Opinions

Hollywood maakte in 1950 niet alleen het Hollywood kritische Sunset Blvd maar ook het theater/film kritische All about Eve. Ze houden het eigen wereldje een spiegel voor, maar sparen zichzelf wel wat. De film kreeg dan nog maar liefst 14 Academy Awards, nog steeds een (gedeeld) record. 5 nominaties voor acteerwerk, met enkel George Sanders die uiteindelijk een beeldje naar huis mocht nemen. Toch wat onterecht voor het acteerwerk van de 4 actrices die naast de prijs grepen. Geweldig hoe hun onderlinge relaties evolueren en ze op elkaar ingespeeld zijn.

All about Eve heeft een indrukwekkend script en mixt screwball met een Hitchcock-achtige thriller. De nodige spanning en intriges met op de juiste momenten wat humor. Uitzonderlijk in het mannenbastion van Hollywood dat zoveel sterke vrouwen mogen en kunnen schitteren. Naast de grote rollen zien we ook Marilyn Monroe die absoluut opvalt ondanks haar korte schermtijd. En vooral Thelma Ritter met haar pittige uitspraken.

De film is net iets te lang, maar verveelt eigenlijk nooit. Heel leuk en interessant verhaal en ijzersterk acteerwerk.

Nogal doorsnee filmpje. Disney was altijd al wat braver in hun animatie. Het zorgt wel voor een continuïteit waardoor de figuren bekend zijn en het een groot publiek bereikt. Deze animatie zal ongetwijfeld gewerkt hebben als opwarming bij een langspeelfilm in de bioscoop. Maar er zit niet veel in, de humor is vrij eentonig. Misschien wil het een antwoord zijn op Tom & Jerry? Die figuren zwegen tenminste nog, iets wat deze karakters ook beter deden.

Ik heb de biografie van Jimi Hendrix onlangs gelezen en was wel benieuwd naar deze biopic. Het viel me meteen op dat de score vrij laag was, terwijl sommige kritieken toch best positief waren. De film wijkt ook af van de standaard biopic. John Ridley weigerde inmenging van de familie van Hendrix, en verspeelde daarbij ook de rechten op zijn songs. Wie zit te wachten op een 'best of' van Hendrix kan dus teleurgesteld zijn. Vooral omdat de overbekende optredens van Woodstock en Monterey Pop niet aan bod komen.

Maar dat maakt het net zo interessant. We krijgen een Hendrix te zien in zijn beginperiode, waarin hij al vooruitstrevende muziek maakt. Maar de erkenning niet krijgt die hij verdient. Wie het talent wel ziet, zijn eigenlijk vooral andere mensen uit de muziekwereld. Van Chas Chandler die zijn manager wordt, over Eric Clapton die zijn meerdere erkent en The Beatles die omvergeblazen worden.

André 3000 is zeer goed gecast en brengt een Hendrix zoals ik me die helemaal voorstel na foto's of videoclips en zijn levensverhaal. Een film die tijd neemt om sfeer te creëren, mooi aangekleed met kostumering en setting. En daar dan een 60s filtertje over.

Ik kan me goed voorstellen dat de film minder in de smaak valt. Het is niet de epische rise & fall biopic die we gewoonlijk krijgen met wat hits die we kennen. Wel een fijne levensvertelling met liefde gemaakt. Als er ooit een nieuwe biopic zou komen over de gitaaricoon, zal die toch straf uit de hoek moeten komen.

Nogal vage docu (meer een reportage) over de toen nieuwe popmuziek. Het is een docu uit 1968. Een jaar eerder kwam Sgt Pepper's Lonely Heart Club Band uit en kregen we de Summer of Love. Woodstock moest nog volgen. Het is de 2e film van regisseur Tony Palmer die er toen de nodige waardering voor kreeg. Het is een poging om die nieuwe muziek, die toch afweek van de popmuziek die ze tot dan kenden met meezingbare liedjes en refrein/stroofjes. Palmer zorgt voor een mooie sfeer en kan de nodige artiesten strikken voor een interview. Jammer dat elke keer als de muziek aan bod komt, die wat vervormt naar de achtergrond wordt geduwd. Het is dus de vraag of Palmer deze docu maakte als muziekliefhebber of als verwonderde buitenstaander.

