Opinions

Een goed onderhouden actiefilm waar je toch een tijd mee gaat in de zoektocht naar de dader. Het is een rol op lijf van Liam Neeson die wel meer van dit soort actiefilms doet. Aangevuld met een leuke cast, ook al is het nergens echt speciaal qua acteerwerk. The Commuter is ook niet meer dan een actie blockbuster, en pretendeert ook nooit om meer te zijn. Veel van de dingen in de film hebben wel al wel eens gezien in andere actiefilms, maar het zit hier best goed. Wat spanning, de trein zorgt voor een vaart op de achtergrond, knokpartijen, typische oneliners, ... Soms moet het niet meer zijn.

Op 2 minuten na in de film Los amantes pasajeros, is het de eerste keer dat we Antonio Banderas en Penélope Cruz samen zien acteren. Het heeft lang geduurd voor beide topacteurs het scherm deelden. Competencia Oficial begint nogal traag en zet vooral de acteurs vooraan. Het is een zelfreflectie over de filmwereld en dan in het bijzonder de arthouse. Met de vraag wat dan kunst is, wat 'goed acteren' is en het wereldje van de film.

De film balanceert op de dunne koord, want dergelijke films lijken soms te braaf te zijn (de filmwereld houdt zelf de spiegel vast) of heeft net de filmwereld en minder de kijker als doel. Maar het is gelukkig meer dan dat. In de film gaat een rijke man een film financieren omdat die wil herdacht worden na zijn dood. Maar het mag ook een brug zijn, veel maakt dat niet uit want hij kent er toch niet veel van. Het wordt de verfilming van een boek, dat hij natuurlijk niet gelezen heeft, maar omdat de schrijver een nobelprijswinnaar is zal het wel goed zijn. Net als de keuze van de regisseur en de twee acteurs die vooral gekozen zijn vanwege hun naam en de prijzen die ze gewonnen hebben. Naast de verschillende knipogen (bvb Antonio Banderas' personage Felix heeft 5 Golden Globes gewonnen, terwijl Banderas op dit moment 5 nominaties bij de Golden Globes zonder winst heeft) is er ook de gelaagdheid van de film als er meerdere overeenkomsten zijn tussen de film zelf en de film in de film.

Competencia Oficial wordt nooit een grote film en ontplooit langzaam, maar het komt snel goed en fascineert op tijd de kijker. De drie hoofdacteurs zijn dan ook boeiend om te zien. Maar mij vielen ook direct de filmsets op die zorgen voor veel ademruimte en zo de acteurs naar voor brengen. Mooie beelden en shots met passende muziek. En het verhaal is gelukkig zoveel meer dan enkel twee uur filosoferen over de definitie van een goeie film.

Een biopic over een bekend iemand, vertolkt door een bekend iemand is altijd de gevarenzone opzoeken. Wat wil je vertellen uit dat leven, kloppen de feiten, ga je voor interpretatie of eerder een verhaal uit het leven met wat Hollywood-vrijheid. Bob Dylan is een muzikale legende en het is niet de eerste biopic of documentaire. Ook al blijft de man nog steeds wat een mysterie die tot de verbeelding werkt.

De film gaat naar de essentie. De periode tussen zijn ontdekking als folkzanger tot zijn overstap naar elektrisch spelen. Dylan keek altijd vooruit, dat is nu niet anders. Je zal bij zijn live optredens zelden oude nummers horen. En het belangrijkste bij Dylan zijn toch wel zijn teksten. En daar ligt gelukkig de focus op in deze film. Niet alleen de teksten, maar ook de impact die zijn muziek en teksten hadden. De reden waarom hij zo bekend werd en opviel tussen andere folkzangers.

Timothée Chalamet speelt een sterke Dylan en kan met overtuiging de film dragen. Het valt mee dat we weinig weten over Dylan als mens en je dus toch niet diep in het karakter kan gaan. Uiteraard zijn Woody Guthrie, Pete Seeger en Joan Baez ook present. De film werkt wel, de sfeer zit er goed in, is toegankelijk (maar kan hopelijk zo een groot publiek bereiken) en de aankleding is top. Vooral de aandacht voor zijn teksten en wat het effect was is een grote troef waarom deze film werkt. In de film I'm Not There werd briljant de keuze gemaakt om 6 acteurs een kant van Dylan te spelen, maar A Complete Unknown laat nog zoveel meer zien waarom Dylan een icoon was (en is).

