Opinions

Een filmpje uit de middenmoot. Enerzijds doet het overkomen als een geweldig epos. David Niven speelt met succes de hoofdrol als Britse avonturier en miljonair. Alleen is dat niet echt spannend om een dikke drie uur vol te houden. De film kabbelt leuk en rustig verder, maar had gerust wat korter gemogen. En zoals gezegd worden de stereotypen wel echt in de verf gezet. Een hele reeks Engelse kolonies en dan de slechte indianen uit de VS. Dat maakt dat de film wel eens leuk om te zien is, maar zeker geen aanrader. Maak het een uur korter, zet er een paar liedjes in en je hebt een typische Disneyfilm.

Boeiende film. Het bewijs dat je ook nog blockbusters kan maken, zonder sequels of verder zetten van franchises. De film moet het vooral hebben van de sfeer, gecreëerd door regisseur Denis Villeneuve met een passende cinematografie en muziek. Er wordt gewerkt met suggestie en de film neemt tijd om spanning op te bouwen. Daar tegen zie je dan weer die ergerlijke cliché Amerikanisering die de baas denken te zijn van de wereld en alles met geweld op lossen. Ook het semi-subplot (dat gaandeweg toch wat op zijn plaats valt) had niet gemoeten.

Amy Adams had een op z'n minst een Oscarnominatie moeten krijgen voor deze rol, maar werd schandelijk over het hoofd gezien. Renner speelt volop in de schaduw, Whitaker op automatische piloot. Gelukkig draait het vooral rond Adams.

Topfilm met hier en daar wat mankementen, maar ik hoop nog meer blockbusters van dit niveau te zien. Het geeft weer hoop in de filmtoekomst.

Hoewel Cary Grant meester is in het genre, voelde hij zich hier niet zo in thuis. Hij voelde het aan als overacting en was zelf niet tevreden. Het is ook niet zijn beste acteerprestatie, dat mogen we gerust zeggen zonder dat hij kwaad zal worden (moest hij nog leven). De film steunt vooral op de absurditeit en het komische script. Dat zit wel goed gelukkig en zorgt voor een leuke komedie. Misschien dat er nog verbeteringen mogelijk waren, maar dit is op de valreep van de Amerikaanse deelname in WO II gemaakt. Cary Grant was al niet meer beschikbaar en Frank Capra zorgde enkel nog voor de laatste afwerking. Je merkt wel dat het stuk een verfilming is van een theaterstuk, maar dat kan hier geen kwaad. Het past wel bij de film. Geen grootse film, maar best wel gelachen.

Als je een film start in handen van Kubrick en dan laat afwerken door Spielberg, krijg je een rare mix. Ik zat heel de tijd te zoeken naar de juiste toon van de film. Het begin heeft scènes die zo in een horrorfilm zouden passen om dan de boel door elkaar te schudden en er weer een familiale SF van te maken om over te gaan naar een futuristisch sprookje. Op zich wel mooi gemaakt, maar het mist de nodige sfeer. Waarschijnlijk wisten ze zelf niet meer waar ze mee bezig waren. Osment doet het niet slecht, hij maakt nog veel goed. De mix Kubrick/Spielberg werkt niet en ik heb sowieso al niets met de filosofische insteek bij de films van Kubrick. Een teleurstelling...

Tijd voor een herziening. Het blijft een mooie ode aan de stomme film. Nog meer viel mij op dat Jean Dujardin hier een geweldige mimiek heeft. En in tegenstelling tot de Coen-films beviel John Goodman me hier wel. Ironisch genoeg is hij meer een karikatuur van zichzelf in de Coen-films dan in een film over de stomme film.

