Opinions

Na herziening valt de film toch beter mee. Ik stoorde me enorm aan het typische Amerikaanse chauvinisme, ook al heeft Captain America zelf ook niet altijd het blinde vertrouwen in de grote leiders. Nieuwkomers als Peggy Carter en Bucky Barnes zijn wel goed gedaan en vooral Tommy Lee Jones is een leuke toevoeging als bijrol. Het verhaal van de nazi die graag de macht wil overnemen van Hitler himself, hebben we ondertussen al veel meer gezien. Dat mag gerust nog eens gedaan worden, maar origineel is het niet. De Red Skull werkt niet echt.

Wel goed is de actie als Captain America zelf het heft in handen neemt. Daardoor is er nog voldoende entertainment, maar er zijn teveel saaie momenten om er echt iets goed van te maken.

Toch al beter dan z'n voorganger. Daardoor twijfelde ik lang om deze nog te zien. Maar het viel best wel mee. SHIELD is een kruising tussen G.I. Joe en James Bond. Captain America is één van de minst boeiende personage van Marvel. Bovendien duren die films veel te lang. Alhoewel ik me bij Transformers veel minder verveel.

De Winter Soldier is echt wat deze franchise nodig had, een waardige tegenstander voor Captain America. De Red Skull uit de eerste film deed me eerder denken aan Ghost Rider en was gewoon belachelijk. De Winter Soldier doet het goed, stijl Bane uit The Dark Knight Rises. Toch in het begin, later geeft hij zichzelf te veel bloot in een vrij voorspelbaar plot. Ook de Black Widow is een goeie toevoeging. Geeft de film wat meer humor en pit. En ook Falcon is - weliswaar als bijfiguur - niet slecht.

De film is gewoon te lang en volgt te veel het reeds platgereden pad. Weinig creativiteit en de helft van de scènes mogen korter. SHIELD is niet bepaald boeiend. Bovendien, stelde ik me de hele tijd de vraag waar de rest van de Avengers zaten als die evengoed bedreigd werden en SHIELD in gevaar zat. Het gevecht met de Winter Soldier is misschien wel iets voor Captain America, maar als die zelfs in de klappen deelt, hadden de andere Avengers toch mogen helpen.

Leuke blockbuster die evengoed snel vergeten is. Maar gelukkig wel veel beter dan z'n voorganger. En terug wat hoop voor The Avengers of een sequel van CA.

Errol Flynn, de enfant terrible van Hollywood, werd in de jaren '30 de opvolger van actie acteur Douglas Fairbanks. En je kan wel zeggen dat het echt begon voor hem in deze Captain Blood, de eerste van vele degenfilms als Sea Hawk en Adventures of Robin Hood, waarmee hij bekend werd. Bad guy is Basil Rathbone, ironisch genoeg één van de beste schermers van Hollywood die als slechterik net elke keer moest verliezen. En dan nog een 19-jarige Olivia de Havilland die enkele jaren later in Gone With the Wind zou spelen. Ze zou 104 worden, dubbel zou oud als Errol Flynn die ten onder ging door zijn zware leven vol alcohol en schandalen.

Captain Blood kwam op een moment dat het genre het goed deed, op dat vlak zijn er altijd al zekerheden geweest in de filmindustrie. Errol Flynn als rebelse held die piraat wordt. Vooral deze film werd de inspiratie voor de attractie Pirates of the Caribbean waar dan nog veel later de gekende franchise op gebaseerd werd. Voor een groot deel is dit ondertussen gedateerd, een genre als dit wordt in de latere jaren nog grootser door een groter budget en de nodige effecten. Flynn is niet de beste acteur, maar als hij in actie schiet valt dat best nog wel mee. De film kent dan de nodige charme is best leuk om te zien. Duidelijk eentje uit de ouwe doos, maar best genieten voor de liefhebbers.

Een mooie film waarin de karakters nog echt als mensen worden neergezet. Tijd om personages uit te diepen en dat zonder echt dramatische scènes te moeten gebruiken. Nochtans niet evident als het grootste deel van de cast bestaat uit kinderen. De recensies die aangaven dat Viggo Mortensen een Oscar voor deze rol zou moeten krijgen, zijn voor mij niet onterecht. Het is één van z'n beste rollen.

De film zit vol met humor zonder een karikatuur te zijn. Vol drama zonder melig te worden. Met voldoende inhoud en levenslessen zonder belerend te zijn. Het zet je wel aan het denken over de manier van leven. En eigenlijk niet meteen met een oordeel of het ene beter is dan het andere.

