Opinions

The Adam Project is een tiener avonturenfilm met verwijzingen naar oa Star Wars, Back to the Future en Terminator en steekt dat ook niet onder stoelen of banken. Het blijft bij wat knipogen en vlotte oneliners, de actie en het verhaal is vrij mager. Ik ben niet de enige die de CGI slecht vind blijkbaar, maar in mijn ogen is het ook gewoon een popcornfilm bedoeld voor het kleine scherm. Je moet wat houden van de drukke Ryan Reynolds humor, maar de interactie met de jonge Adam valt nog best wel mee. De cast doet niet veel moeite om hun paycheck te innen. Meer dan bandwerk uit de Netflix stal met een groot budget is het niet.

Adams Æbler is wel een mooie film, maar ik het toch op verschillende vlakken het gevoel gehad dat er meer in zat. Iets meer zwarte humor, iets meer emoties in de personages (vooral Adam kwam niet echt goed over) en iets meer visuele spelerij. Het script is wel goed gevonden en de film bevat situaties die de film omhoogt trekken. Dat levert een aangename film op, maar of het de topfilm die het is om in de top 250 te geraken? Dat betwijfel ik.

Het verhaal valt best wel mee en Nicolas Cage doet het niet slecht. Maar verder is het voor mij weinig boeiend en ik vind ik er als film ook niet zo veel aan. Toch wel wat gedateerd ondertussen en te weinig pit. Visueel mocht het trouwens ook iets creatiever. Misschien niet de juiste moment gekeken? Opvallend veel positieve reacties hier. Wie weet bij een herziening binnen enkele jaren...

Aan de ene kant probeert men braaf alle elementen van de Addams Family films te gebruiken in deze komedie. Maar langs de andere kant wil men een eigen stijl gebruiken. Daardoor lukken de grappen niet en is de sfeer helemaal verdwenen. Het cynische komt helemaal niet uit de verf en de film gaat eerder richting Flodder dan Addams. Serieuze overacting die in de vorige films nog leuk was als gimmick, maar hier de bal serieus mis slaat.

Altijd wel leuk gevonden. De eerste heb ik in de cinema gezien en daarna deze gaan huren. Het blijft zelfs bij herziening een leuke komedie waar je verder niet veel van moet verwachten. Het lugubure (voor zover het er echt was) van deel 1 heeft wat plaast genomen voor humor. Gelukkig vervalt de film niet in slapstick, wat bij deel 3 - Addams Family Reunion - wel gebeurt. Het acteerwerk is zeker niet slecht en figuren als Wednesday zijn zeer leuk om te zien. Misschien geen topper op zich, maar absoluut een aanrader om met het gezin te zien. De film heeft voldoende leuke figuren en droge humor om heel de film recht te houden gedurende anderhalf uur. En dat is beter dan de domme slapstick van films als Dumb & Dumber en consoorten.

Jeugdnostalgie waar ik als tiener van heb genoten. Ik kende de serie niet, dus voor mij was het gewoon een gezinsvriendelijke griezelfilm. Ook nu nog kent de film haar charme en is dit heerlijk om te zien. Met het memorabele duo Anjelica Huston en Raul Julia dat voor de rollen geboren lijken te zijn. Maar evengoed de andere personages zijn sterk gecast. De toen 11-jarige Christina Ricci speelt meteen een klassieke filmrol die ze pas veel later zal kunnen evenaren. Iedereen zal haar blijven herinneren als Wednesday Addams. Ik hoop dat de jonge generatie haar ook zal ontdekken.

The Addams Family is een gezinsvriendelijke film die gebaseerd is op een tv-serie en dat betekent dat de film meerdere grappen kent om het toegankelijke verhaal te verlengen tot een langspeelfilm. Je zou trouwens verwachten dat zo'n film gemaakt zou worden door Tim Burton, maar het is van Barry Sonnenfeld die hiermee zijn debuutfilm maakt. Owen Roizman voor de cinematografie is een goeie keuze. Hij had eerder al The Exorcist en The French Connection gemaakt.

Hier mag wel eens een reboot van komen. Het kan ineens de low-budget Addams Family Reunion uit 1998 goedmaken. Het concept van The Addams Family moet terug in ere hersteld worden!