Film die het pad volgt van The Descent, maar onderweg The Librarian meeneemt. De film is meer dan wat toevallig vastzitten in een grot, ruïne of zoals hier catacomben. Naar het schijnt zijn is de film echt opgenomen in de Parijse catacomben, dus dat geeft ons meteen een mooi zicht op de ondergrond daar. Door het mysterieuze verhaal en de zoektocht krijgen we meer dan enkel vastzitten, wat dreiging en misschien ook weer weg. Een gevarieerd team en zoals dat in de handleiding van het genre staat vermeld, weet je al dat er enkele leden zullen wegvallen.

Ik hou wel van dit genre. Net voldoende licht om iets te kunnen zien, waardoor je veel suggestie krijgt. En vooral het claustrofobische gevoel. De dreiging ligt steeds achter de hoek. Ook hier werkt de handcamera goed. Een manier van filmen die wel werkt als je het goed aanpakt. Denk aan Rec, Cloverfield, The Descent, Trollhunter en Monster. Niet ontoevallig dat regisseur John Erick Dowdle de remake maakte van Rec: Quarantaine. Ervaring leert kunst, As above so below is een betere film geworden.

De eerste keer dat ik Perdita Weeks aan het werk zie, en dat is zeker niet slecht. Hopelijk krijgen we haar nog eens aan het werk te zien. Verder zie je nog wel goeie ideeën, sommige dingen zie je wel meteen tussen de lijnen, maar tegen dat je het door hebt ben je toch even verschoten. Het kan zeker beter, maar de film is me beter meegevallen dan verwacht.

Ik was niet snel geneigd om deze film te zien, deels door de geweldig lelijke en inspiratieloze poster. Maar verder straalt ook alles zo zoet/melig Amerikaans uit. Toch maar gekeken door de relatief hoge score hier en de twee Oscars voor Helen Hunt en Jack Nicholson (en een nominatie voor Greg Kinnear). Hunt snoepte toch maar mooi de Oscar van Kate Winslet weg in Titanic.

De film is een eigenaardige opeenvolging van gebeurtenissen met 3 personages die het moeilijk hebben in hun leven, maar elkaar op één of andere manier toch er wat boven op te lijken helpen. Nicholson als een oude Sheldon Cooper (Big Bang Theory) zonder het nerd-gehalte en het hoge IQ. Bovendien gaan ze er nog eens het onvermijdelijke romantische filmsausje erover gieten. Het acteerwerk valt nog best mee, al blijven het rare personages waar ik toch niet enige binding mee kreeg. Dat Hunt de Oscar kreeg ipv Kate Winslet begrijp ik al helemaal niet.

Slecht is het nooit, alleen is het eerder een leuke rommelige Amerikaanse romcom en zie ik er niet meteen de topfilm in die zorgt voor hoge scores en de nodige filmprijzen. Of het moest in 1997 nog revolutionaire zijn om iemand met OCD, een homo en een alleenstaande moeder samen te brengen, weg van het standaard plaatje...

Ik hou wel van die Franse films eind jaren '50, jaren '60. Titels als Rififi, Le Samouraï, Playtime, Les parapluies de Cherbourg, A bout de souffle, … De combinatie van meestal heerlijke jazzmuziek, mooie kleuren en een wereld voor ik geboren was die zowel eenvoud als modernisme weergeeft. Ascenseur pour l'échafaud doet dat ook heel sterk en is mooi om te zien. Tegelijk het soms wat tragere tempo bij scènes die anno 2018 al lang waren ingekort, maar toen gelukkig nog tijd kregen in beeld.

De film heeft ook een boeiend verhaal dat een eigen interpretatie van Hichcock lijkt te zijn. Het geheel is een mozaïek van verschillende scènes die mooi in elkaar passen. In dit genre zijn er wel films gemaakt met meer tijdloze chemie, maar de film is zeker de moeite om te kijken.

De eerste grote film met Marilyn Monroe, die voordien eerder figuratie deed of in kleine films meespeelde. Meteen heb je haar als kijker gezien natuurlijk. Maar het zegt ook wat over de rest van de film als het bekend staat als 'die film met Marilyn Monroe'. Latere affiches werden aangepast met Monroe eerder centraal. Valse reclame, want ze speelt gewoon een kleine bijrol, maar het was wel een grote ster.