Een film over het verwerken van kanker en hoe mensen daar verschillend mee omgaan. Van plannen maken tot ontkenning of hoop. De cast doet het op zich niet slecht, de film heeft wel wat talent samen gebracht. En het is mooi om te zien hoe divers de verwerking kan zijn bij een ongeneselijke ziekte.

Tegelijk blijft het wel wat oppervlakkig en geraken we nooit echt onder het vel van de personages. En door de vele figuren is er ook weinig focus op een hoofdpersonage, ook al springen sommigen er wat meer uit natuurlijk dan anderen. All of Us is een mooie film, maar dan toch een film in de marge die niet echt opvalt en helaas ook snel zal vergeten zijn.

Zeker geen slechte film vooral als je dit in z'n tijdsgeest ziet. 1930, amper 12 jaar na WO I en nog geen WO II achter de rug (wat bij de remakes wel het geval is). Nu wordt je om de oren geslagen door films en documentaires rond beide oorlogen. Terecht, omdat deze zwarte bladzijden zeker niet mogen vergeten worden.

Probleem is vooral dat de de film ondertussen toch wat gedateerd is, ondanks z'n grote invloed op latere films. Het theatrale dat best wel leuk om zien was (vind ik persoonlijk) past minder in een oorlogsfilm. De acteurs zijn niet bijster sterk en de film heeft nu eenmaal de middelen uit de jaren '30. Maar desondanks kent de film ook indrukwekkende scènes en zou je niet echt zeggen dat de film al dik '80 jaar oud is. Een film die in die tijd dus ongetwijfeld vriend en vijand heeft beroerd, maar ondertussen wat begint te roesten. Ik kan me voorstellen dat het boek nog beter is.

Ik vond het eerst raar om een film over de WO te zien vanuit het oog van de Duitsers. Maar uiteindelijk maakt dat niet echt heel veel uit. Het gaat ook niet over patriotische helden, maar laat vooral het leed van de oorlog zien. De gevechten in de loopgraven, het harde leven, hoe de soldaten jaren vechten om kleine stukjes grond. Dat de Duitsers Engels spreken valt te begrijpen omdat het een Amerikaanse tv-films is. En het is voor Amerikanen al moeilijk om met andere talen te werken. In Amerikaanse films, zeker uit die tijd en vooral als ze voor tv gemaakt zijn, spreekt iedereen Engels, ongeacht vanwaar je komt. Als je geluk hebt krijg je nog een accent mee.

Een zekere aanrader, al denk ik dat de originele versie uit 1930 zeker niet moet onderdoen. In elk geval verplichte kost voor scholen. Over de 1e WO die mogelijk nog gruwelijker is (no offence voor de miljoenen joden natuurlijk) dan WO II. Maar daarover zijn minder films gemaakt. En films helpen wel om dergelijke zaken in gedachten te houden. (Denk aan Saving Private Ryan, Schindler's List, Der Untergang, ...)

Een typische romantische film, of toch lijkt het zo. Dit soort films mag dan wel omschreven worden als cliché, tegenwoordig kan zo goed als geen enkele films hier aan tippen. Ofwel zit je met een sfeerloze tv-film, ofwel wordt het kapotgemaakt met flauwe humor en komt de romantiek amper aan bod. De film straalt warmte en liefde uit. Een geloofwaardige liefde tussen twee mensen, maar in een omgeving waar een relatie niet evident is. Hollywood was er toen nog niet klaar voor, maar het had hier ook een relatie kunnen zijn tussen twee mannen of twee vrouwen kunnen zijn. Onbegrepen door de omgeving die uiteindelijk toch niet echt om je geeft. De echte liefde komt dan wel boven en moet je met beide handen aannemen.

De relatie hier is ook geen flirt. Geen avontuurtje op een vakantie. Geen relatie die gebaseerd is op dromen of een vlucht uit de realiteit. Maar wel twee mensen die van elkaar houden.

