Opinions

Een film die al snel het vergelijk oproept met Le Trou op de eerste plaats. Een gevangenisfilm van een man in Nazi-Duitsland, maar het had evengoed eender welke oorlog kunnen zijn. De focus ligt immers compleet op de ontsnapping (lijkt me geen spoiler met zo'n titel, affiche en korte inhoud). Maar veel gevangenisfilms hebben al bewezen dat zoiets geen nadeel moet zijn. De maker heeft nochtans aandacht voor de gevangen. De soldaten komen niet echt herkenbaar in beeld en zijn daardoor vooral figuren en geen mensen.


De film begon mooi en boeiend met de man aan het raampje van de gevangenis en de 3 mannen die over en weer wandelden. Het had iets slepend met een tragisch tempo. Maar dan ligt de focus op de ontsnapping. Het is niet bepaald boeiend en mist de spanning en de dreiging die in Le Trou of andere gevangenisfilms meer naar voor komt. Ofwel ga je als maker daarvoor, dan krijg je Le Trou. Of je mikt meer op de gevangene als persoon en dan krijg je een film als Saul Fia.

Ietwat goeie actiefilm, waar je absoluut niet meer van moet verwachten. Deze film bevat enkel actie en dat is alles. M'n probeert er nog een moreel debat aan toe te voegen, maar dat wordt ook maar oppervlakkig uitgewerkt. Leuke rocksoundtrack, wat de film toch wat aangenamer maakt.

De gevechten zelf zijn wel eens leuk om te kijken, maar zeker niet spectaculair. Geen originele moorden, geen superhelden en je weet al van te voren welke figuren er langer zullen blijven leven dan de rest. Daar ook geen verrassingen dus. Film die je in de lijn kan zetten met films van Seagal of Van Damme. Vergelijkbare films als Running man en Battle Royale zijn daarin veel beter.

Ik hou niet van dit soort cinematografie. De overbelichting en de kleurenfilter maken het geheel lelijk en koud. Wat voor de ene creativiteit is, is voor mij een minder geslaagd experiment. Clooney drukt dan wel z'n stempel, het maakt de film er zeker niet beter op. De man is niet bepaald een goeie regisseur, hij zet de film wel naar z'n hand maar haalt niet alles uit de acteurs en krijgt geen vaart in de film. Je ziet hier zoveel grote namen passeren als cameo, acteurs of cast en dan nog lukt het niet echt om een boeiende film weer te geven. 't Zal mijn ding niet zijn zeker? Een misser helaas.

Een typische Disney film, maar Lindsay Lohan is geknipt voor die job. De film doet op zich niet veel bijzonder, maar het is een feel good film met kleurrijke figuren. Je blijft als kijker achter met een lach op je gezicht. Je merkt ook dat Lohan hier plezier heeft. Je moet wat houden van het genre, maar op zich is er niet veel mis met de film.

Filmpje in de stijl van The Italian Job of Ocean's Thirteen met een bende die een geniaal plan heeft uitgedoktert en dat dankzij het script ook tot een fantastisch einde komt. Deze film mist wel wat enige stijl en actie om echt te overtuigen. Edward Burns doet het eigenlijk niet slecht en ook de rest van de bende kan er door. Hoffman en Garcia spelen geforceerde karikaturen en zijn wat minder. Nochtans op het eerste zicht de grote namen in deze film. Alles is wel leuk om een keertje te zien, maar het had beter gekunnen. Andere regisseur die hier en daar de film bijvijst en dit kan een goeie blockbuster worden.

Ik had al enkele films gezien van Bernardo Bertolucci, maar dit is wel z'n beste film tot nu toe. Mooi gemaakt met een stijl die doet denken aan Jean-Pierre Melville. Maar ook Jacques Tati heeft zo'n mooi kleurenpalet. Mooier dan de meeste films over oorlogsjaren. Gezien de foto's toen zwart/wit waren, heb ik geen idee of deze aanpak een juist beeld geeft. Maar het is in elk geval mooi om te zien.