The Asphalt Jungle is een heistfilm, het begin van een nieuw subgenre. Er valt nog wat te leren. Voor mij is vooral de film Rififi uit 1955 een veel beter voorbeeld van het genre dat de spanning mooi weet op te bouwen. De meeste latere heistfilms focussen dan weer op een sterrencast of een opdracht die op het eerst onmogelijk lijkt te zijn met een twist bij de ontsnapping. The Asphalt Jungle is daarin toch anders dan de opvolgers. Meer aandacht voor de naloop en het feit dat de uitvoering van zo'n plan altijd mooi is op papier, maar dat er altijd wel iets kan mislopen. Opvallend voor Hollywood dat op het einde de hele bende dood is (eentje zelfs zelfmoord) en de rest in de cel. .

Het verhaal is best wel goed gedaan en omdat het soms wat van de Hollywood normen afwijkt, wil je weten hoe het verder afloopt. Maar de vaart geraakt er niet echt in en er is niet bepaald aandacht voor echte spanning. Het kabbelt met momenten wat voort en dan is zo'n bijrol van Monroe natuurlijk een opvallend item. Goed gemaakt en knap dat het een nieuwe genre heeft ingeleid. Maar toch wat verouderd en te weinig sfeer.

Ik ben niet vertrouwd met de games. Ik ken dit enkel omdat die games vrij centraal in de winkel staan en de naam regelmatig terug komt. De namen op de affiche deden wel wat beloven. Al was het maar dat we een hersenloze actiefilm te zien kregen.

De film rammelt langs alle kanten. Een verhaal dat geen steek houdt, karakters van karton, weinig uitwerking in het plot en de actiescènes zijn opgewarmde kost door de overdosis aan CGI. De film lijkt op een kruising tussen de tv-serie Arrow en The Matrix en van die mix een slechte kopie. Bij die droomscènes krijgen we de figuren overbelicht of mistig te zien, en dat is gewoon oerlelijk.

Geen idee wat de makers wilden doen. Met zoveel bekende namen moet je toch wel wat ambitie hebben. Ofwel ga je helemaal voor de games en zo de fans plezieren, ofwel maak je een deftige film voor de liefhebber die niet echt vertrouwd is met de spelreeks. Dit kon zoveel meer zijn, maar is nu een gedrocht geworden.

Na enkele jaren rommelfilms had ik toch wat meer hoop terug gekregen in JCVD. Helaas is de film vrij cliché. Het teert op het eeuwige concept van de eenzame sluipschutter (denk aan Le Samouraï, Transporter, Léon, ...) waar op zich niets mis mee is, zolang het maar goed gemaakt is. Dat is in dit geval niet zo. De maker kiest om één of andere reden voor een zeer lelijke kleurenfilter en je wordt als kijker nergens even verrast. Voor de actiescènes moet je het niet doen.

De teloorgang van Jesse James. Met de titel alleen al weet je waar de film naar toe werkt. Dat is op zich ook niet het belangrijkste, wel de weg er naar toe en wat er na komt. Volgens de nazaten van Jesse James zou dit de meest accurate verfilming zijn. Uiteraard zijn er nog historische fouten en is het geromantiseerd, maar het blijft een film. De makers hadden gelukt wat slagkracht in huis met zowel Brad Pitt als Ridley Scott als producer. Vooral Brad Pitt stelde enkele eisen, zoals de titel, ging tegen de wil van de studio in om er meer actie in te steken ipv karakterontwikkeling en hij haalde Casey Affleck persoonlijk binnen. Veel van de cast & crew vinden deze film één van de beste van hun palmares. Meester cinematograaf Richard Deakins werd opnieuw niet gekroond, al was hij zelfs 2 x genomineerd voor een Oscar samen met No country for old man. En met respect voor winnaar There will be blood, had hij voor de film van Jesse James een beeldje moeten krijgen.

