Opinions

Potentie om de beste Spider-Man film te zijn. Andrew Garfield blijft een mindere Peter Parker, maar hij zet hier wel een sterke Spider-Man neer. Visueel gaat het op dezelfde trend voort en is het wel entertainment. Je zit helaas duidelijk dat 3D in het achterhoofd zit. Het valt helaas wat in dezelfde val als Spider-Man 3 met teveel vijanden en verhaallijnen. Gelukkig is dat rond Rhino vrij beknopt. En de Goblin en Electro zijn toch wel op het randje, ze doen eerder denken aan de Batman-figuren van Joel Schumacher. En dat liep niet goed af helaas... Ze krijgen wel wat meer diepgang dan we gewoon zijn van de vijanden.

Weer de nodige entertainment, al is het soms ook gewoon saai. Het einde is in elk geval wel relatief gedurfd en zeldzaam in dit genre. Dat zorgde even voor een verrassing.

De enige reden van deze verfilming was de rechten van Spider-Man bij Sony te houden, nu de films van Marvel Studios meer succes lijken te hebben en naar de Marvel-figuren kijken die op dat moment niet in hun eigendom zitten (oa Spider-Man, X-Men en Fantastic Four). Tobey Maguire werd al wat ouder en er was het idee om een jonge Peter Parker te laten zien. Ineens ook een hele reboot, al kan je het bijna een remake van Spider-Man (2002) noemen. Goblin is The Lizard geworden en Mary Jane Watson is Gwen Stacy in dit eerste deel.

Meteen ook het nadeel van deze film, dat er niet veel nieuws te vertellen is. Andrew Garfield kan alvast wat beter acteren, maar hij brengt ook een soort arrogantie in zijn personage dat wat tegensteekt. Emma Stone is niet slecht, maar het blijft standaard. De rest van de cast is nog meer inwisselbaar. Visueel weer iets beter, we zijn dan ook 10 jaar na de eerste Spider-Man met Maguire.

Die oude Spider-Man films blijven toch wat dubbel gevoel geven. Qua effecten kan het er allemaal zeker door en zijn we niet meer bij de superhelden uit de 20e eeuw die een lelijker kostuum droegen dan veel fans uit een hedendaagse cosplay. Maar tegelijk zijn ze vrij saai, kartonnen figuren en wat saaie verhalen.

Op zich wel een sterke film met een mooi verhaal en zeker een hele mooie cinematografie... Ook muziek is sterk en een goeie Kevin Spacey. De rest van de personages viel nogal mee, maar kwam bij mij echt wel over als stereotypes wat commercieel gezien geen slechte zet is, maar nogal gemakkelijk: 2 homo's, een alternatieveling, een sexbom, een workaholic, een oerconservatieve marinier, een slaafse vrouw, ... Langs de ene kant zijn die typetjes wel essentieel voor het verhaal, maar aan de andere kant is het geen kunst om die als acteur neer te zetten, wat bij de rol van Kevin Spacey minder evident was. In elk geval mooi om te zien en zeer genietbaar, maar ik heb al beter films gezien. Een van de betere films met de nodige troeven, maar toch zijn er nog betere films. 4 sterren.

American Gangster is een wat voorspelbare film geworden over de rise & fall van een gangster uit Harlem. Ridley Scott levert wat standaard werk af, zeker als je dit vergelijkt met betere films van hem als Gladiator en Alien. Langs de andere kant is American Gangster zeker niet slecht. Denzel Washington is overtuigend als Frank Lucas en ook de rest valt best mee. Leuke soundtrack met vooral soulmuziek uit de 60's en 70's. Russell viel wat tegen, al komt dat ook doordat Washington hem hier gewoon overclasht.

De film nog een keer herbekeken, het was tenslotte al weer een tijd geleden.

American History X blijft nog steeds een indrukwekkend drama, dat niet alleen een verhaaltje aframmelt, maar ook visueel mooi in elkaar steekt. Gedurfde scènes en knap acteerwerk van Norton. De keuze van zwart-wit voor de oude scènes is niet alleen praktisch, maar laat ook een zwart-wit wereld zien van Derek, een wereld uit z'n verleden. Het blijft natuurlijk moeilijk om in 2 uur tijd de opbouw te laten zien hoe mensen zo kunnen meegesleurd worden in dergelijk gedachtengoed. Maar regisseur Tony Kaye slaagt er wel in. De dialogen laten het neo-nazisme zich proberen te verdedigen, terwijl harde scènes van hun daden een waar gelaat aantonen.

