Opinions

Blade in Hongkong.

Blade zorgde voor een verfrissing in het vampierengenre. Vampiers waren geen ouwe schriele mannetjes meer met een cape, maar sterke figuren waar meer voor nodig was dan een houten spies. De gevechtsstijl van Wesley Snipes was dan ook leuk om zien. Niet verwonderlijk dat het genre ook in Hongkong (ondanks de Europese oorsprong) succes zou hebben. Het lijkt wel een succesverhaal met actie (Donnie Yen achter de camera en Jackie Chan even voor de camera), humor, horror en een vleugje romantiek. De film draait blijkbaar rond het popduo Twins en dan lijkt het me niet evident om ze in dit genre te steken. Maar het werkt gelukkig wel wat denkelijk vooral aan de kwaliteiten van Yen toe te schrijven is.

Zoals hier wel meer gezegd plakt de mix niet altijd evengoed. Door de humor en de actie verdwijnt het horrorgedeelte wat naar de achtergrond. Elke genre is op zich wel goed gebracht, maar het is moeilijk om tussen de diverse stijlen een lopende sfeer te behouden.

Desondanks een geslaagde film in het genre van de actiefilms uit Hongkong en ondanks het vooroordeel door de vampieren toch nog best goed gekomen.

Tijd om de film nog eens te herzien. Hij bleef niet echt hangen in mijn geheugen en ik kon me er niets memorables meer bij voorstellen...

Polanski is zo'n regisseur die z'n werk wel goed doet, maar niet echt vrolijke films maakt. En ergens wil ik toch wel een beetje vrolijkheid (al was het als zwarte humor) in een film-noir als dit. Dat pretendeert het toch te zijn, maar het draait niet echt goed uit. En het duurt te lang om een gewone detective te zijn. Als boek moet dit wel interessant zijn, maar als film toont het weinig meerwaarde.

Nicholson zal nooit mijn favoriete acteur zijn. Hij is de ruwe bolster van Hollywood die de nodige charme ontbreekt om echt een aangename acteur te zijn in films. Psychopatische rollen in The Shining of Batman passen hem wel goed, maar niet als detective. Deze film 20 jaar eerder met Bogart had heel anders geweest. Ook ontbreekt het aan chemie tussen Nicholson en Dunaway.

De film zelf is niet slecht natuurlijk, Polanski is een vakman en een regisseur met een duidelijke stempel. Maar het boeit niet helemaal en komt nogal kleurloos over. Hij heeft dan wel z'n klassieke status, maar dat maakt hij niet een film die leuk is om zien. Voor mij toch niet.

Een Roger Rabbit 2.0 met Chip & Dale. Het bekende duo uit de jaren '50 kreeg in 89 een restyling als de avontuurlijke Rescue Rangers. Al wat recenter dan de oude animaties, maar ondertussen ook al meer dan 30 jaar oud. Het is dan ook gevaarlijk om een film als dit te maken. Geen idee of de nieuwe generatie de twee figuurtje eigenlijk wel kent.

De film mist de charme en een deftig verhaal als Roger Rabbit, maar doet het in verhouding niet slecht. Ik moest ook denken aan The Muppets waarin de bende elk hun eigen leven leidde. Er zit wel wat spanning in en de grappen komen snel en werken af en toe wel. Dus uiteindelijk nog wel wat van genoten, al is het geheel wel een rommeltje en teert het wel iets te veel op die cameo's en nostalgie voor 30+ers.

Niet de eerste animatie met Chip & Dale, maar hier krijgen ze wel hun gekende namen en karakter. Uiteraard in strijd met Donald, dat zou wel meer gebeuren. De driftige eend is geschikt voor een soort bad guy in dit verhaal. De karakters van Chip & Dale doen wat denken aan Laurel & Hardy. Hun karakters zouden later nog wat bijgeschaafd worden. Het verhaal is leuk, maar ik miste wel iets. Al is er niet veel ruimte natuurlijk in dit soort korte animaties.