De film is een neo-noir met een dosis oorlog, politiek en thriller. Dit zal vooral werken als boek. Het verhaal komt dan ook minder uit de verf, en dat heeft deels ook te maken met het personage. Dat is nu eenmaal een man die mee heult met het beleid om zo wat kleurloos te worden en zijn eigen geschiedenis te doen vergeten. De film moet het dan ook niet echt van het verhaal hebben, maar de combinatie van de thematiek en de cinematografie, maken wel dat dit een pareltje is. De samenwerking van regisseur en cinematograaf in de latere werken heeft nooit hetzelfde resultaat.

Michael Crichton is een geweldige schrijver met verschillende bestsellers waaronder deze Congo. Grootste probleem bij Crichton is blijkbaar de juiste mensen te vinden om z'n boeken te kunnen verfilmen. Bij Westworld is dat nog gelukt, maar zijn verfilmingen in de jaren '90 halen het nooit van hun literaire versies: Jurassic Park mist de dreiging in de film, Rising sun is minder spannend, Sphere mist sfeer en ook Timeline slaagt er niet in om een topper te worden. Ook deze Congo is als boek ongelofelijk spannend en leuk om te lezen. In filmversie is dat niet zo het geval. Het acteerwerk en de special effects (of het ontbreken ervan) zijn nogal beschamend.

De horrorfilms doen het goed. Nadat veel films uit het genre met gore om de oren slagen gaat men terug naar de echte griezelfilms met veel meer suggestieve geluiden en scènes. Films als Mama of The Conjuring zorgen voor een sfeer waarbij je vol spanning zit als er iemand op een muur klopt om dan halvelings recht te springen.

The Conjuring is van de maker van Insidious en draait rond het koppel Ed en Loraine Warren als soort demonenjagers die onderzoeken doen naar geesten, exorcisme of demonen. Hun bekendste zaak is de al eerder verfilmde Amityville Horror. The Conjuring is een latere zaak en ook gebaseerd op waargebeurde feiten. Of die zo waar zijn is nog de vraag, maar het levert wel een leuk verhaal op. Ed Warren is al overleden trouwens, de echte Loraine Warren speelde een cameo in The Conjuring.

Deze film is niet bijster origineel en valt al snel terug op de gekende haunted house verhalen, in tegenstelling tot het mooiere Mama dat de film iets specialer geeft. Maar toch lukt het James Wan om een sterke sfeer te scheppen en een thema als exorcisme, geesten en verschijningen toch op een geloofwaardige manier neer te zetten zonder een karikatuur te worden van zichzelf. Er zijn beter en mooiere films in het genre, maar heeft voldoende spanning en sfeer om toch mee bij die beteren in het lijstje te mogen staan.

Dit is toch het donkerste gedeelte van de eerste 5 Planet of the ape-films. Een reeks die naast het idee van apen als 'superieur ras' boven mensen, wel meer filosofische onderwerpen aansnijdt en de kijker soms een spiegel voorhoudt. Dat is minder te zien in de latere reboot en remakes, die meer naar actie en avontuur mikten. Kwestie van aanpak. De film gaat verder na het vorige deel en draait rond Caesar die zijn intelligentie verborgen houdt, maar uiteindelijk toch de leiding neemt in het verzet van de tot slaaf gemaakte apen te bevrijden.

De reeks kende steeds minder budget en dat is jammer, want eigenlijk zijn het geen slechte films. Maar minder budget merk je wel. De film heeft z'n sterke momenten en is door de strijd met Caesar best wel interessant. Maar het had toch meer kunnen zijn met een groter budget als de originele Planet of the Apes. Eigenaardig, omdat elke film uit de reeks winst maakte. Schrik om te investeren in sequels?

Conquest of the planet of the apes is een goeie film geworden, maar helaas toch af en toe net iets te zwak. Geef deze film meer centen en het had één van de beste delen geweest. Beter dan deel 2 in elk geval.

Ik had geen flauw idee wat deze film mij kon bieden. Ik dacht eerder richting Le Meglio Gioventù en dat was mij niet zo bevallen. Wat is Le conseguenze dell'amore dan wel? Doet me denken aan films als Drive, Le Samouraï, Only God Forgives, Fa yeung nin wa en eigenlijk is het resultaat gewoon een eigen film geworden. Opvallend voor mij is dat dit één van de sterkste scores is in een film. Zonder woorden en met simpele maar effectieve beelden wordt dankzij die muziek een grote spanning en mysterie opgebouwd. Prachtig!