Het is op zich geen klassieker uit de filmgeschiedenis die wil opvallen, maar wel vakmanschap. Mooie beelden, warme kleuren en zelfs subtiele dingen als een hert, een open haard, een sneeuwlandschap, … komen hier voor één keer wel tot hun recht. Een film die de vooroordelen van de romantische film doet verdwijnen.

Ik had pas Cabaret gezien van Bob Fosse en dat viel eigenlijk wel tegen. Nochtans ben ik een grote musical liefhebber. Dat deed me opvolger Lenny wat links liggen. Uiteindelijk toch All That Jazz opgepikt en gelukkig maar. Dit is geen doorsnee musical, wat je ook kan zien aan de scores hier van niet-musical fans. De film is de missing link geworden tussen 8½ van Fellini en Requiem for a dream van Aronofsky. Een persoonlijk film ook van Bob Fosse die duidelijk de druk geeft die hij had bij het maken van Lenny en de Broadway Musical Chicago. De titel 'All that jazz' komt uit die musical en beschrijft mooi de sfeer hier. Wat niets met jazz te maken heeft, maar eerder met het eigenbelang in de showbizz.

De film draait rond 'It's showtime' waarbij je zowel de druk hebt van de showbizz op Joe Gideon, maar tegelijk ook het showgedeelte van de hele entourage rond hem. Rond Gideon speelt iedereen een rolletje om in de gratie te komen. Om te mogen meespelen, om hem aan boord te houden van een groots project, … Zijn hele leven is één grote showtime. Met een speelse showtime als hij bij zijn dochter is. En zoals een showman is ook zijn eigen einde één grote show. Met een terugblik op z'n leven, samengevat in choreografieën om uiteindelijk met groot vuurwerk het doek te laten vallen.

Het knappe van deze film is dat het eigenlijk zelfden een musical is, maar eerder een drama in de wereld van de musical. De choreografieën zijn ruw en toch passend. Als een training, een droom of een hallucinatie. Met enkele sterke momenten moet ik zeggen. De nummers zijn niet bepaald memorabel, maar dat moet ook niet. Het is geen vrolijke musical als Mary Poppins of Sound of Music. All That Jazz is één groot afscheid en de meest duistere musical uit de filmgeschiedenis. Een neo-noir musical.

Je moet deze film niet louter zien als een musical (ik val in herhaling). Fans van Requiem for a dream of Black Swan zullen hier zeker van genieten. Een zeer sfeervolle film met een geweldige Roy Scheider. Door de aanpak kan hij volop schitteren met beperkte musicalervaring en is het zeer passend dat de dansers op de eerste plaats dansers zijn en geen zangers of acteurs. Hier mag dat en komt het net tot z'n recht.

Het verhaal van de reporters die het Watergateschandaal naar buiten brachten. Op papier is dat 2 reporters die info verzamelen en een bezwarend artikel schrijven. Met een hoop betrokken namen, die er als filmkijker niet altijd toe doen. Buiten Nixon natuurlijk. Maar de wetenschap dat dit - qua feiten toch - echt gebeurd is, zorgt toch voor een meerwaarde. Regisseur Alan J. Pakula is er in geslaagd om de nodige spanning op te bouwen en de beperkte settings zeer mooi aan te kleden. Het genre licht hem wel, hij won eerder al een Oscar als producer van de klassieker To Kill a Mockingbird.

Gelijkaardige films focussen teveel op het 'who dunit', terwijl je dat hier al weet natuurlijk. Je hebt de doos van de puzzel naast je, je weet wat het resultaat is. Maar de film toont het puzzelen en staart zich niet blind op de foto op de doos. In een tijd zonder internet of computers (pc's) is het heerlijk om de mannen te zien puzzelen met korte notities, de juiste vragen, telefoonboeken, blijven doorvragen, … Je bent blij voor hen als er weer een stuk van de puzzel gelegd is. Op de achtergrond krijgen we regelmatig een soort soundtrack die bestaat uit typmachines en telefoongerinkel. Visueel is het misschien niet zo bijzonder, maar vooral de scènes in de garage en beide heren die wachten op de lift, zijn mooi gedaan. Het geeft de film toch dat iets meer sfeer.

