Opinions

Een gangsterfilm van Coppola met een reeks bekende gezichten. Het lijkt wel een ideale formule, maar toch is deze film wat ondergesneeuwd. Een film uit 1984, het jaar van Once Upon a Time In America en een jaar na Scarface. Die films konden rekenen op Robert De Niro en Al Pacino terwijl The Cotton Club het (met alle respect) met Richard Gere moet doen.

De film zoekt ook een weg tussen een gangsterfilm en een sfeerbeeld van de jazzclub The Cotton Club waar historische figuren als Duke Ellington of Cab Calloway optraden en bekende sterren als Gloria Swanson en Fanny Brice kwamen. Enkele van die figuren komen ook voor in deze film. We krijgen dus harde klassieke gangsters en een culturele trip in het verleden met jazzlegendes uit de 20s en 30s. Het resultaat is niet altijd even sterk, maar heeft wel de nodige charme.

Veel scènes werken wel. De choreografieën van de dansers en muzikanten, de kornet van Richard Gere (die zelf speelt), maar ook harde scènes van de gangsters. En kijken naar de vele bekende gezichten als Nicolas Cage, Laurence Fishburne, Tom Waits, Jennifer Grey en meer.

De film is soms wat een rommeltje en lijkt een persiflages op het genre, maar kan genoeg boeien en heeft de nodige charme en muziek om het gezellig te houden.

De trailer van de film een dik jaar geleden, sprak mij enorm aan. Mooie beelden, even mooie cast en ik had nog wat hoop in Ridley Scott. De man die met zijn 2e film Alien mijn persoonlijke nr 1 maakte en ook nadien met titels als Blade Runner, Gladiator, Black Hawk Down en iets minder American Gangster bleef overtuigen. Maar dan is hij helemaal ontspoort. Robin Hood trok op niets, Prometheus was een gedrocht en ik had het eigenlijk moeten zien aankomen voor The Counselor.

De film oogt wel mooi en sommige acteurs doen het zeker niet slecht. Het is intrigerend om te kijken en nodigt ook weer niet uit om de film al vroegtijdig af te zetten. Na een uur bleef ik wel op mijn honger zitten en vooral bij scènes met Brad Pitt werd de sfeer er helemaal uitgezogen. Het is met Michael Fassbender in de hoofdrol dat het nog wat interessant was. Misschien ligt het aan het script? Al zijn er films met eens script van 1 A4-tje die boeiender zijn. De personages van Cruz, Diaz en Bardem zijn ook weer niet slecht. Maar er wordt enorm weinig meegedaan.

Dat levert een film op met enkele mooi, maar ook weer niet legendarische, scènes die naar meer smaken. Het is alsof je naar een film zit te kijken met net die verkeerde fragmenten om het verhaal te kunnen volgen of de hoogtepunten te kunnen zitten. Het kabbelt maar wat verder met hier en daar iets dat er uitspringt. Op het einde zit je met zoveel vraagtekens, maar dan wel niet in de goeie zin van een doorsnee open einde. Er zit te weinig dynamiek een film die anderzijds technisch er wel mag staan.

Het resultaat is een gemiddelde mooie film met meer saaie (niet per se slechte...) momenten en zonder echte climaxmomenten. Het einde is ook teleurstellend. Volgens mij een groot probleem met het script al had Ridley Scott er toch iets moois van kunnen maken. Ongelofelijk dat dit de man is achter Alien en Gladiator. Ondanks het handvol klassiekers is ook The Counselor het bewijs dat de man niet alleen verantwoordelijk is voor de goeie films in zijn palmares, maar dat hij toch telkens geluk heeft gehad met andere mensen van cast en crew die meewerkten aan de film. Die cast valt nog mee in The Counselor, maar wordt evengoed verkeerd uitgewerkt.