Verder nog toptalent met Nick Cave voor de soundtrack, acteurs Brad Pitt, Casey Affleck, Sam Rockwell en Jeremy Renner in topvorm en een sterk script. De film slaagt er in om de spanning op te bouwen naar een event dat je weet dat gaat plaats vinden. Het is geen standaard western met de nodige schietpartijen, het is een drama dat het einde van Jesse James als mens in beeld brengt. Hij beseft dat zijn einde er aan komt en dat reflecteert ook in de mensen rond hem. Dat wordt sfeervol gebracht met de muziek, de passende vertelstem tussendoor en prachtige beelden. De duistere wolken die voorbij waaien, de warme kleuren die aanvoelen als een avondzon, de tijd die genomen wordt om scènes in beeld weer te geven, …

Na de 'assassination' zakt het heel even in, maar dat wordt vrij snel recht getrokken om passend te eindigen. Ik had in het begin mijn twijfels over Casey Affleck, als een irritante fan van Jesse James. Dat zorgt er wel voor dat je wat meeleeft met Jesse James. Gaandeweg zie je mooi de personages ontwikkelen. Een heerlijke film!

Vrij saaie actiefilm. Het oogt allemaal wel mooi, en het begint lekker. Maar Banderas is gewoon slecht hier en Stallone loopt er maar wat vervelend bij. Het concept van het verhaal met een huurmoordenaar is al veel beter verfilmd en de actiescènes hebben ook niet echt het charisma dat ik je verwacht. Een teleurstelling.

John Carpenter is een naam die je niet kan wegdenken in de horrorcinema. Ik kende de man vooral van titels als The Thing, Halloween, Christine en The Fog. Ik kende Assault on precinct 13 eigenlijk vooral van de 2005-versie. Ik wist wel dat die film een remake was, maar totaal niet dat het origineel van Carpenter kwam. Dus voor het zien van de film dacht ik meteen aan zijn film Escape from NY en waarschijnlijk daarom verwachtte ik een Kurt Russel in deze film.

Assault on precinct 13 is een moderne versie van de western. Ook Romero is al eerder genoemd. Maar je ziet ook meteen elementen die Carpenter later in bvb The Thing en Halloween zou gebruiken. In tegenstelling tot de remake wordt er in het origineel veel meer aan de spanning gewerkt. Vrij mysterieuze tegenstanders en ook hard geweld dat meteen de toon zet. Carpenter kan het tempo vlot houden en toch de tijd nemen om spanning op te bouwen. Geen tijd verspillen met de verplichte karakterachtergrondverhalen. Het is vooral om de sfeer en de actie te doen.

De film is een mijlpaal voor Carpenter. Veel elementen zien we later terug in films als Halloween en The Thing (zoals ik al eerder zei). Maar het concept zou later nog veel herhaald worden in films als bvb Die Hard, From dusk till dawn, The Raid en zelfs The Strangers.

De film is veel beter dan verwacht en idd veel beter dan de (op zich niet zo slechte) remake. Een aangename verrassing.

Assault on precinct 13 is een blockbuster geworden die nergens echt van het gekende pad afwijkt. De actie zit wel goed, maar de personages zijn alles behalve boeiend. Hawke, al is dat niet meteen mijn favoriete acteur, doet het hier nog goed en ook Fishburn is een goeie tegenspeler. De 2 dames zijn een leuke toevoeging, maar meer ook niet. En de rest is gewoon behang in dit verhaal. Wat wel meevalt is de sfeer die door de sneeuw gecreëerd wordt. Een truc die altijd werkt om iets extra te doen als je de hele tijd met nachtscènes zit.

