Opinions

Kurt Cobain is geen portret van Nirvana of zijn frontman op zich, maar van de persoon Kurt Cobain. Dit is het portret van de man zelf en enorm diepgaand. Wetende dat Cobain al 21 jaar overleden was voor de film uitkwam. Een indrukwekkende documentaire die perfect weet te spelen met de beelden en met veel kennis en liefde monteert. De muziek komt mooi uit en de beelden zijn meer dan wat bij elkaar geraapte archiefbeelden. Er wordt gespeeld met animatie en geluidsfragmenten. Natuurlijk komt ook Nirvana zelf aan bod, maar zelfs dan blijft het Kurt Cobain die centraal staat.

Brett Morgen begon er al aan in 2007 en dat met de hulp van Courtney Love, Frances Bean Cobain en interviews met familie en Novoselic. Grohl kon niet met z'n drukke agenda, maar op zich hoeft dat ook niet. Had leuk geweest, maar het is dan ook vooral een Cobain-documentaire en geen Nirvana-documentaire. Morgen deed zelf de eindmontage en blijkbaar was Frances Bean Cobain enorm gelukkig met het resultaat. Zegt volgens mij genoeg over de sfeer die weergegeven wordt. Als het geen Kurt-verhaal was, had ze hier denkelijk wel commentaar op gegeven. Zoals eigenlijk de meeste muzikale documentaires die een persoonlijker beeld willen schetsen van een artiest.

Kurt Cobain: Montage of Heck is dieper gegaan bij een artiest dan we gewoonlijk zien. Knap gemaakt, geen pure ophemeling maar gewoon open. Sterke muziekkeuze en montage. En ik ben blij dat het overlijden zelf niet wordt getoond. Het zou de film te veel overheersen en het blijft een film over het leven van de zanger. Geen sensatiefilm rond een veel te jong gestorven rockidool.

Af en toe lukt het Stallone om te acteren, maar hier is het vooral overacting. Een held die totaal geen inhoud heeft en de hele film door in actie schiet alsof hij tussendoor een sigaret opsteekt. Er zit nog meer leven in Jason Voorhees en die man is al jaren dood. De actie maakt het nog wat aangenaam om te blijven zitten, maar dit is een typisch voorbeeld van een foute 80's film...

Naar waar gebeurde feiten, maar met een serieus korreltje euh... zout te nemen. Maakt niet uit, als het maar een leuke film oplevert. Het resultaat is zoals de titel al doet aangeven wat absurd. Al gaat de humor niet ver genoeg om er echt een cultfilm van te maken. De Amerikaanse geremdheid zeker? Geef dit aan een Europese regisseur en die zorgt met de beperkte middelen voor een heerlijk absurde horror.

Maar slecht is het ook niet, veel scènes werken wel. En de humor valt nog best mee. De cast is maar bijzaak. Gelukkig komen er nog films uit postproduction met Ray Liotta, anders was dit misschien wel zijn laatste film geweest. Ook niet zo flaterend... En ik dacht Daveed ergens van te kennen met gelijkenissen van Ice Cube. En het is idd zijn oudste zoon.

Coco is voor de verandering geen sequel of remake en doet ook niet kinderachtig. Een verademing en het zet Pixar misschien wel terug op de kaart. De film is boeiend genoeg en mooi gemaakt met een eigen verhaal. Ik hou ook wel van de muziek.

Verder is het wel vooral via gekende Disney-formule en dat maakt het evengoed voorspelbaar. Zowel qua verloop als qua personages. Inclusief die verschrikkelijk irritante hond Dante. De film is niet per se hetzelfde als de vorige Pixar-films, maar je mist toch wel de creatieve originaliteit. Het is niet meer gedurfd en lijkt wel bandwerk te zijn. Tijd dat Disney en Pixar een nieuwe renaissance kennen en met iets nieuws komen. Creatief dan, commercieel draait de machine op volle toeren.