Het is een film die weinig lijkt te vertellen, maar juist zoveel te bieden heeft. En op het einde nog blijft nazinderen in gedachten om alle puzzelstukjes op hun plaats te leggen. Dat lukt enigszins, maar is zeker een film die nog blijft hangen. Een mooi pareltje!

Een goed onderhouden, maar anderzijds ook weinig creatieve Hollywood blockbuster. De zenuwachtige acteur Mel Gibson past wel in deze paranoiede figuur. Julia Roberts is gewoon Julia Roberts natuurlijk. Het verhaal is niet slecht en de film is leuk om te zien. Maar het wordt nergens een speciale film helaas.

Prachtige regie, montage, cinematografie en score. Om nog te zwijgen over de acteerprestaties van Weisz en Fiennes. En leuk ook om te zien dat de film niet te Amerikaans is geworden, maar een puur Britse film is. De film zweeft tussen een spannende thriller en een dramatische film over de problemen in Kenia. De film begint soms wat traag, maar komt gaandeweg sterk in een adembenemende vaart die je adem vast houdt tot het einde. Een aanrader die je zeker moet gezien hebben.

Een film die het niet meteen van spanning moet hebben, maar mij vooral doet denken aan Hellboy. Niet dat de stijl zo geheel hetzelfde is, maar gewoon de fantasie die de film kan bieden. Constantine is een wat aparte comic-verfilming en best wel een verfrissing tussen andere soms wat inwisselbare helden van Marvel en DC. Verwacht geen echte actie-film, maar één met voldoende sfeer en fantasie. Het is vooral Keanu Reeves die met alle aandacht kan lopen, Rachel Weisz heeft al beter gedaan, al loopt het wel goed naar het einde van de film. En op zich nog een prestatie dat Shia Lebouf hier niet zo irritant is als gewoonlijk. Het mocht hier en daar wat verder gaan. Benieuwd wat een regisseur als Guillermo del Toro hier van had gemaakt.

De film is dan wel 10 jaar oud, maar toch een pak beter dan ander comic-verfilmingen als Thor, Captain America en andere blockbusterkoek.

De film doet me vooral denken aan de Vlaamse serie Cordon niet zo lang geleden over een virus dat uitbreekt in Antwerpen waarop men een deel van de stad hermetisch afsluit. Met dokters die zoeken naar een vaccin, hysterie als er info naar buiten komt, een blogger die mensen opjut met complottheorieën, ... Zeer herkenbaar.

Voor deze film had ik wat gemengde gevoelens. Films rond dit onderwerp zijn meestal nogal sensationeel. Soms wel leuk, maar uiteindelijk ook niet meer dan dat. Contagion pakt het in elk geval geloofwaardig over. Los van de oorzaak kan je je wel afvragen wat het zou geven als een virus zoals in 1918 miljoenen slachtoffers zou maken. Maar dan in deze tijd, waarin wetenschap veel verder staat. De film wordt opgebouwd met enkele sterke acteurs die het soms wel goed doen. Kate Winslet was toch anders dan we gewoon waren en ook Laurence Fischburne en Marion Cotillard deden hun best. Gaandeweg gaat de aandacht vooral naar het virus en wordt toch wel vergeten dat er in het begin werd gekozen om enkele personages te volgen. Zo doende lopen veel van de verhaallijnen rond die figuren uit op een sisser.

Meteen het probleem van deze film die vooral goed is in het uitbreken van het virus en de gevolgen er van, maar dan niet echt weet waar dat allemaal naar toe leidt. Op zich niet onlogisch, maar daar heb ik als filmkijker niet veel aan. Niets mis met een open einde, maar dit is gewoon fade out...

Best wel te genieten en hier een score die toch wel wat te laag is dan het verdient. Maar geen topper, hoogstens in het genre van virusfilms.