1954 was toch een topjaar voor Grace Kelly. Hitchcock kon haar strikken voor twee klassiekers met Dial M for Murder EN Rear Window. Omdat ze voor een andere studio werkte moest ze ook nog Green Fire maken, wat ze zelf haar slechtste film vond. En met William Holden zou ze ook nog The Bridges at Toko-Ri maken. Ik had de twee films van Hitchcock al gezien en dan was ik toch benieuwd waarom ze dan wel voor The Country Girl een Oscar kreeg, ipv een rol in die twee andere films. Al maakte Hollywood zich vooral druk dat Grace Kelly de Oscar won voor de gedoodverfde favoriet: Judy Garland in A star is born. Die had het beeldje bij wijze van spreken al in haar handen. In totaal zou de film maar liefst 7 Oscarnominaties krijgen met effectief een beeldje voor Grace Kelly en het script.

Prijzen zeggen niets, maar met zoveel nominaties kan het hopelijk toch ook niet slecht gaan? Of wel? De film begint nogal voorspelbaar en gedateerd. Bing Crosby die enkele nummers doet als half uitgedoofde acteur in een theater... Gaandeweg wordt het toch wel interessanter met vooral Grace Kelly die het interessant maakt als vrouw van een alcoholverslaafde acteur. En dan wordt het ook goed met Bing Crosby. Crosby was goed twee keer zo oud als Grace Kelly, maar door zijn ouderdom (en af en toe een nacht weinig slaap voor de opnames) speelt hij de rol van vergane acteur wel goed. De momenten met Crosby en Kelly zijn dan ook de moeite om te zien. William Holden is vooral de MC als het ware die het verhaal wat aan elkaar houdt. Visueel is het ook niet bijzonder en dan valt het snel op het verhaal en het acteerwerk. Dat niet heel de film het hoge niveau kan houden.

Crosby en Kelly zijn dan wel in vorm, het zijn ook geen gedurfde rollen natuurlijk. Crosby als acteur is quasi zichzelf. Bij de opnames van de film duurde het even voor hij kwam opdagen omdat hij bezig was met zijn looks en z'n haar. Alhoewel het net paste dat hij er ouder uit zag. Grace Kelly had niet alleen topjaar qua film, maar ze had blijkbaar tijdens de opnames van deze film (zo'n goeie 3 maanden) een affaire met vier mannen: Clark Gable (na de opnames van Mogamba), David Niven en ook haar twee tegenspelers hier: Bing Crosby en William Holden. Niet moeilijk dat ze na haar huwelijk weg werd gehouden uit Hollywood.

The Country Girl is zo'n typische film die het goed doet bij de Oscars met de nodige drama, de topsterren van het moment en voor die tijd nog een leuk musicalnummer erbij. Ik heb er best van genoten, maar je moet er van houden natuurlijk met de focus op verhaal en het oude theatrale acteerwerk. Maar het komt niet in de buurt van jaargenoten als Rear Window, Dial M for Murder, On the Waterfront, La Strada, Seven Samourai en Sabrina.

Danny Kaye toont weer wat hij kan en is één van de betere komische acteurs. De film heeft een mooi mix van avontuur, humor en romantiek. De aanwezigheid van andere topacteurs als Glynis Johns en Basil Rathbone zorgen ervoor dat het geen onemanshow wordt van Kaye. Lansbury is zeker op jonge leeftijd niet mijn favoriete actrice geweest, maar ze irriteert gelukkig niet.

De film straalt weer de Hollywoodwarmte uit van Technicolor, wat ze van mij in recente films nog eens mogen gebruiken. Sommige hedendaagse films komen nogal koud over. Kwestie van smaak zeker?

Ik heb me in elk geval goed geamuseerd, tegen alle verwachting in. Veel musicals uit de jaren '50 staan niet echt bekend als topfilms en zijn de liedjes bekender dan de film. Maar dit is een komische avonturenfilm met enkele liedjes op de juiste momenten. Dit smaakt naar meer.