Tony Kaye wil de kijker ook meesleuren in de zogezegde positieve kant van het neonazisme. Een mooi voorbeeld daarvan is de basketbalwedstrijd. Door de spannende match en de opzwepende muziek word je zo goed als verplicht om te supporteren voor de blanke ploeg. Terwijl die uiteindelijk niets om basket geven en enkel die zwarte gasten weg willen. Voor je het weet sta je mee aan de supporterslijn. Ook voor de schietpartij waarbij de 3 kleurlingen worden beschoten lijkt verdedigbaar omdat ze tenslotte kwamen inbreken en zelf wapens bij hadden. Als je verder kijkt dan dat is het natuurlijk not done om zelf het gerecht in handen te nemen en dat voorval daarna ook af te spiegelen op een hele gemeenschap.

American History X is met andere woorden een film geworden om even stil bij te staan. De uitwerking van het verhaal is ook heel goed. Er wordt wel verwezen naar WOII en het nazisme, maar de evolutie van hun motivatie en de daden die ze doen worden niet rechtstreeks verbonden met WOII, wat voor jongeren meer een 'ver van m'n bed show' lijkt te zijn. Al blijft het oude nazisme uiteraard steeds onderhuids aanwezig als echte connectie.

Deze roadmovie is vooral een sfeervolle film en niet echt een film met een plot. En dat stoort niet. Het is een weergave van een groep jongeren die ook leven in het nu en niet weten of bezig zijn met wat komen moet. Geen diepgaande uitleg over de geschiedenis van die jongeren. Dat doet er voor hen ook niet meer toe. Dat valt op als Star een tijd later in de film bij een gezin komt waar de vader afwezig is en de moeder weg is van de drugs. Je ziet haar ineens terug herinneren dat ze nog een kleine broer en zus heeft. Alsof ze dat al helemaal vergeten was.


De muziek is wel heerlijk. Geen goedkope soundtrack om een album te kunnen verkopen (al zou dat wel fijn zijn), maar muziek die er bij past. Waar ik eerst nog wat zocht naar een plot, zat ik gaandeweg helemaal mee in de film dankzij de combinatie van de muziek, beelden en kleurrijke figuren. Een wat alternatieve roadmovie dat niet groter hoeft te zijn.

American Hustle kan uitpakken met een mooie sterrencast maar David O. Russell kan er blijkbaar weinig mee. Het resultaat is een nogal gênante parodie die niet helemaal werkt. Bradley Cooper is gewoon slecht en Bale draait ook op automatische piloot. De aandacht ging naar de dames Adams en Lawrence en niet vanwege hun looks. Het verhaal rammelt ook nogal en is weinig boeiend. Hou het dan wat korter eventueel. Qua sfeer zit dit wel goed met een mooie 70's look en soundtrack. Ik heb geen idee wat Russell met deze film van plan was. Hij had waarschijnlijk wel enkele ideeën die elkaar afwisselden tijdens het filmen zodat hij nadien nog altijd niet goed wist waar naar toe. Veel Oscarnominaties maar een film die eerder zal vergeten zijn dan in de geschiedenis vermeld.

Na de musicaljaren van Hollywood in de jaren '30 en '40 was het in de jaren '50 voor Amerika een uitdaging om het genre een nieuw elan te bezorgen. Veel van die films waren een combinatie van hetzelfde: mooie choreografieën, romantiek en de nodige humor. Maar met de jaren wou het publiek meer dan dat. Die insteek komt uit Engeland met The Red Shoes. De vernieuwing van de gekende musicals liep nogal wisselend. Mooie voorbeelden waren Singin' in the rain en The Band Wagon. Maar deze An American in Paris is wat minder geslaagd.

Niet dat het slecht is, je merkt duidelijk hoe er creatief gewerkt is aan deze film. Het begin is leuk met de presentatie van de figuren. Vooral het personage van Leslie Caron is goed gedaan. Daarna verloopt het wat chaotisch. Er wordt duidelijk gemikt op de dansstukken en minder op de rest. Begrijpelijk misschien bij een musical, maar het werkt pas echt als zowel dans als verhaal mooi in elkaar passen.

