Opinions

Sterk acteerwerk van James Franco en ook DeNiro doet het niet slecht. Maar toch is er weinig boeiends aan deze film. Dit is zo'n typische Vitayafilm (de Vlaamse mensen hier zullen wel weten wat ik er mee bedoel) die net boven het gemiddelde stijgt dankzij het acteerwerk. Verder weinig over te vertellen eigenlijk omdat de film ook niet meer dan dat is. Leuk om een keer te zien, maar dat is het dan ook.

City Girl is een stukje filmmagie. Een stomme film die een klein pareltje brengt. Geen grootse cinematografie of uitgebreid verhaal, maar Murnau weet van iets kleins, iets heel mooi te maken. Ik was geboeid door de relatie tussen Lem en Kate. En hoe de verhouding met de vader en werkers zou verlopen. Ik verbaasde mezelf hierover, omdat de film verder niets speciaal te bieden heeft. Maar het fascineert in haar kleinheid. Misschien een wat vergeten klassieker, maar eentje waar ik enorm van genoten heb. Lag me beter dan Sunrise trouwens, dat ik misschien wel eens een herkansing moet geven.

Een film met een verhaal dat van John Grisham zou kunnen zijn, maar dan in het gemeentehuis ipv de rechtbank. Goeie acteurs die hun best doen, maar te leiden hebben aan een beperkt script en mager verhaal. Die acteurs maken veel goed, maar kunnen toch maar nipt de film redden. In elk geval een film voor een leuke avond om van te genieten, maar ik denk niet dat ik binnen enkele maanden nog weet waarover hij juist ging...

M'n 4e Chaplin film en toch iets minder (andere die ik gezien heb zijn Great Dictator, Modern Times en Gold Rush) Je merkt wel dat Chaplin veel in handen heeft. De film lijkt een gewone slapstick, maar de grappen zijn perfect gechoreografeerd. Ik mis wel de charme van Gold Rush. Chaplin kan veel, maar zit vast in het genre waar hij juist goed in is: de stomme film. Bij Gold Rush (en vermoedelijk ook The Kid gaat dat nog) maar hier wordt het nogal een druk gedoe. Opvolger Modern Times is dan ook een enorme stap vooruit in mijn ogen. Daarin gaat hij een stijl aan die visueel veel verder staat en ook qua muziek en sfeer beter past in het plaatje. Een trend die hij later verder zet met Great Dictator.

Maar de humor werkt wel en de grotere scènes (restaurant, boksmatch, conversaties met de dronken miljonair) zijn goed in elkaar gestoken. Af en toe is het wel wat te druk en gewoon het feit dat je weet wat Chaplin nog allemaal kan blijf je wel wat op je honger zitten.

Dat democratie geen evidentie is, zien we helaas in veel landen. En het idee van een burgeroorlog in het westen is wel boeiend (hopelijk blijft het bij een idee natuurlijk). Civil War bekijkt die oorlog ook niet als een gevecht tussen good guys en bad guys, maar vanuit de blik van een oorlogsfotograaf. Waarbij het bijna onmogelijk blijkt te zijn om objectief te blijven als je er middenin zit. We zien beelden die vooral in andere landen te zien is, maar nu in een mogelijk toekomstige Amerika.

De makers van Civil War hebben niet de intentie om de vinger te wijzen naar een bepaalde partij in het Amerikaanse conflict, maar wil aantonen dat in een oorlog alleen maar verliezers zijn. Zelfs bij hen die geen partij willen kiezen. Omdat anderen je dan wel in een partij dwingen en te kiezen. Meegaan of ten onder gaan, er is geen tussenweg. Die realistische blik en het verhaal is best wel confronterend. Visueel valt het nogal mee, maar het geheel blijft wel zeer boeiend. En leuk om Kirsten Dunst nog eens te zien in een sterke passende rol.

Uit de doorbraakjaren van Marilyn Monroe die hier een bijrol speelt. Al is het Barbara Stanwyck die de lead speelt en 30 jaar later een Oscar won voor haar carrière. Clash by Night won geen prijzen (of nominaties). Al is het ook niet slecht. Wat verouderd, een typische Hollywoodverfilming van een toneelstuk. In de handen van een ervaren cast en crew, waaronder Stanwyck en Monroe natuurlijk, maar ook regisseur Fritz Lang. Een romantisch drama over een vrouw die met zichzelf in de knoop ligt tussen standvastigheid en een warme thuis enerzijds, en het onzekere maar wel meer avontuurlijke en sexy leven anderzijds. De twee vrouwen stelen de show met sterke karakters. Stanwyck is draagt de film, maar het is Monroe die zorgt voor het evenwicht en de film mee hoger tilt. Zelfs in deze kleine rol, schittert ze toch maar als onderschatte actrice. En je merkt het ook als ze in het verhaal een tijd niet in beeld komt. Verder geen slechte film, maar meer wordt het ook niet.