Een B-film die rechtgetrokken wordt door Snipes. Wesley 'sniper' speelt hier niet z'n beste rol, maar doet het op zich niet slecht. Het verhaal doet veel denken aan Léon, maar de uitwerking is helemaal anders. Weinig verhaal zodat alles op de schouders valt van de acteurs en de dialogen, maar daar heb je toch een betere scriptschrijver en regisseur voor nodig. Globaal gezien een ontspannend filmpje, maar zal het volgende week al vergeten zijn. Iets voor een leuke avond, maar meer niet.

Het viel me al op dat de titel in het Spaans toch mooier is dan de vertaling. Volgens Google Translate wil het 'Tegenslag' zeggen, wat toch wel de lading dekt. Het lot van iemand die zich heeft vast gereden in de modder en alleen maar dieper geraakt.

Het is vooral een whodunnit thriller met een twist. Op zich is het niet zo bijzonder, maar het verhaal is wel interessant en ik bleef toch benieuwd naar het einde. Gaandeweg zie je misschien wel wat aankomen, maar het is toch mooi gedaan. De film neemt ook de tijd tussen de gebeurtenissen in het begin van de film en die uit de flashback. Om dan stap voor stap de puzzelstukjes in elkaar te leggen.

Contratiempo is een mooie warme Spaanse thriller. Het wordt nooit speciaal, maar is best wel goed gemaakt. Passende muziek, goeie acteurs, een boeiend script (voor dit genre toch) en visueel mooi aangekleed. Het geheel is een interessante goed gemaakte thriller geworden, zonder dat het echt speciaal wordt. Maar soms moet dat ook niet.

Een film die ik met plezier nog eens opzette nadat een vriendin die film/fotografie studeert me vroeg wat zo typisch Anton Corbijn is, en de link met Joy Division. Dat leverde zowel een fijne kijkbeurt op als een persoonlijke recensie. Ideaal om ook hier in een tekst te verweven.

Corbijn is op de eerste plaats een rockjournalist en fotograaf. Nog voor hij met film begon is hij dus vooral bezig met muziek en fotografie. Corbijn was een hevige Joy Division fan en maakte als fotograaf eind jaren '70 al foto's van de groep. Corbijn wil dus niet alleen de sfeer van toen weergeven, maar ook z'n eigen ervaringen. Weinig budget dus en vooral zwart/wit, maar ook gebaseerd op fotografie. Zo zie je veel scènes waar hij met een shot sfeer wil neerzetten en dat shot dan overkomt als een foto. Curtis die in z'n bed ligt, Curtis in de auto, ... Het verhaal zelf vult hij bijna later in en is van secundair belang.

Corbijn is ook en een fan van de muziek en als rockfotograaf heeft hij oog voor de band. Prachtig hoe hij de band in beeld brengt. Hij heeft er duidelijk oog voor. Andere regisseurs willen vooral hun eigen stijl brengen in films. Film is bij Corbijn eerder een logisch vervolg op z'n ervaringen in de muziekwereld. Hij maakte platenhoezen, fotoreportages, videoclips, ... alles om de sfeer van bands en artiesten vast te leggen in stilstaande of bewegende beelden.

Of het beeld van Ian Curtis geloofwaardig is, is een andere vraag die volgens mij alleen Curtis kon antwoorden. De enige kritiek die uitkwam bij de film was dan ook het beeld van Curtis dat te weinig van zijn pijn liet zien. Z'n ex-vrouw Debby was producer en de andere bandleden waren zeer tevreden over de film met vooral waardering voor de manier waarop Corbijn Joy Division in beeld bracht. Waar Corbijn wel in is de sfeer van z'n muziek, de band, de uitstraling van Curtis op een podium, ... Het gebruik van zwart/wit is dan ook voor een groot deel een manier om die sfeer weer te geven. En doordat hij dicht betrokken was bij de band eind jaren '70, is het beeld dat hij laat zien ook zeer geloofwaardig.

Control is trouwens ook de debuutfilm van Corbijn en je merkt dat dit een project is waar hij lang naar uitgekeken heeft. Hij heeft er z'n hele ervaring en ding in gestoken. Ondanks dat hij nadien ook nog goeie films gemaakt heeft, merk je nergens meer persoonlijk insteek en gedrevenheid (zelfs nog los van ervaring in filmmaken, budgetten of mogelijkheden) dan in Control.