Als horror of griezel is deze film echt slecht. Ofwel is het budget veel te klein geweest, ofwel was dit enkel een excuus om een softporno film te draaien en zo ook filmfans aan te trekken. En als softpornofilm werkt het überhaupt ook niet. Zogezegd functioneel naakt in andere films is een pak aantrekkelijker.

Put the bunny back in the box...!

Con Air was in de jaren '90 één van de actiefilms tussen titels als Face/Off, The Rock, Independence Day en Armageddon. Titels die velen onder guilty pleasures zouden steken. Con Air heeft eerlijk gezegd de tand des tijds weten overleven en is best wel entertainend. Het doet zelfs wat denken aan een film van The Expendables. Veel bekende namen die daar best in zouden passen. Met een aantal explosies waar Michael Bay veel van geleerd zal hebben en de nodige humor dat het genre zeker kan gebruiken. Veel meer hoef je hier niet over te schrijven, het is geen film die je helemaal moet fileren om te zeggen waarover het gaat. Dit is één brok actie. Hier en daar nog wat verder gaan of verrassen en je hebt een echte top actiefilm.

Ik heb het origineel niet gezien, voor mij is het dus nieuw. Een hoop mannen met een overschot aan testosteron die zorgen voor grootse gevechten. Het is nogal ruw en het verhaal is zeer mager. Maar het valt al bij al nog wel mee. De figuren lijken wel Mad Max versies van de Vikingen. En vooral sommige shots zijn mooi gedaan. Beter dan verwacht.

Bij aanvang lijkt het een luchtige komedie te zijn, maar de Franse weten hoe ze dit moeten aanpakken. In Hollywood zou de focus al zeer snel puur op de hoofdrolspelers liggen, terwijl de muziek in Le Concert gelukkig ook haar plaats krijgt. Omdat het net zo cruciaal is. Het is een feelgood film die je zeker met een goed gevoel achter laat. De film stopt dan ook op het juiste moment. Heerlijke film dit.

Een wat geforceerd drama dat blijkbaar goede bedoelingen had als je het verhaal volgt. Deels naar echte feiten met enkele echte cowboys uit Philadelphia trouwens. De film kan de juiste toon niet vinden en het lukt niet om echt diepgang te krijgen. Dat ligt vooral aan hoofdrolspeler Caleb McLaughlin die niet sterk genoeg is om de film te dragen. Met acteurs als Idris Elba en Lorraine Toussaint wordt veel goedgemaakt.

Concrete Cowboys is geen slechte film. Best wel gezellig met een mooi verhaal. Alleen blijf je wat op je honger zitten. Iets voor tussendoor dit.

Een film die al snel het vergelijk oproept met Le Trou op de eerste plaats. Een gevangenisfilm van een man in Nazi-Duitsland, maar het had evengoed eender welke oorlog kunnen zijn. De focus ligt immers compleet op de ontsnapping (lijkt me geen spoiler met zo'n titel, affiche en korte inhoud). Maar veel gevangenisfilms hebben al bewezen dat zoiets geen nadeel moet zijn. De maker heeft nochtans aandacht voor de gevangen. De soldaten komen niet echt herkenbaar in beeld en zijn daardoor vooral figuren en geen mensen.


De film begon mooi en boeiend met de man aan het raampje van de gevangenis en de 3 mannen die over en weer wandelden. Het had iets slepend met een tragisch tempo. Maar dan ligt de focus op de ontsnapping. Het is niet bepaald boeiend en mist de spanning en de dreiging die in Le Trou of andere gevangenisfilms meer naar voor komt. Ofwel ga je als maker daarvoor, dan krijg je Le Trou. Of je mikt meer op de gevangene als persoon en dan krijg je een film als Saul Fia.