Het is een film die je zelden ziet en wat inhoud betreft meestal tussen de mazen van het net valt. Een feelgoodfilm die niet iedereen zal aanspreken. En toch is dit voor mij één van de beste films van dit jaar (moet er nog wel wat zien) met een deftig verhaal, sterk geacteerd, passende sfeer en net genoeg humor om af en toe te lachen zonder dat het een parodie wordt.

Opvallend einde trouwens. Als de kinderen aan tafel zitten met het ontbijt, klaar om naar school te gaan. Andere regisseurs zouden de film sneller stopzetten en met de nodige vioolmuziek naar de aftiteling leiden. Maar er wordt tijd genomen. Zeer passend bij de film. Ben maakte terecht de keuze om z'n kinderen toch iets meer in de maatschappij te laten leven met een huis en school. Maar de oude manier van leven is zeker niet weg. Ze gaan niet druk doen, maar nemen hun tijd voor ontbijt, lezen iets of werken wat voor school. Ze horen dan wel in die drukke wereld, maar het tempo bepalen ze zelf nog wel. Mooie mix!

Een avonturenfilm met Tyrone Power, een acteur die bekend stond dat hij vlot met de degen om kon. En dat bedoel ik niet dubbelzinnig voor alle duidelijkheid. Hoog gewaardeerd als Zorro en de ideale acteur in dit soort avonturenfilms. Kort na de oorlog mocht hij terug acteren, nadat hij terugkeerde uit militaire dienst. Hij speelt niet de rol van z'n leven, maar het is een genre dat hem zeker ligt dus hij schittert evengoed. Tegenover hem de onderschatte Jean Peters, die vooral bekend werd met haar huwelijk met Howard Hughes en haar reputatie als sex symbool. Ze slaagt er toch maar in om in haar debuutfilm, in het mannelijke Hollywood, in een testosteron overgoten genre, de aandacht te trekken. Ze is een waardige tegenspeler van Tyrone Power.

De film is hier en daar wat gedateerd, maar dit soort films werkt nog altijd beter met een vleugje romantiek, degengevechten en mooi kostumering. Weinig modernere films in dit genre slagen er in om de successen van weleer te evenaren. Ik hou ook wel van een wat harder en serieuzere aanpak, maar dit vraagt wat meer theater. Een verdienstelijke film waar ik zeker van genoten heb.

De wereld van de MCU begon wat knullig misschien, maar film voor film zorgden ze wel voor een ijzersterke franchise. Geen klassiekers, maar wel consequent met topkwaliteit. En een zelfzekerheid die ze duidelijk uitstralen. Je ziet ook aan die films dat ze uit dezelfde stal komen. Toch hebben alle helden hun eigenheid. Ik hou niet van al hun films, maar je moet ze aangeven dat ze weten wat ze doen.

Met het einde in zicht van de originele Avengers zijn er al nieuwkomers als Black Panther en Spider-Man die het goed doen. Maar met Captain Marvel had ik echt wel het gevoel dat ze daarmee een nieuwe grote troef kunnen uitspelen en hun wereld nog lang niet gedaan is. Captain Marvel kan zonder probleem de fakkel overnemen van Captain America of Iron Man als headliner van de franchise. Brie Larson is geknipt in deze rol. En waar Wonder Woman nog omringt werd door mannen die zich op de voorgrond wilden zetten, is Larson duidelijk de hoofdrol in deze film. Zelfs Samuel L. Jackson blijft de sidekick die niet met alle eer gaat lopen. Larson straalt een grootse zelfzekerheid uit waar ze nog verder in gaat groeien. Geen klein meisje dat haar krachten leert van een (mannelijke) meester of dochter van een (mannelijke) patriarch die de scepter zwaait. Gewoon een superheldin met het hart op de juiste plaats.

Creatief is dit niet de beste film uit de reeks, maar als je houdt van Marvel is dit wel een topfilm. Je krijgt alles wat je kan verwachten en de humor is geweldig. Ongetwijfeld gaan we hier nog mooie films van zien. En de nieuwe Avengers mag dan wel een afscheid worden voor sommige bekende figuren, de troon is al ingenomen door deze nieuwkomer.