Een kleine mooie film waar Vlaanderen de laatste jaren zo goed in is. Zonder franje maar schijnbaar als een doorsnee leven. Helaas door een longziekte verstoort. Het mooie is dat Tom en Xavier wat hebben leren leven met de ziekte en het ook geen verhaal wordt van 'arme ikke'. Wat in het achterhoofd zit, komt dan ooit wel eens naar de voorgrond. Het is en blijft een gezondheidsrisico dat op een dag het gekende leven zal verstoren. De film is een debuut van Hans Van Nuffel, die het er zeer goed van afbrengt. Bovendien wordt de film gedragen door de onbekende Stef Aerts die tot nu toe wat tv-werk en bijrollen op zich had genomen. Acteurs Wouter Hendrickx en Marie Vinck zijn al wat meer ervaren, maar Stef blijft de hoofdrol naar zich toe trekken. Bijpassende muziek van Spinvis zorgt voor de nodige sfeer. De verdienste is vooral dat een film met dergelijk thema al snel vervalt in meligheid. Van Nuffel trapt niet in die val en levert een mooie film af. En het einde is ook heel sterk. Blijf je toch even mee zitten.

Een kostuumfilm over het leven in Versailles en dat tijdens de start van de Franse revolutie. En toch zonder veel romantiek en actie. Een aparte aanpak die wel werkt. We zien alles door de bril van een dienstmeisje aan het hof met op de achtergrond de spanning die stijgt als het einde van de monarchie dichterbij komt. De adel vreest dan wel voor hun leven, maar de mensen in dienst van het hof zijn dit leven evengoed gewoon en weten niet goed wat er aan komt.

De film is vooral sterk door consequent te blijven en te focussen op vooral het dienstmeisje en de koningin. Zonder de kijkers te willen trekken door een effectieve bestorming van de Bastille of met te veel romantische zijverhalen. Kruger en Seydoux schitteren in deze film en kunnen het geheel zonder probleem dragen. Mooi gemaakt ook allemaal, met aandacht voor setting en kostumering. Het wordt nooit kitscherig, ondanks de vele franjes. Naar het einde is het wat zoeken om het verhaal af te ronden en legendarische scènes zijn er ook niet. Maar wel zeer goed gemaakt en beter dan wat de score hier op MM doet denken.

The Adjustment Bureau is een spannend liefdesverhaal geworden. Matt Damon is niet bepaald een gevarieerde speler, maar dit lukt hem wel. Het doet wat denken aan Bourne Identity. Als regiedebuut kan dit tellen voor George Nolfi. De man houdt de vaart in de film en brengt een geloofwaardige band tussen Damon en Blunt. Het blijft natuurlijk een blockbuster, maar het is alvast aangenamer kijken dan pakweg Inception dat ook met een SF-plot speelt maar helaas uit de bocht rijdt gaandeweg.

Ik dacht dat de acteur van Harry Mitchell eigenlijk een acterende R&B ster was. De man speelde ooit Tupac in de film Notorious, vandaar mijn verwarring. Ik was ook blij met de dansprestatie van Emily Blunt, maar dat blijkt een stand-in te zijn.

Heerlijk romantische kortfilm van Zeb Daemen over een onuitgesproken liefde. Soms is dat al moeilijk op zich, zeker als het gaat over liefde over iemand van hetzelfde geslacht in de jaren '50. Daemen is duidelijk een fotograaf en heeft ook voor schoonheid. Hij trok me al heel snel in de film, wat bij een kortfilm toch wel belangrijk is.

Geen overdonderende film, maar wel een mooi sfeerbeeld.

Er lijkt wel een hoopvolle generatie tienerfilms aan te breken. Na tal van hyperkinetische films werd ik aangenaam verrast door Bandslam en ook deze Adventureland kom me wel wat plezieren. Vooral als je een soundtrack met Lou Reed en Velvet Underground boven haalt, ben je toch goed bezig. Verder werkt alles wel met de nodige humor en romantiek. En alles op een aangename rustige manier vertelt. Hier mogen ze meer films van maken.

Met een leuke fantasie in de stijl van Never Ending Story. Leuke familiefilm die vooral visueel heel sterk is.

Er deden zich de nodige geruchten rond de gezondheid van Errol Flynn door allerhande verslavingen. Met Amerika weet je nooit en er zal wel wat sensatie tussen zitten. Feit is wel dat de acteur een pak minder viraal is in deze prent dan in z'n rol van Robin Hood. De actiescènes zijn een pak minder en ook qua acteerwerk heeft hij al beter laten zien.