Een biopic valt of staat in veel gevallen van de persoon in de picture. Ik ben niet echt een modefanaat, dus was het eerder uit nieuwsgierigheid dat ik een film rond Coco Chanel wou zien. En met namen als Audrey Tatou en Benoît Poelvoorde kon het toch niet slecht gaan. Dacht ik...

De film doet het niet slecht en op zich is het geen wonder dat deze vrij traditionele film vooral prijzen won voor kostumering en muziek. Maar het is ondanks de Franse makelij toch een Hollywood-vehicle dat zeer zoet is en op romantiek leunt. En alhoewel de prijzen naar kostumering gingen, mocht die kostumering toch meer centraal staan bij een biopic van een modeontwerpster. De aanloop naar haar imperium is op zich wel interessant, maar het mocht toch wat meer zijn. Ik zag weinig verrassend en ook Tatou was vooral Tatou en niet echt wat Chanel zou geweest zijn.

De film is een goed gemaakte, maar weinig gekruide film geworden die nogal saai is op den duur. Jammer, want de ingrediënten waren er wel.

Fan is een groot woord, maar ik hield wel van de reeks. Eén van de weinige VTM-reeksen die ik nog wel eens volgde. Daarom was ik wel benieuwd naar de film in aanloop naar serie 3. De film heeft alvast dezelfde stijl en acteurs als de reeks. Een pluspunt misschien, maar anderzijds is het resultaat ook niet meer geworden dan een lange aflevering. En daar wring het schoentje. Alles is te langdradig en als film werkt het niet. Dit haalt het hele ritme weg en ik heb ook de indruk dat de film veel te braaf is in vergelijking met de reeks. Er zit weinig pit in.

Geen memorabele figuren en vooral uit Nathalie Meskens is men er in geslaagd om die zo weinig mogelijk talent te laten tonen. De verhaallijn is ook niet echt interessant, het enige leuke aan de film is dat je meer te weten komt over de rooie draad rond haar moeder. Ik zal wel serie 3 verder volgen, maar deze film had niet echt gemoeten. En ik denk dat mensen die de reeks niet hebben gevolgd hier zeker niet veel aan gaan hebben.

Een film die mij best wel licht, maar niet evident is omdat het niet bepaald schittert in cinematografie of vrolijkheid. In de hoofdrol zien we Daniel Auteuil, een violenbouwer die op het eerste zicht een rustige passionele man is. Hij heeft weinig woorden nodig in z'n samenwerking met zijn partner, heeft een muzikaal gehoor en is zeer talentrijk in het maken van violen. Veel meer dan z'n partner Maxime, die wel vlot is maar minder diep gaat in de muziek en het vak.

Emmanuelle Béart als de violiste wordt dan ook aangetrokken door hem. Al in het begin merk je bvb bij de discussie aan tafel over kunst, dat Stéphane niet echt een mening heeft over het onderwerp. Of liever gezegd, geen eigen opinie. Stéphane is dan ook naar buiten toe alles behalve passioneel. Zijn samenwerking met Maxime is vooral een partnerschap en geen vriendschap volgens hem. Wat Maxime anders denkt. En later als z'n beste vriend sterft, zegt hij dat die de enige was waar hij van hield (tot dan).

Een interpretatie die ik las via IMDB, kon ik wel plaatsen. Namelijk dat Stéphane zijn hart nooit heeft durven laten spreken omdat hij homo was. Z'n relatie tot Maxime was geen van vriendschap, maar misschien van zijn kant wel één van liefde. Dat hij niet durfde tonen, omdat Maxime getrouwd was. Met Camille klikt het zeker wel, maar is er geen sprake van liefde en z'n hart is al zo lang in een liefdeloze modus, dat hij het niet kan en wil verwoorden.

De parallel met het leven van Ravel kan je hierbij doortrekken. Liefde stond ook niet bepaald hoog in het leven van de componist. En er zijn al meerdere meningen die van oordeel zijn dat Ravel homo zou geweest zijn. Net als bij de film blijft het bij speculaties.