Paul Greengrass wil steeds realisme in z'n films brengen. Soms werkt dat wel zoals bij United 93 en Bloody Sunday. De Bourne-reeks heeft z'n momenten en duidelijk invloed gehad op de reeks waar het de mosterd vandaan haalde: James Bond. Bij Captain Philips werkt dat realisme minder. Het ziet er wel mooi uit. Het begint ook spannend met de achtervolging. Maar daarna zakt de film in als een pudding. Als kijker heb je een vermoeden hoe het gaat aflopen en dat wordt gaandeweg gewoon bevestigd.

Realistisch in een film is niet per se slecht. Het zorgt voor wat hardere serieuzere beelden. Maar in dit geval ga ik toch voor de wat meer Hollywoodversie stijl Under Siege. Tom Hanks in de titelrol begint goed, trekt nadien te veel de aandacht in een saai en soms rommelig verloop om op het einde nog even zijn talent te tonen. Maar hij heeft al veel beter gespeeld. Eigenaardig dat dit zo'n hoge waardering kent.

Dit is een typisch voorbeeld dat sommige tekenfilmseries gewoon serie moeten blijven. Kan ook met het jeugdsentiment zijn dat ik de serie zelf best wel leuk vond. Alleen is dit te langdradig voor een film en had men dat moeten vermijden. Wat bij veel bekende series trouwens misloopt. Er is nu eenmaal een verschil in aanpak.

We hebben dit al veel gezien. Af en toe valt er een pareltje op tussen de vele zombiefilms, maar het is moeilijk om origineel te zijn. De film lijkt wel een aflevering van The Walking Dead, maar dan in Australië. Het draait om de mensen en hoe te overleven, aangevuld met wat mystiek van Aboriginals. Slecht is het niet. De mooie setting is leuk om te zien. En Martin Freeman maakt veel goed. Maar bijzonder is het nooit en het geheel is snel vergeten.

Nog een keer gezien, maar dan op groot doek in Cinema Zuid in Antwerpen. Daar kaderde het in een zomercursus rond Brian De Palma. Ik heb de cursus niet gevolgd, maar bij de film kregen we wel eerst een 10 minuutjes uitleg. Best wel interessant natuurlijk en ook na de zoveelste kijkbeurt moet de film zeker niet inboeten. Een film die in zijn tijd niet echt aansloeg bij het grote publiek, maar stilaan wel een cultfilm werd. En terecht!

Deel 1 is een heel pak beter. Deel 2 is niet echt een vervolg, maar zoals je waarschijnlijk al door hebt het gedeelte dat zich afspeelt voor deel 1 met een veel jongere Carlito.

In deel 1 krijg je beter acteerwerk oa van Pacino in de rol van Carlito die een crimineel 'op rust' weergeeft. Allé, toch even op rust, want hij kan het niet laten. Maar in elk geval een pak meer charisma met Pacino als vertolker. Zeer het kijken waard.

Het relaas van een jonge tiener die in haar zigeuner-familie een buitenbeentje is. Ze past niet in het plaatje van onderdanige vrouw in dienst van de man, maar droomt van werk, gaat studeren en bovendien houdt ze van vrouwen. We krijgen een wereldje te zien vol tradities en geloof dat vooral voor vrouwen bepaald wat de toekomst zal zijn. Al is natuurlijk niet alles zwart/wit. Een boeiend thema.

Als kijker krijgen we niet echt vat op de twee hoofdpersonages. Het duurt even voor ik er wat in geraakt. Maar gaandeweg werd het wel wat intenser. Zeker naar het einde toe als het relaas tot een climax komt. Dat maakt de film wel goed. Het wordt helaas geen topfilm, daarvoor valt het acteerwerk en verhaal toch iets te mager uit. Maar het is best een goeie film.

Na Volver onlangs te zien had ik nog eens zin in een Almodovar. Ik had er nog 3 thuis liggen ongezien en het werd deze Carne Trémula (de andere 2 zijn trouwens Todo sobre mi Madre en La Mala Educación) Maar na een Volver is dit toch ietwat een teleurstelling. Een film die meer in de lijn ligt van het niveau Kika en La ley del Deseo. Niet slecht, maar soms toch iets te gemakkelijk. Maar de herkenbare stijl van de regisseur is wel aanwezig, dus voor de fans is dit zeker een must. Misschien bij herziening nog beter, al was hij nu niet zo speciaal moet ik zeggen.