Is Control dan een topfilm? Eigenlijk wel, al zijn er betere films. Ik mis in de film immers de 'echte' Ian Curtis. Daarmee doel ik op zijn persoonlijkheid, zijn motief, zijn gedachten, .. Corbijn geeft het beeld van Curtis en z'n band goed weer, maar kan ook niet binnendringen bij Curtis. En als je een film wil maken die vooral over een persoon gaat en niet enkel over de muziek, is dat een gemis. Maar desondanks een zeer sterke film. Al zal de liefde voor de muziek ook wel geholpen hebben.

Het leven van Gregory Peck, verteld door de man zelf. Dichterbij de acteur zal je niet geraken. Zijn acteerwerk is een liefde van verhalen vertellen en dat helpt wel als je zelf terugblikt op je eigen verleden. De film is niet bepaald creatief, vooral een vastlegging van enkele gesprekken en beelden, maar Gregory Peck maakt het zelf boeiend genoeg.

Zonder al veel weg te geven van de documentaire, mag je wel zeggen dat Gregory Peck een familieman was. Maar ook een professionele acteur wiens carrière nooit escaleerde, maar die altijd voorbereid aan een rol begon en veel toewijding gaf aan de films waarin hij meewerkte. Hij blikt ook terug op enkele films. En Peck kan goed vertellen, dus dat is enorm gezellig om te zien. Alsof de man in je huiskamer zit en uren kan blijven vertellen waarbij iedereen aan zijn lippen hangt. Met af en toe de nodige humor en respect voor zijn toeschouwers.

De film komt uit de documentaire reeks American Masters, een reeks documentaires van Amerikaanse cultuurmakers. Uit die reeks bvb komt ook The Doors: When You're Strange en Pearl Jam Twenty.

Ik ben niet echt een fan van Gene Hackman. De enige films waarin hij te doen was zijn The French Connection The Unforgiven. Zelfs in Bonnie & Clyde is hij geen aangename rol en speelt hij gelukkig niet de hoofdrol. Maar kom, de film is van Coppola, en dan wil ik de film wel een kans geven. Meer nog, dit is uit hetzelfde jaar als zijn film The Godfather II en The Great Gatsby en je merkt wel dat de meeste aandacht ging naar The Godfather II. Begrijpelijk heeft die film dan ook de Oscar weg gekaapt waar ook The Conversation een nominatie kreeg.

De film moet ongetwijfeld in zijn tijdsgeest gezien worden. 2 jaar na het Watergate schandaal met afluistering en het jaar dat Nixon daarvoor aftrad. Het thema afluisteren was hot op dat moment. Maar dat afluisteren heeft ook z'n nadelen. Zo is het als kijker verschrikkelijk om te luisteren naar die scherpe blipjes en machinale afluistergeluiden.

The Conversation komt bij mij verkeerd over. Ik verwachte ofwel een film noir in de stijl van Chinatown met een mystery. Of iets in de aard van Rear Window, maar dan niet met kijken naar de overburen maar afluisteren. Helaas draait het grotendeels rond de figuur van Gene Hackman. Op zich een leuk idee, maar Hackman is zo saai dat er van spanning of prachtig filmwerk niet veel te merken valt. Ik kreeg pas hoop bij de komst van Harrison Ford. En dat is ook niet meer dan een bijrol. Tegen het einde aan gaat het wel wat beter maar dan is het kalf alweer verdronken.

Ik weet niet waar het mis gegaan is. Stak Coppola te weinig animo in deze film door z'n overbezet jaar? Was Hackman niet de ideale figuur? Was het script te dubbelzinnig om één sterke richting uit te gaan? De film was bij mij in elk geval één uit een vergeten verleden en dat is zeker niet onterecht blijkbaar.