Ietwat goeie actiefilm, waar je absoluut niet meer van moet verwachten. Deze film bevat enkel actie en dat is alles. M'n probeert er nog een moreel debat aan toe te voegen, maar dat wordt ook maar oppervlakkig uitgewerkt. Leuke rocksoundtrack, wat de film toch wat aangenamer maakt.

De gevechten zelf zijn wel eens leuk om te kijken, maar zeker niet spectaculair. Geen originele moorden, geen superhelden en je weet al van te voren welke figuren er langer zullen blijven leven dan de rest. Daar ook geen verrassingen dus. Film die je in de lijn kan zetten met films van Seagal of Van Damme. Vergelijkbare films als Running man en Battle Royale zijn daarin veel beter.

Ik hou niet van dit soort cinematografie. De overbelichting en de kleurenfilter maken het geheel lelijk en koud. Wat voor de ene creativiteit is, is voor mij een minder geslaagd experiment. Clooney drukt dan wel z'n stempel, het maakt de film er zeker niet beter op. De man is niet bepaald een goeie regisseur, hij zet de film wel naar z'n hand maar haalt niet alles uit de acteurs en krijgt geen vaart in de film. Je ziet hier zoveel grote namen passeren als cameo, acteurs of cast en dan nog lukt het niet echt om een boeiende film weer te geven. 't Zal mijn ding niet zijn zeker? Een misser helaas.

Een typische Disney film, maar Lindsay Lohan is geknipt voor die job. De film doet op zich niet veel bijzonder, maar het is een feel good film met kleurrijke figuren. Je blijft als kijker achter met een lach op je gezicht. Je merkt ook dat Lohan hier plezier heeft. Je moet wat houden van het genre, maar op zich is er niet veel mis met de film.

Filmpje in de stijl van The Italian Job of Ocean's Thirteen met een bende die een geniaal plan heeft uitgedoktert en dat dankzij het script ook tot een fantastisch einde komt. Deze film mist wel wat enige stijl en actie om echt te overtuigen. Edward Burns doet het eigenlijk niet slecht en ook de rest van de bende kan er door. Hoffman en Garcia spelen geforceerde karikaturen en zijn wat minder. Nochtans op het eerste zicht de grote namen in deze film. Alles is wel leuk om een keertje te zien, maar het had beter gekunnen. Andere regisseur die hier en daar de film bijvijst en dit kan een goeie blockbuster worden.

Ik had al enkele films gezien van Bernardo Bertolucci, maar dit is wel z'n beste film tot nu toe. Mooi gemaakt met een stijl die doet denken aan Jean-Pierre Melville. Maar ook Jacques Tati heeft zo'n mooi kleurenpalet. Mooier dan de meeste films over oorlogsjaren. Gezien de foto's toen zwart/wit waren, heb ik geen idee of deze aanpak een juist beeld geeft. Maar het is in elk geval mooi om te zien.

De film is een neo-noir met een dosis oorlog, politiek en thriller. Dit zal vooral werken als boek. Het verhaal komt dan ook minder uit de verf, en dat heeft deels ook te maken met het personage. Dat is nu eenmaal een man die mee heult met het beleid om zo wat kleurloos te worden en zijn eigen geschiedenis te doen vergeten. De film moet het dan ook niet echt van het verhaal hebben, maar de combinatie van de thematiek en de cinematografie, maken wel dat dit een pareltje is. De samenwerking van regisseur en cinematograaf in de latere werken heeft nooit hetzelfde resultaat.

Michael Crichton is een geweldige schrijver met verschillende bestsellers waaronder deze Congo. Grootste probleem bij Crichton is blijkbaar de juiste mensen te vinden om z'n boeken te kunnen verfilmen. Bij Westworld is dat nog gelukt, maar zijn verfilmingen in de jaren '90 halen het nooit van hun literaire versies: Jurassic Park mist de dreiging in de film, Rising sun is minder spannend, Sphere mist sfeer en ook Timeline slaagt er niet in om een topper te worden. Ook deze Congo is als boek ongelofelijk spannend en leuk om te lezen. In filmversie is dat niet zo het geval. Het acteerwerk en de special effects (of het ontbreken ervan) zijn nogal beschamend.