Maar het verhaal staat er wel en is een typisch product van die tijd met een brok avontuur, romantiek en humor. De warme kleuren van Technicolor zijn ook altijd aangenaam om te zien. Ik heb me in elk geval goed geamuseerd met deze film, al is hij niet zo echt speciaal als andere films uit dit genre.

De kwaliteit doet de film veel ouder uitschijnen dan hij werkelijk is. Eerst dacht ik te maken te hebben met een film uit de jaren '40. Naar gelijksoortige 'blockbusters' uit de jaren '30 en '40 als The Adventures of Robin Hood, Wizard of Oz en The Three musketeers. Deze is veel later, maar mist de charme van weleer. Al is het qua beeld vrij oud voor een film van de jaren '60.

Zeer speciaal is de film niet en zelfs wat voorspelbaar. De film moet gedragen worden door de kleine Huckleberry, maar die komt eigenlijk te kort. En verder speelt iedereen expliciet een bijrol. Het verhaal lijkt me wel een leuk avonturenverhaal voor jongeren en er zal wel iets van te maken zijn, maar deze verfilming blijkt toch niet de beste te zijn. Nochtans kende ik Huckleberry Finn enkel van naam en kon ik het verhaal zelf gerust op me af laten komen. Hier had ik meer van verwacht...

Je merkt heel goed dat deze film vlak na de oorlog gemaakt is als snel tussendoortje. Qua stijl is dit niet te vergelijken met Dumbo of Bambi van begin jaren '40. Door besparingen is de kwaliteit tijdens de oorlogsjaren er op achteruit gegaan. Dit had evengoed 2 kortfilms kunnen geweest zijn en hoogstwaarschijnlijk ook in de vergeethoek geraakt. De enige troef is het verhaal, dat twee klassiekers zijn. Maar daarmee is ook alles gezegd.

Tijd voor herziening en veel moet ik niet echt toevoegen aan mijn vorige recensie. Weinig films stralen nog echt dat avontuurlijk, historisch vertellende, epische uit als The Adventures of Robin Hood. Een film met de heerlijke kleuren van Technicolor en een echte vrolijke avontuurlijke held. Het blijft een topfilm!

De film teert vooral op de nostalgie naar de tekenfilms van Rocky & Bullwinkle. Aangezien ik daar totaal geen nostalgisch gevoel bij heb (voordien nooit van gehoord) schiet er niet veel interessant over. De acteurs doen het niet slecht, maar de namen in de cast zijn allemaal toch beter in andere genres dan in komedie. Soms krijg je zelfs een plaatsvervangende schaamtegevoel. Beetje flauwe humor die misschien voor kinderen wel leuk is.

Er waren enkele zaken die me tegenhielden om de film te gaan zien. Spielberg heeft al een tijd geen goeie film meer gemaakt en de tekenstijl die me deed denken aanThe Polar Express is niet bepaald mijn favoriete stijl. Bovendien vraag ik me af hoe je überhaupt met een film de strips van Hergé kan weergeven. En dan nog door een Amerikaan?

Maar net de aantrekkingskracht van Kuifje en de indrukwekkende trailer deden me toch overstag gaan. En ik heb er zeker geen spijt van. De tekenstijl is prachtig met een combinatie van moderne effecten en respect voor de strips. Enkel Kuifje ziet er vrij emotieloos uit, alsof hij behandeld is met botox.

De film is een ode aan Kuifje geworden, waarbij ik meteen moest denken aan The Smurfs. Alleen is bij Kuifje het script beter en authentieker, wat natuurlijk komt omdat ze daar de originele strips hebben verfilmd. Het verhaal is een grote knipoog naar Indiana Jones, al zal Mr. Jones denkelijk net zijn inspiratie bij Kuifje hebben gehaald. Zet Indiana Jones in de hoofdrol en heb je hebt meteen een geweldige film waar het laatste gedrocht met de crystal skulls jaloers op mag zijn.

Toch een minpuntje dan? Niet veel eigenlijk, al is het met momenten te perfect en te proper. Bovendien is er ook weinig meerwaarde aan de strips (buiten het visualiseren natuurlijk) en de personages tonen weinig emoties. Puntjes die positief en negatief zijn omdat Spielberg op die manier dicht bij de strips blijft. Slecht is de film absoluut niet, ik ben zeer benieuwd naar het volgende deel. Laten we zeggen dat het boek beter is.