Un coeur en hiver is een film die duidelijk ruimte laat voor eigen interpretatie. Over een man die z'n gevoelens om welke reden dan ook niet wil of kan uiten. Met sterke acteerprestaties van vooral Auteuil en Béart. Die by the way een relatie hadden (en later getrouwd) op het moment van de film.

Het idee is wel goed om het zelfde concept telkens opnieuw in beeld te brengen. Het levert enkele mooie scènes op. Met zo'n cast zitten er af en toe wel goeie momenten bij. Maar inhoudelijk is het ook niet meer dan wat gefilosofeer over... jawel: koffie en sigaretten. End at begint wel wat te vervelen. Ook had ik graag net iets meer gezien dan een standaard compilatie. Overvloeien van beelden, mixen van scènes, onverwachte shots, .... De film heeft z'n charmes, maar het resultaat is beter op papier dan op doek.

Deze film gaat er gewoon voor. Een goeie groove, leuke setting, knappe wagens, mooie meiden en echt geweld met catfights, schietpartijen en bloed overal. Veel actie blockbusters zijn een pak braver dan deze Coffy. Helaas moet die het doen met een minder budget. Pam Grier is overtuigend in de titelrol. Deze film kampt soms met het low budget, maar is eigenlijk puur genieten. De 70's sfeer kruipt uit het scherm. Hollywood levert tegenwoordig enkele familiefilms en dan is het toch wel genieten als het soms ietsje meer mag.

Een hillbilly versie van Cape Fear. Het verhaal heeft er wel wat van weg. De volgende film die hij zou schrijven is 4 jaar later Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer... De cast doet het niet slecht, maar het mindere verhaal is te lang en vol clichés. Het helpt de sfeer niet echt vooruit en voor je het weet ben je de aandacht kwijt. Nochtans grote namen die het gewoonlijk wel goed doet. Met oa een 13-jarige Kristen Stewart die niet van haar gsm kan blijven.

De cast was indrukwekkend bij deze film en cinematograaf John Seale werkte mee aan Mad Max Fury Road. Veel belovende film dus, maar helaas stelde het toch wel serieus teleur. Het accent van de Engelse Jude Law en de Australische Nicole Kidman zat toch niet echt lekker. Het hele script was een rommeltje, met daarover de hele tijd zo'n flauwe vertelstem als uit een romantische tv-film. Zo'n genre mag van mij gerust de nodige clichés bevatten, zolang het maar entertaint. Maar hier leek het soms eerder op een parodie te gaan.

Af en toe wel een mooi shot, maar te weinig om echt indruk te maken. De film heeft wel zijn momenten, maar die zijn vrij schaars. En figuren komen en gaan, zonder dat je ze echt mist. Er is te weinig oprechte drama en daardoor neemt helaas de melige romantiek iets te veel de overhand. En ik ben dan nog een liefhebber van Classic Hollywood en musicals.

Ik had de film geen hoge score gegeven, en wou toch eens herzien of dat wel juist zat. Mann is een man van Hollywood met vooral popcornblockbusters. De ene keer lukt dat wat beter dan de andere. Hier loopt het nogal mis, omdat een film als dit het vooral van spanning moet hebben en die is er niet. De interactie tussen Jamie Foxx en Tom Cruise is niet slecht, maar enkele scènes met andere acteurs zoals Javier Bardem tonen meteen dat er nog een hoger level is. Beetje miscasting ook trouwens. Jamie Foxx gaat nog wel, Cruise is een broer van Richard Gere met dat kapsel en is niet meteen voor dit soort rollen geboren. Voor welke rol eigenlijk wel...

Het geheel is nogal een rommeltje met goeie en minder goeie scènes. De agenten zijn vooral bijfiguren en de actie is goed, maar niet spektaculair. Het resultaat is een aangename gemiddelde film, maar het had best beter gekunnen.