De horrorfilms doen het goed. Nadat veel films uit het genre met gore om de oren slagen gaat men terug naar de echte griezelfilms met veel meer suggestieve geluiden en scènes. Films als Mama of The Conjuring zorgen voor een sfeer waarbij je vol spanning zit als er iemand op een muur klopt om dan halvelings recht te springen.

The Conjuring is van de maker van Insidious en draait rond het koppel Ed en Loraine Warren als soort demonenjagers die onderzoeken doen naar geesten, exorcisme of demonen. Hun bekendste zaak is de al eerder verfilmde Amityville Horror. The Conjuring is een latere zaak en ook gebaseerd op waargebeurde feiten. Of die zo waar zijn is nog de vraag, maar het levert wel een leuk verhaal op. Ed Warren is al overleden trouwens, de echte Loraine Warren speelde een cameo in The Conjuring.

Deze film is niet bijster origineel en valt al snel terug op de gekende haunted house verhalen, in tegenstelling tot het mooiere Mama dat de film iets specialer geeft. Maar toch lukt het James Wan om een sterke sfeer te scheppen en een thema als exorcisme, geesten en verschijningen toch op een geloofwaardige manier neer te zetten zonder een karikatuur te worden van zichzelf. Er zijn beter en mooiere films in het genre, maar heeft voldoende spanning en sfeer om toch mee bij die beteren in het lijstje te mogen staan.

Dit is toch het donkerste gedeelte van de eerste 5 Planet of the ape-films. Een reeks die naast het idee van apen als 'superieur ras' boven mensen, wel meer filosofische onderwerpen aansnijdt en de kijker soms een spiegel voorhoudt. Dat is minder te zien in de latere reboot en remakes, die meer naar actie en avontuur mikten. Kwestie van aanpak. De film gaat verder na het vorige deel en draait rond Caesar die zijn intelligentie verborgen houdt, maar uiteindelijk toch de leiding neemt in het verzet van de tot slaaf gemaakte apen te bevrijden.

De reeks kende steeds minder budget en dat is jammer, want eigenlijk zijn het geen slechte films. Maar minder budget merk je wel. De film heeft z'n sterke momenten en is door de strijd met Caesar best wel interessant. Maar het had toch meer kunnen zijn met een groter budget als de originele Planet of the Apes. Eigenaardig, omdat elke film uit de reeks winst maakte. Schrik om te investeren in sequels?

Conquest of the planet of the apes is een goeie film geworden, maar helaas toch af en toe net iets te zwak. Geef deze film meer centen en het had één van de beste delen geweest. Beter dan deel 2 in elk geval.

Ik had geen flauw idee wat deze film mij kon bieden. Ik dacht eerder richting Le Meglio Gioventù en dat was mij niet zo bevallen. Wat is Le conseguenze dell'amore dan wel? Doet me denken aan films als Drive, Le Samouraï, Only God Forgives, Fa yeung nin wa en eigenlijk is het resultaat gewoon een eigen film geworden. Opvallend voor mij is dat dit één van de sterkste scores is in een film. Zonder woorden en met simpele maar effectieve beelden wordt dankzij die muziek een grote spanning en mysterie opgebouwd. Prachtig!

Het is een film die weinig lijkt te vertellen, maar juist zoveel te bieden heeft. En op het einde nog blijft nazinderen in gedachten om alle puzzelstukjes op hun plaats te leggen. Dat lukt enigszins, maar is zeker een film die nog blijft hangen. Een mooi pareltje!

Een goed onderhouden, maar anderzijds ook weinig creatieve Hollywood blockbuster. De zenuwachtige acteur Mel Gibson past wel in deze paranoiede figuur. Julia Roberts is gewoon Julia Roberts natuurlijk. Het verhaal is niet slecht en de film is leuk om te zien. Maar het wordt nergens een speciale film helaas.

Prachtige regie, montage, cinematografie en score. Om nog te zwijgen over de acteerprestaties van Weisz en Fiennes. En leuk ook om te zien dat de film niet te Amerikaans is geworden, maar een puur Britse film is. De film zweeft tussen een spannende thriller en een dramatische film over de problemen in Kenia. De film begint soms wat traag, maar komt gaandeweg sterk in een adembenemende vaart die je adem vast houdt tot het einde. Een aanrader die je zeker moet gezien hebben.