Jaren voor de Hollywoodschandalen van begin jaren '20 en de Hays Code rond jaren '30, zag je in de films nog onderwerpen die daarna jarenlang taboe zouden zijn. Zoals hier lachen met de doodstraf. Want ook al zijn er enkele dingen die nog wat herhaalt worden (eigen aan die tijd bij comedy) ligt het tempo bij veel films van Keaton vrij hoog. Op amper 20 minuten krijgen we zowel grappen rond golf en zit hij op een wip en een gauw in de cel waar hij dan nog meer beleeft. Het trio Keaton, Sybil Seely en Joe Roberts werkt best wel goed. En ook al is het niet zijn beste film, is het toch weer lachen.

Een parodie op het toenmalige Hollywood, meer is het niet. Als je niet vertrouwd bent met de sterren van de jaren '30 zal je hier niet veel aan hebben. Het voelt ook sterk gedateerd aan, een verschil meet de veel betere animatie uit de jaren '40.

Overweldigende film. Dit is de eerste keer dat ik een film van Peter Greenaway zie en ik ben echt overtuigd van het talent van deze man. Anno 1989 komt hij met een prachtige mix tussen regisseurs als Jean-Pierre Jeunet en Lars Von Trier, als is het uiteindelijk gewoon Greenaway.

De film valt met de deur in huis en toont een hoop geschreeuw en drukdoenerij van Michael Gambon. Maar naast die opvallende figuur is het contrast eens zo groot van de stilzwijgende schrijver en de vrouw van de restauranteigenaar. Dit in samenwerking met de prachtige kleuren en de meezwepende muziek, zorgen voor mooi uitgekiemde beelden die je fascinerend laten kijken. De simpele setting die richting theater/dogmafilm neigt, past als gegoten in de richting die Greenaway met de film uit wil.

Is de film geweldig? Ja. Is hij perfect? Nee. Daarvoor is het begin iets te ongenuanceerd denk ik en kan ik me niet helemaal vinden in het einde. Maar gaandeweg de film heb ik wel met enorm veel plezier gekeken. Dit is echte cinema met in de eerste plaats complimenten voor de regisseur. Het plaatje past hier heel goed.

De rise & fall van een bokser op z'n Vlaams. Het verhaal van de Gentse Ismail Abdoul. Nabil Mallat speelt de titelrol en won (na een eerdere nominatie in 2015 voor Image) een Ensor voor Beste acteur. Hij trekt de film wel wat recht, want verder kabbelt het gewoon verder. Slecht is het niet, maar wel weinig boeiend.

Cool Hand Luke is één van de eerste grote gevangenisfilms. Voordien waren er wel een paar (Stalag 17, The great escape, Jailhouse Rock), maar die waren toch telkens met een ander uitgangspunt. Hier heb je ook gewoon gevangenen en bewakers en geen gevangen soldaten bvb in een Duits kamp. De figuren in deze film zijn heel goed weergegeven. Geen al te grote stereotypen (de kok, de dealer, de oude wijze man, de wachter met een peperkoeken hart, ...) maar gewoon gevangen.

De kracht van de film ligt in de sfeer die geweldig is. Paul Newman is zeer overtuigend als de man die op het randje van de samenleving leeft zonder toekomstperspectieven en niets vooruit plant. Hij ziet wel wat er komt, en als dat slecht uitdraait zal hij dan wel een oplossing zoeken. Cool Hand Luke is een naam die hij dan ook niet gestolen heeft. En hij laat zich dan ook niet dicteren in de cel door de bazen. Een man als Luke heeft geen bazen nodig zal dat met momenten ook duidelijk maken. Niet om te willen provoceren, maar wel omdat hij zich door dat 'gebaas' niet laat afschrikken om dingen te laten en te genieten van het leven.

De film is sowieso een fantastische rit om te volgen met enkele memorabele scènes: the bekende quote, de waker met z'n zonnebril, de ei-zwelgwedstrijd, het nummer 'plastic jesus' op z'n bed nadat z'n moeder overleden is, de sexy carwash, ... Dit is een film die ik zeker later nog een keer bekijk. Effe nagenieten zou ik zeggen.

