Opinions

Een Woody Allen film dat toch wel sterke rollen ontbreekt. Allen is niet echt de hoofdrol en toch valt hij nog het meeste op in de film. De humor van de bekende acteur komt niet altijd tot z'n recht en je blijft wat verveeld soms op je tandvlees zitten. Hier had meer in gezeten. Het verhaal dat bestaat uit een doorlopend tweeluik had best korter gemogen. Het einde maakt nog wel wat goed, maar dat is te laat...

De film draait alvast in België. David Cronenberg komt weer met een nieuwe film. Dat is op zich al goed nieuws natuurlijk. Dan komen er berichten die de aandacht opwekken met een 6 minuten staande ovatie in Cannes (al zag ik een collage van nieuwsberichten met wel meer ovaties uit Cannes, die mensen doen dat daar standaard heel graag) en berichten van mensen die de zaal verlieten omdat ze het niet meer konden aanzien.

Cronenberg heeft in elk geval een boeiende cast bij elkaar met Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Die laatste liet weten dat ze niet goed wist waarover de film ging. Laat het een troost zijn dat ik het ook niet helemaal weet na de film gezien te hebben. Maar dat moet volgens mij niet helemaal bij een film van Cronenberg. Vooral Mortensen en Seydoux zijn in vorm en je merkt ook wel de stempel van Cronenberg. Een verandering tussen de blockbusters en de eerder dramatische arthouse. De film zorgt af en toe voor een ongemakkelijke sfeer, al is het niet om de zaal te verlaten gelukkig.

Ik moet wel zeggen dat de cinematografie niet zo overdonderend is. Jammer, want de setting van Cronenberg is wel de moeite en komt volgens mij niet helemaal uit de verf. De film is sowieso fascinerend en met dank aan de hoofdpersonage toch de moeite. Het is niet de beste Cronenberg, maar het is een Cronenberg.

Een tweede keer tegen de steen gestoten. In een dvd-box van Crimi-clowns zaten de 3 seizoenen en deze film. Niet de eerste film die een kortere versie was van het tweede seizoen. 'Uitschot' is dan weer een beknopte versie van het 3e seizoen. En ook hier weer geen meerwaarde om er een film van te maken. Het laat wat verhaallijnen liggen om het in een kortere tijd te laten passen. Als serie werkt dit toch beter. De zwarte humor is weer even goed en ook de cast zit op z'n plaats. Leuk 3e seizoen, maar voor een film verwachtte ik toch meer.

Ik heb de series en de films op volgorde gezien. En dan zijn die films eigenlijk overbodig. De films zijn gemonteerde seizoenen of de tv-reeks is een uitbreiding van de film, hoe je het wil zien. De serie is best wel leuk en werkt ook goed als film. Luc Wyns wil met de film een breder publiek trekken, maar een echte meerwaarde heeft de film niet. Dat is op zich niet slecht als je een goeie reeks hebt, maar als alleenstaande film verwachtte ik toch meer.

De film is wel origineel qua insteek met de camerabeelden (toch in Vlaanderen) en de zwarte humor is best wel leuk. Een passende, maar ook weer niet originele, cast zorgt voor geweldige momenten. Legendarisch wordt het niet bepaald, maar hier kan ik wel van genieten. Maar de series hadden voldoende geweest.

Een typische Guillermo del Toro. Gelukkig maar, want met het slechte Pacific Rim dacht ik dat de man z'n talent was verloren. Crimson Peak is weer het gothic sprookje in een stijl die minder belegen is dan Tim Burton. De film straalt warmte en magie uit. De setting is geweldig, de sfeer is even passend. Helaas moet de man werken met toch wel een wat mager script. En de cast doet haar best maar is niet meteen opvallend. De vouwen gaan nog, maar de mannen zijn vrij onopvallend.

Resultaat is een mooie magische film die vooral het oog streelt, maar verder toch op de honger doet wachten. Maar de film toont wel dat de regisseur het nog niet verleerd heeft en we hopelijk nog een goeie film mogen verwachten in de toekomst.

Ik dacht een onderhoudende blockbuster te zien. Tony Scott, Denzel Washington, Gene Hackman, Zimmer, Viggo Mortensen, ... Toch niet de minsten namen. Maar het geheel is zeer mager en inspiratieloos. Over duikboten en nucleaire wapens is al zo veel verteld. Zelfs The spy who loved me met agent 007 is veel leuker om te zien dan. En de beklemmende sfeer van een Das Boot of zelfs een Below is hier niet aanwezig. Nergens spanning of echte actie. Het enige wat onderhouden lijkt, is de vete tussen Washingtonen Hackman, al is dat veel te weinig voor een volledige film.