De tagline van de film is "THE MOST BRILLIANT MUSICAL OF OUR TIME!". Als je nu terugblikt lijkt dat wel wat overdreven, maar anno 1944 was het wel een populaire musical. Maar de film komt uit hetzelfde jaar als Meet me in St. Louis wat toch als bioscoopervaring een pak grootser is.

Cover Girl houdt het klein, maar schittert in die eenvoud eens zo hard. Een romantisch verhaal met de nodige dromen en hoop. Liefde versus ambitie. De muzikale acts spelen zich vooral af op het theaterpodium in plaats van de grote balzalen uit de jaren '30. Het is wat meer volks, de oorlog wordt af en toe genoemd. Dit zal meer herkenbaarheid geven bij de kijker dan grootse choreografieën met dure kledij en liters champagne. Rita Hayworth was sowieso zeer geliefd (denk aan haar poster in Shawshank Redemption) en was zelfs pin-up girl voor de soldaten in WO II.

De nummers blijven niet hangen, het verhaal is nog onderschikt en visueel blijft het mooi maar eenvoudig. Veel wordt goedgemaakt door cast en crew die zonder twijfel hun vak kennen. Rita Hayworth en Gene Kelly stralen op het podium, de bijrollen zijn kleurrijk en de muziek mag dan wel niet zo blijven hangen, het klinkt allemaal wel goed. Een feel-good film waar de liefhebbers van zullen houden. Voor de doorsnee filmliefhebber zal het wat minder bekoren, maar ik wordt hier als musical-fan best wel vrolijk van.

Nog net kijkbaar, maar echt wel een tv-film niveau. Niet veel diepgang, vrij langdradig en karakters zonder al te veel inhoud. Niet echt een aanrader. 2*

Het idee is niet slecht natuurlijk. Western met een ander genre levert altijd wel aparte films op, helaas meestal niet geslaagd. Western/Martial Arts: Shangai Noon, Western/SF: Wild Wild West, Western/Komedie/Musical: Blazing Saddles. En dan nu met Aliens.

Daniel Craig doet het niet slecht als cowboy. Dergelijke machorollen staan hem wel goed. En met Olivia Wilde als mooie dame van dienst is ook prachtig. Deels leuk is Harrison Ford die niet meteen een glansrol speelt, maar wel een rol die je normaal zou verwachten van Jon Voight of Gene Hackman. De rest loopt er helemaal verloren bij. Niet per se irritant slecht, maar gewoon als een kip zonder kop. En dat ligt meestal aan de rolverdeling. In het begin krijg je het kleurrijke figuur Percy waar kortelings niets meer mee gedaan wordt. Net als de mannen van de roversbende. Te veel figuren op een waar uiteindelijk niets mee gedaan wordt.

Idee A is goed: geef alle figuren uit de cowboyfilms (indianen, outlaws, dorpsfiguren, ...) een gemeenschappelijke vijand zodat ze samen moeten werken. Idee B is minder: de reden waarom die aliens überhaupt naar hier komen en hoe ze het in hemelsnaam met simpele geweren en pijl & boog moeten redden. Daardoor gaat de film van de hak op de tak om toch zoveel mogelijk aan bod te laten komen.

Het eindresultaat is een miskleun, wat jammer is omdat er op zich wel potentie in zit. Maar een pover script en een slechte regisseur maken helaas veel kapot.

De film is nogal voorspelbaar en weinig verrassend. Maar de sfeer zit wel goed en ik hou wel van de soundtrack. Bovendien is Piper Perabo goed gecast hier en de combinatie met John Goodman lukt wel. Adam Garcia is dan weer miscast, maar dat wordt goed gemaakt door een stel mooie vrouwen die dansen op de toog. Zolang ze er niet afvallen is dat toch leuk om naar te kijken.