Een film als dit valt of staat met de speciale effecten. En die zijn helaas zeer slecht. Er zit genoeg potentie in de film nochtans. Leuk verhaal (beter script om de verhaallijnen te schikken mag wel), goeie cast, interessante figuren en veel spektakel. Maar het werkt niet en alles doet enorm fout en verouderd aan. Ik hoop dat de remake beter is, want deze film slaat de bal echt wel mis.

De film begint wel goed en het verhaal blijft nogal dicht bij de mythe rond Perseus. De strijdtocht van de halfgod is in elk geval boeiender dan the trilogie van Lord of the Ring. Maar gaandeweg verliest de film zichzelf in de effecten. De goden zijn kitscherig neergezet en de personages zijn niet zo echt boeiend voor mythologische figuren. Misschien willen ze ook teveel tegelijkertijd meegeven. Hier had wel meer ingezeten want sommige figuren werden dankzij die overvloed van effecten dan weer wel mooi gedaan. Denk aan Pegasus of de schorpioenen. Geef dit in de handen van iemand met meer fantasie (denk aan Guilermo del Toro of zo) en een paar acteurs met meer charisma en het kan nog wat worden.

Deze horrorfilm maakt geen geheim dat het inspiratie haalde bij andere horrorfilms. Denk aan Evil Dead (wordt zelfs genoemd), Midsommar, The Ritual en vele andere films uit het genre. Op zich maakt dat ook niet uit, zolang de film zelf maar goed zit. Het blijft een kleine film met een wat doorsnee cast, maar de sfeer zit best wel goed. Er wordt tijd genomen, de filter is best wel mooi en je voelt al dat de film meer is dan zomaar herhaling van de gekende zaken. Vraag is dus hoe het verder uitdraait. Een classic zal het zelf niet worden, maar het is best wel een goeie film.

De debuutfilm van Eva Cools, niet te verwarren met de gelijknamige Duitse film Cleo (2019) uit hetzelfde jaar. Eva Cools won eerder al een prijs met haar script, maar het was nog wachten tot de verfilming kon beginnen. De film teert dan ook niet op grote namen, al zijn de acteurs ook niet onbekend of onervaren. Anna Franziska Jaeger debuteerde als hoofdrol in My Queen Karo (2009) naast Matthias Schoenaerts. Ondertussen toch wel gegroeid (letterlijk en figuurlijk) en bijgestaan door enkele goeie acteurs. Zo zien we vooral Roy Aernouts en Natalie Broods als wat bekendere Vlaamse acteurs. Maar ook de schitterende Brusselse actrice Yolande Moreau en opkomend talent Martha Canga Antonio uit Black.

Het onderwerp is niet zo bijzonder origineel, maar Eva Cools slaagt erin om de soms onvermijdelijke clichés toch de nodige nuance te geven zodat het zeer eenvoudige verhaaltje menselijk wordt. De eenvoud van deze film is zowel een troef als een rem (een vloek wil ik het niet noemen). Het ambieert ook niet om groots te worden. Eva Cools heeft haar start in elk geval genomen. Echt opvallen deed de film niet, wat ik wel kan begrijpen. Maar het laat toch zien dat we met talentvolle jonge cineasten zitten in België. En ik hoop zeker nog een volgende film van haar te zien.

Ik hou wel van die Europese art cinema uit de jaren '60. Een wereld van jonge snobs die genieten van cultuur en filosofie. Niet al die films zijn even geslaagd natuurlijk, maar veel films hebben toch iets gezellig luchtig met boeiende dialogen. Cléo de 5 à 7 is mijn eerste Agnès Varda en meteen een mooie introductie.

We volgen Cléo door Parijs en ze is er van overtuigd dat ze gaat sterven. Als we haar volgen is ze op zoek naar zichzelf, naar wat belangrijk is. Een mix van bijgeloof, angst, negeren, liefde en twijfel... En ze ontmoet verschillende mensen die allemaal anders reageren op haar situatie. Tot ze uiteindelijk de uitslag krijgt en alle twijfel weg lijkt te vallen omdat ze dan beter weet waar ze staat.