Een mooi romantisch liefdesverhaal, dat uit de massa opvalt door de twee sterke actrices en de heerlijke 50's setting. Mooi gemaakt en zeer sfeervol. De liefde tussen 2 vrouwen werd eerder al vooral gebracht tussen jonge vrouwen als een coming of age. Of tussen twee vrouwen met een leeftijdsverschil. Nu is het tussen twee vrouwen in een nog conservatiever tijdperk dan waar we nu in leven en het gewoon voor vrouwen in het algemeen moeilijker was. Een pareltje dat de tijd zeker zal doorstaan en misschien nog beter wordt met de jaren.

In 1976 was Brian De Palma nog niet de naam die hij later zou worden en ook Stephen King was niet de wereldbekende thrillerschrijver. Hij had nog maar 2 boeken uit: Carrie en Salem's Lot. The Shining werd pas uitgegeven in 1977. En horror viel zelden in de prijzen, dus was het ook niet prioriteit voor de studio's om er zoveel in te investeren. Maar de nieuwe combinatie van Sissy Spacek (terecht haar eerste van 6 Oscarnominaties), Brian De Palma en thriller auteur Stephen King, werkt wel degelijk en deed voor veel van cast en crew de deur open naar meer. Anders misschien geen verfilming van The Shining bvb?

We krijgen het verhaal van een tiener die bij haar religieus extremistische en geschifte moeder leeft. Die bagage zorgt dat ze nogal teruggetrokken en schuw is en een ideaal mikpunt voor pesten op school. Doe daar nog de combinatie bij van telekinetische krachten. Brian De Palma houdt die elementen ook niet als verrassing. Je weet dat ze bepaalde krachten heeft, dat haar moeder veel invloed op haar heeft en je weet dat er iets gaat gebeuren op het schoolbal. Dat wordt duidelijk in beeld gebracht. Hij bouwt duidelijk op naar wat de mix gaat geven als het moment daar is.

Sterk is wel dat het pesten gewoon schoolpesten is dat (helaas) wel meer voorvalt. De leerkracht grijpt wel degelijk in en veel leerlingen hebben nadien ook spijt volgens mij. Je ziet dat duidelijk aan de reactie van Sue en haar vriend Tommy (die uiteindelijk met Carrie naar het bal gaat) dat die dat echt doen uit schuldbesef. Het is maar één klasgenoot die wraak wil en haar vriendje er bij betrekt. Een 'grap' die helemaal uit de hand loopt en zo de lont aansteekt van de telekinetische Carrie. Heel belangrijk hier is dat je geen goed versus kwaad hebt, maar dat Carrie door haar psychotische moeder beïnvloed lijkt te zijn en met haar krachten zich afreageert op de hele school. Het stelt de 'schuldige' meteen in vraag en is niet meteen duidelijk. De klasgenoten die haar pesten? De klasgenote met haar vriend die de emmer met bloed laten vallen? De moeder die met haar religieuze krankzinnigheid haar dochter helemaal psychisch heeft beïnvloed? Of gewoon Carrie die uiteindelijk toch iedereen vermoord heeft?

Deze film moet opboksen tegen het boek van Stephen King en de verfilming van Brian De Palma uit 1976. Niet simpel, want beiden zijn sterk. Over de Broadway Musical uit 1988, de filmsequel uit 1999 en de televisiefilm uit 2002 zullen we nog maar zwijgen. Stephen King verfilmingen zijn nogal met wisselend succes. Carrie was één van de betere uitzonderingen. Zowel Sissy Spacek (Carrie) als Piper Laurie (de moeder) kregen zelfs een Oscarnominatie.

Chloë Grace Moretz mag in de schoenen van Spacek stappen. Toch anders, want Carrie is gewoon Spacek. Het is geen slechte actrice, maar Spacek was toch veel beter. Deels anders bij de moeder die toen al goed vertolkt was, maar nu sterk door Julianne Moore wordt neergezet. De film heeft vooral qua uiterlijk en randfeiten een update gekregen. Het is allemaal wat meer 21e eeuw en voelt dan ook wat minder gedateerd. De sfeer wordt goed opgebouwd en de effecten zijn goed gedaan.

Toch het vergelijk met de vorige film, het is en blijft een remake (of herinterpretatie van hetzelfde bekende boek). Carrie 2013 is zeker niet zo slecht als algemeen wordt voorgesteld. De film doet z'n best om sfeer te scheppen en kent een donker kantje. Langs de andere kant mis ik het echte effect van de legendarische scène met het bloed en het nog meer duistere kantje van de hoofdpersonages. Het overtreft dus zeker niet z'n voorganger, maar is best wel een verdienstelijke poging.

