Opinions

Deze film is eigenlijk beter dan z'n voorganger. Leuke rol van Bernie Mac die beter past in het genre. Verder leuke cameo's, betere uitwerking van de personages en iets steverige actie. Het blijft een foute film met meer humor (toch zo bedoeld) dan actie, maar er zijn slechter films.

John Coltrane is een jazzlegende, maar dan vooral bij muzikanten en echte jazzliefhebbers. Geen echt toegankelijke muzikant, wat ook wel naar voor komt in de documentaire. Die draait vooral rond zijn muziek en minder breed naar zijn privéleven. Met de samenwerkingen die hij had met andere muzikanten (Miles Davis, Charlie Parker, Thelonious Monk, ...) gaat het gelukkig af en toe iets verder.

De docu is best wel interessant als beeld van Coltrane dat genoeg beeldmateriaal en info heeft. Maar ik vrees dat je mensen er niet snel mee gaat overtuigen om een vinyl van Coltrane in huis te halen. Of dat mensen die niets met jazz hebben, van deze docu zullen genieten. Goed gemaakt, maar ik miste toch vuur in de docu.

OK, deze animatie zal vooral bij jongere kijkers aanslaan. Maar zelfs daar rekening mee gehouden is dit een film die best wel mooi is. Een wereld van fantasie met zeker niet de cliché draken die je verwacht. Wat humor en avontuur zodat de film meer wordt dan de zoveelste computeranimatie op rij.

Aparte film, het concept van enkele jongeren die samen chatten leek me nu niet meteen ZO interessant. Maar Hideo Nakata visualiseert dat op een zeer creatieve manier. De chatters hebben natuurlijk hun bagage, maar tja, anders had je denkelijk ook geen goeie film. Af en toe slipt de film wat van de sporen en zijn er vragen onbeantwoord. Een film dus waar ik zeker van genoten heb, maar die toch niet helemaal een bevredigd gevoel achterlaat. De mooie aanpak kan het te lichte verhaal niet helemaal boeiend maken. Wel blij dat de film enkele actuele thema's durft aan te snijden.

Het was nodig om een deftige film te maken van Che Guevara. Een film die het leven van de man in beeld brengt en meer achtergrond geeft aan het T-Shirt logo dat hij geworden was. De film die daar eerder (en beter) in geslaagd was is Diarios de Motocicleta, die vooral een jonge Guevara in beeld bracht maar minder vertelde over de Comandante onder leiding van Castro.

Het mag gezegd worden, Benicio Del Toro speelt een zeer sterke Che Gevuara en steelt wel de film. Helaas wordt dat toch wat getemperd door de regisseur die er een soms iets te neutrale documentaire van heeft gemaakt. De intentie om geen standpunt in te nemen in de politieke mening van Guevara heeft er wel voor gezorgd dat ook praktisch alle passie uit de film geperst werd. De oorlogsscènes leken wel uit Nation Geographic te komen. Haal Del Toro weg, zet er een rustige vertelstem op en je krijgt een doorsnee documentaire zonder meer.

De film duurt veel te lang en heeft pas tegen het einde wat te vertellen. Guevara wordt ook naar voor geschoven als een naam uit de geschiedenis en niet als een menselijke verzetsstrijder die gedreven door z'n motivaties deed wat hij gedaan heeft (los van het feit of zijn politieke gedachten goed goed of slecht was). Zonder Diarios de Motocicleta te zien had ik waarschijnlijk niet geweten dat hij dokter was en wat de motivatie achter z'n handelingen was. In deze film is hij reeds een guerilla aanvoerder en komen z'n motieven ook helemaal verkeerd over dan bedoeld.

Misschien hadden de 2 films van Che wat ingekort mogen worden tot 1 film en met een betere montage en regie wat flitsender gemaakt worden. Een gemiste kans, ondanks de goeie prestatie van Del Toro als het bekende figuur uit Latijns-Amerika.