Colombiana is de film geworden die ik verwacht had. Een goeie actiefilm maar zeker niet memorabel. Het begin is even verrassend als de jonge Cataleya plots in actie schiet. Het deed me wat herinneren aan Hanna. Maar dan kabbelt het rustig voort met af en toe wel stevige actie. Moeilijk om een minpunt daar weer te geven, maar de film wil anderzijds ook nergens echt opvallen. De 'love interest' is hier echt overbodig en buiten de goed geplande ontsnappingsroutes van Cataleya zijn het ook maar gewoon schietpartijen zoals zovelen. Ik miste de nodige humor of visuele hoogstandjes die dit soort films naar een hoger niveau kunnen tillen.

Zoe Saldana doet het niet slecht in haar rol, maar een grote actrice is het voorlopig nog niet. De andere rollen zijn te klein om echt op te vallen. De film moet het vooral van de actie hebben. Sterke blockbuster dus, maar meer ook niet.

Een film die wel past bij Nicolas Cage, al heeft hij al veel beter gedaan. We krijgen een gezin in een relatief afgelegen huis dat te maken heeft met een meteoor. Dat heeft wel wat gevolgen en in het gezin met 2 pubers en nog een klein kind, heeft dat meteen impact. Het beperkte budget wordt weinig subtiel verdoezeld door veel purper licht. De film kent zelf wel wat sfeer en spanning, maar het blijft toch ietwat op de vlakte. En het is moeilijk om door de knullige effecten te kijken. Al bij al valt het nog mee, ondanks de clichés heeft dat purper licht wel wat en geeft het het geheel iets meer kruiden. Wat het wel kon gebruiken.

Het is enorm bizar om komische acteurs als Whoopi Goldberg en Danny Glover in dergelijk drama te zien. Een verhaal dat wel mooi is, maar vrij clichématig. Spielberg slaagt er weer in om een prachtig gerecht af te leveren en dat dan af te werken met een kilo suiker.

Het verhaal is inderdaad sterk, ik twijfel er niet aan dat dit een interessant boek moet zijn. De situatie van kleurlingen en vooral zwarte vrouwen in het begin van de vorige eeuw is mooi weergegeven. Toch is het soms wat te mooi en idyllisch voorgesteld. Ik had hier ook al ergens gelezen dat Spielberg niet goed weet waar hij naar toe wil. Zo is de film romantisch, ene thriller, spannend, traag, dramatisch, komisch, en eigenlijk alles net weer niet. Ook de tijdsprongen worden te snel genomen wat de vaart er toch wel wat uithaalt.

Een film die wel mooi is, maar waar meer in had gezeten. Geen slechte acteurs, maar gewoon miscasting en Spielberg heeft ook al beter gemaakt dan dit.

Het verhaal is een sterk idee dat op zich al de film veel goed doet. En dat mag wel, want de personages zijn bijna allemaal vrij irritant. En zowel Hathaway als Stevens vinden niet echt hun draai. Het begin is dan ook nogal neerslachtig. Tot het verhaal echt begint. En ook al blijft de film de hele tijd rammelen, is het verhaal boeiend genoeg om de film boven water te houden. Dat zorgt voor een dubbel gevoel op het einde. Want als film is dit niet echt goed. Maar het concept is wel de moeite. Zodat je toch blijft kijken tot het einde.

Ik zag onlangs After Yang, de 2e film van regisseur Kogonada en plots sprong deze Columbus (zijn debuutfilm) in mijn oog. Een heerlijke slow film tussen twee personages die toevallig op elkaars pad leren kennen en onbewust aansluiten op elkaar en elkaar geestelijk bevrijden. Ik moest even denken aan Lost in Translation, maar Kogonada zou vooral geïnspireerd zijn door Yasujiro Ozu, wat ik welk kan volgen.