Gene Kelly is geen Fred Astaire, hij mist het charisma van Astaire maar heeft wel een gedrevenheid te bieden. Regisseur Vincente Minnelli zat in een scheiding met Judy Garland en had nog andere projecten lopen naast deze film. Een deel van de regie werd overgenomen door Gene Kelly. Het zou hem z'n enige Oscar opleveren. Jammer dat hij die niet kreeg voor Singin' in the rain, maar hij is hier ook weer niet zo slecht.

Het romantische verhaal had ik mooier in beeld willen zien. Nu is het niet meer dan een kapstok en werd het einde ervan er ook maar snel bij getrokken. De finale zelf is dan weer knap gedaan. Mijn kritiek is dan ook eerder naar de drukke muziek van Gershwin (zelfs ik als musicalliefhebber vond het met momenten er wat over) want de choreografie en decor zijn voor liefhebbers van het genre prachtig gedaan.

An American in Paris is een wat rommelige film, maar een leuke afwisseling in een tijdperk dat vooral in Amerika de film-noir voortbracht. Het is niet overal even sterk, maar wel genietbaar. En ondanks de minpunten zijn er voldoende creatieve scènes die de score toch wat omhoog trekken. Leuk om zien, maar je moet wel van musical of ballet houden.

Een bizarre opvallende film met de heerlijke scream queen Katharine Isabelle (Ginger Snaps trilogie, Freddy vs Jason, Bad times at the El Royale) tussen een slasher en een revenge film. Op zich niet zo heel bijzonder, maar het weet maar al te goed zichzelf te relativeren en weet met de nodige goor en bizarre scènes te overtuigen. Gaandeweg weet het wel niet goed hoe het geheel af te ronden, maar de rest is wel vermakelijk. Een mooi mix van horror en humor.

Een tienerkomedie met de nodige onderbroekenlol (al dan niet letterlijk) die soms wel werkt. Maar ik hou niet echt van het genre helaas. American Pie kan nog wel af en toe een glimlach toveren en is terecht één van de opvallende films in het genre. Maar meer dan een aangenaam kijkgenot is het ook weer niet en de rest van de reeks hoeft dan ook weer niet voor mij.

Nadeel is dat dit opnieuw van hetzelfde is als deel 1 mits enkele andere grappen natuurlijk. Maar de stijl blijft dezelfde. Minder verrassing dus en je hebt soms wel het idee dat we het nu wel gehad hebben. American Pie 2 is voorlopig en denkelijk ook defnitief de laatste film uit de reeks die ik gezien heb. Enkele leuke momenten, maar te schaars om er nog iets goed van te maken.

Ik zal nooit een fan worden van het genre. En de weinige humor die in de originele American Pie nog zat is vervangen door nog meer puberale grappen. Bovendien is het nergens verfrissend. Wat dan nog aan bod komt hebben we al eens eerder gezien. En veel beter trouwens...

Christian Bale verliest soms de grens tussen method acting en overacting, maar hij is wel geknipt als de yuppie Patrick Bateman. Narcistisch en materialistisch in een wereld waar iedereen zo is. Waardoor mensen naast elkaar leven, namen wel klinken maar gezichten onbelangrijk zijn. Bateman is een boeiend figuur die zo ver gaat in dat narcisme dat het ook niet uitmaakt dat mensen die hem irriteren dood gaan. Hij is meer bezig met zichzelf, hoe hij er uit ziet. Opvallend hoe hij praat over muziek, al is dat eerder om uit te pakken dan dat hij een groot liefhebber is. Meestal ook vrij toegankelijke softrock en pop ballads.

De film kijkt als een mix tussen een film noir en een slasher met een zeer toepasselijk einde. Zijn leven tussen andere yuppies, die al even narcistisch zijn, is zo oppervlakkig dat zelfs enkele moorden inclusief bekentenis er niet toe doen. Er zou trouwens twijfel zijn of de moorden echt zijn of niet, maar die zijn wel degelijk echt. Wat ook bevestigd is door de schrijver. De realiteit is misschien wat gekleurd in het hoofd van Bateman, maar de moorden zijn wel echt gebeurd. Volgens mij is dat ook essentieel voor het einde van deze film. Net het effect dat hij de moorden echt gepleegd heeft en het niemand iets kan schelen blijkbaar. Als het enkel een droom was, was hij gewoon gek en geen seriemoordenaar.