De film heeft uiteraard hetzelfde probleem als z'n voorganger. Soderbergh maakt er een vrij afstandelijke film van, denkelijk om de kijker zelf een oordeel te laten vellen. De film kijkt als een documentaire, maar de echte Che leer ik hier niet kennen. Ondanks het feit dat de film op zijn dagboeken is gebaseerd. Del Toro speelt wel zeer goed, wat veel goed maakt. De rest zijn allemaal bijrollen geworden, bijna figuranten.

Ik denk dat het 'gevaarlijk' blijft om een (Noord-)Amerikaan een film te maken over een Latijns-Amerikaanse communist. Ik had hier hetzelfde gevoel als bij de film World Trade Center met Nicolas Cage. De maker houdt zich in om toch maar niet op iemands tenen te trappen. Het blijft jammer dat 4 uur film, verspreid over 2 films mij zowat evenveel konden vertellen als 5 minuten Wikipedia.

Een gezellige roadmovie met een zomers culinair tintje. Doet qua sfeer denken aan Little Miss Sunshine, al heeft het wel verder niet veel gemeen. Een rustige (h)eerlijke film met enkele grote namen in de zijlijn. Jon Favreau heeft duidelijk de touwtjes in handen en zorgt dat het geen zelfparodie wordt. Het eten komt goed in beeld en de relatie vader-zoon loopt wel goed. De grappen zijn subtiel genoeg om de film een feelgood gevoel te geven. Misschien geen hoogvlieger, maar zeker een zeer aangename verrassing.

Een film die nogal geforceerd sfeer wil scheppen. Een mager verhaal dat visueel niet altijd wordt opgevangen. Al komen er wel enkele leuke scènes in, maar helaas veel te weinig om de boel te redden. Ik had hier meer van verwacht...

Chernobyl, de prestigieuze reeks van het moment. Tot de volgende eraan komt. Omdat alles in een serie moet tegenwoordig wat geen sequel of franchise is. En dat is jammer, want ik begrijp wel dat je veel te vertellen hebt. Maar nu voelt het toch iets te lang aan. Ik was de serie begonnen en op zich wel de moeite. 1 aflevering per dag. Maar ik stond niet meteen te springen ook niet naar de volgende aflevering. Niet dat het een sleur werd, maar ik mis toch wat dynamiek.

De serie is op de eerste plaats het relaas van de gebeurtenissen. Terecht proberen ze het menselijk te maken, er zijn veel slachtoffers gevallen. Maar helaas zeggen die namen me niets en dat is uiteraard erg voor die mensen maar in een serie of film zorgt het deels voor een barrière. Wel zit de sfeer goed en ik geniet vooral van de score waar de componist zich inspireerde op geluiden van zo'n kerncentrale. Alsof ik weet hoe dat klinkt, maar het past er wel bij.

De kritiek dat er geen Russische acteurs zijn, kan ik deels volgen. Nu lijkt het eerder een kritiek op Rusland dan een relaas van het eigen verleden. Langs de andere kant had waarschijnlijk niemand van deze serie gehoord als er geen bekende namen in meespeelde. Laat staan dat er de nodige financiering voor zou gevonden worden. Vraag is natuurlijk wat je wil zien, een spannende film of een realistisch verhaal. Voor beiden is wat te vinden, maar het is ook een kwestie van smaak natuurlijk.

Chernobyl is geen slechte serie en gelukkig geen 10 delen met een open einde naar een vervolg of zo. Alsof je Titanic II zou maken (wat volgens mij als B-film al bestaat). Mooi gemaakt en op zich wel interessant. Maar de hoge score is toch verwonderlijk. Alsof veel mensen echt verrast zijn dat dit echt gebeurde en nog nooit van Chernobyl hadden gehoord.

Een film in de stijl van [Rec] en The Descent met een cliché cast. Het idee is simpel, je weet dat minstens een groot deel van de groep het einde niet zal halen. Het is ten slotte een horrorfilm. De opbouw is wel mooi gedaan met schrikmomenten die op het eerste zicht telkens niet veel betekenen. Maar wel genoeg werken om sfeer op te bouwen. Het is geen vernieuwende horror, maar de sfeer zit wel goed en de cast past mooi in het verhaal. Liefhebbers van het genre zullen hier best van genieten.