Bij de hoofdrollen zien we John Cho, die ik eerder van gezicht ken dan van zijn acteerwerk. Vooral Haley Hu Lichardson viel op. Zij speelde een jaar eerder in The Edge of Seventeen. Kogonada zal ook tevreden geweest zijn, want ze is later terug te zien in zijn film After Yang.

Columbus is een warme film geworden, die schittert in alle eenvoud. Kogonada neemt tijd om rust te brengen in de film. De combinatie met de architectuur is mooi gedaan.

Aparte film eigenlijk. Vooral het karakter van Madeleine is boeiend en mysterieus. Ze heeft het blijkbaar goed want met haar ouders woont ze in een mooi huis met zwembad en grote tuin. Daartegenover staat Arnaud die na de dood van zijn vader wat verloren loopt en terugvalt op de zaak waar zijn oudere broer nu vooral aan de kar trekt. Hij leeft nogal berekend in een veilige maar saaie wereld. Zij wil uit een gouden kooi en mist sociale vaardigheden. Met een aparte insteek gaan ze samen op trainingskamp voor het leger. Zij waarschijnlijk om zich te bewijzen en te kunnen leven in een plek buiten die gouden kooi. Hij vanwege Madeleine omdat ze buiten de lijntjes kleurt, ambitieus en hij er verliefd op wordt. Met een aparte insteek gaan ze naar het kamp waar ze gaandeweg elkaar in evenwicht lijken te brengen.

De film is geen hoogstaande film op het eerste zicht, maar is wel boeiend dankzij beide hoofdpersonages. Vooral Adèle Haenel geeft veel kleur aan haar personage dat de hele tijd vraagtekens geeft. Altijd goed als een film voor vragen zorgt en wat mysterie met zich meebrengt. Het is een kleine heerlijke film die schittert in de eenvoud.

Zoals wel meer voorkomt bij L&H films, is het een opeenstapeling van sketches. Niet altijd geslaagd en wat gedateerde humor, maar het tempo ligt hoog genoeg en af en toe is het nog best genieten.

Een groter budget, maar minder charme. De originele film had nog een combinatie van een goed verhaal, humor en drama. In de sequel is het verhaal zoek en te weinig drama in de balans met de humor. De humor werkt niet echt en de verwijzingen naar het origineel liggen er veel te dik op. Net als de nogal ongemakkelijke cameo's van artiesten als En Vogue en Salt-N-Pepa. Je ziet dat de acteurs een pak ouder zijn en het geeft de film een vermoeiende indruk. De aandacht gaat nu vooral naar de bastaardzoon Javelle die van een heel ander kaliber is dan Eddie Murphy. Die wil de spotlights dan weer teveel naar zich toe trekken, terwijl zijn vernieuwde rol daar minder toe leent. Ik had dan liever meer aandacht gehad van Princess Meeka, zodat de film een heel andere wending zou krijgen.

Coming to America is een luchtige komedie uit de jaren '80. Geen zwaar verhaal of gelaagde humor. Tegelijk mikt het op een volwassen publiek. Niet dat het zo bijzonder is, maar er komt toch wel wat naakt in voor. Dat zou in deze preutse tijden niet meer kunnen. Tijden veranderen.

De humor is eigenlijk best wel leuk. Toch als Murphy gewoon Akeem speelt en het draait rond het hoofdverhaal. Meer pijnlijk zijn de typetjes van Murphy, waar hij in latere films nog meer aandacht aan besteed en zo via de nodige Razzies richting exit ging. De film heeft dat niet nodig, al mag je er gerust wat kleurrijke figuren tussen steken.

Coming to America is beter dan ik me kon herinneren. Wel een film uit zijn tijd, maar puur qua entertainment heb ik hier absoluut van genoten. De film draait dan ook rond een uitgewerkt verhaal, wat tegenwoordig wel eens vergeten wordt.