Een echte Eastwoodfilm met veel patriotisme. Maar evengoed een man achter de camera die weet wat hij doet en al jaren bewezen heeft dat hij niet zomaar een acteur is die wil regisseren. Bradley Cooper is niet meteen mijn favoriete acteur, maar hier speelt hij toch wel goed. American Sniper is voor een groot deel een echte Amerikaanse film, wat duidelijk naar voor komt. Maar toch ook het beeld van een soldaat die droomt van het land te dienen en goed is met z'n wapen. Met het grote verschil tussen een papieren roos en een leven doel. Ook wel een truc om meer medeleven te doen krijgen met de sniper. Bovendien is het einde nogal voorspelbaar, terwijl ik de echte sniper totaal niet kende.

Maar het is wel mooi gedaan. Visueel weet Tom Stern er een mooie film van te maken. De cinematograaf werkte al meer samen met Eastwood en dat duo werkt wel. Ook Clint is een vakman en kan dit soort verhalen zeer goed brengen. Ondanks het verhaal is het dus zeker genieten.

Vanaf de jaren '80 kreeg Disney op commercieel vlak een pak concurrentie. Denk maar aan Ghibli Studio of Don Bluth met zijn animatiefilms. Ghibli moest zijn weg hier nog vinden en Don Bluth miste soms wel het budget of de magie van Disney. Ook hier krijgen we een film die origineel lijkt omdat het anders is dan Disney (die in de 80's niet bepaald hun sterkste werk afleverden), maar uiteindelijk niet echt een hoog niveau konden halen.

An American Tail heeft de ambitie om te groeien, maar vervalt evengoed in clichés. Maar met ietwat standaard thema's mikt het ook op volwassenen, terwijl de film dat level niet kan volgen. Op de eerste plaats dus wat saai en geforceerd, maar verder wel leuk om zien.

Jesse Eisenberg is vooral goed in neurotische rollen als dit. Kristen Stewart is dan weer beter in andere films, maar past wel in deze bescheiden rol. En humor blijft een moeilijk genre. De film moet het dan ook niet echt van acteerwerk hebben. En ook niet van het verhaal dat niet echt wordt uitgewerkt of steek houdt. Maar dat moet ook niet, het gaat vooral om de humor. Heerlijke droger humor die ik wel kan waarderen.

De schrijvers van deze film hebben dan gelukkig ook meer tijd in de grappen en dialogen gestoken dan in het verhaal. Maar tegelijk zit er wel genoeg vaart in de film met de nodige actie en een bijpassend sfeertje. Zodat het niet alleen maar anderhalf uur grappen en grollen wordt. Graag meer van dit soort films!

Een film die zeer goed voldoet aan de verwachtingen. Een tienerkomedie met een groot 80's gehalte (ondanks het jaar '97). Wat humor hier en daar, maar evengoed ruimte voor de horror en zelfs wat verhaal. Ik heb zeker genoten van deze film. Veel horrorfilms nemen zich al te serieus. Soms draait dat goed uit, maar een snuifje humor en zelfrelativering mag wel.

Heerlijke film na herziening. Dit heeft wel een affiche die de kijker op het verkeerde been zet. The American is immers geen spannende actiefilm, maar wel een intrigerende thriller die tijd neemt om sfeer te bouwen. Weinig woorden gebruikt en het beeld laat spreken. Doet wat denken aan de zwijgzame types uit de Leone films of Le Samouraï. Anton Corbijn gebruikt duidelijk (en gelukkig) zijn insteek als fotograaf.

Het is geen grootse films geworden. De beelden zijn niet iconisch en het is zo'n vakantieplekje dat niet in je top 10 blijft hangen, maar waar je heerlijk hebt kunnen uitrusten en genieten. Het is een film die ook niet slecht is en zelfs beter wordt me de jaren als een goeie fles wijn.