Fantastische film. Wat een luchtig familiefilmpje voor tussendoor dacht te zijn, blijkt een geweldige familiekomedie te zijn. Lang geleden dat ik zo goed gezind werd van een film. Regelmatig goed moeten lachen, en dat is niet alle komedies gegeven. En voor mij persoonlijk zeker geen komedies uit Azië (die qua humor toch regelmatig verschillen met het Westen). Maar dit zit echt lekker met geweldige moppen, toepasselijke muziek en visueel vrij creatief met momenten. Weinig familiefilms kunnen hier aan tippen. Een aanrader!

John Woo blijkt een echte Hollywoodacteur te zijn. Enkel Face/Off springt er wat uit, maar met Broken Arrow, Mission Impossible II, Hard Target en co heeft hij zeker geen Oscarkandidaten gemaakt. Je zou denken dat hij beter is in Chinese films (zonder cliché te denken, de man is nu eenmaal Chinees) maar hij brengt gewoon een Hollywoodfilm met Chinese acteurs. Veel massaspektakel en een overdosis CGI dat niet altijd werkt. Het leuke is nog de verschillende strategieën. En ook de hoofdacteurs brengen wat meerwaarde aan de film. Al hebben die ook al in beter films gezeten.

De film mist wat van de Chinese sfeer. En daarmee bedoel ik niet dat hij per se authentieke tradties moet bovenhalen. Maar met films als Hero of Crouching Tiger, Hidden Dragon heb ik toch meer sfeer in de film ervaren. Chi Bi ontbreekt het wat aan de juiste kruiden. Maar los daarvan is het wel een leuke actiefilm geworden met een hoop gevechten en ontploffingen en slachtpartijen. Hollywood op z'n best dus. Inclusief happy end.

Ook voor mij jeugdnostalgie, het duo Bud Spencer en Terence Hill. Dat zegt gelijk iets over het niveau van de film. De humor en de actie houdt zich tussen een Jackie Chan film en Gaston & Leo. Met acteerniveau van The A-Team of McGuyver. Leuk als je jong was in de jaren '80 bij gebrek aan beter, maar ondertussen toch wel gedateerd en vrij fout. Als je er van houdt, heeft de film nog wel charme. Maar verwacht geen klassewerk.

Een enorm drukke film. Geen moment om even te ademen. 10 jaar geleden had ik op de film gestemd op MM maar nog zonder mening erbij en ik vroeg me af of ik de film toen niet te laag had gewaardeerd. Ik hou wel van musicals en dit was toch geen onbekende naam in het genre. De film heeft niet meteen de meest aantrekkelijke cast. John C. Reilly heeft nog niet echt memorabele rollen gespeeld en Richard Gere is niet meteen mijn favoriete acteur. Catherine Zeta-Jones viel wel mee, maar Renée Zellweger wordt bij elke film die ik van haar zie, een naam die me ergert.

De film heeft enkele mooie choreografieën die met momenten toch wat te standaard blijken te zijn en vooral door montage en belichting veel verdoezelen. Er is maar één nummer dat me nadien is bijgebleven: Cell Block Tango.

De film is zoals gezegd veel te druk en met Zellweger en Gere niet altijd aangenaam om te zien. Ik blijf dus bij mijn score. Ik moest meteen denken aan die andere slechte musical: Moulin Rouge. De lijn tussen kunst en kitsch is soms dun, en hier staan de makers helaas aan de verkeerde kant.

Disney is hier duidelijk de weg kwijt. Met Brother Bear wilden ze blijkbaar terug een charmante film maken stijl Lion King, wat niet echt gelukt was. Daarna ging het helemaal naar de humor met Home on the range en deze Chicken Little. Maar het is zoeken en met de vete tussen Disney en Pixar is dat ook niet goed gekomen. Het verhaal is een rommeltje en slecht uitgewerkt. Weinig originaliteit en soms beschamend infantiel. Je ziet dat ze een film als Shrek proberen te imiteren. Meer bestaande nummers, het collectieve liedje op het einde met de figuren uit de film, de verwijzingen naar andere films, ... Maar het lukt niet. In plaats van te investeren in een goeie film is alles een bijzaak geworden in het proberen om Pixar te overtreffen op vlak van animatie. Niet gelukt en met de staart tussen de benen.