Een cheesy 80's actiefilm met Schwarzenegger. Dat levert een film op zoals je het zou verwachten. Veel oneliners, domme vijanden en een stoere kerel die z'n weg overal doorschiet. Schwarzenegger is helaas echt wel houterig in vergelijking met collega's als Van Damme of Stallone, laat staan de betere actiefiguren als Bruce Willis en Statham (om het bij de Westerse acteurs te houden). De maker houdt het tempo er wel in, maar kan het knullige niet wegwerken. Dit past meer in een reeks als The A-Team terecht en komt zelfs niet aan de hielen van films als Predator of Terminator. Voor pretentieloos entertainment is het nog wel geschikt en soms hoeft het niet meer te zijn.

Vernon Wells (acteur van Bennett) speelde later nog een rol bij The Power Rangers. Dat zegt al genoeg... Wel leuk om te zien is een piepjonge Alyssa Milano, later bekend als Samantha in Who's The Boss (en ook grote rollen in Melrose Place en Charmed, voor de dames).

Een goed onderhouden actiefilm waar je toch een tijd mee gaat in de zoektocht naar de dader. Het is een rol op lijf van Liam Neeson die wel meer van dit soort actiefilms doet. Aangevuld met een leuke cast, ook al is het nergens echt speciaal qua acteerwerk. The Commuter is ook niet meer dan een actie blockbuster, en pretendeert ook nooit om meer te zijn. Veel van de dingen in de film hebben wel al wel eens gezien in andere actiefilms, maar het zit hier best goed. Wat spanning, de trein zorgt voor een vaart op de achtergrond, knokpartijen, typische oneliners, ... Soms moet het niet meer zijn.

Op 2 minuten na in de film Los amantes pasajeros, is het de eerste keer dat we Antonio Banderas en Penélope Cruz samen zien acteren. Het heeft lang geduurd voor beide topacteurs het scherm deelden. Competencia Oficial begint nogal traag en zet vooral de acteurs vooraan. Het is een zelfreflectie over de filmwereld en dan in het bijzonder de arthouse. Met de vraag wat dan kunst is, wat 'goed acteren' is en het wereldje van de film.

De film balanceert op de dunne koord, want dergelijke films lijken soms te braaf te zijn (de filmwereld houdt zelf de spiegel vast) of heeft net de filmwereld en minder de kijker als doel. Maar het is gelukkig meer dan dat. In de film gaat een rijke man een film financieren omdat die wil herdacht worden na zijn dood. Maar het mag ook een brug zijn, veel maakt dat niet uit want hij kent er toch niet veel van. Het wordt de verfilming van een boek, dat hij natuurlijk niet gelezen heeft, maar omdat de schrijver een nobelprijswinnaar is zal het wel goed zijn. Net als de keuze van de regisseur en de twee acteurs die vooral gekozen zijn vanwege hun naam en de prijzen die ze gewonnen hebben. Naast de verschillende knipogen (bvb Antonio Banderas' personage Felix heeft 5 Golden Globes gewonnen, terwijl Banderas op dit moment 5 nominaties bij de Golden Globes zonder winst heeft) is er ook de gelaagdheid van de film als er meerdere overeenkomsten zijn tussen de film zelf en de film in de film.

Competencia Oficial wordt nooit een grote film en ontplooit langzaam, maar het komt snel goed en fascineert op tijd de kijker. De drie hoofdacteurs zijn dan ook boeiend om te zien. Maar mij vielen ook direct de filmsets op die zorgen voor veel ademruimte en zo de acteurs naar voor brengen. Mooie beelden en shots met passende muziek. En het verhaal is gelukkig zoveel meer dan enkel twee uur filosoferen over de definitie van een goeie film.

Een biopic over een bekend iemand, vertolkt door een bekend iemand is altijd de gevarenzone opzoeken. Wat wil je vertellen uit dat leven, kloppen de feiten, ga je voor interpretatie of eerder een verhaal uit het leven met wat Hollywood-vrijheid. Bob Dylan is een muzikale legende en het is niet de eerste biopic of documentaire. Ook al blijft de man nog steeds wat een mysterie die tot de verbeelding werkt.