Geweldig verfilmd. De eerste keer dat bij een actiefilm waar het hoofdpersonage vol adrenaline zit, de montage dat nog eens extra benadrukt, zodat je die adrenaline de hele tijd meevoelt. Originele leuke en droge humor die soms aangenaam absurd uitdraait. Wel jammer van de muziek zoals ik hier al meer gelezen heb. Die hinkt wat achter en is niet altijd goed gekozen. Soms hadden er snellere nummers mogen zijn die de scène qua tempo konden volgen.

Jason Statham zit wel goed in z'n rol en is aangenaam om te zien spelen. Hij past zowel bij de actie als bij de droge humor die we meer van hem gewoon zijn in films met de acteur. En voor een keer is hij niet de coole guy die je beter met rust laat, voor hij kwaad wordt (zie bvb The Transporter). Zeer vernieuwende actiefilm die misschien wel door de montage enkele traditionele kijkers afschrikt, maar eigenlijk net verfrissend is en je meesleurt in een rollway van pure actie en letterlijk adrenaline.

Deze film zit in het zelfde schuitje als z'n voorganger met opnieuw een hoop stevige actie. Sommige scènes zijn wel vertaalde copy's van deel 1, wat het verrassingselement doet afnemen. Wel jammer. Maar Statham is weer op dreef en als actiefilm is dit best te genieten.

De film blijft me doen twijfelen over het oordeel. Het heeft enkele zeer sterke stukken en het is mooi gemaakt. Maar evengoed zit het te vol met personages waarvan een deel niet echt werkt. Bovendien wordt zo amper de tijd genomen om iets op te bouwen en deftig uit te werken. Daar zit wel het gevaar in. Door de film zo vol te steken heb je meer kans op mooie scènes. Maar evengoed kom je saaie stukken tegen.

Het blijft wel een mooie film, maar het komt wat geforceerd over. Ik mis de subtiliteit hier om echt van belang te zijn. Gewoon een goeie film, meer niet.

Wat je van zo'n film kan verwachten en dan nog goed gedaan ook nog. Het blijft over het algemeen wel donker, maar de film kent de nodige sfeer en schrikmomenten. Buiten dat het soms iets te donker is, zit het visueel wel goed. Gewoonlijk worden die beesten verprutst bij het lage budget door lelijke poppen of slechte CGI. Maar dat valt nog best goed mee. We krijgen ook niet te veel domme zijlijntjes om het bloed extra te laten spatten van domme mensen. Het is er deels bij, maar ook daar blijft het vrij sfeervol en spannend. En ze zijn zo slim op dit maar anderhalf uur te laten duren. Meer is ook niet nodig. Het is een winstgevende film geworden, dus misschien zit hier wel een vervolg in.

Tja, het enige leuke aan dergelijke films is de sarcastische humor of de manier waarop de besmette mensen om het leven komen. Of je moet natuurlijk echt origineel uit de hoek komen om op te vallen tussen zombie/geïnfecteerden films. Deze film is niet slecht gemaakt en ik zie zowel Mitchell als Olyphant graag aan het werk. Maar bijzonder veel houdt de film ook weer niet in. Af en toe leuke ideeën, maar nergens echt memorabel. Eentje voor tussendoor dit, maar meer niet.

Ik had hier hetzelfde probleem als bij The Wrestler (om ook maar het vergelijk te maken). In tegenstelling tot Black Swan (nu we toch vergelijken) gaan Crazy Heart en The Wrestler, meer over een man die heel z'n leven heeft gegeven voor een bepaalde passie, daar fysiek de gevolgen van draagt, en dan tot het besef komt dat hij niets anders kan en het te laat is om andere belangrijke zaken een plaats te geven in z'n leven. Black Swan ging vooral over de doorgedreven passie van iemand die meer eist dan goed is voor een mens, wat op korte termijn z'n gevolgen heeft.