Dergelijke films (apocalyptische zombie/virus films) zijn maar om 2 redenen interessant. Hoe de besmette slachtoffers om zeep worden geholpen en hoe de overlevenden op elkaar reageren en omgaan met de nieuwe situatie. Het verhaal hier is vrij saai en de afvallers komen er vooral door een vermoeden van besmetting door de rest van de groep, uit paranoia om zelf besmet te geraken. Meer is dat niet en te weinig om te kunnen boeien.

Grote verrassing deze tekenfilm. Qua verhaal is het niet zo uitgebreid, maar toch origineel. Je mag niet vergeten dat tekenfilms normaal gemaakt zijn (ook) voor kinderen en dat we eigenlijk de laatste jaren als volwassenen ook verwend worden door de dubbele bodems in tekenfilms. Grootste troef in deze film is dat er geen dieren in meespelen en zeker geen hyperkinetisch knaagdier zoals in de laatste animatiefilms het geval is. Kijk ook naar de details: een kleine kever is niet zomaar een insect, maar een kever (Beatle) auto met vleugels. Simpele maar eerlijke en zeer leuke film die bovenuitsteekt tussen mindere films als Chicken Little, Over the hedge, The Wild, Madagascar en Flushed away.

Bwa, best wel onderhouden Pixar. De verrassing is er natuurlijk af en er wordt meer gefocust op de voor de hand liggende dingen als de race zelf. Op zich wel geinig met het spionage gedoe, al brengt dat soms wel voorspelbare jokes met zich mee. Ik moest met momenten denken aan The Tuxedo, al passeerden natuurlijk allerlei James Bond parodieën de revue. Pixar kan het niveau van z'n sequels toch al beter hoog houden dan Disney. Wel jammer dat die Takel zoveel schermtijd krijgt, al zal die vast wel de kleintjes bevallen.

Niet echt een speciale film. Dit lijkt een kruising tussen U-Turn en Deliverance met een wereldvreemd dorpje waar je niet uit kan onstnappen. Maar het ontbreekt aan apart figuren en veel sfeer is er niet. Dit is ondertussen al gedateerd en komt te kort om een cultfilm te worden.

In 2017 verscheen de documentaire Becoming Cary Grant (2017) waar men probeert om de mens achter de acteur weer te geven. Daarbij niets zeggende over zijn lsd-gebruik of liefde voor mannen. Wat rond 2017 toch niet meer zo'n schokkend nieuws was.

De documentaire van Gene Feldman is beter geslaagd. Qua opmaak in de lijn van de andere biografieën die hij gemaakt heeft. Maar wel duidelijk gekozen voor een beeld van zijn carrière. En daar in een dik uur een mooi beeld van geeft met enkele getuigen en beeldmateriaal. Wel jammer dat bij het beeldmateriaal hier nog duidelijker dan bij de andere docu's vooral materiaal uit trailers genomen is en niet uit de films zelf. Dat geeft een minder mooi beeld met momenten.

Ooit de volle score gegeven, dan toch wat herzien in mijn oordeel. Maar het blijft een klassieker na herziening van deze film.

Een film gemaakt over de oorlog, tijdens de oorlog. Weliswaar door Amerikanen in het westen van de VS, ver weg van de gruwel. Weliswaar niet blind natuurlijk voor de oorlog, maar toch met een andere bril dan de mensen die ter plaatse slachtoffer waren van de bezetting.

Het verhaal van een man die altijd 'neutraal' is gebleven, en daarom vlucht uit het bezette Parijs naar het zogezegde 'vrije Frankrijk' onder Vichy-bewind. Het stuk Frankrijk dat niet bezet is, maar toch mee heult met de Duitsers. In Casablanca, dat onder Frans bewind is, zijn ze ver genoeg van de oorlog. Hij kan zijn verleden, inclusief een onbeantwoorde liefde, achter zich laten.

Maar als die liefde boven water komt, komen er rimpels in het mooie leventje dat hij denkt te leiden. En neutraal blijven tijdens oorlogstijd wordt ook moeilijk vol te houden. Beide zaken zorgen voor de nodige spanning in het leven van de cafébaas. Hij zal keuzes moeten maken en uitmaken wat echt belangrijk is.