De film slaagt er in om te zweven van personage naar personage, door als een getuige het hoofdpersonage Cléo te volgen. Er zit vaart in de film en toch is het nooit gehaast. Een film vol leven dat niet alleen Cléo en haar passanten lijkt te volgen, maar er in slaagt om ook verschillende thema's er in te verweven van feminisme tot de oorlog in Algerije. Elk beeld is mooi geschoten in zwart/wit. De camera volgt haar ook niet gewoon, maar weet telkens de juiste plek te vinden om de scène in beeld te brengen. Vanuit verschillende perspectieven, soms ook onrechtstreeks door ramen of via spiegels.

Varda is er in geslaagd om te experimenteren in de film, zonder dat het een geforceerde kunstgreep geworden is. Ondanks alle aandacht naar de camera, de dialogen, de verschillende figuren, ... blijft Cléo nog steeds centraal staan als een prachtige vrouw met al haar levensvragen.

Een klassieker met een dubbel gevoel. Actrice Claudette Colbert kan de film perfect dragen en steelt de show als Cleopatra. Regisseur Cecil B. DeMille kent dit genre vrij goed en maakt er een epische film van. Tegelijk is het nogal cliché en voelt de film al snel verouderd aan. We zijn ondertussen een paar jaar verder en dit is een film die duidelijk verbeterd is met de jaren. Het kan nog grootser, met meer drama, beter acteerwerk en historische iets correcter. En zonder Colbert in deze film en het feit dat Cleopatra wel bekend is, had dit in de vergeethoek geraakt.

Ik had een tijdje geleden de reeks Rome gezien, zodat ik qua verhaal en personages al vertrouwd was. Niet dat Cleopatra moeilijk te volgen is, de film neemt er immers 4 uur de tijd voor om alles uit de doeken te doen. En levert twee grote delen op. Cleopatra in de machtstrijd met Caesar waarbij alles rond politiek draait en Cleopatra met Antonius waar de motieven eerder van romantische aard zijn.

De film is op zich wel leuk om zien. Het is een groots epos geworden met machtige massa scènes. Niet moeilijk dat scènes zoals de intrede van Cleopatra in Rome, de mooiste zijn uit de film. Maar verder hapert er wel wat aan de film. 4 uur is zeer lang, de helft van de tijd is het eerder een praatbarak en ik mis de nodige sfeer. Tegenwoordig zijn we wel meer gewend in films over Egypte, Rome of Griekenland (denk aan de reeksen Rome en Spartacus of de films 300, Alexander, Troy, Gladiator). Ondanks de heldhaftigheid van de romeinen en het feit dat de meeste personages in de film militairen zijn, is dit op de eerste plaats een romantische film. Liz Taylor is niet slecht in haar rol van Cleopatra, maar ik vond de versie van Lyndsey Marshal in de reeks Rome toch boeiender.

Resultaat is dat Cleopatra een mooie, bombastische maar helaas iets te lange en wat gedateerde film geworden is. Zelfs naar mijn filmnormen, waar het theatrale gerust aanwezig mag zijn, was dit een lange en soms minder boeiend rit.

Dit moet wel de Plan 9 from outer space film zijn onder de komedies. Ik kende Kevin Smith enkel via Dogma (met daarin de typetjes Jay & Silent Bob) en Zack and Miri Make a Porno. Smith heeft dus duidelijk een talent voor humor. Maar hier is hij nog niet zover en wisselen goeie grappen en slechte probeersels elkaar nog af. Bovendien zijn de hoofdpersonages vrij irritant en is de setting wel zeer triestig. Af en toe is er nog hoop en kan ik me voorstellen dat de man achter deze film later beter werk heeft afgeleverd. Maar dit is nog onervarenheid met af en toe een leuke grap. Meer niet.

Een filmpje in de stijl van Family man, Bruce Almighty en Christmas Carol. Sandler valt in dit filmpje nogal mee en het geheel is eigenlijk best wel aangenaam om te bekijken. Wel wat simpel uitgewerkt en niet echt origineel. Toch zijn er voldoende grappen die een glimlach deden ontstaan met running gags als die hond met de eend en de verwaande buurjongen. Een gemiddelde komedie, maar dat is tegenwoordig met al die kinderlijke humor in 40 year old virgin, scary movie 4, little man en andere gedrochten best wel een verademing. Heb er niet echt spijt van.