Crazy heart is op één vlak wel leuker dan The Wrestler. Ik ben meer geïnteresseerd in muziek dan in worstelen. Daarmee is dan ook alles gezegd, want meer is er ook niet echt te zien in de film. De film draait rond Jeff Bridges natuurlijk, maar alle andere karakters verdwijnen gewoon in het niet en zijn er voor het decor. Niet moeiljk dat Bridges dan bijzonder opvalt hier. Want zo overtuigend was hij ook weer niet om absoluut die Oscar te hebben verdiend. Het gebrek aan sterke tegenspeler is hier wel jammer en zorgt ervoor dat het personage niet goed uit de verf komt. Ofwel moest Bridges maar meer kleur geven aan Bad Blake.

De sfeer is vooral te danken aan de muziek. Wel mooie muziek, maar het blijft een kwestie van smaak. En ik kan ook niet zeggen dat ik overdonderd ben. Ik veronderstel dat het laatste nummer de Oscar gewonnen heeft, voor mij sprong er niet echt een boven de rest uit.

Conclusie is dat ik niet het gevoel had dat ik mijn tijd had verspilt met deze film te bekijken, maar daar is dan ook veel mee gezegd. De topper die ik had verwacht is het niet geworden.

Tja, wat moet je met deze film... Anno 1987 was dit uiteraard zeer progressief. Niet alleen het thema, maar ook de combinatie met de toen zeer jonge Geert Hunaerts. Toch is dit allemaal nogal langdradig voor een film van bijna drie uur. Ik lees hier dat het laatste deel (van wat uiteindelijk een verweven trilogie geworden is) origineel een kortfilm was. Kwalitatief is dat ook het beste deel van de film. Al zal vooral het eerste deel qua controverse langer bijblijven. Dat is ook het meest luchtige, terwijl de delen daarna vrij donker zijn. De delen zijn ook te verschillend van elkaar om er echt een geheel in te vinden.

Josse De Pauw acteert zeer goed hier en trekt de film naar omhoog. De randfiguren doen het wat minder, en dat doet de film niet echt goed. Geert Hunaerts doet nog wel z'n best, maar op dat ogenblik is hij ook niet echt een hoofdpersonage. De scènes worden getrokken door Michael Pas.

Crazy Love is een mooie film geworden die best korter mocht. En in plaats van het kortverhaal te verlengen had dit echt herschreven moeten worden tot een lang verhaal. Ik mis een geheel. En de toestand van Harry in het 2e deel is wat surrealistisch. Het komt wel voor, maar het maakt dat dit deel ook verschilt van de 2 andere.

En toffe muziek natuurlijk.

Een zeer licht verhaal met de nodige clichés, maar de charme werkt af en toe wel. Het is zeker niet de beste film van de castleden, maar ze passen hier wel in. Een romcom die nog best te genieten is met wat misverstanden en toevalligheden die als een puzzel in elkaar passen. Veel had ik er niet verwacht, maar het viel al bij al nog mee.

Een film uit de reeks van de Universal-monsters. Met dat verschil wel dat er in deze film meer aandacht gaat naar de mensen dan naar het monster. In tegenstelling tot The Mummy, Frankenstein en The invisible man. Julie Adams is anders niet slecht hier. Wat de creature wel goed maakt is het kostuum dat er beter uitziet dan verwacht. Het blijft een b-film uit de jaren '50, maar ik had erger verwacht. Dit komt uit een tijd dat weerwolven, vampiers en andere monsters er eerder lachwekkend dan schrikwekkend uit zagen. Onder water komt hij beter tot z'n recht. Die onderwaterscènes zijn trouwens de moeite. Daar is het jammer dat er geen kleur is in de film.

De film is leuk op zich met een monster dat terecht in het rijtje van de Universal-monsters mag staan. Maar net dat beetje meer mist om ook op hetzelfde niveau als z'n medemonsters gezet te mogen worden. Een remake lijkt me dan ook al bij voorbaat gedoemd.

Doorsnee horrorfilm met een bloedarmoede aan originaliteit. Op zich valt de sfeer wel mee, maar het ontbreekt de film aan ofwel originele situaties, humor (oneliners of zo), echte actie of variatie. De film is niet echt slecht en heeft toch ergens een soort van spanning kunnen opbouwen. Maar niet genoeg om er een sterke film van te maken. Leuk om een keer te zien, maar geen must. 2 sterren.