Een mooie animatie. Een film op maat van kinderen, maar zonder kinderachtig te worden. Een duidelijk verhaal met de gepaste humor. Misschien net iets te afgeborsteld, maar het werkt echt wel. De film zit ook vol verwijzingen, zodat de filmliefhebber hier wel wat aan heeft. De klei animatie is ondertussen al enkele jaren oud hier, maar voelt nog steeds fris aan. Net geen klassieker, maar wel een stevige aanrader.

23 jaar na datum komt er een zeer onverwachte sequel op de geweldige stop animation film Chicken Run. Een zeer charmante film vol humor, drama, romantiek en avontuur met verwijzingen naar veel bekende filmtitels. Daar schiet 23 jaar later niet veel van over. Vooral de verrassing en de charme is verdwenen, wat de originele film zo goed maakt. We krijgen wat van hetzelfde, omdat de makers de formule wat willen behouden. En zoals dat wel meer is met sequels in dit genre, gaat er meer aandacht naar grappen en minder naar karakters. Veel personages zijn herkenbaar maar zijn vooral karikaturen van toen zonder echte leuk of goed te zijn. Ze willen mikken naar een jong publiek, maar dat was er 23 jaar geleden niet bij.

Hier en daar lukt het nog wel en de film is ook niet al te irritant, maar over het algemeen is dit een overbodig vervolg van een leuke film.

Een trilogie met 3 kortfilms waar enigszins een rode draad door zweeft. De connectie met Studio Ghibli kan je wel degelijk zien en visueel is het dan ook weer genieten van deze animatie(s). Zonder trilogie hadden deze kortfilms wat tussen de mazen van het net gevallen waarschijnlijk. Je kan je afvragen waarom het toch gebundeld wordt uitgebracht, maar dat kan je wel bij meer films zeggen (ik denk bvb aan Relatos Salvajes).

De films blijven in hun eenvoud met een simpel verhaal dat nooit echt hoogtepunten kent en te kort is om de personages sterk uit te werken. Maar wel genoeg om te vertellen wat verteld moet worden zonder bladvulling toe te voegen. Mooie animatie dus en benieuwd naar het volgende drieluik.

Chucky is uitgegroeid tot een klassieker die zich mag meten met Jason Voorhees, Michael Meyers en Freddy Krueger. De films zelf zijn uiteraard wisselend van kwaliteit, vooral bij de sequels. In deze eerste Child's play is het evenwicht wel goed tussen horror en humor. Niet op z'n minst door Brad Dourif die een geweldige Chucky neerzet. Hij geeft de pop de nodige zwarte humor mee. De toon zal de blauwdruk worden voor de franchise die de ene keer meer horror en dan weer meer humor zal opzoeken.

Het gevaar is dat het snel belachelijk zo getrokken worden. Het gaat tenslotte over een pop! Maar dat maakte het net zo eng. Klein van gestalte zodat die niet echt opvalt. En tegelijk zit die ook regelmatig midden in het beeld. Toy Story voor volwassenen eigenlijk. Beide hoofdpersonages hebben trouwens Andy als eigenaar.

Chucky heeft er nooit zo slecht uitgezien. De pop is nergens de bekende slasher. Hij ziet er anders uit en ook al ben ik er van overtuigd dat iemand gerust de taak van Brad Dourif als Chucky kan overnemen, mis ik het figuur van Chucky met de nodige zwarte humor. Als de pop er iets anders had uitgezien en geen Chucky heette, had de film een pak minder aandacht gekregen.

Anderzijds is de kwaliteit wel beter en de kills zijn best wel goed. Het zoekt dat evenwicht tussen horror en humor op en zorgt dat Child's Play de 21e eeuw in kan gaan. Maar helaas is m'n daarbij vergeten wie Chucky was. Het is zijn precies zijn broer die de fakkel heeft overgenomen. Het laat een gemengd gevoel achter...