Een film met een sterk script. Weliswaar toen één van de vele films die de studio maakte aan de lopende band. Maar wel met een professionele cast en crew die hun vak kennen. En misschien is dat wel de troef. Niet de bedoeling om iets te maken dat prijzen kan opleveren of groots denkt te zijn. Maar wel goed gemaakt en met de bedoeling om kwaliteit af te leveren. De film levert enkele legendarische scènes en quotes op. Maar is veel meer dan dat natuurlijk.

De verhaallijn rond de oorlog mocht misschien meer spanning hebben, maar tegelijk is het net een vertolking van de combinatie tussen ontkenning van de gruwel en het proberen om neutraal te zijn en zich niets van de oorlog aan te trekken door enkel aan het café te denken. Een heerlijke film vol drama en romantiek.

Een romantische dromerige film die gelukkig de nodige subtiliteit en humor uit Engeland heeft en niet de stroperigheid van Hollywood. Het leven van de jonge Ben staat stil als zijn relatie over is. Met slapelozen nachten en de gedachtenmolen die maar blijf draaien. Het wordt ook symbolisch extra in beeld gebracht. Hij zoekt een manier om er mee om te gaan en vind stap voor stap een uitweg. Tussendoor zien we ook kleurrijke figuren die voor de nodige animo zorgen. Heerlijke soundtrack trouwens en prachtige beelden. De film is na al die jaren nog steeds mooi om te zien.

Het idee was best wel goed. Een parodie op James Bond, op het moment dat Bond al enorm groot was. Op papier leek het bijna niet mist te gaan. De hoofdrol ging naar David Niven, die door schrijver Ian Fleming nog werd aangeraden als Bondacteur als de echte franchise van start ging, tot hij zag hoe goed de keuze van Sean Connery was. Dan heb je nog Bondgirl Ursula Andress die de cast vervoegd. Een cast die bestaat uit een indrukwekkende lijst van acteurs, actrices en cameo's. Er werd zelfs gegrepen naar een origineel boek van Fleming: Casino Royale.

Maar dan zie je dat je met de beste ingrediënten, toch een gerecht kan doen mislukken, als je niet de juiste kok hebt. Of misschien wel teveel koks. Verschillende regisseurs is nooit een goed teken. En waarschijnlijk kreeg je met die grote lijst van sterren ook teveel ego's bij elkaar. Blijkbaar zou Peter Sellers vooral een wat meer serieuze film willen maken, terwijl het voor de makers al lang de bedoeling was om een parodie te filmen. Veel grote namen werden trouwens ook gelokt met het idee van een eerder serieuzere film te maken.

Het resultaat is een wisselvallig rommeltje dat af en toe een leuk moment kent en enkele mooie shots. Een andere regisseur, een half uur minder en een wat meer stabiele cast en je hebt een hele andere film. Wel jammer dat de film niet geslaagd is, want zo'n Britse Bondparodie (niet de Austin Power vehikels) zou wel leuk zijn.

Ik had in 2006 al een recensie geschreven hier die veel te lang was met daarna nog eens veel te veel berichten. Als Bondfan (vroeger nog meer) was het vooral een passie om op elk detail in te gaan en te gaan analyseren. Tijd voor herziening, zeker nu Craig aan de vooravond van zijn laatste Bondfilm staat.

Ik ben opgegroeid met de Bondfilms. De eerste Bondfilm in de bioscoop was wel pas in de jaren '90 met GoldenEye in de nieuwe Gaumont cinema (ondertussen UGC) in Antwerpen. De film ervoor was Licence to Kill in 1989 en toen was ik met mijn 11 jaar nog wat te jong voor deze films. GoldenEye was ook van regisseur Martin Campbell die toen nieuwe 007 Pierce Brosnan mocht introduceren. Ik was vooral fan van Connery, wat minder van Moore en eigenlijk vielen Lazenby en Dalton best wel mee. Maar over het algemeen waren dit geweldige films met telkens de gekende formule. De ene film wat meer humor, dan wat serieuzer, wat meer of minder gadgets. Maar toch herkenbaar.

Dat herkenbare is ook met Casino Royale niet vergeten. Maar terwijl vroeger eerst de blauwdruk van de Bondfilm op tafel werd gelegd, om dan hier en daar bij te schaven voor de nieuwe film, ging men bij Casino Royale back to basis. Naar de boeken van Ian Fleming. En moet Bond naast de nodige actie ook niet terug wat meer spion zijn? Zijn alle gekende elementen wel noodzakelijk? Zo zijn M en Leiter er al bij, maar ontbreken Q en Monneypenny nog.