Een Woody Allen film dat toch wel sterke rollen ontbreekt. Allen is niet echt de hoofdrol en toch valt hij nog het meeste op in de film. De humor van de bekende acteur komt niet altijd tot z'n recht en je blijft wat verveeld soms op je tandvlees zitten. Hier had meer in gezeten. Het verhaal dat bestaat uit een doorlopend tweeluik had best korter gemogen. Het einde maakt nog wel wat goed, maar dat is te laat...

De film draait alvast in België. David Cronenberg komt weer met een nieuwe film. Dat is op zich al goed nieuws natuurlijk. Dan komen er berichten die de aandacht opwekken met een 6 minuten staande ovatie in Cannes (al zag ik een collage van nieuwsberichten met wel meer ovaties uit Cannes, die mensen doen dat daar standaard heel graag) en berichten van mensen die de zaal verlieten omdat ze het niet meer konden aanzien.

Cronenberg heeft in elk geval een boeiende cast bij elkaar met Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Die laatste liet weten dat ze niet goed wist waarover de film ging. Laat het een troost zijn dat ik het ook niet helemaal weet na de film gezien te hebben. Maar dat moet volgens mij niet helemaal bij een film van Cronenberg. Vooral Mortensen en Seydoux zijn in vorm en je merkt ook wel de stempel van Cronenberg. Een verandering tussen de blockbusters en de eerder dramatische arthouse. De film zorgt af en toe voor een ongemakkelijke sfeer, al is het niet om de zaal te verlaten gelukkig.

Ik moet wel zeggen dat de cinematografie niet zo overdonderend is. Jammer, want de setting van Cronenberg is wel de moeite en komt volgens mij niet helemaal uit de verf. De film is sowieso fascinerend en met dank aan de hoofdpersonage toch de moeite. Het is niet de beste Cronenberg, maar het is een Cronenberg.

Een tweede keer tegen de steen gestoten. In een dvd-box van Crimi-clowns zaten de 3 seizoenen en deze film. Niet de eerste film die een kortere versie was van het tweede seizoen. 'Uitschot' is dan weer een beknopte versie van het 3e seizoen. En ook hier weer geen meerwaarde om er een film van te maken. Het laat wat verhaallijnen liggen om het in een kortere tijd te laten passen. Als serie werkt dit toch beter. De zwarte humor is weer even goed en ook de cast zit op z'n plaats. Leuk 3e seizoen, maar voor een film verwachtte ik toch meer.

Ik heb de series en de films op volgorde gezien. En dan zijn die films eigenlijk overbodig. De films zijn gemonteerde seizoenen of de tv-reeks is een uitbreiding van de film, hoe je het wil zien. De serie is best wel leuk en werkt ook goed als film. Luc Wyns wil met de film een breder publiek trekken, maar een echte meerwaarde heeft de film niet. Dat is op zich niet slecht als je een goeie reeks hebt, maar als alleenstaande film verwachtte ik toch meer.

De film is wel origineel qua insteek met de camerabeelden (toch in Vlaanderen) en de zwarte humor is best wel leuk. Een passende, maar ook weer niet originele, cast zorgt voor geweldige momenten. Legendarisch wordt het niet bepaald, maar hier kan ik wel van genieten. Maar de series hadden voldoende geweest.

Een typische Guillermo del Toro. Gelukkig maar, want met het slechte Pacific Rim dacht ik dat de man z'n talent was verloren. Crimson Peak is weer het gothic sprookje in een stijl die minder belegen is dan Tim Burton. De film straalt warmte en magie uit. De setting is geweldig, de sfeer is even passend. Helaas moet de man werken met toch wel een wat mager script. En de cast doet haar best maar is niet meteen opvallend. De vouwen gaan nog, maar de mannen zijn vrij onopvallend.