Een goed gemaakte Hollywoodfilm van Steven Spielberg, al is het zeker geen meesterwerk. Daarvoor is het weinig verrassend en te standaard. Maar met rollen van Anthony Hopkins en Djimon Hounsou, is het zeker leuk om te kijken. Grote acteurs als Morgan Freeman, Stellan Skarsgård of Anna Paquin (nog maar 15 jaar, maar toch al een Oscar voor The Piano gewonnen), lopen er maar bij. Ze vormen een indrukwekkende affiche, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Vanuit interesse voor het onderwerp, is dit uiteraard boeiend. Spielberg weet de feiten duidelijk mee te geven en ons terug te nemen naar die tijd. Het onderwerp op zich is al de moeite waard om te verfilmen. Zelfs vandaag de dag bij veel Amerikanen (en daarbuiten) niet zo evident. Toch brengt Spielberg naar zijn gewoonte vrij harde scènes hier. En ook al staan de blanke mannen centraal in de film, neemt hij ook tijd voor de kant van de zwarte slaven te belichten.

Deze ripoff van The Shining bulkt uit van de clichés. Ryan Reynolds zie ik wel graag spelen, en die Melissa George zag er ook wel leuk uit. Maar dat die al 3 kinderen heeft? Echt wel geloofwaardig. Wat die babysitter den priester komen doen is vrij belachelijk. Blijkbaar om te bevestigen dat het wel degelijk om een vervloekt huis gaat. Af en toe slagen ze er toch in om iets van spanning te houden, maar dat is vooral vanwege het verhaal dat blijkbaar op The Shining is gebasseerd en geschikt voor een horrorfilm.

Ik kan me voorstellen dat bij deze film m'n vriendin en andere meiden het in hun broek zouden doen van de schrik. Uiteindelijk viel de film wel mee, maar blijft het er eentje in de rij en niet echt een uitschieter. 2.5*

Een kortfilm van zijn tijd. Fysieke humor die soms werkt, maar er ook wat teveel op ligt. Maar met de nodige romantiek en vaart in de film. Het valt op zich nog best goed mee, al is het nergens memorabel. Harold Lloyd weet in elk geval hoe hij dit soort films moest maken.

Amores perros was samen met Pulp Fiction mijn kennismaking met de wat je zou noemen mozaïekfilms. Toch in die overduidelijke zin, want het genre bestaat al langer. Toen toch wel wat onder de indruk van deze stijl, maar na het zien van films als Magnolia, Requiem for a dream, Traffic, Babel, Lock stock and two smoking barrels en zelfs het vergruisde Crash, is deze Amores Perros toch niet helemaal geslaagd.

De film is een drieluik met de oude zwerver, het topmodel en de jonge broers met hun rottweiler. Als er al een rode draad is, zal het de zwerver zijn. De kapstok met de jonge broers is er nog enigszins, het verhaal met het topmodel heeft wel iets, maar hangt er maar aan. Jammer, want je merkt wel dat bij latere films van Alejandro González Iñárritu (en ik denk in de eerste plaats aan Babel), dat de regisseur dat geheel beter kan bewaren. Gelukkig kan de film teren op sterke prestaties van oa Gael Garciá Bernal en Emilio Echevarría.

Het is zeker geen slechte film, maar is ondertussen op verschillende vlakken al voorbijgestoken. Ik denk aan concept, muziek en sfeer dat bij films als Traffic, Requiem for a dream en vooral Babel veel beter is gedaan. Maar toch nog eens leuk om terug te zien.

Een film over ouder worden, over 'oude mensen' vs 'mensen die oud zijn'. En vooral over liefde vs zorg. Ik heb enkele mensen gekend die net als Anne in deze film op een moment kwamen dat ze spraken over het ouder worden. Dat ze niet wilden afhangen van andere mensen en de hoop dat ze nooit in een hulpeloze situatie kwamen en liever al snel te gaan. Niet zo evident, want in je liefde of vriendschap voor iemand moet je zelf de keuze maken tussen het respecteren van de andere persoon en het moeilijke afscheid nemen. Kwaliteit van het leven of langer leven.

Amour toont een koppel dat duidelijk van elkaar houdt. Verliefdheid is al wat voorbij misschien, maar de liefde voor elkaar is nog nooit zo groot geweest. Door de aftakeling van Anne wordt de liefde beproefd en wordt het zwaar voor beiden. Haneke toont dit zeer mooi. Geen melodramatische film, geen epische ondergang van een groot persoon, maar een echt echtpaar dat het beste maakte van de situatie en ondanks alles toch elkaar zo hard respecteert. Hoe moeilijk dat ook is.