Een film die het niet meteen van spanning moet hebben, maar mij vooral doet denken aan Hellboy. Niet dat de stijl zo geheel hetzelfde is, maar gewoon de fantasie die de film kan bieden. Constantine is een wat aparte comic-verfilming en best wel een verfrissing tussen andere soms wat inwisselbare helden van Marvel en DC. Verwacht geen echte actie-film, maar één met voldoende sfeer en fantasie. Het is vooral Keanu Reeves die met alle aandacht kan lopen, Rachel Weisz heeft al beter gedaan, al loopt het wel goed naar het einde van de film. En op zich nog een prestatie dat Shia Lebouf hier niet zo irritant is als gewoonlijk. Het mocht hier en daar wat verder gaan. Benieuwd wat een regisseur als Guillermo del Toro hier van had gemaakt.

De film is dan wel 10 jaar oud, maar toch een pak beter dan ander comic-verfilmingen als Thor, Captain America en andere blockbusterkoek.

De film doet me vooral denken aan de Vlaamse serie Cordon niet zo lang geleden over een virus dat uitbreekt in Antwerpen waarop men een deel van de stad hermetisch afsluit. Met dokters die zoeken naar een vaccin, hysterie als er info naar buiten komt, een blogger die mensen opjut met complottheorieën, ... Zeer herkenbaar.

Voor deze film had ik wat gemengde gevoelens. Films rond dit onderwerp zijn meestal nogal sensationeel. Soms wel leuk, maar uiteindelijk ook niet meer dan dat. Contagion pakt het in elk geval geloofwaardig over. Los van de oorzaak kan je je wel afvragen wat het zou geven als een virus zoals in 1918 miljoenen slachtoffers zou maken. Maar dan in deze tijd, waarin wetenschap veel verder staat. De film wordt opgebouwd met enkele sterke acteurs die het soms wel goed doen. Kate Winslet was toch anders dan we gewoon waren en ook Laurence Fischburne en Marion Cotillard deden hun best. Gaandeweg gaat de aandacht vooral naar het virus en wordt toch wel vergeten dat er in het begin werd gekozen om enkele personages te volgen. Zo doende lopen veel van de verhaallijnen rond die figuren uit op een sisser.

Meteen het probleem van deze film die vooral goed is in het uitbreken van het virus en de gevolgen er van, maar dan niet echt weet waar dat allemaal naar toe leidt. Op zich niet onlogisch, maar daar heb ik als filmkijker niet veel aan. Niets mis met een open einde, maar dit is gewoon fade out...

Best wel te genieten en hier een score die toch wel wat te laag is dan het verdient. Maar geen topper, hoogstens in het genre van virusfilms.

Een B-film die rechtgetrokken wordt door Snipes. Wesley 'sniper' speelt hier niet z'n beste rol, maar doet het op zich niet slecht. Het verhaal doet veel denken aan Léon, maar de uitwerking is helemaal anders. Weinig verhaal zodat alles op de schouders valt van de acteurs en de dialogen, maar daar heb je toch een betere scriptschrijver en regisseur voor nodig. Globaal gezien een ontspannend filmpje, maar zal het volgende week al vergeten zijn. Iets voor een leuke avond, maar meer niet.

Het viel me al op dat de titel in het Spaans toch mooier is dan de vertaling. Volgens Google Translate wil het 'Tegenslag' zeggen, wat toch wel de lading dekt. Het lot van iemand die zich heeft vast gereden in de modder en alleen maar dieper geraakt.

Het is vooral een whodunnit thriller met een twist. Op zich is het niet zo bijzonder, maar het verhaal is wel interessant en ik bleef toch benieuwd naar het einde. Gaandeweg zie je misschien wel wat aankomen, maar het is toch mooi gedaan. De film neemt ook de tijd tussen de gebeurtenissen in het begin van de film en die uit de flashback. Om dan stap voor stap de puzzelstukjes in elkaar te leggen.