De film is een toegankelijke Hollywoodfilm met - en zeker gezien het onderwerp van - voldoende tempo in de film. Vakwerk met een sterke cast, goed script en waar het kan mooi aangekleed. Eigenlijk niet zo gedateerd moet ik zeggen. Het mocht misschien een paar minuten korter. Focus niet teveel op de namen, het draait rond het onderzoek en de spanning van en artikel dat uit haar voegen groeit.

Het is al meer gezegd dat Maze Runner, Hunger Games en Divergent enorm op elkaar trekken. Als ze de verhaallijnen dan nog eens zelf herhalen of lang uitrekken, wordt het al moeilijk om origineel en boeiend te zijn. Ik moet zeggen dat het toch wel verrassend was wat in deze film kwam. Best wel leuk moet ik zeggen. Niet echt geweldig uitgewerkt, maar het maakt je als kijker toch even wakker. De film schrikt er ook niet voor om enkele personages uit te schakelen. Niet echt de grote kleppers, maar toch minder evident voor Amerikaanse blockbusters.

De franchise stopt hier zo goed als mee, zeker in de bioscoop, na tegenvallende kijkcijfers. Misschien niet slecht, en tijd om nog eens iets origineels te brengen.

Eindelijk heb ik hem kunnen zien. De DVD is nu in m'n bezit. Geweldige roadmovie met de nodige zwarte humor. Peter en Stany zijn een meesterlijk duo dat elkaar goed aanvoelt en aanvult. Een van de betere Belgische films: 4 sterren.

Regisseur Gert Embrechts komt uit mijn gemeente (district van Antwerpen eigenlijk) Deurne. Het is zo dat ik de film Allez, Eddy wat leerde kennen, al was de titel ook weer niet onbekend in Vlaanderen. In 2013 gaven we met de Cultuurraad van Deurne een prijs als Laureaat van de Kunst. Bij die prijsuitreiking liet hij zijn kortfilm 'Vincent' uit 2001 zien. Allez, Eddy is zijn eerste langspeelfilm. De stijl die in zijn kortfilm zo mooi naar voren kwam, zie je ook hier weer terug. Misschien nog niet helemaal ten volle uitgespeeld voor een langspeelfilm, maar toch... Qua stijl doet hij mij soms denken aan Jean-Pierre Jeunet en Wes Anderson. Geef hem nog enkele films tijd om te groeien.

De film is op zich wel mooi, ook al is het verhaal soms wat licht. Prachtige setting met de wielergod Eddy Merckx op de achtergrond en een tijd voor velen die uit de schaduw van de kerk komen en ontdekken dat er meer is zoals de Stad of de komst van een supermarkt.

De film heeft een aparte stijl en zal door zijn zeer toegankelijke aanpak misschien niet veel mensen aanspreken. Maar het is zeker niet slecht en ik geloof dat een volgende film van Embrechts nog meer van de regisseur kan laten zien.

Het leven van regisseur Cameron Crowe die zelf als schrijver werkte bij Rolling Stones magazine. Via de fictieve band Stillwater geeft hij zijn ervaringen mee als rockjournalist. In 1973 hoorde je nog de echo van de flower power, maar stonden rockbands in grote stadions. Het werd alsmaar grootser. En rockmuziek werd veel meer dan enkel muziek maken met een gitaar omdat je idolen dat ook deden. Het leven naast het podium was even belangrijk als het leven op de planken. De druk van dat leven en de roep om nog meer te groeien en geld te verdienen, werd alsmaar zwaarder.

De film is op zich niet zo groots of visueel bijzonder. Maar het is duidelijk dat Cameron Crowe zijn liefde voor muziek doet uitstralen in de film. Niet alleen de soundtrack, maar ook het verhaal en de sfeer die door heel de film gaat. Peter Frampton was technisch consultant, Nancy Wilson van Heart (toen de vrouw van Crowe) schreef enkele nummers van Stillwater, Mike McCready speelde lead gitaar, ...