Keaton deed toch al mooie dingen in deze film, het is wat meer dan taartengooien zoals Laurel & Hardy. Een korte charmante film, maar het grootste deel blijft het verouderde slapstick met de agenten die achter hem aanlopen. Ik mis de echte memorabele scènes uit zijn andere films. Voor die tijd zeer goed en denkelijk qua invloed op latere films, maar ondertussen wel sterk verouderd.

Ik hou wel van slam poetry als het goed gedaan is. En niet dat Cops and Robbers iets nieuws uit vindt, maar de combinatie van slam poetry met animatie is voor mij toch de eerste keer. Een variatie aan beelden om de woorden van het gedicht nog meer te ondersteunen. De basis is het gedicht dat weliswaar een aanklacht is tegen politiegeweld en discriminatie tegenover zwarte Amerikanen, maar het uit vooral de gevoelens er tegenover. De haat, de angst, de frustratie, de onmacht, ... De animatie zelf duurt iets meer dan 4 minuten en overtuigt van begin tot einde.

Tijd om deze film te herzien. Ed Harris is zeer sterk als Beethoven, hij geeft de componist weer als een man met z'n kuren maar ook zijn passie voor muziek. Zonder te ver daar in te gaan en een parodie te worden. Ik denk dat de makers met een figuur als Anna Holtz een figuur wilden creëren als Salieri in Amadeus. Zodat de componist waar de film omdraait niet het hoofdpersonage is, maar wel het hoofdonderwerp met het hoofdpersonage als getuigen en verteller. Maar Anna Holtz is niet zo interessant, enkel het feit Beethoven nu iemand heeft waar hij tegen kan praten over muziek. Wat hij anders waarschijnlijk gewoon tegen zichzelf deed in zijn hoofd. Maar Anna is niet de muze, maar echt het klankbord.

Copying Beethoven wil de componist als mens neerzetten, terwijl hij in Immortal Beloved eerder de eer lijkt te krijgen die hij als grote meester verdient. In Copying Beethoven komt dat minder aan bod, buiten misschien de voorstelling van de 9e symphonie. Helaas gaat de aandacht net te veel naar Anna Holtz, wat de aandacht te veel afleidt. Bovendien krijg je dan wel een beeld van Beethoven, maar minder van zijn muziek en carrière. Laat staan de rest van zijn leven.

De animimatiefilms van 2009 die ik bekijk gaan in stijgende lijn. Na het teleurstellende Up had ik wel genoten van Fantastic Mr Fox en nu nog meer van Coraline. Ben benieuwd voor Mary & Max.

De film is uiteraard gemaakt voor een 3D publiek, wat er soms dik opligt. Jammer eigenlijk dat een film dreigt ondergeschikt te worden aan de hype. Maar gelukkig is Coraline sterk genoeg om ondanks dat toch genietbaar te zijn. Wat me vooral opvalt is het verhaal. Geweldige fantasie van zowel het avontuur van Coraline als de wereld waarin ze verzeilt geraakt. Je moet er maar opkomen. Soms zelf vrij creepy. Ik kan me voorstellen dat bij sommige scènes de jongste kijkers met het 3D-brilletje nog eens op het al dan niet figuurlijk in hun broek doen.

Voor deze film is de animatiestijl wel geschikt. Elk verhaal heeft zo z'n stijl nodig denk ik. Beetje gedurfd zelfs voor dergelijke commerciële animatie zoals het spinnenweb of het einde van de fantasiewereld. Kleine dingen, maar 't geeft wat extra. Een film in elk geval die ik vast nog wel eens ga herzien.

Het verhaal is even vet als het lijk dat erin rondloopt. Maar Burton maakt gelukkig niet de fout om de film te lang te maken. Daardoor is het een aangename film geworden met de nodige grappen. Alhoewel je soms wel doorhebt dat Burton moest wringen om aan 76 minuten te komen. Ik geef hem toch 3 sterren nog omdat hij enorm mooi gemaakt is, knappe muziek en een toffe Burtonsfeer. Hierdoor is het toch nog een leuke film geworden.

Een halve ster, meer heb ik er niet voor over. Dit is niet alleen slecht, je ergert je zelfs aan de film.

En blijkbaar werd het een hit, want er kwam nog een TV-serie van die even ergerlijk is en overbodig.