Contratiempo is een mooie warme Spaanse thriller. Het wordt nooit speciaal, maar is best wel goed gemaakt. Passende muziek, goeie acteurs, een boeiend script (voor dit genre toch) en visueel mooi aangekleed. Het geheel is een interessante goed gemaakte thriller geworden, zonder dat het echt speciaal wordt. Maar soms moet dat ook niet.

Een film die ik met plezier nog eens opzette nadat een vriendin die film/fotografie studeert me vroeg wat zo typisch Anton Corbijn is, en de link met Joy Division. Dat leverde zowel een fijne kijkbeurt op als een persoonlijke recensie. Ideaal om ook hier in een tekst te verweven.

Corbijn is op de eerste plaats een rockjournalist en fotograaf. Nog voor hij met film begon is hij dus vooral bezig met muziek en fotografie. Corbijn was een hevige Joy Division fan en maakte als fotograaf eind jaren '70 al foto's van de groep. Corbijn wil dus niet alleen de sfeer van toen weergeven, maar ook z'n eigen ervaringen. Weinig budget dus en vooral zwart/wit, maar ook gebaseerd op fotografie. Zo zie je veel scènes waar hij met een shot sfeer wil neerzetten en dat shot dan overkomt als een foto. Curtis die in z'n bed ligt, Curtis in de auto, ... Het verhaal zelf vult hij bijna later in en is van secundair belang.

Corbijn is ook en een fan van de muziek en als rockfotograaf heeft hij oog voor de band. Prachtig hoe hij de band in beeld brengt. Hij heeft er duidelijk oog voor. Andere regisseurs willen vooral hun eigen stijl brengen in films. Film is bij Corbijn eerder een logisch vervolg op z'n ervaringen in de muziekwereld. Hij maakte platenhoezen, fotoreportages, videoclips, ... alles om de sfeer van bands en artiesten vast te leggen in stilstaande of bewegende beelden.

Of het beeld van Ian Curtis geloofwaardig is, is een andere vraag die volgens mij alleen Curtis kon antwoorden. De enige kritiek die uitkwam bij de film was dan ook het beeld van Curtis dat te weinig van zijn pijn liet zien. Z'n ex-vrouw Debby was producer en de andere bandleden waren zeer tevreden over de film met vooral waardering voor de manier waarop Corbijn Joy Division in beeld bracht. Waar Corbijn wel in is de sfeer van z'n muziek, de band, de uitstraling van Curtis op een podium, ... Het gebruik van zwart/wit is dan ook voor een groot deel een manier om die sfeer weer te geven. En doordat hij dicht betrokken was bij de band eind jaren '70, is het beeld dat hij laat zien ook zeer geloofwaardig.

Control is trouwens ook de debuutfilm van Corbijn en je merkt dat dit een project is waar hij lang naar uitgekeken heeft. Hij heeft er z'n hele ervaring en ding in gestoken. Ondanks dat hij nadien ook nog goeie films gemaakt heeft, merk je nergens meer persoonlijk insteek en gedrevenheid (zelfs nog los van ervaring in filmmaken, budgetten of mogelijkheden) dan in Control.

Is Control dan een topfilm? Eigenlijk wel, al zijn er betere films. Ik mis in de film immers de 'echte' Ian Curtis. Daarmee doel ik op zijn persoonlijkheid, zijn motief, zijn gedachten, .. Corbijn geeft het beeld van Curtis en z'n band goed weer, maar kan ook niet binnendringen bij Curtis. En als je een film wil maken die vooral over een persoon gaat en niet enkel over de muziek, is dat een gemis. Maar desondanks een zeer sterke film. Al zal de liefde voor de muziek ook wel geholpen hebben.

Het leven van Gregory Peck, verteld door de man zelf. Dichterbij de acteur zal je niet geraken. Zijn acteerwerk is een liefde van verhalen vertellen en dat helpt wel als je zelf terugblikt op je eigen verleden. De film is niet bepaald creatief, vooral een vastlegging van enkele gesprekken en beelden, maar Gregory Peck maakt het zelf boeiend genoeg.