Niet het eerste boek van Grisham dat verfilmd wordt en als je deze dan achter de vorige verfilmingen The Firm en The Pelican Brief zet, is dit toch een stap achteruit. Veel minder van verhaal en veel van de figuren zijn nogal karikaturaal. Susan Sarandon valt eigenlijk nog best mee. Het joch is een pak minder en Tommy Lee Jones, die toch als grote naam naar voor wordt geschoven ondanks z'n bijrol, is niet echt veel soeps. Verder weinig echte spanning. Nogal raar om zo'n hoop advocaten quasi machteloos te zien vechten tegen een kind. Zeker als de ouders (de moeder dan toch) niet de persoon is die als woordvoerder opkomt maar een advocate die als pro deo opkomt. Klinkt allemaal mooi, maar soms is het toch wat vergezocht. Het boek is beter en heeft veel meer te bieden. Er zit meer in dit verhaal, maar de film geraakt niet voorbij het gemiddelde.

Een typische 'expendables' actiefilm, maar wel één van de betere. Memorabel wordt het nooit, dit genre hangt same met clichés, maar het kan genoeg entertainen. Met de nodige actie en een iets beter acteerwerk dan in gelijkaardige films. Het resultaat is een fijne popcorn actiefilm met een betere Stallone dan normaal.

Film herzien want dit bleef gewoon nazinderen. Ik ben wel wat vertrouwd (vanuit de zijlijn) met dansers en het is dan ook mooi om te zien hoe ze vol passie alles geven. Voor velen in een wereld waarin dans centraal staat en ze daarvoor alles willen opgeven. Maar ook een kunstbeleving waarin veel persoonlijke uiting zit die niet met woorden mee te geven is. Dat heb je ook bij andere kunstvormen als beeldende kunst, maar bij dans is dat toch vooral extrovert.

Eens de drugs haar effect heeft, zien we delen van dat dansen terug, maar nu is dat zonder gecontroleerde passie. Het is niet zomaar weergeven wat de danser wil, maar eerder een uiting van instincten. Waarmee het verschil tussen de roes van het dansen en de roes van drugs duidelijk wordt. Zowel het dansen als de dansers onder drugs, zijn als het waren een rollercoaster. Toch zie je duidelijk een verschil in de trip die ze maken.

Visueel is dit heerlijk om zien. Prachtige choreografie in het begin waarbij je snel ziet dat topdansers aan het werk zijn. Vol passie met een eigen insteek en in het begin dankzij de choreografie toch ook een geheel. Dat is ook de bedoeling, want ze werken zogezegd aan een nieuw project. Dat verandert als het feestje begint in de film en de dansers ook meer vrij werden gelaten zodat het individueler wordt. Onder invloed van drugs lijkt het nog een 3e manier van dansen. Het filmen volgt ook dat traject, de camera lijkt mee onder invloed van drugs te zijn.

Veel respect voor de acteurs die niet snel zullen schitteren met grote dialogen, maar hier wel alles geven. Gaspar Noé doet waar hij goed in is. De film blijft ook nu weer nazinderen, zeer indrukwekkende film. Dit is niet bepaald de gezellige popcornfilm, maar daar is ander materiaal voor.

Op het einde stond er bij de aftiteling 'naar een toneelstuk' wat meteen men vermoeden deed bevestigen. De stijl en het script zijn erg toneelmatig, maar dat hoeft niet per se slecht te zijn. Knap geacteerd trouwens met pittige dialogen. Soms heb je wel het gevoel dat het nergens naar toe blijkt te gaan, maar het weergeven van de emoties en de onderlinge spanningen maakt veel goed. Een film met een lach en een traan. Eén van de betere Nederlandse films die ik al gezien heb.

Wat gedateerde humor me het bekende trio van old Disney: Mickey, Donald en Goofy. Je ziet hier ook de typische humor van Disney uit die tijd met animatiebeelden op de maat van de muziek. Er zijn betere kortfilms uit de Disneystal. Slecht is het niet, maar sommige grappen zijn wat langdradig en het blijft ook maar een opeenhoping van gags.

Simpel verhaal van een man die probeert ergens op tijd te geraken. Het geluk van deze film was om niet te vervallen in slapstick, maar wel in gewone komedie. John Cleese is hier (zoals blijkbaar al eerder gezegd in de reacties) niet op z'n best, maar de film loopt wel lekker zodat je een leuke komedie krijgt.