Wel een leuk filmpje, al is het plot al van mijlen ver te zien. Het acteerwerk maakt nog wat goed, maar uiteindelijk is dit niet meer dan een thriller genre Fatal Attraction. Het geheel kent wel wat sfeer, maar een uitblinker is het helaas niet geworden.

Na Ong-bak werd ik wat teleurgesteld door z'n opvolgers en had ik nog geen gelijkaardige Thaise film gezien. Het leek me op het eerste zicht een one hit wonder te zijn. Ik had wel vertrouwen in Chocolate omdat de originele regisseur van Ong-bak mee aan het stuur zat.

Dat vertrouwen is ongetwijfeld ingelost. Chocolate is een aparte film geworden die wat doet denken aan Kill Bill vs Ben X. De harde en ruwe vechtstijl die we in Ong-bak zagen is hier ook aanwezig en het is echt genieten van de actiescènes. Het wordt zelfs iets beter omdat het effect van een jong meisje in de hoofdrol (ik genoot zo ook van Colombia en Hanna) toch voor dat ietsje extra zorgt. Bovenop de gevechten is een sausje gegoten van Jackie Chan choreografieën zodat het meer is dan wat slaan en trappen.

Iets beter dus dan Ong-bak, maar dat moet je als kijker zelf maar beoordelen. Ben toch benieuwd wat de Thaise cinema in de toekomst nog kan bieden.

Sfeervolle horror, al wordt het nooit groots helaas. De film doet alvast moeite om er iets origineels van te maken. Ook al past het mooi in het genre van Rings, Saw, Escape Room etc. Film duurt ook niet te lang, geen overbodige verhaallijnen of randpersonages. Muziek van Liam Howlett van The Prodigy. Het is ook wel een film voor pulp-horror, veel zieltjes zal de film niet winnen lijkt me.

Robert England staat mee bij de cast, maar meer dan bladvulling voor de affiche is dat ook niet. En ik zie de naam van Ridley Scott hier en daar oppoppen als producer. Maar die zou even betrokken zijn toen er nog plannen waren om er een serie van te maken. Bij deze film is hij verder niet betrokken.

Les Choristes is de bekende formule van een leraar die een andere methode kent om les te geven door dichter te staan bij de leerlingen. Dangerous Minds, Sister Act 2, Dead Poets Society, ... Elk op hun manier. Hier is het een Franse muziekleraar die als surveillant de klas in hand houdt met een passie voor muziek. Heel hard opvallen doet de film niet, net als de leraar wil het schijnbaar bescheiden blijven. Daardoor zweeft de film tussen een melodrama en een karikatuur. Enkele figuren zijn er met momenten iets over.

Wat de film dan weer wel goed maakt en optilt is de prachtige muziek. De jongens zijn dan ook geen acteurs, Morhange werd geselecteerd via een koor. En velen van hen kunnen eveneens goed zingen. Dat zorgt ervoor dat de troefkaart van Les Choristes - het zingen - extra uit de verf komt. Prachtig en met als gevolg terecht een Oscarnominatie gekregen voor Vois Sur Ton Chemin. Dit is een feelgood film die gewoon genieten is. Misschien geen memorabele cinema, maar wel topamusement met zeer mooie muziek.

Een film die ik ooit goed beoordeelde, maar toch steeds beter in mijn geheugen kon herinneren. Christiane F. is een rauwe film geworden met de passende muziek van Bowie op de achtergrond. Waar Requiem for a dream het effect van verslaving goed weergeeft, is het verslaafd zijn zelf hier misschien nog beter vertolkt door een uitstekende Natja Brunckhorst in de titelrol. De film is dan soms wel met wat horten en stoten verteld, de prestatie van de actrice en het verhaal zijn gelukkig zo goed dat ze de film omhoog trekken. De momenten met Bowie en de scènes met de verslaving zijn indrukwekkend. Helaas is het personage van Detlev niet echt overtuigend en kan de film het niveau niet altijd behouden. Desondanks een aangrijpende film.