De toon van deel 1 wordt verder gezet, soms met het gevaar om in herhaling te vallen. Nog meer valt hier op, hoe Chucky duidelijk (als pop dan) constant aanwezig is maar iedereen naar Andy kijkt omdat niemand natuurlijk gelooft dat een pop voor de moorden kan zorgen. Het lijkt wel poppenkast met een slechterik die duidelijk in beeld is, maar de andere poppen niet gezien hebben. Je roept van op je bank: 'Maar kijk dan toch!!'.

Zoals bij wel meer gelijkaardige franchise, blijft ook Child's play bij een vertrouwde formule om de kills nog meer in beeld te brengen. Chucky-vertolker Brad Dourif is weer in vorm. Hij maakt met zijn zwarte humor een geweldige slasher van Chucky. Beter dan ik me kon herinneren. Vooral voor de liefhebbers natuurlijk, ik denk dat de Child's play franchise nog meer cult is dan andere slashers.

Iets minder dan zijn voorgangers. Chucky houdt de boel gelukkig recht en het is wel leuk om te zien hoe in een 'harde' omgeving als een militaire school, een pop voor de nodige aandacht zorgt. Maar buiten Andy en Kristin zijn de personages nogal saai. De kills zijn minder origineel, en je merkt hier dat het nog een stap verder is richting humor. Dat eigenlijk zo goed als nooit werkt in dit soort films. Maar Brad Dourif met z'n gekende humor zorgt weer voor een geweldige Chucky. En ook al mocht er meer mee gedaan worden, was het idee om de kogels te wisselen bij het schietspel, goed gevonden.

Het verhaal is een typische Stephen King setting. Een afgelegen dorpje waar alles zich afspeelt met een dreigende spanning. Hier had men veel meer mee kunnen doen. Zowel het fanatieke geloof (dat zich in het centrum van de VS vooral afspeelt) als de maïsvelden waar vanalles in kan zitten zonder dat je het door hebt, zijn potentiële angsten die mits een goeie aanpak een sterke horrorfilm kunnen opleveren. Maar men kiest voor een low budget film (wat ook de enige reden is dat er zo'n grote reeks sequels op gevolgd is) en men verdraait het verhaal. De grote fout van Stephen King verfilmingen is dat de regisseur het graag grotesk wil voorstellen en dat er gesleuteld wordt aan Kings originele verhaal. Maar het is juist een soort claustrofobische sfeer die King kan creëren in z'n verhalen die voor zijn typische spanning zorgen.

De sfeer van het occulte werkt nog ietwat en er wordt gelukkig in het begin (vanaf 3 jaar later) nog gebruik gemaakt van het onbekende in de maïsvelden. Maar het loopt al snel verkeerd met de regie en de film is snel een B-film geworden. Ook nog een troef is Isaac die het goed doet als sekteleider.

Nogal mager verhaal, zelfs voor een Children of the corn. Er zit niet veel in en het komt nogal verwarrend over. Visueel ziet het er beter uit, maar dat is de reclame op tv tegenover vroeger ook en dat is niet genoeg om een mooie film te maken. Toch zeker niet als het maar zover gaat als in deze film... 1 ster voor de moeite omdat ik toch ergens benieuwd was.

Blade in Hongkong.

Blade zorgde voor een verfrissing in het vampierengenre. Vampiers waren geen ouwe schriele mannetjes meer met een cape, maar sterke figuren waar meer voor nodig was dan een houten spies. De gevechtsstijl van Wesley Snipes was dan ook leuk om zien. Niet verwonderlijk dat het genre ook in Hongkong (ondanks de Europese oorsprong) succes zou hebben. Het lijkt wel een succesverhaal met actie (Donnie Yen achter de camera en Jackie Chan even voor de camera), humor, horror en een vleugje romantiek. De film draait blijkbaar rond het popduo Twins en dan lijkt het me niet evident om ze in dit genre te steken. Maar het werkt gelukkig wel wat denkelijk vooral aan de kwaliteiten van Yen toe te schrijven is.