Ook opvallend is de omgang met mensen buiten die relatie. Zij zien dit meestal als een 'geval'. Als 'werk'. Of zeker als een vorm van taboe omdat ze niet weten hoe er mee om te gaan. De dochter, de pianist, de verpleegster, de buurman, ... Zeer herkenbaar, wat ik ook wel merk in het dagelijkse leven. Mensen in een rusthuis die soms als kinderen worden behandeld. Nooit kwaad bedoeld, ze hebben de volle zorgen. Maar door dat gebrek aan communicatie en zelfstandigheid, vergeet men soms wel eens dat die mensen volwassen zijn. En met wat geluk mentaal nog goed genoeg om mee om te gaan.

Amour is een indrukwekkende film. Eén die liefde toont in z'n puurste vorm. Hier zit meer liefde in dan alle romantische films bij elkaar.

Dick Maas is een goeie regisseur als hij de nodige middelen zou hebben. Waar hij bij De Lift nog voor de nodige sfeer kon zorgen met een simpele lift, werd het al moeilijker bij een actie/thriller als Amsterdamned. Huub Stapel doet het prima moet ik zeggen en de film kent zeker goeie momenten, maar het wordt evengoed afgewisseld met scènes die vooral lijden aan het budget en ook wel wat gedateerd zijn ondertussen. En misschien speelt het toch nog wat aanwezige verschil in de Vlaamse en Nederlandse filmwereld ook wat mee. Amsterdamned heeft voldoende potentie om er iets van te maken en is zeker niet slecht, maar kan helaas niet genoeg overtuigen. Een leuke wegkijker dus.

De zwanenzang van een fantastiche zangeres. Tegen dat wij Amy Winehouse wat leerden kennen ging het al slecht met haar. Zang was magnifiek, maar door het sterrendom en de rotte relatie met Blake zag je haar worstelen en tegen de stroom in zwemmen. De documentaire pakt het goed aan. Ik hou veel van de BBC-documentaires, maar het is de kunst bij Amy dat die geen mensen in beeld laat spreken. De getuigenissen gaan gepaard met beelden van Amy en die combinatie werkt perfect. Ook haar nummers zijn goed geplaats, zodat haar lyrics lezen als een dagboek. De film laat Amy zien in haar jonge jaren, een prachtige vrouw met een zelfzekerheid. Ze zingt graag en weet wat ze wil. Op artistiek vlak dan toch. Maar dan komt dat sterrendom, de paparazzi, haar ouders die hun eigen dochter eerder zien als ster dan als dochter, Blake die net als Courtney Love bij Kurt Cobain zowat het leven uit haar sleurt door veel te snel door het leven te gaan. Muziek blijft altijd deel van haar uitmaken, maar dat wordt overmeesterd tussen de verscheurende keuze van geleefd te worden door de media of ten onder gaan aan genotsmiddelen. Sterk hoe de beelden met de paparazzi getoond worden. Moet je je voorstellen dat dit dagelijkse kost is.

Na Kurt Cobain: Montage of Heck is dit op korte tijd een meesterlijke muziekdocumentaire. Met vooral de mens achter de artiest. En in beide gevallen een zwanenzang van twee meesters die enkel hielden van zingen en hun ding te laten zien, maar ten onder gingen aan de druk van het sterrendom en enkele slechte invloeden rond zich.

Deze film moet volgens mij destijds serieus bedoeld zijn, gezien de namen die ze aangetrokken hebben. Ok, sommige van hen (denk Owen Wilson) zijn nog prille namen, maar Jon Voight toch niet. Dit had denkelijk in de lijn moeten liggen met pakweg de film Godzilla. Maar Anaconda is geen legendarisch Japans monster en ook het verhaal is vrij triest. Niet dat dit genre veel nodig heeft, maar het is ook niet meer dan de gekende afvalrace geworden. De slang kent weinig dreiging die ze vooral wilden halen met de CGI voorstelling. Ik las dat Jon Voight samen met Ice Cube af en toe aan de marihuana zat en daardoor z'n tekst wel eens vergat, waarop Owen Wilson sommige dingen mocht overnemen....