De band komt wel fake over, daarvan geloof je niet echt dat het rockers zijn. Kate Hudson als Penny Lane is wel leuk (naar de echte Pennie Lane die Crowe gekend heeft trouwens) en Fugit is wel leuk in contrast met het 'gevaarlijke' rockersleven. Het komt dan soms wel eerder over als een parodie, maar het verhaal zit goed en is duidelijk met een liefde voor muziek gemaakt. Als muziekliefhebber is dit best wel genieten.

Nogal een dom filmpje, met een slecht verhaal. Heeft enkele leuke actiescenes, maar die helpen de film niet lang overeind. Goed voor een avondje film kijken zonder nadenken, maar meer zeker niet.

Een SF noir van de hand van Godard. En qua sfeer zit dat wel goed. De Franse stijl (meubels, architectuur, ...) van de jaren 60 heeft wel iets futuristisch. Toen was dat allemaal nieuw en dus iets van de toekomst. Nu zijn we zo'n 60 jaar verder en lijkt het evengoed uit een andere tijd. In het zwart-wit met geweldige belichting, krijgt het geheel iets tijdloos. Je ziet elementen van 1984 met een computerstem als een soort Big Brother. Ook weer leuk om te lezen dat die zware stem ingesproken is door iemand met een elektronisch stemtoestel dat kankerpatiënten gebruiken om terug te kunnen spreken. Maar de man wou anoniem blijven, zodat het nu niet geweten is (of toch niet algemeen) wie die computerstem heeft ingesproken.

Alphaville is als een utopische wereld waarin de computer alles bepaalt. Met logica, dus alles wat er buiten valt (spontaniteit, lachen, verdriet) is uit ten boze. Een gekend thema van een futuristische wereld onder een dictator (of computer zoals hier) waarin alles wat menselijk is (gedachten, cultuur, plezier, creativiteit) niet toegestaan is. Godard giet er nog een film noir over met het hoofdpersonage Lemmy Caution als tegenspeler. En sowieso ook weer genieten met Anna Karina.

Geen gemakkelijke film, maar dat heb je wel meer met Godard. Maar wel zeer sfeervol en interessant. Wat je ook wel meer kan zeggen van de films van Godard.

Als kind deze enkele keren gezien op tv en dat moet samen met Watership down en Last unicorn één van de weinig niet-Disney animaties geweest zijn. België had zo geen animatie tenzij je Jan Zonder Vrees wat meerekent. Tom Poes was al geen onbekend personage voor mij en ik moet zeggen dat ik toen echt wel genoten heb van deze film. Wat spanning met die draak en tal van leuke personages. Maar het waren maar herinneringen.

Tot ik een tijd geleden de dvd vond en me liet beïnvloeden door m'n nostalgie. En daar heb ik zeker geen spijt van. Iets minder melig dan de gemiddelde Disneyfilm en zeker zo tijdloos. Kwalitatief mag het er trouwens ook staan. En zowel spanning als verhaal zijn sterk genoeg om ook nu nog te kunnen boeien. Zeker een aanrader en een jeugdherinnering die staande is gebleven.

Dit is blijkbaar gebaseerd op waargebeurde feiten naar de - jawel - Beefseak Raid uit 1864. Toch wat de achtergrond van deze film betreft, op zich is het een geromantiseerde western zoals er wel meer van de band schoven in Hollywood. William Holden is niet bepaald een naam die ik onthoud, en toch heb ik blijkbaar meer films van de man gezien dan gedacht. Al kan je hem ook weer niet afrekenen met deze film, hij heeft al beter gedaan. Alvarez Kelly is een leuke western geworden zoals je er wel meer ziet. Een film waar ik tijdens het kijken van kan genieten, maar de volgende dag al niet meer weet waarover het ging. Soms is dat niet slecht, maar deze titel zal geen toplijstjes halen.