Een horrorfilm die toch één van de betere King-verfilmingen geworden is. De sfeer van Carpenter maakt ook veel goed. Veel insinuatie wat duistere muziek. Meer moet het soms niet zijn. Al is dit anderzijds toch wel een zeer propere en ongedurfde verfilming van het boek. Nadeel dan ook dat je nergens echt verrast wordt. Maar dat heb je eenmaal met boekverfilmingen. De show wordt trouwens gesteeld door Christine en de andere personages komen zeer weinig aan bod of krijgen te weinig diepgang. Het doet je dan ook niet zo veel als er iemand wordt aangevallen. Maar de scènes met Christine maken wel wat goed, al blijft het een auto natuurlijk. In elk geval veel plezier aan de film beleefd.

A Christmas Carol is een zeer bekend kerstverhaal van Charles Dickens. En niet de eerste keer dat het verfilmd wordt. Dit keer in een CGI geanimeerde versie met de stem van Jim Carrey als Ebenezer Scrooge. Niet evident, omdat Scrooge toch al door grote namen werd gespeeld als Michael Caine, Patrick Stewart, Albert Finney, Basil Rathbone en meer.

Disney wil vooral uitpakken met de animatie en 3D, wat af en toe wel mooie scènes oplevert. Maar de mensen lijken wel uit een Shrek-film te komen en hebben de tand des tijds niet overleeft. Voor mij is A Christmas Carol vooral een karakterfilm met een ijzersterk verhaal, gedragen door de acteurs. Bij deze film mis ik toch een ziel. Zeker voor een kerstfilm is dat belangrijk. Het blijft allemaal vrij afstandelijk. Dankzij het verhaal valt de film best wel mee, maar er zijn veel betere versies dan dit.

Wat de kers op de taart moest worden, werd een platte vijg voor Gaston Berghmans. Er wordt hier de fout gemaakt als in De Zevende Hemel met Urbanus waarbij een bekende komiek in een script wordt gestoken waar hij zich helemaal niet in thuis voelt. Ondanks de aanwezigheid van verschillende grote namen uit de Vlaamse theaterwereld, is de film nergens geloofwaardig en is het script gewoon saai. Geen gevoel, geen zin blijkbaar en gewoon geen verhaal. Na een half uur was er nog niets gebeurd.... Zeer jammer, want ik hou wel van Vlaamse films. Ik hoop dat Gaston nog een herkansing krijgt om opnieuw een laatste film te maken.

Een film vol melancholie dat de charme van de bekende figuren goed weet weer te geven. Het is een familiefilm geworden die romantiek uitstraalt zonder melig te worden. Het wordt ook niet doodgeknuppeld met de gewoonlijk overdreven kinderachtige humor. Je ziet op de achtergrond ook de tristesse van de tijd in verhouding met de fantasiewereld. Mooie effecten ook, de dieren zijn goed gedaan.

Iets beter dan de voorganger. Dat had wel een beter verhaal, maar hier heb je meer fantasie met een spannende strijd tussen de wezens van Narnia en de mensen. Het wordt iets duister, de kinderen zijn ook wat ouder. Misschien ook weer iets te veel focus op de mensen ipv de wezens.

Narnia is zo'n franchise die niet echt van de grond wil komen lijkt me. Ik weet ook wel dat het commercieel wel werkt, maar ik merk toch wat armoede in de reeks. Te veel focus op CGI dat niet altijd goed komt, te veel Disneygehalte ipv echte fantasie en over de lijn weinig origineel. Deze episode doet me denken aan een betere versie van Lord of the rings. Benieuwd voor het 3e deel, al merk ik wel dat ze daar de 2 oudste kinderen al weglaten voor een nieuw ettertje...

Als je de franchise van Narnia vergelijkt met Harry Potter zie je toch de meerwaarde in die laatste. Beiden avonturenfilms, maar de verhalen van Narnia missen de chemie. De effecten zijn niet echt sterk en het is allemaal nogal afstandelijk gemaakt. Allemaal nogal standaard zonder meer. Jammer, want dit moeten goeie boeken zijn met een boeiend verhaal. Nu is het wel leuk om te zien, maar meer ook niet.