Het is toch een cultfilm geworden. Denkelijk door de grote namen die erin meespeelden en het is een zeer toegankelijke popcornfilm. Na al die jaren ligt de lat ook voor dit soort films toch wat hoger en is het niet meer dan wat nostalgie geworden. Leuk om eens te zien, maar het voelt eerder aan als een kapotte trui die je niet kan weggooien, maar waar je toch ook niet meer mee wil gezien worden.

Een vermakelijke film in het genre van Piranha's, Lake Placid, Frankenfish en zo. Qua film is hij zeker de moeite om te kijken als je van dit genre houdt. Minpunt is wel het gebrek aan inspiratie om iets met de personages te doen. Het kon me niks schelen als er een dood ging, want veel persoonlijkheid zat er niet in bij de meeste figuren.

Na de moord op Tsar Nicholas II en zijn familie gingen al snel de geruchten dat iemand van de familie het ongeluk had overleefd. Dergelijk fake news kwam wel meer voor in die tijd. Dat leidde tot verschillende mensen die zich voordeden als één van de dochters die het ongeluk had overleefd. Van verschillende familieleden, maar in het westen is vooral het mysterie rond Anastasia populair. De bekendste imitator was Anna Anderson, die nog leefde tijdens deze film trouwens. Het zou pas na haar dood zijn dat met DNA bewezen werd dat ze niet de echte Anastasia was.

De film draait rond het mysterie en gaat daarin verder door het te laten uitschijnen dat ze misschien toch wel de echte is? Het zorgt voor een boeiend hoofdpersonage, sterk vertolkt door Ingrid Bergman. Yul Brunner, die zelf van Russische afkomst was, zit als gegoten in de rol van generaal Bounine. Alhoewel hij het personage ook niet veel meer invulling kan geven. Het probleem van de film is dat er niet zoveel charisma is tussen de personages en het allemaal wat afstandelijk blijft.

Het verhaal is gelukkig interessant genoeg en Ingrid Bergman doet het best goed. Bovendien zijn er prachtige decors en kostumering met passende muziek. Hollywood zoals je dat van hen kan verwachten. Warme kleuren en prachtige beelden. Ik mis wel de glitter die een film rond een mysterieuze prinses zou moeten hebben.

Zeer aangename film, ik hou wel van die James Stewart. Een rechtbankdrama is een film met veel dialoog een een acteur als Stewart kan hier voor een meerwaarde zorgen. Net als in Rear Window waarin hij tenslotte heel de tijd in een kamertje zit met een verrekijker maar toch voor veel spanning kan zorgen.

Anatomy of a murder is regelrechte rechtbankfilm. De film mikt niet per se over de misdaad zelf, of hoe de zaak zal aflopen. Wel over het verloop van de rechtzaak. Waarin elke partij probeert z'n troeven zo goed mogelijk uit te spelen. Regisseur Otto Preminger was geen voorstander van flashbacks en ik ben blij hiervoor. In films waar dit wel gebruikt is, wordt op die manier de sfeer en het ritme uit de rechtbankscènes gehaald.

Enige minpunt zijn sommige figuren. Laura is net iets te vrolijk voor iemand die verkracht werd. En wat die Parnell daar doet is me een vraagteken.

Je moet wel voor dit soort films zijn. Het type acteerwerk van Stewart zal nu maar weinig mensen aanspreken. Dit komt nog uit een tijd dat dergelijke Hollywoodfilms sterk aanleunen bij theater of boeken. Maar ik hou hier net van. Aangename dialogen, ondersteund door een best wel mooie zwart wit omkleding (wordt visueel nogal onderschat en als oubollig afgeschreven...). Meer van dit soort films!

Enzo Barboni maakte deze film duidelijk met Terence Hill naast Spencer in gedachten. Hill kon of wou niet, dus kreeg Giuliano Gemma de ondankbare job om hem te vervangen. In plaats van zijn eigen ding te doen, spiegelde hij zich nog eens extra aan Terence Hill als hij de rol speelde. Tja, dan is het vergelijk snel gemaakt natuurlijk. En Gemma is geen Hill.

De film is op zich niet slecht en past mooi in het rijtje van de Spencer/Hill films met de nodige knokpartijen en luchtige humor. Je moet wat houden van dit soort films natuurlijk. Geen al te zware humor of actie en wat slapstick er bij. Al bij al geen onverdienstelijke film.