Doet wat denken aan Extraction (2020) al is deze Close toch beter met minder testosteron en wat ruwer. Noomi Rapace is bad ass als bodyguard van dienst. De toon is al gezet als Zoe niet blij is met haar nieuwe bodyguard en haar even uitdaagt. Waarop Sam (Rapace) haar antwoorden geeft die samengevat 'whatever' zeggen.

Vrij spannende film op zich ook wel, omdat je niet meteen door hebt waar het kwaad vandaan komt. Niet dat er zoveel opties zijn in een film als dit, maar dat beetje twijfel doet de film wel goed. Verder is het een spannend kat en muis spel met de nodige actiemomenten. Veel beter dan de poster doet denken. (Lelijke poster trouwens waarin Rapace te hard gefotoshopt is)

4 jaar na Girl komt Lukas Dhont opnieuw met een indrukwekkende film. In België lijkt het wat op de films van de broers Dardenne, al blijft het wel een Dhont film. Ik wist van de film op voorhand (buiten de uitgebreide laudatio) dat het ging over de innige vriendschap tussen twee jonge jongens. De film ontplooit zich net als de bloemen op de plantage van de ouders van Leo hoe twee vrienden omgaan met de relatie tussen beiden in een coming of age verhaal. We krijgen gaandeweg een serieuze krop in de keel te slikken en je blijft aan het scherm gekluisterd om uiteindelijk met de nodige emoties de zaal te verlaten. Dhont is er opnieuw in geslaagd om een geweldige film af te leveren waarin hij alles uit de acteurs kan halen. Close is zijn reputatie absoluut waard en is één van de beste films van het jaar.

Een jaar na de geweldige blockbuster Jaws, kiest Spielberg opnieuw voor sensatie en Richard Dreyfuss mag ook terug mee spelen. De film heeft ongetwijfeld haar invloed op latere films en series. Van The X-Files tot Arrival. En samen met Star Wars zorgde het voor een SF hype waardoor zelfs James Bond met Moonraker de ruimte in trok.

Ik kan me voorstellen dat de film eind jaren '70 best wel indruk maakte. Maar met de jaren heeft dit de tand des tijds niet helemaal doorstaan. In tegenstelling tot Jaws is er minder suggestie en de effecten van toen werk niet altijd meer. De settings zijn wel mooi, maar ook niet overweldigend. En Dreyfuss zit zeker niet op het niveau van Jaws. Het is ook vrij lang allemaal met weinig charme in het verhaal.

Wat wel blijft hangen is het muzikale motief van 5 noten. Dat zit nog het meest in de herinneringen van de filmgeschiedenis. Op zich niet bijzonder, maar wel effectief. John Williams is altijd goed in zijn job.

Ik ben niet echt een liefhebber van dergelijke filosofische films, maar je weet maar nooit. Deze mozaïekfilm (door tijd dan) zorgt voor een grootse aanpak. De film is dan ook meer dan de doorsnee blockbuster. Het is vooral uitkijken naar de acteurs die verschillende rollen spelen in deze film (altijd leuk om zien), waar de ene beter is dan de andere. Sommige acteurs doen het de ene keer goed om dan weer in een typetje te hervallen. Andere acteurs kunnen de variatie beter aan. Ook de montage tussen de tijden is van verschillende niveau. Ik had daar toch wat meer creativiteit verwacht. Om de link tussen de verhaallijnen te versterken. Want nu vallen de puzzelstukjes pas aan het einde van het verhaal in elkaar. En dat is te lang voor zo'n lange film.

Langs de andere kant ben ik wel blij dat ik tot het einde ben blijven kijken (al is dat op zich niet verwonderlijk als ik een film bekijk). Waar het eerst stoort door de verwarrende verhaallijnen en soms de nogal onsamenhangende dialogen, komt de sfeer gaandeweg wel goed. Iets korter en wat dynamischer had wel gemogen. Maar zeker geen slechte film.

Een eenvoudig verhaal op het eerste zicht, dat vooral wordt gebracht met dialogen. Je moet er wel van houden, maar die dialogen zijn best interessant. Het verhaal ontplooit zich in enkele vragen rond acteerwerk en kunst. Binoche als Maria Enders die veel van zichzelf steekt in een rol. Het wordt dan een uitdaging als je in een stuk speelt waarin ze de tegenspeler wordt van het karakter dat ze vroeger heeft gespeeld. Haar nieuwe rol zal dus moeten spelen tegenover haar eigen verleden. De realiteit en fantasie lijken elkaar te overlappen.