Op zich heb ik niet veel toe te voegen aan mijn vorige recensie. Hoe liefde en religie elkaar nooit zullen vinden. Feit dat Roison en Casim toch kiezen voor elkaar, is vooral te verklaren doordat ze wel hun geloof behouden maar religie niet boven alles stellen. Maar evengoed is het niet evident om hier uit te groeien. Buiten religie is de liefde voor familie ook belangrijk en zit de twijfel bij Casim deels omdat hij weet hoe religie belangrijk is voor z'n ouders.

Ae fond kiss is nog altijd een goeie film. Hier en daar wat houterig geacteerd, maar goed genoeg om er van te genieten. Al blijft het daarmee wel net onder de radar om een klassieker te worden.

Overspel was nooit zo romantisch. Romcoms zijn meestal een genre dat wat op de zijlijn speelt en als melig worden beschouwd. Maar in de tijd van het oude Hollywood was het genre nog ijzersterk. Met mooie dialogen, passende decors en kostumering en vooral veel charme tussen de acteurs. Acteurs als Cary Grant en Deborah Kerr weten perfect hoe ze het genre moeten spelen en het charisma spat van het scherm. An Affair to Remember is verder niet zo speciaal, het is vooral mooi in de eenvoud. Een liefdesverhaal met een snuifje drama. Geen film die echt blijft hangen, maar waar ik toch best van genoten heb.

Op zich wel leuk zo'n indie zombiefilm. Toch altijd wat anders dan de Amerikaanse machoversies. Door het kleinere budget moeten de makers creatief zijn. Niet dat het zo bijzonder is, maar de film valt best wel mee. De film kent spannende momenten, de sfeer zit goed en het verhaal heeft iets mysterieus zodat het net iets afwijkt van de standaard zombiefilm. Leuk tussendoortje.

Trier doet het weer met deze prachtige ontroerende film. Zo'n pareltje dat op het eerste zicht niet lijkt op te vallen, maar wel stilaan onder de huidt kruipt. Met vooral sterk acteerwerk en een verhaal dat de tijd neemt. Ik ben blij dat ook dit soort films nog steeds gemaakt wordt tussen de Hollywoodarmoede om vast te houden aan wat bekend is ipv nieuwe dingen te maken. Zelfs Fanning, die op het eerste zicht als een vreemde eend lijkt in de cast, toont de nodige diepgang in haar personage. Trier valt niet in clichés, ook al liggen die om de hoek klaar.

Aangenaam avonturenfilm met een voortreffelijke Bogart. Ik zie Bogart heel graag bezig, maar je had op den duur het idee dat z'n geweldige performance als droge acteur (Key Largo, Cassablanca, The Malthese Falcon) meer een sterk typetje was en zat ik met de vraag of Bogart meer was dan dat. Ik had hem al gezien in The Oklahoma Kid in een andere rol, maar hier bewijst hij toch maar dat hij meer kan dan wat je van hem gewoon bent.

African Queen levert een avonturenfilm af zonder echt speciale ontmoetingen en verrassingen, maar toch voldoende sfeer om meegesleept te worden in het verhaal. Zeker voor die tijd niet evident en denkelijk een voorbeeld voor latere avonturenfilms.

Eén van de films waar Will Smith zelf spijt van had. Vooral omdat hij z'n zoon erin betrok. Het zegt al genoeg dat de naam van regisseur M. Night Shyamalan niet gebruikt werd in de marketing, vanwege zijn reputatie. Het is een vrij saaie avonturenfilm geworden. De mooie natuur van de aarde en enkele kleine dreigingen maken het nog wat aangenaam. De film is dan ook eerder saai dan slecht. Will Smith is half in een coma. Ofwel heeft hij er geen zin in, of wil hij zich wegcijferen voor z'n zoon. Of de regisseur is gewoon niet goed om alles uit de acteur te halen.

En dat gedoe met die vogel gaf nog een zure nasmaak. Dat maken de voorspelbare walvissen op het einde niet goed...

Een futuristische film dat de kijker een ethisch vraagstuk voorlegt, iets zwaarder dan bvb Ex Machina. De film oogt nogal neerslachtig, maar dan wel aangekleed met warme kleuren en vooral heerlijke muziek. En het valt me opnieuw op dat Colin Farrell best wel boeiende films op zijn palmares heeft staan. Al vallen die rollen niet altijd zo hard op.

Best wel een mooie film, al mocht het iets meer pit hebben om echt te boeien. Nu is het eerder een warm dekentje dat je gelukkig niet in slaap wiegt. Het plot opent zich ook eerder als een luikende bloem ipv te werken naar een grootse apotheose. Daardoor blijft het klein pareltje voor de liefhebber.