De film gaat naar de essentie. De periode tussen zijn ontdekking als folkzanger tot zijn overstap naar elektrisch spelen. Dylan keek altijd vooruit, dat is nu niet anders. Je zal bij zijn live optredens zelden oude nummers horen. En het belangrijkste bij Dylan zijn toch wel zijn teksten. En daar ligt gelukkig de focus op in deze film. Niet alleen de teksten, maar ook de impact die zijn muziek en teksten hadden. De reden waarom hij zo bekend werd en opviel tussen andere folkzangers.

Timothée Chalamet speelt een sterke Dylan en kan met overtuiging de film dragen. Het valt mee dat we weinig weten over Dylan als mens en je dus toch niet diep in het karakter kan gaan. Uiteraard zijn Woody Guthrie, Pete Seeger en Joan Baez ook present. De film werkt wel, de sfeer zit er goed in, is toegankelijk (maar kan hopelijk zo een groot publiek bereiken) en de aankleding is top. Vooral de aandacht voor zijn teksten en wat het effect was is een grote troef waarom deze film werkt. In de film I'm Not There werd briljant de keuze gemaakt om 6 acteurs een kant van Dylan te spelen, maar A Complete Unknown laat nog zoveel meer zien waarom Dylan een icoon was (en is).

Als horror of griezel is deze film echt slecht. Ofwel is het budget veel te klein geweest, ofwel was dit enkel een excuus om een softporno film te draaien en zo ook filmfans aan te trekken. En als softpornofilm werkt het überhaupt ook niet. Zogezegd functioneel naakt in andere films is een pak aantrekkelijker.

Put the bunny back in the box...!

Con Air was in de jaren '90 één van de actiefilms tussen titels als Face/Off, The Rock, Independence Day en Armageddon. Titels die velen onder guilty pleasures zouden steken. Con Air heeft eerlijk gezegd de tand des tijds weten overleven en is best wel entertainend. Het doet zelfs wat denken aan een film van The Expendables. Veel bekende namen die daar best in zouden passen. Met een aantal explosies waar Michael Bay veel van geleerd zal hebben en de nodige humor dat het genre zeker kan gebruiken. Veel meer hoef je hier niet over te schrijven, het is geen film die je helemaal moet fileren om te zeggen waarover het gaat. Dit is één brok actie. Hier en daar nog wat verder gaan of verrassen en je hebt een echte top actiefilm.

Ik heb het origineel niet gezien, voor mij is het dus nieuw. Een hoop mannen met een overschot aan testosteron die zorgen voor grootse gevechten. Het is nogal ruw en het verhaal is zeer mager. Maar het valt al bij al nog wel mee. De figuren lijken wel Mad Max versies van de Vikingen. En vooral sommige shots zijn mooi gedaan. Beter dan verwacht.

Bij aanvang lijkt het een luchtige komedie te zijn, maar de Franse weten hoe ze dit moeten aanpakken. In Hollywood zou de focus al zeer snel puur op de hoofdrolspelers liggen, terwijl de muziek in Le Concert gelukkig ook haar plaats krijgt. Omdat het net zo cruciaal is. Het is een feelgood film die je zeker met een goed gevoel achter laat. De film stopt dan ook op het juiste moment. Heerlijke film dit.

Een wat geforceerd drama dat blijkbaar goede bedoelingen had als je het verhaal volgt. Deels naar echte feiten met enkele echte cowboys uit Philadelphia trouwens. De film kan de juiste toon niet vinden en het lukt niet om echt diepgang te krijgen. Dat ligt vooral aan hoofdrolspeler Caleb McLaughlin die niet sterk genoeg is om de film te dragen. Met acteurs als Idris Elba en Lorraine Toussaint wordt veel goedgemaakt.

Concrete Cowboys is geen slechte film. Best wel gezellig met een mooi verhaal. Alleen blijf je wat op je honger zitten. Iets voor tussendoor dit.