Toch beter bij herziening dan verwacht. Deze 80's film ligt in de lijn van Gremlins of Tremors. Hard genoeg, wat flauwe humor erbij en slecht acteerwerk. Beetje cheesy, maar anderzijds een guilty pleasure. Het duurt ook even voor de critters in beeld komen en dat wekt toch wat spanning op. Ook de humor is niet slecht en passend bij dit genre. Jammer wel dat door het lage budget de critters zelf amper uit de verf komen. Misschien dat een reboot ook meer kan doen met de wezens.

Evengoed als het eerste deel dat misschien wat cheesy overkomt, maar toch een gezonde mengeling is van spanning en humor. Scott Grimes is geen goeie acteur gebleken met het ouder worden. Ook de bounty hunters zijn minder dreigend, maar de humor rond vooral Lee maakt wat goed. De Critters zelf komen beter uit de verf en nog meer in deze film is de vergelijking met de Gremlins niet ver te zoeken.

Een Balkan-versie van Louis De Funes, maar dan met meer party-gehalte. Wel even druk, wat voor een aparte humor zorgt. Veel slapstick dat er soms wat te dik op ligt. Maar de sfeer en de muziek maakt veel goed gelukkig. Dit is een film die volgens mij nog beter op z'n recht komt als ik hem eens terugkijk in de zomer met een goeie pint. Een feel-good film met zeker z'n goeie momenten.

Crocodile Dundee is zo'n film die fun is in het geheugen, maar als je die terug ziet de tand des tijds toch niet heeft overleefd. Vrij pover verhaal en de meeste grappen zijn vrij belegen. Het is een clichématige culturele blik op het verschil tussen een wilde Australiër en het drukke New York. Te bedenken dat dit genomineerd werd bij de Academy Awards voor Best Original Screenplay... Paul Hogan won zelfs een Golden Globe. De grappen met zijn mes blijven wel goed en ook de finale is leuk gedaan.

Het palmares van Paul Hogan en Linda Kozlowski blijft qua headlines ook maar beperkt tot de Crocodile Dundee franchise. Leuk om Reginal VelJohnson in een bijrolletje te zien, vooral bekend als sergant Al Powell in Die Hard 1 en 2.

The Croods is animatie volgens het boekje en verrast weinig. De film is een lege doos geworden die gelukkig hier en daar mooi wordt aangekleed. Af en toe een geslaagde grap en mooie beelden maken nog wel wat goed. En het is lang geleden dat ik nog zo gelachen heb met een Amerikaanse animatie sidekick als die luiaard. Geen topper dus, maar z'n goeie momenten en voor het doorsnee publiek waar deze film voor bedoeld is, zal het best wel genieten zijn.

Britney Spears is duidelijk geen actrice en kan beter blijven zingen. Niet moeilijk dat er na deze film geen grote filmrollen volgden. De film is duidelijk geschreven voor en deels over Britney Spears en zelfs dan toont de film weinig sfeer. Andere zanger/acteurs hebben al bewezen dat ze beiden kunnen, Britney duidelijk niet.

Met een verouderde trailer en meer besprekingen over de dood van Brandon Lee, zat ik niet te springen om deze film. Het leek me een cultfilm die om de verkeerde redenen bekend geworden is. Toch maar eens een kans gegeven. Het resultaat is een mix tussen Tim Burton (zonder het kitscherige), The Punisher en The Joker. Het is een sterke gothic wraakfilm geworden met voldoende humor en veel actie. Geen te lange introductie zoals je dat ziet bij veel Marvel of DC verfilmingen, maar meteen to the point. Zet er nog een passende soundtrack bij en je hebt een topfilm. Brandon Lee acteert alvast beter dan z'n vader. Ik had hem graag gezien als The Joker en sowieso in meerdere films. Maar helaas... Qua uitzicht is het een serieuzere Burton-versie, al wordt dat niet heel de film door op het zelfde niveau toegepast.

The Crow is een goeie film geworden die ook zonder de jammerlijke gebeurtenis met Lee ook een klassieker had kunnen (moeten) worden.

Best wel een leuke film met het bekende verhaal vertaald naar de 20e eeuw. Het heeft wel iets Shakespeariaans moet ik zeggen. Op het eerste zicht blijft het natuurlijk een tienerfilm, maar tussen de lijnen zit een goed onderhouden thriller met een stevig basis. Jammer dat het tussen de lijnen blijft en nooit echt openbreekt. Net te weinig spanning en te weinig emoties om er een grote film van te maken. Het is een goede smaakmaker, maar het eten zelf blijft uit. Een gemiste kans.