Die aanpak heeft geloond. Casino Royale heeft het beste verhaal alvast van de hele franchise en één van de betere uitwerkingen van de karakters. De jonge Bond die nog de 007 uit de franchise moet worden. M die het ongeleide projectiel Bond probeert te sturen, maar tegelijk weet dat hij de beste spion uit haar dienst is. En Vesper die de beste Bondgirl ooit neerzet. Ook Mikkelsen speelt een Bondvijand die niet compleet geschift is om op zijn gemak alle plannen te vertellen aan Bond voor hij van plan is die dood te schieten (zoals in de meeste andere films).

Casino Royale is wat mij betreft de beste Bondfilm die zowel actie, spanning, sfeer en een deftig verhaal brengt. From Russia With Love komt in de buurt, maar ondertussen is de serie gegroeid en CR heeft duidelijk bijgeleerd. Niets mis met de luchtige films van Moore en Brosnan, maar met Craig kregen we een wat meer duistere Bond te zien (wat volgens mij beter past bij een spion) zonder de gekende elementen van Bondgirls, vijanden en nodige actie te vergeten. Het blijft een heerlijke actiefilm.

Film naar een Griekse tragedie dat wel wat stijf overkomt. Allen geraakt niet echt in een hogere versnelling en het duurt wat voor de film van start gaat. Het acteerwerk helpt daar wel bij en maakt de film gelukkig wat goed. De sfeer van de tragedie komt ook stilaan in de film gesijpeld. Maar het duurt in het begin wat te lang. De figuren zijn enerzijds geloofwaardig en nergens echt karikaturen. Maar toch is de tragedie soms wel wat negatief, zelfs voor een Allen-film en is het moeilijk om voluit sympathie te krijgen voor de materialistisch ingestelde broers. Een goeie film uiteindelijk, maar zeker geen hoogvlieger.

Op zich lijkt het soms een wat melige film. Overdreven drama over 'alleen op een eiland'-verhaal. Maar ik moet toegeven dat het simpele idee goed in beeld gebracht is. Tom Hanks slaagt er toch in om het grootste deel in z'n eentje de film te trekken. Niet te veel muziek, zodat je de sfeer kan meevoelen en kleine dingen die je wat doet nadenken over het evidente materialisme van deze tijd. Maar het ligt er soms wat vingerdik op om echt een sterke film te krijgen. Wilson is trouwens wat overroepen. Door velen als een personage, maar het blijft een attribuut dat wel optimaal benut is, maar dat is het dan ook. Ik zie er in elk geval geen personage in. Maar ik zit dan ook niet zo lang op een onbewoond eiland.

Een film met andere woorden die goed gemaakt is, maar nog wat te kort komt om hier een klassieker van te maken.

Eén van de leukere animatiefilms van Tom & Jerry. Wat buiten de gekende setting, maar het werkt wel. We krijgen de gekende achtervolgingen en gags, maar dan onder water. Het tempo zit er goed in en het einde is mooi gedaan.

Een luchtige western die beter meevalt dan verwacht. De cast doet het niet slecht en er is nog voldoende verhaal (het gekende verhaal van de rijke man tegen een man met zijn dochter en wraak met een westernheld). Ik hou wel van dit theatrale dat je sowieso al meer hebt met de oude westerns, en de combinatie met komedie past er wel wat bij.

De laatste film van Nat King Cole (één van de muzikanten) die al zwaar ziek was. En de enige Oscarnominatie (en winst) van Lee Marvin. ondanks andere grote rollen. Het toont nog maar eens aan hoe bizar de Oscars in elkaar steken. De dubbelrol van Marvin was best wel goed gedaan, daar niet van. Lee Marvin staat tegenover films als The sound of music, Doctor Zhivago, The Hill en vooral For a few dollars more.

Een klassieker uit de reeks kortfilms met Tom & Jerry. Het duo is in topvorm en het geheel is ook één mooi verhaaltje, terwijl anders wel eens hervalt in een aaneenschakeling van gags. Mooi om te zien hoe de film aansluit bij het klassieke muziekstuk van Franz Liszt. Het duo won hiermee hun 4e Academy Award waarmee ze gelijk stonden met de 'Silly Symphonies' van Disney.