Zonder al veel weg te geven van de documentaire, mag je wel zeggen dat Gregory Peck een familieman was. Maar ook een professionele acteur wiens carrière nooit escaleerde, maar die altijd voorbereid aan een rol begon en veel toewijding gaf aan de films waarin hij meewerkte. Hij blikt ook terug op enkele films. En Peck kan goed vertellen, dus dat is enorm gezellig om te zien. Alsof de man in je huiskamer zit en uren kan blijven vertellen waarbij iedereen aan zijn lippen hangt. Met af en toe de nodige humor en respect voor zijn toeschouwers.

De film komt uit de documentaire reeks American Masters, een reeks documentaires van Amerikaanse cultuurmakers. Uit die reeks bvb komt ook The Doors: When You're Strange en Pearl Jam Twenty.

Ik ben niet echt een fan van Gene Hackman. De enige films waarin hij te doen was zijn The French Connection The Unforgiven. Zelfs in Bonnie & Clyde is hij geen aangename rol en speelt hij gelukkig niet de hoofdrol. Maar kom, de film is van Coppola, en dan wil ik de film wel een kans geven. Meer nog, dit is uit hetzelfde jaar als zijn film The Godfather II en The Great Gatsby en je merkt wel dat de meeste aandacht ging naar The Godfather II. Begrijpelijk heeft die film dan ook de Oscar weg gekaapt waar ook The Conversation een nominatie kreeg.

De film moet ongetwijfeld in zijn tijdsgeest gezien worden. 2 jaar na het Watergate schandaal met afluistering en het jaar dat Nixon daarvoor aftrad. Het thema afluisteren was hot op dat moment. Maar dat afluisteren heeft ook z'n nadelen. Zo is het als kijker verschrikkelijk om te luisteren naar die scherpe blipjes en machinale afluistergeluiden.

The Conversation komt bij mij verkeerd over. Ik verwachte ofwel een film noir in de stijl van Chinatown met een mystery. Of iets in de aard van Rear Window, maar dan niet met kijken naar de overburen maar afluisteren. Helaas draait het grotendeels rond de figuur van Gene Hackman. Op zich een leuk idee, maar Hackman is zo saai dat er van spanning of prachtig filmwerk niet veel te merken valt. Ik kreeg pas hoop bij de komst van Harrison Ford. En dat is ook niet meer dan een bijrol. Tegen het einde aan gaat het wel wat beter maar dan is het kalf alweer verdronken.

Ik weet niet waar het mis gegaan is. Stak Coppola te weinig animo in deze film door z'n overbezet jaar? Was Hackman niet de ideale figuur? Was het script te dubbelzinnig om één sterke richting uit te gaan? De film was bij mij in elk geval één uit een vergeten verleden en dat is zeker niet onterecht blijkbaar.

Jaren voor de Hollywoodschandalen van begin jaren '20 en de Hays Code rond jaren '30, zag je in de films nog onderwerpen die daarna jarenlang taboe zouden zijn. Zoals hier lachen met de doodstraf. Want ook al zijn er enkele dingen die nog wat herhaalt worden (eigen aan die tijd bij comedy) ligt het tempo bij veel films van Keaton vrij hoog. Op amper 20 minuten krijgen we zowel grappen rond golf en zit hij op een wip en een gauw in de cel waar hij dan nog meer beleeft. Het trio Keaton, Sybil Seely en Joe Roberts werkt best wel goed. En ook al is het niet zijn beste film, is het toch weer lachen.

Een parodie op het toenmalige Hollywood, meer is het niet. Als je niet vertrouwd bent met de sterren van de jaren '30 zal je hier niet veel aan hebben. Het voelt ook sterk gedateerd aan, een verschil meet de veel betere animatie uit de jaren '40.

Clint Eastwood in de hedendaagse tijd, New York in de 60's. Al blijft hij nog wel de cowboy die hij in de jaren '60 vooral speelde. Al komt het eerder over als een parodie dan als de missing link tussen zijn spaghetti westerns en de politiefilms als Dirty Harry. Eastwood speelt een weinig sympathieke agent uit Arizona. Het zorgt voor een wat aparte dynamiek waarbij de makers duidelijk de balans niet hebben gevonden. Weinig bijzonder verhaal, maar gelukkig nog door de vrij absurde aankleding niet helemaal vervelend.