Toch een herziening waard voor deze film. Ik ben altijd meer een liefhebber geweest van Beethoven dan van Mozart. Maar los daarvan blijft hij een intrigerend figuur. Amadeus wil op de eerste plaats een sfeerbeeld weergeven met enkele losse feiten van Mozart. Een groot deel is hier gefantaseerd, en ik twijfel soms of dat wel de goeie aanpak is. Stijl is één ding, maar zoveel fantasie in een biopic is toch ook wat misplaatst lijkt me. Mozart was in elk geval een levendige feestvierder die waarschijnlijk door z'n jonge blitscarrière rotverwend was en altijd geld over de balk gooide. De film toont dat wel en laat het magnifieke van z'n werk zien. Wel mis ik ergens het charismatische van de man zelf, wat ik bij bvb bij Immortal Beloved (over Beethoven) wel kon zien.

Geen 5* dus meer en al lange tijd geen plaats in de top 10. Maar ik vind het desondanks nog steeds een sterke film die door z'n enthousiasme en theatrale voorstelling een echte Mozart-uitstraling kent met barok decorstukken en weelderige pruiken. De film heeft duidelijk Mozart's populariteit een handje geholpen in de jaren '80. En dat is voor een klassieke componist niet zo evident.

Niet de beste film van François Ozon die vooral met Swimming Pool een boeiende sfeer kon opbouwen. In L'Amant Double houdt hij alvast de kijker benieuwd naar het plot. Deels kon je het zien aankomen, maar ik had toch enkele ideeën waar de film naar toe wilde gaan. Marine Vacth speelde al eerder in een film van Ozon (Jeune et Julie) en het was niet verwonderlijk dat hij haar terug vroeg. Maar de verdienste gaat zeker ook naar Jérémie Renier, die met een dubbele rol toch wel de basis is van de intrige en je doet twijfelen of het nu gaat over één persoon, twee personen of iemand fictief.

De verwijzing naar De Palma kan ik hier best wel volgen, wat jammer is, omdat ik vooral een Ozon-film wil zien. En die duidelijke link naar andere regisseurs (die er ongetwijfeld wel zal zijn) had ik niet of minder bij Swimming pool en Jeune et Jolie. Maar hij blijft een interessante regisseur die hopelijk nog meer films zal maken.

De poëzie van de liefde. Alles is in verband met elkaar. Niet voor niets het gebruik van de palindromen, de poolcirkel en de zogezegde toevalligheden. Is het zo, of zien deze geliefden dat eens te meer?

Ik liet deze film te lang links liggen. Van het plot en de poster uitgaande, dacht ik een film in de stijl van La Meglio Gioventù, dat mij dik tegenviel. Een mens kan zich duidelijk vergissen. Dit Spaanse pareltje is veel beter. Het doet wat denken aan de Franse film Jeux d'Enfants als je het al ergens mee wil vergelijken. Ik las hier ook de verwijzingen van Jeunet, al pakt die het eerder qua stijl over dan qua poëzie. Mijn vierde film van Julio Medem alweer. De beste tot nu toe, al heeft hij verder ook al mooie dingen gemaakt waar ik van kon genieten. Moet ik wat meer opzoeken.

Ik spreek me niet te veel uit over het einde. Maar vond het wel bij de film passen. Al zullen velen dat niet zo gewoon zijn.

Een film dat zich baseert op een sprookje, maar dat visueel totaal niet tot uiting laat komen. Jammer, want zo heb je enkel de verhaallijn als basis en niet de link met sprookjes. Nochtans lijkt dat wel de bedoeling met de zogezegde reus in het bos en de dieren die komen kijken terwijl ze aan het vrijen zijn en de verwijzing naar Hans en Grietje in het peperkoeken huisje, ... Daardoor wordt de aandacht vooral gefixeerd op de moord en de psychologische gedachten van vooral Alice, maar ook Luc. Dat lukt deels en de film krijgt een aparte draai als blijkbaar Luc ook worstelt met z'n eigen seksuele gevoelens (dromen van Saïd, eerdere fysieke afstandelijkheid bij Alice, ...) Aparte film die je deels meesleept, maar zelf niet echt blijf met zichzelf weet.