Na het leuke 2e deel is ook dit weer een vermakelijke film. Dat zal vooral met de boeken te maken hebben. Ik heb ze zelf niet gelezen, maar als je tussen de lijnen kijkt zie je wel de kenmerken van een goed kinderboek. De film is verschoven van fantasy naar avontuur (met fantasie-elementen natuurlijk) en doet wat denken aan de Harry Potter cast die meespeelt in één van de sequels van Pirates of the Caribbean. Maar dan beter dan die sequels. Will Poulter viel beter mee als Eustace dan ik had verwacht. Z'n humor werkt eigenlijk wel, en hij is niet zo irritant als Edmond was in het begin. Al is Poulter niet meteen een topacteur als je op z'n volgende films af gaat.

Dit 3e Narnia deel is beter dan verwacht. Qua verhaal zit 1 ook goed, maar is het nog zeer houterig en is Edmond vrij irritant. Deel 2 en 3 kunnen de kwaliteit stabiliseren. Vraag is hoe het zit met een 4e deel nu ook de 2 jongste kinderen van de originele cast ouder geworden zijn. Maar dat zien we dan wel.

De vorige film was al een echte cultklassieker. De B-film had een eigen sfeer en was zeker te genieten. Dit vervolg probeert het op een andere boeg te gooien. Weg met de sfeer, kom aan met de actie. Alien naar Aliens deed het ook met succes. Hier lukt het een pak moeilijker. De actie is met momenten wel leuk en je krijgt een film die doet denken aan het latere Guardians of the Galaxy, maar dan zonder de flauwe tienerhumor. Ik heb echter niets met die Necromongers. Het is een belachelijk verhaal en er wordt te veel aandacht aan besteed dan goed. De premiejagers zijn wel leuk, maar vullen de film niet. Een actiefilm met goeie momenten dus, maar verder een lege doos.

Ik las al dat Riddick (2013) terug naar de roots ging, dus ik hoop nog het beste voor het volgende deel.

Je merkt wel dat de film nogal verouderd is. Laurel & Hardy blijft een duo dat sterk op elkaar ingespeeld is. Maar sommige grappen voelen ondertussen wat belegen. Iets wat minder met Keaton, Lloyd of Chaplin is. Maar de film heeft z'n momenten gelukkig. En vooral Stan is in vorm.

Kar-wai Wong staat gekend om zijn sfeervolle en prachtige films. Happy Together past mooi in het rijtje, toch al zeker wat het visuele betreft. Het verhaal van een koppel in Argentinië dat daar hoopt samen terug een relatie op te bouwen. Samen waren ze immers gelukkig. De vraag is of ze dat nu ook zijn of dat liefde verwart wordt met zorg of een alternatief voor eenzaamheid.

De relatie tussen beide mannen is op zich wel interessant, maar ik mis in de film toch wel de gekende sfeer die in de andere films van Kar-wai Wong duidelijker naar voor komt. Het lijkt wel of het af en toe wat hapert, het ritme zit niet altijd goed. Maar langs de andere kant komen er dan wel prachtige scènes langs. Zeker geen slechte film, de regisseur heeft zelf helaas de lat zo hoog gelegd met ander werk dat de verwachting misschien wel te hoog zijn. Maar ook als het iets minder is, blijft het absoluut genieten.

Als je Wong Kar-wai vooral kent van zijn latere films, is dit toch even wennen. Het is een MTV-versie van zijn films, maar hij was dan ook wel wat jonger. Visueel is het weer heerlijk, maar ik mis het dromerige van bvb In the mood for love of My Blueberry Nights. Chungking Express is een tweedelige film en eigenlijk ben ik pas mee in de film vanaf het 2e luik. Maar ook al is het wat afstandelijker (zo ervaar ik het toch), is dit best een creatieve film waar genoeg gebeurt. De man is duidelijk gegroeid met de jaren.