Zoals hier wel meer gezegd plakt de mix niet altijd evengoed. Door de humor en de actie verdwijnt het horrorgedeelte wat naar de achtergrond. Elke genre is op zich wel goed gebracht, maar het is moeilijk om tussen de diverse stijlen een lopende sfeer te behouden.

Desondanks een geslaagde film in het genre van de actiefilms uit Hongkong en ondanks het vooroordeel door de vampieren toch nog best goed gekomen.

Tijd om de film nog eens te herzien. Hij bleef niet echt hangen in mijn geheugen en ik kon me er niets memorables meer bij voorstellen...

Polanski is zo'n regisseur die z'n werk wel goed doet, maar niet echt vrolijke films maakt. En ergens wil ik toch wel een beetje vrolijkheid (al was het als zwarte humor) in een film-noir als dit. Dat pretendeert het toch te zijn, maar het draait niet echt goed uit. En het duurt te lang om een gewone detective te zijn. Als boek moet dit wel interessant zijn, maar als film toont het weinig meerwaarde.

Nicholson zal nooit mijn favoriete acteur zijn. Hij is de ruwe bolster van Hollywood die de nodige charme ontbreekt om echt een aangename acteur te zijn in films. Psychopatische rollen in The Shining of Batman passen hem wel goed, maar niet als detective. Deze film 20 jaar eerder met Bogart had heel anders geweest. Ook ontbreekt het aan chemie tussen Nicholson en Dunaway.

De film zelf is niet slecht natuurlijk, Polanski is een vakman en een regisseur met een duidelijke stempel. Maar het boeit niet helemaal en komt nogal kleurloos over. Hij heeft dan wel z'n klassieke status, maar dat maakt hij niet een film die leuk is om zien. Voor mij toch niet.

Een Roger Rabbit 2.0 met Chip & Dale. Het bekende duo uit de jaren '50 kreeg in 89 een restyling als de avontuurlijke Rescue Rangers. Al wat recenter dan de oude animaties, maar ondertussen ook al meer dan 30 jaar oud. Het is dan ook gevaarlijk om een film als dit te maken. Geen idee of de nieuwe generatie de twee figuurtje eigenlijk wel kent.

De film mist de charme en een deftig verhaal als Roger Rabbit, maar doet het in verhouding niet slecht. Ik moest ook denken aan The Muppets waarin de bende elk hun eigen leven leidde. Er zit wel wat spanning in en de grappen komen snel en werken af en toe wel. Dus uiteindelijk nog wel wat van genoten, al is het geheel wel een rommeltje en teert het wel iets te veel op die cameo's en nostalgie voor 30+ers.

Wel een leuk filmpje, al is het plot al van mijlen ver te zien. Het acteerwerk maakt nog wat goed, maar uiteindelijk is dit niet meer dan een thriller genre Fatal Attraction. Het geheel kent wel wat sfeer, maar een uitblinker is het helaas niet geworden.

Na Ong-bak werd ik wat teleurgesteld door z'n opvolgers en had ik nog geen gelijkaardige Thaise film gezien. Het leek me op het eerste zicht een one hit wonder te zijn. Ik had wel vertrouwen in Chocolate omdat de originele regisseur van Ong-bak mee aan het stuur zat.

Dat vertrouwen is ongetwijfeld ingelost. Chocolate is een aparte film geworden die wat doet denken aan Kill Bill vs Ben X. De harde en ruwe vechtstijl die we in Ong-bak zagen is hier ook aanwezig en het is echt genieten van de actiescènes. Het wordt zelfs iets beter omdat het effect van een jong meisje in de hoofdrol (ik genoot zo ook van Colombia en Hanna) toch voor dat ietsje extra zorgt. Bovenop de gevechten is een sausje gegoten van Jackie Chan choreografieën zodat het meer is dan wat slaan en trappen.

Iets beter dus dan Ong-bak, maar dat moet je als kijker zelf maar beoordelen. Ben toch benieuwd wat de Thaise cinema in de toekomst nog kan bieden.