Een aparte film. 2 daklozen in een romantisch drama. Ze hebben toch niets, kunnen niets verliezen buiten elkaars gezelschap dat vooral door het gebrek aan materialisme automatisch het grootste bezit wordt. De 2 leven van dag tot dag en plannen dan ook niet verder, zelfs niet in hun relatie. Wat de relatie een ander beeld geeft.

Visueel komt de regisseur trouwens ook met mooie zaken boven. De achtergrond van de brug alleen al is mooi gekozen. Niet ergens weggestopt in een donkere hoek, maar een eigen leuk plekje met veel ruimte. Maar ook zijn sommige beelden prachtig gefilmd: denk aan de zuippartij waarbij de figuren plots klein worden, het troubel zicht zowel van Michèle met haar slecht zicht als Alex die teveel gezopen heeft. Of de posters die in brand staan.

Af en toe wordt het wat langdradig en de turnkunstjes van Alex kunnen me niet echt boeien. Maar toch is het eindresultaat een film geworden die je naar het scherm trekt en volgens mij beter wordt bij herziening.

Amar is een coming of age film met 2 tieners die worstelen met liefde, lust en relaties. Het is nogal luchtig allemaal, maar toch blijft het beter hangen dan je denkt. Het is best boeiend om te zien hoe de relatie evolueert tussen Laura en Carlos.

Het leven zoals het is in Italië tijdens Fellini's jeugd. Ik moet nog altijd wennen aan Fellini, voor mij niet bepaald de toegankelijke regisseur. Deze film moet het vooral hebben van een filmische collage met de nodige humor. Visueel is het mij soms te druk en zie ik er niet altijd de mooie scènes in. Het mag wel gezegd worden dat de regisseur de stijl wel heel de film vol houdt en niet vervalt in saai opvulsel. Ik begrijp wel de waardering, maar kan er (voorlopig) weinig mee.

Naar gelang de film begon dacht ik een soort parodie te krijgen op bekende horrorfilms. Een soort Hostel of 9MM maar dan zo slecht dat het nog wel leuk was om zien. Helaas draait alles om één griet (verhaal van 3 meisjes met de nadruk op 'verteld door 1 slachtoffer'). Alles het na een uur dan eindelijk zover is dat je een quasi snuffgedeelte krijgt is dat zo slecht. Het budget van 45$ is ongetwijfeld gegaan naar het huren van een camera of zo. Kamer, volk en attributen zijn van eigen afkomst of werden gedwongen om mee te doen.

Na de positieve commentaar van Naomi Watts toch nog gewaagd aan deel 2. Helaas dit dezelfde rommel. Even leek het wat creatiever te zijn, maar ik denk gewoon dat de maker alle creatieve mogelijkheden die er zijn, benut zonder te weten hoe of wat. Ok, de film lijkt zo wat realistischer op een snuffmovie. Maar zonder spanning of erotiek is het maar triestig. Bij een komedie wil je ook graag lachen. Geen aanrader dus.

Op zich is dit even slecht als de eerdere films, alleen wordt het nu rustiger gefilmd. Het kat en muis spelletje is nog iet wat interessant, al is dat vooral in verhouding met de 2 voorgangers. Hopelijk houdt Shane Ryan zijn woord en is dit het final chapter...

De 19e eeuw in films blijft een donkere periode en je vervalt al snel in een duistere sfeer die mij niet echt aanspreekt. Deze Amazing Grace is misschien wel historisch interessant, maar eigenlijk iets te politiek. En daarmee bedoel ik dat het louter een getouwtrek wordt onder notabelen over het esthetische van slavernij. De film vervalt dan ook in saaie dialogen tussen rijke lieden en is nergens echt speciaal. Over het thema zijn al betere films gemaakt trouwens. Jammer, want ik had wel wat vertrouwen in deze cast, al is het vooral bij de hoofdrollen dat het toch misgelopen is.