Binoche heeft de geweldige Kristen Stewart als tegenspeelster in deze film en die trekt vooral de film omhoog. De 2 kennen elkaar zo goed, maar door de nieuwe rol komen de verschillen ook boven. Verschillen over de toekomst, over acteerwerk, over de filmwereld, ...

Op zich een boeiende film met het script en vooral Stewart als sterke troeven. Het blijft een kleine film die veel open laat voor de kijker. Echt overweldigen doet het nooit. Maar wel goed genoeg om de aandacht er zeker bij te houden. Hier en daar een mooi shot en interessante dialogen. Beter dan verwacht.

Terwijl Disney en Pixar met momenten in gewoontes beginnen te vervallen, kom je bij andere maatschappijen wel eens 'verborgen' parels tegen. De humor hier doet me sterk denken aan Monsters vs Aliens. Ik heb hier echt van genoten. Kleine dingen die het maken en ook werken. Humor is sowieso al moeilijk en veel animatiefilms vervallen in een grote drukte of spenderen meer aandacht aan het visuele dan aan de inhoud. Dit is in elk geval een aanrader en ik hoop meer van dit te zien.

Een sterke film, die je vooral op groot scherm moet bekijken. Het geeft een kruising tussen Blair Witch Project en Godzilla, maar op een adembenemende manier. Door het gebruik van de handcamera zit je constant tussen de slachtoffers. Geen team van 'we zullen het hier effe komen oplossen', maar als een reëel probleem waar je je meer zorgen maakt om te overleven dan hoe kan ik het beest verslagen op een tactische manier met iemand die toevallig expert is op zijn gebied. De paniek en onwetendheid van wat gaat komen wordt hier mooi gefilmd. Ook de commentaar van Hudson die de camera vasthoudt is van een zwarte humor die je niet gewoon bent bij Amerikaanse films.

In het begin komt het soort filmen wat druk en chaotisch over, maar dat gaat al snel over naar een beklemmende en soms claustrofobische sfeer die je meteen naar de keel grijpt. In elk geval origineel en niet de doorsnee Hollywood rampenfilm zoals er al veel gemaakt zijn. Deze film zit dus niet in het rijtje van Godzilla of Armageddon maar heeft een eigenzinnige stijl.

Clueless is zo'n highschoolfilm die meer een cultfilm geworden is dan een echte topfilm. Vrij aparte tienerfilm dat zichzelf zeker niet au serieus neemt. De film mist wel de charme van een Mean Girls, maar is toch een interessante film. Licht gebaseerd op het boek Emma van Jane Austen.

De show wordt gestolen door Alicia Silverstone, omringd door tieners gespeeld door twintigers. De film zweeft tussen een zoveelste tienerfilm en een parodie op het genre. Een film van zijn tijd die niet iedereen zal bekoren, maar die wel beter is dan de gemiddelde tienerfilm uit het genre.

Een muziekfilm die ik toch lang aan de zijkant heb laten liggen. Bij muziekdocumentaires of biopics als dit, speet muzikale interesse in het onderwerp toch ook wel mee. En ik heb niet bepaald iets met country. Maar Loretta Lynn is ook weer geen onbekende en met Sissy Spacek en Tommy Lee Jones zijn het wel grote namen in de hoofdrollen. Ik heb van regisseur Michael Apted al wel andere films gezien, maar met een matige score was ik er eerder niet wild van.

Apted doet hier beter, maar het is vooral dankzij Spacek dat de film boeiend is geworden. De sterkte van de film is dat het meer een verhaal brengt dan een opgesomde levensloop van een bekende naam. Dat zit voor alle duidelijkheid ook wel goed, maar de film is op zich ook boeiend genoeg. Zelfs als Loretta Lynn niet had bestaan.

Loretta als mijnwerkersdochter deed me een beetje denken aan Rocco Granata in de film Marina. De zanger was als zoon van een Italiaanse mijnwerker met veel andere gastarbeiders aangetrokken om in de Limburgse mijnen te komen werken. En heeft zich ook op jonge leeftijd in de muziekwereld opgewerkt. Het muzikale repertoire van Loretta Lynn en Rocco Granata kan je verder niet echt vergelijken.

Een boeiend verhaal met sterke vertolking dat je meeneemt naar de sfeer van de jaren '50 en '60 in Kentucky. Het verloop is wat je kan verwachten van een biopic. De film is gemaakt in 1980 en dus een deel uit het leven van Loretta Lynn. De zangeres is nog altijd actief en heeft ook na 1980 nog veel hits gescoord en prijzen gewonnen.