Ik hou wel van dit genre. De film brengt een geweldig mix van martial arts, avontuur, romantiek, humor, actie en zelfs een scène met Spaanse muziek (doet me denken aan de Zorrofilms). Over heel de lijn zijn er wel dingen die niet echt goed zitten, maar sommige scènes maken veel goed. Dit is een echt een film naar mijn smaak, waar ik hopelijk nog meer van kan zien.

Teleurstellende film. Het verhaal doet men veel denken aan Prince of Egypte maar dan minder goed. En de tekenstijl is teveel computer, zodat het niet steeds aangenaam is om te kijken. Dit had veel beter gekund...

Een fantastische film waarvan ik op voorhand niet wist wat van te verwachten. Door de sterke reacties hier besloot ik een tijd geleden de dvd aan te schaffen. Leek me wel interessant, maar had meer een zwaar moralistische semi-documentaire verwacht. Dit draaide uit in een opwindend en spannende maffiafilm zoals je die niet echt gewend bent.

Zoals hier al eens gezegd is, geeft de film een mooi ensemble weer van montage, acteerwerk, muziek en cinematografie. Vooral rekening houdend dat we hier met een hoop kinderen zitten die de film moeten dragen, brengen die kinderen het er een pak beter van af dan de meeste volwassen acteurs. Ook werken hier de flashbacks en het overaanbod aan bijfiguren WEL en geven ze een meerwaarde aan de film. De flashbacks geven duidelijke info en je raakt niet verloren in de massa figuren die er rondlopen.

Na lange tijd nog eens een film die van mij de maximum van punten krijgt: 5*

Dit is kwalitatief zeker niet minder dan Cidade de Deus. EVen zwoel, genoeg pit en de nodige adrenaline. De acteurs slepen je mee naar het warme Rio. Alleen zijn de verhaallijnen net iets te zoet. Ik denk dat men hier veel meer dan bij Cidade de Deus probeert te mikken op een groot publiek door er een toegankelijker verhaal in te steken, al had deze film dat niet echt nodig. Maar uiteindelijk is dat maar een klein minpunt, de film is echt om te genieten. Niet zo lang geleden Tropa de Elite gezien en films als Cidade dos Homens en Cidade de Deus zijn toch van een hoger niveau.

Een mooie film, waar dan ook alles mee gezegd is. De film kent weinig verhaal (wat niet altijd moet), maar kan ook niet echt sfeer opbouwen. Het is vooral... mooi om te zien. Het is wel raar om Shu Qi hier te zien die ik eerder alleen kende van The Transporter. Een hele andere rol, en hier past ze wel beter.

De film blijft vooral braaf en ook al is het mooi, kan de film weinig bieden. Daardoor zal het snel in de vergeethoek geraken. Wat meer sfeer, actief of een origineel verhaal zou al veel doen.

Als er iets is waar de Academy Award jury geen verstand van heeft, is het westerns. Cimarron is dan wel geen slechte film, de echte westerns in de filmgeschiedenis mochten al blij zijn dat ze een nominatie binnen kregen. En het is misschien maar een award, het zegt toch wel iets over onze eisen van een western. Na Cimarron kwamen de films van Clint Eastwoord, John Wayne, Lee Van Cleef, Terence Hill, Henry Fonda, Charles Bronson, Gary Cooper en vele anderen.

Cimarron was voor die tijd al knap gemaakt. Amper enkele jaren na het begin van de geluidsfilm wordt hier uitgepakt met een epische film. Het begin doet me denken aan How the west was won. Maar daarna zakt het helemaal in en krijgen we een soms zelfs wat vervelende film te zien. Hier en daar is er nog een opflakkering, maar meer dan een doorsnee film is het ondertussen niet meer. Zijn tijd vooruit in 1931, maar anno 2015 al lang weer voorbijgestoken.