Sophie kijkt terug naar de beelden van een oude vakantie als tiener, samen met haar vader. Het leek wel de zomer van hun leven. Een zomer vol ontdekking en plezier met een warme band tussen haar en haar vader. Maar dat ligt in het verleden en ze probeert in die beelden te zien of ze iets had gemist met blik van een 11-jarige.

Aftersun kijken we dan ook vanuit de blik van Sophie. Plezier maken en toch weinig moeten doen. Als kijker wordt je meegezogen in de melancholie van de vakantiebeelden. En toch merk je hier en daar een kleine krak in die zonnige zomer. Kleine subtiele dingen die een 11-jarige niet meteen opvallen, maar toch een impact hebben. Ook al is er nooit echt een concrete verklaring en dat moet ook niet. Maar het toont wel aan dat er iets mis was die zomer. En dat het misschien wel zonder te weten de laatste zomer was met die innige band tussen Sophie en haar vader. Het maakt daarbij niet uit of de vader in een depressie gesukkeld is of zelfs zelfmoord heeft gepleegd. Punt is dat de warme band met de vader er niet meer is. En dat roept later vraagtekens op natuurlijk die Sophie hoopt te beantwoorden door terug te kijken naar het laatste moment dat het nog wel goed liep: die bewuste zomer in haar kindertijd.

In Nederland moet de release nog volgen, maar in Vlaanderen was de film al te zien op het grote doek. En daar kan je best de film ook gaan bekijken want het is visueel een pareltje. De film duurt meer dan 2u en een half en dat is soms iets te lang. Maar veel scènes doen het wel en het oogt enorm mooi. De uitstraling van de jaren 70 in Brazilië is heerlijk neergezet. Het was trouwens de laatste film met Udo Kier die in november 2025 overleed.

Lang opzij laten liggen vanwege de stills die me niet aanspraken. Toch maar gekeken en ik moet zeggen dat het mij niet veel doet. De beelden zijn al wel mooier dan de foto's, maar het voelt enorm gedateerd aan en heeft een ruwe stijl die me niet meteen aanspreekt. Het kruipt ook nooit onder het vel helaas. Er zit wel potentie in en ik kan me voorstellen dat de film mensen aanspreekt. Het is een wat eigen filmstijl. Maar ik ben er niet veel mee helaas.

Een Grieks drama in 3 bedrijven uit Zuid-Korea. Park brengt een heerlijke film die niet is wat het lijkt. Boeiende figuren, prachtige decors een verhaal met een twist. Het originele verhaal speelde zich af in de Victoriaanse tijd, maar Park gaf het een 'moderne' tint met een setting in bezet Korea in de jaren '30. De film begint echt als een Victoriaans drama dat een romantisch kostuumdrama lijkt te zijn. Tot je na het eerste bedrijf even wordt door elkaar geschud. Het eerste deel heeft dan wel romantiek op de eerste plaats, het is passend gebracht en je voelt ook wel dat er achter dat laagje vernis meer zit. De spanning lijkt niet meteen aanwezig, maar is sterker op de voorgrond dan je denkt.

Nadat je als kijker alert wordt gemaakt gaat het visueel en qua fantasie een pak verder. Tegelijk mist het net dat beetje mysterie van het eerste deel. Het lijkt mooier en meer te bieden, maar is net iets minder samenhangend. Dit blijft echter een boeiende film die intrigeert. Al had de climax net wat meer mogen zijn. Mooi gemaakt dus, al is de spanningsboog te wisselvallig en mis ik iets aan het einde.

Een ietwat saaie film, maar toch mooi in beeld gebracht. Iets wat in het westen niet snel te zien is, vooral de combinatie van een seksueel getint thema met enige dramatiek. Ai no korida is de prent van een koppel dat begint als een pleziertje, maar waar de passie snel groeit en ze er zelfs een prijs voor willen betalen. In een tijd waarin het westen met films als Deep Throat of Turks Fruit een weg zoekt in de seksuele vrijheid in de filmwereld, is dat hier geen kwestie van provocatie, maar gewoon een onderdeel van het verhaal. Voor die scènes moet je de film niet zien, het is eerder het fysiek liefhebben tussen twee personages dan een truc van de regisseur om kijkers te lokken. Het resultaat is een mooie film, misschien wat gedateerd en toch ietwat saai.