Toch altijd wat sceptisch als Disney weer een live-action versie van één van hun klassiekers los laat. Dit keer de prequel van 101 Dalmatiërs met een origin story over Cruella de Vil. En dat is raar maar waar één van hun betere films die we de laatste jaren van Disney te zien kregen.

De film wordt gedragen door Emma Stone in de titelrol die er een zeer boeiend personage van maakt. Bovendien heeft ze met Emma Thompson een waardige tegenspeler, wat voor een pittig duel zorgt. Zelfs de muziek die bestaat uit een verzameling oude nummers uit de jaren '60 en '70, past hier goed bij. De humor is niet slecht en zeker geschikt voor een wat ouder publiek. Ze maken gelukkig de fout niet van TE nostalgisch te zijn of TE kinderachtig te zijn. Het draait ook rond Cruella met de honden als leuke gimmick, maar ook niet meer.

Visueel is het een pareltje. Daar zorgt onze Belgische Nicolas Karakatsanis voor. Het is meer dan enkel chauvinisme. De man werkte ook al voor films als Rundskop, Welp, Le Fidèle en I, Tonya. Cruella is nog altijd een Disney-blockbuster, maar het is best wel mooi aangekleed. Zowel in het oude Londen als in de fashion.

Zeer goed geamuseerd. Een film waar meer tijd en liefde in gestoken is dan je bij dit soort films zou verwachten. Het zal bij een lucky shot zijn (de juiste mensen op de juiste plaats) voor Disney, maar hopelijk krijgen we dit niveau meer in de toekomst.

Of het zo is weet ik niet, maar de film heeft de sfeer van een tv-film. Niet helemaal slecht, maar het mist wat karakter. Crusoe mist ook enige uitstraling en komt soms wat apatisch over. Gelukkig kan de film nog steunen op het bekende verhaal, al is dit toch al veel beter verfilmd.

Wel een verrassende film... Ik had een film over het IRA verwacht, maar dat is slechts een setting. Uiteindelijk viel de film nogal mee, al lost het niet echt de verwachtingen die ik had. Veel wil ik niet echt kwijt over de film omdat het verrassingselement belangrijk is voor deze film. Enkel dat wie een IRA-film wil zien beter iets anders opzoekt...

De film begint zeer traag en heeft weinig inhoud. Een groot deel van de film is Connery gewoon onderweg, bezig zich te installeren in Cuba of kennis te maken met lokale personen. Een film die een ander effect zal hebben in de VS door hun relatie met Cuba, maar voor ons Europeanen niet voldoende is. De sfeerschepping is al beter weergegeven en dus niet genoeg om het magere verhaal te compenseren.

Connery kan zich ondanks het zwakke karakter nog wat handhaven, de rest van het acteerwerk is nergens opvallend. Het geheel kabbelt maar wat aan en schiet vrij laat in gang.

Cuban Fury doet wat hij moet doen en brengt een geslaagde mix van dans, humor en romantiek. Alles zit op een z'n plaats zodat dit een film wordt waar je van kan genieten, maar die door het gebrek van verrassing en echte salsa-peper nooit een klassieker zal worden. Maar ik heb gelachen, de muziek was goed en de romantiek was niet te melig. Ik ben al blij van nog eens wat entertainment te zien, want dat ontbrak toch wel bij al dat holle blockbustergeweld in 2014.

Zeer sterke thriller die alleen maar gedragen wordt door de acteerprestaties van de 6 mensen in de kubus. Het grootste deel van de scenes werd gefilmd op een set die zo groot was als 1 kubus, meer niet. De spanning in de film wordt hoofdzakelijk opgebouwd door de spanning tussen de personages. Een pluim dus voor de acteurs.

En zeer origineel, want je zal amper een film vinden waar je hem mee kan vergelijken...

Valt onder het fenomeen 'het boek is beter'. Ok, het is wel realistisch gefilmd. Geen superhond met mutantenkrachten. Wel een hondsdol beest dat een auto aanvalt. Maar mooi is het niet en een beetje meer spanning had wel gemogen. Het resultaat mag er wel zijn, maar de film is duidelijk gedateerd.

De insteek is een vervolg van de vorige film. Ook hier weer neemt de film zich soms iets te serieus. Dat werkt niet voor de Child's Play films. En laat dan aub Jennifer Tilly achterwege, want die past niet in deze stijl van film. Het idee van de meerdere Chucky's is wel goed. Het is telkens de vraag wie nu de echte Chucky was en ook bij sommige figuren vroeg je je af aan welke kant ze zaten. Het is best wel goed gedaan om de film in een psychiatrische instelling te laten afspelen. Gewoon openlijk zeggen sommige mensen dat ze Chucky gezien hebben, dat de pop leeft, en geen kat die hen gelooft omdat ze toch psychiatrische patiënten zijn.