Een western die het op zich niet slecht doet, maar niet echt weet waar naar toe te gaan met het verhaal. Er komen mooie scènes en het is leuk kom te zien, maar men wou blijkbaar verschillende thema's en onderwerpen aansnijden en daardoor is de film meer een opeenvolging van gebeurtenissen dan een echt epos geworden. Ford acteert nog wel goed, maar die vrouw is wel een pak minder. Geen topper, maar gewoon vermakelijke film...

Cinderella, de comeback van Disney in 1950 met een nieuwe langspeelfilm sinds Bambi in 1942. Disney moest het in die tijd beredderen met compilatiefilms en ook op vlak van kortfilms werden ze voorbijgestoken door Hanna-Barbera en Looney Tunes. Disney koos voor de veilige aanpak qua verhaal, wat zeker niet slecht is: het sprookje met een mooie prinses. Het lukte met Sneeuwwitje, dus Assepoester kon dit evengoed moest er gedacht zijn.

Cinderella heeft alle troeven in huis om er een mooi sprookje van te maken. De scènes die daar rond draaien zijn dan ook heel mooi en brengen Disney terecht terug op het niveau van weleer. Het nummer 'A dream is a wish your heart makes' is opnieuw een prachtig nummer dat mee de sfeer maakt. Minder uitgewerkte personages, maar dat draagt bij aan het royale sprookje.

Minder is het gedoe rond de muizen. Er zijn al erger randfiguren gezien en ik wil ook niet zeggen dat ze echt irriteerden. Maar ik had echt het gevoel dat de muizen erbij waren gedaan om de hype rond Tom & Jerry te volgen. Op dat moment had het bekende duo al 6 Academy Awards gewonnen met hun korte animaties. De vogeltjes die mee het kleed maken komen dan weer uit Sneeuwwitje. Maar ik begrijp Disney wel, het verhaal zelf is niet lang genoeg om er een hele film rond te draaien en dan heb je extra vulling nodig. Ik kan me voorstellen dat tienermeisjes hier geweldig van genieten met de combinatie van humor en een lieve prinses.

Het eindresultaat is een animatiefilm die Disney qua langspeelfilms weer op de kaart zette. Je merkt wel een verschil met de opvolgers, maar dit heeft wel het sprookjesachtige en onschuldige dat latere Disneyfilms wel eens missen.

Disney is heel z'n reeks classics aan het recyclen in live-action versies en dus komt ook Cinderella aan bod. Geen origineel invalshoek zoals Malificent, maar toch alvast beter dan Alice in Wonderland is deze Cinderella. Het brengt een sprookje en doet dat op een gewone standaard manier. En voor één keer is standaard geen vies woord. Disney wil niet krampachtig een moderne versie brengen, er zijn geen foute scènes met Cinderella op Facebook of zo. Gewoon het sprookje zoals we dat kennen. Helaas is die 'standaard' dan ook weer een nadeel omdat de film gewoon brengt wat je zou verwachten: Cinderella met echte mensen, zonder pratende dieren en liedjes weliswaar. Dat geeft een leuke film op. Niet meer of minder, gewoon standaard. En dat is niet slecht ook niet...

Weer een boksfilm, was mijn eerste gedacht. Wat was er zo speciaal dat de film in de top 250 kon brengen naast andere boksfilms als Million Dollar Baby en Raging Bull. The Hurricane beviel me ook wel. Maar kom, hij staat in de top 250 en zowel het onderwerp als de cast spraken me wel aan. Ron Howard maakt er een episch drama van. Soms wel wat cliché, daar moet ik de vele kritieken hier in bijtreden. Maar die clichés zijn dan wel extra sterk in beeld gebracht. Ik ken de bokser langs geen kanten, maar ben meteen mee als kijker. Ik voel mee met de crisis en zijn motivatie voor en tijdens het boksen. En waar zelfs Raging Bull en Million Dollar Baby niet in slaagden is hier wel gelukt. Nog nooit was een boksmatch zo spannend als deze slotwedstrijd. Prachtig gewoon!

P.S: in vergelijking met deze film is Rocky echt wel van een ander level...