Resultaat is een mooie magische film die vooral het oog streelt, maar verder toch op de honger doet wachten. Maar de film toont wel dat de regisseur het nog niet verleerd heeft en we hopelijk nog een goeie film mogen verwachten in de toekomst.

Ik dacht een onderhoudende blockbuster te zien. Tony Scott, Denzel Washington, Gene Hackman, Zimmer, Viggo Mortensen, ... Toch niet de minsten namen. Maar het geheel is zeer mager en inspiratieloos. Over duikboten en nucleaire wapens is al zo veel verteld. Zelfs The spy who loved me met agent 007 is veel leuker om te zien dan. En de beklemmende sfeer van een Das Boot of zelfs een Below is hier niet aanwezig. Nergens spanning of echte actie. Het enige wat onderhouden lijkt, is de vete tussen Washingtonen Hackman, al is dat veel te weinig voor een volledige film.

Toch beter bij herziening dan verwacht. Deze 80's film ligt in de lijn van Gremlins of Tremors. Hard genoeg, wat flauwe humor erbij en slecht acteerwerk. Beetje cheesy, maar anderzijds een guilty pleasure. Het duurt ook even voor de critters in beeld komen en dat wekt toch wat spanning op. Ook de humor is niet slecht en passend bij dit genre. Jammer wel dat door het lage budget de critters zelf amper uit de verf komen. Misschien dat een reboot ook meer kan doen met de wezens.

Evengoed als het eerste deel dat misschien wat cheesy overkomt, maar toch een gezonde mengeling is van spanning en humor. Scott Grimes is geen goeie acteur gebleken met het ouder worden. Ook de bounty hunters zijn minder dreigend, maar de humor rond vooral Lee maakt wat goed. De Critters zelf komen beter uit de verf en nog meer in deze film is de vergelijking met de Gremlins niet ver te zoeken.

Een Balkan-versie van Louis De Funes, maar dan met meer party-gehalte. Wel even druk, wat voor een aparte humor zorgt. Veel slapstick dat er soms wat te dik op ligt. Maar de sfeer en de muziek maakt veel goed gelukkig. Dit is een film die volgens mij nog beter op z'n recht komt als ik hem eens terugkijk in de zomer met een goeie pint. Een feel-good film met zeker z'n goeie momenten.

Crocodile Dundee is zo'n film die fun is in het geheugen, maar als je die terug ziet de tand des tijds toch niet heeft overleefd. Vrij pover verhaal en de meeste grappen zijn vrij belegen. Het is een clichématige culturele blik op het verschil tussen een wilde Australiër en het drukke New York. Te bedenken dat dit genomineerd werd bij de Academy Awards voor Best Original Screenplay... Paul Hogan won zelfs een Golden Globe. De grappen met zijn mes blijven wel goed en ook de finale is leuk gedaan.

Het palmares van Paul Hogan en Linda Kozlowski blijft qua headlines ook maar beperkt tot de Crocodile Dundee franchise. Leuk om Reginal VelJohnson in een bijrolletje te zien, vooral bekend als sergant Al Powell in Die Hard 1 en 2.

The Croods is animatie volgens het boekje en verrast weinig. De film is een lege doos geworden die gelukkig hier en daar mooi wordt aangekleed. Af en toe een geslaagde grap en mooie beelden maken nog wel wat goed. En het is lang geleden dat ik nog zo gelachen heb met een Amerikaanse animatie sidekick als die luiaard. Geen topper dus, maar z'n goeie momenten en voor het doorsnee publiek waar deze film voor bedoeld is, zal het best wel genieten zijn.

Britney Spears is duidelijk geen actrice en kan beter blijven zingen. Niet moeilijk dat er na deze film geen grote filmrollen volgden. De film is duidelijk geschreven voor en deels over Britney Spears en zelfs dan toont de film weinig sfeer. Andere zanger/acteurs hebben al bewezen dat ze beiden kunnen, Britney duidelijk niet.