Eens het bekend is dat er verschillende Chucky's zijn, wordt het overkill en komt Chucky niet echt meer tot z'n recht. Tilly is een vergissing en het verhaal van Andy wordt op het einde kortweg afgesloten. En het is ondertussen goed geweest met de soms overdreven Nica.

Een intrigerende film die je aandacht trekt en visueel best wel uitblinkt, maar dan helaas nooit echt een climax kent. De drie hoofdrolspelers zijn best wel goed en de muziek is leuk. Je zit met de gepaste ingrediënten en toch blijf je op je honger zitten. Jammer, want dit heeft best wel de potentie om een sterke film te worden.

De film doet heel de tijd denken aan andere films met soms gelijkaardige ideeën, ook al kan ik niet meteen zeggen welke titels dat zijn. Het kijkt dus als een goedgemaakte déja-vu. De moeite dus, maar toch lukt het niet om memorabel te worden.

Een weinig boeiende thriller met links naar het latere Funny Games. Al is een wraakfilm als dit niet nieuw. Alles is nogal standaard met een verhaal dat niet echt verrast en muziek die gewoon slecht is. Gelukkig is het hard genoeg in de moorden, zodat er toch nog iets te zien is. Maar doordat de personages niet echt iets betekenen, blijft de impact daar wel grotendeels weg.

Het regiedebuut van Gary Winick, die later nog Charlotte's Web zou maken. Je moet ergens beginnen zeker? De echte horror link voor de liefhebbers is hoofdactrice Kyle Richards die als negenjarige meespeelde in de klassieker Halloween.

Een intrigerende film met toch wel een goeie prestatie van Brad Pitt. Of hij idd een Oscar verdiende laat ik in het midden. Daarvoor ken ik de concurrentie van dat jaar nog niet echt. De scènes met Daisy in het ziekenbed zijn niet echt interessant en zijn een beetje jammer. Daar had meer in gezeten. Het leven van Benjamin Button is gelukkig wel interessant en blijft je boeien. Op zich is het natuurlijk een gewoon romantische drama, maar dan wel met een mooi verpakking. Een film waar ik in elk geval heb van genoten.

Chucky gaat terug richting horror en trekt de reeks weer wat recht. We zitten al aan een 6e deel van een horrorfranchise dat zelfs de bioscopen niet haalde, dus de verwachtingen waren niet zo hoog. De cast en het script is navenant het budget waarschijnlijk, maar de sfeer zit wel goed. Origineel met het hoofdpersonage in een rolstoel. De film is een house of horror geworden. Sfeer zit wel goed, maar eng is het al lang niet meer natuurlijk. Deze film zoekt nog naar de evenwicht tussen horror en humor, maar neemt zich soms weer iets te serieus. Brad Dourif in de rol van Chucky maakt gelukkig weer veel goed.

Ik ben niet zo'n grote fan van de Conjuring-franchise. Buiten de originele film is het nogal wisselend en teert het vooral op de schrikmomenten. Weliswaar goed gedaan, maar een film is meer dan dat. Bij The Curse of La Llorona wordt amper tijd genomen om iets op te bouwen en volgt de film het gekende traject met de gekende ingrediënten. Buiten wat shockmomenten is nergens boeiend. Sfeer is er al helemaal niet. Er mocht wel wat meer opbouw en suggestie zijn. Echt geen goeie film.

De film heeft iets sprookjesachtig met Oliver Reed als de boze wolf. Het verhaal is ook opgebouwd als een verhaaltje met een heel verloop om te verklaren hoe Leon op het einde ten onder zal gaan aan de vloek die hij vanaf zijn geboorte met zich meedraagt. Geen slecht idee, want wat je merkt bij veel andere weerwolfverfilmingen is dat het nooit echt goed een geweldige film wordt. Het komt altijd wel op één of andere manier wat knullig over, meestal te wijten aan de make-up of special effects die op het moment van de film misschien wel hot zijn, maar later al snel verouderen.

Ik ben niet zo vertrouwd met de Hammer-films, maar als die even kitcherig zijn als deze, zal dat niet meteen mijn smaak zijn. Qua verhaal valt dit nog wel te smaken, maar de aankleding is me soms wat te theatraal. Zelfs naar mijn filmsmaak. Misschien dat de oudere zwart-wit Wolf Man me beter zal liggen.

5 jaar na Scream 3 is Wes Craven terug met een film die we van hem gewend zijn. Zeker de moeite om te kijken, ook al is hij niet echt origineel. Maar de film is wel onderhoudend met enkele leuke wendingen: Jimmy die een homo blijkt te zijn, de hond die ook een weerwolf wordt, ....

Ik heb in elk geval genoten van de film.