft nogal berekend in een veilige maar saaie wereld. Zij wil uit een gouden kooi en mist sociale vaardigheden. Met een aparte insteek gaan ze samen op trainingskamp voor het leger. Zij waarschijnlijk om zich te bewijzen en te kunnen leven in een plek buiten die gouden kooi. Hij vanwege Madeleine omdat ze buiten de lijntjes kleurt, ambitieus en hij er verliefd op wordt. Met een aparte insteek gaan ze naar het kamp waar ze gaandeweg elkaar in evenwicht lijken te brengen.

De film is geen hoogstaande film op het eerste zicht, maar is wel boeiend dankzij beide hoofdpersonages. Vooral Adèle Haenel geeft veel kleur aan haar personage dat de hele tijd vraagtekens geeft. Altijd goed als een film voor vragen zorgt en wat mysterie met zich meebrengt. Het is een kleine heerlijke film die schittert in de eenvoud.

Zoals wel meer voorkomt bij L&H films, is het een opeenstapeling van sketches. Niet altijd geslaagd en wat gedateerde humor, maar het tempo ligt hoog genoeg en af en toe is het nog best genieten.

Een groter budget, maar minder charme. De originele film had nog een combinatie van een goed verhaal, humor en drama. In de sequel is het verhaal zoek en te weinig drama in de balans met de humor. De humor werkt niet echt en de verwijzingen naar het origineel liggen er veel te dik op. Net als de nogal ongemakkelijke cameo's van artiesten als En Vogue en Salt-N-Pepa. Je ziet dat de acteurs een pak ouder zijn en het geeft de film een vermoeiende indruk. De aandacht gaat nu vooral naar de bastaardzoon Javelle die van een heel ander kaliber is dan Eddie Murphy. Die wil de spotlights dan weer teveel naar zich toe trekken, terwijl zijn vernieuwde rol daar minder toe leent. Ik had dan liever meer aandacht gehad van Princess Meeka, zodat de film een heel andere wending zou krijgen.

Coming to America is een luchtige komedie uit de jaren '80. Geen zwaar verhaal of gelaagde humor. Tegelijk mikt het op een volwassen publiek. Niet dat het zo bijzonder is, maar er komt toch wel wat naakt in voor. Dat zou in deze preutse tijden niet meer kunnen. Tijden veranderen.

De humor is eigenlijk best wel leuk. Toch als Murphy gewoon Akeem speelt en het draait rond het hoofdverhaal. Meer pijnlijk zijn de typetjes van Murphy, waar hij in latere films nog meer aandacht aan besteed en zo via de nodige Razzies richting exit ging. De film heeft dat niet nodig, al mag je er gerust wat kleurrijke figuren tussen steken.

Coming to America is beter dan ik me kon herinneren. Wel een film uit zijn tijd, maar puur qua entertainment heb ik hier absoluut van genoten. De film draait dan ook rond een uitgewerkt verhaal, wat tegenwoordig wel eens vergeten wordt.

Een cheesy 80's actiefilm met Schwarzenegger. Dat levert een film op zoals je het zou verwachten. Veel oneliners, domme vijanden en een stoere kerel die z'n weg overal doorschiet. Schwarzenegger is helaas echt wel houterig in vergelijking met collega's als Van Damme of Stallone, laat staan de betere actiefiguren als Bruce Willis en Statham (om het bij de Westerse acteurs te houden). De maker houdt het tempo er wel in, maar kan het knullige niet wegwerken. Dit past meer in een reeks als The A-Team terecht en komt zelfs niet aan de hielen van films als Predator of Terminator. Voor pretentieloos entertainment is het nog wel geschikt en soms hoeft het niet meer te zijn.

Vernon Wells (acteur van Bennett) speelde later nog een rol bij The Power Rangers. Dat zegt al genoeg... Wel leuk om te zien is een piepjonge Alyssa Milano, later bekend als Samantha in Who's The Boss (en ook grote rollen in Melrose Place en Charmed, voor de dames).

Het deed wat denken aan The Full Monty waar Engelse werkloze arbeiders gaan strippen om geld te verdienen. Bij The Commitments zijn het Ierse jongeren die leven in het harde Dublin met weinig hoop in de toekomst. Tot één van hen een soulband begint en dat voor even het lichtpuntje wordt in hun bestaan. Ik ben zelf amateurmuzikant die momenteel in een band gelijkaardige songs speelt, al heb ik gelukkig niet dezelfde achtergrond als de jongeren in deze film. Het is een Ierse rock 'n roll film geworden waarin Soul de nieuwe Punk lijkt te zijn. Een film met genoeg pit en Britse humor, aangekleed met heerlijke muziek.