Het script vertoont nogal wat plotgaten, maar in dit genre mag je er niet al te veel op vitten. De film is toch nog goed gekomen als actiefilm. Al hadden ze er toch wel iets meer van mogen maken. Het doet alvast het origineel nog een keer opleven.

Hoe eenzaam kan iemand zijn tussen een hoop volk. Julia Garner is schitterend in de rol van de jonge assistente die al het vuil werk moet doen en het hard te verduren heeft bij haar baas en collega's. Maar niet hard op een Hollywoodmanier. Het zit hem in de kleine venijnige dingen. De evidentie dat ze alles moet oplossen, de ondankbaarheid als er iets misloopt, ondanks haar inzet om alles zo goed mogelijk in orde te krijgen. Terwijl ze het hard te verduren krijgt, hoort ze rond haar af en toe dat ze goed bezig is. En wat een eer het voor haar is om daar te mogen werken. Al klinken die complimenten wel dubbel, alsof het normaal is dat ze behandeld wordt en de dingen rond haar gebeuren op het werk.

Dit is een trage eenvoudige film. Verwacht geen grote Hollywooddrama's of personages. Maar dat is net de kracht van de film. Hoe die vele kleine voorvallen onder iemands huid kunnen kruipen. Dat seksisme en macht niet alleen grote misdrijven zijn, maar ook in kleine handelingen aanwezig zijn. De film is mooi aangekleed. De kleur van bureaulampen en TL-buizen die wat schemeren. De schijnbaar eenvoudige setting zorgt net mee voor die spanning. En vooral Julia Garner is sterk in de hoofdrol. Je merkt bij haar de opbouwende spanning en de stress die ze met zich mee draagt. Als een ballon die plots kan knappen.

Stripverhalen zijn blijkbaar moeilijk te verfilmen. Telkens men dat wil doen krijg je een hyperkinetisch gedoe en een poging om met eigen grappen de humor van de strips te evenaren. Dat lukt niet echt in praktijk waardoor het een film is geworden die enkel kijkbaar wordt voor kinderen. Terwijl het oudere publiek dat interesse heeft uit nostalgische redenen toch een ander beeld heeft van de strips. Ik kan me voorstellen dat dit op tv meer in het Nederlands te bekijken is (heb hem zelf gezien in de originele versie) omdat het nu eenmaal mikt op kinderen. Een gemiste kans deze nieuwe filmreeks wat de vooroordelen van strips (dat het enkel iets voor kleine kinderen is) alleen maar doet toenemen.Als je moet kiezen tussen de films en de strips kan je beter beginnen lezen.

Een animatie in de lijn van de films van Lucky Luke of Kuifje waarbij zeer dicht bij de strip gebleven wordt en het vooral een geanimeerde versie is van het papieren stripverhaal. Weinig verrassingen dus en ook creatief houdt het veilig bij het origineel. Daar is niets mis mee natuurlijk, maar de vraag is of het dan niet beter een strip blijft. In tegenstelling tot het papier is de animatie na al die jaren wel wat verouderd. Zo'n film vraagt ook snel een pak meer budget natuurlijk.

Asterix en de Britten is ook niet meteen het beste verhaal uit de reeks, maar heeft wel z'n momenten. Het eindresultaat is een leuke animatie, maar enkel de fans zullen er van genieten. Meer dan gemiddeld is het ook niet.

Leuke tekenfilm, maar je merkt dat het de eerste is. De makers hadden nog wat te leren. Al bij al toch nog vermakelijk.

Niet de eerste Asterix-verfilming. Na de 2D animatie en live action is er nu de 3D versie. Dat viel beter mee dan verwacht. Er werd wat meer geld tegen gesmeten en je ziet ook de kwaliteit. Bovendien wordt dicht bij het originele verhaal gebleven en geen interpretatie of extra humor of zo.

Het ziet er dan wel mooi(er dan verwacht) uit, het tempo ligt voor mij net iets te hoog. Duidelijk voor een jonger publiek bedoeld. Niet onbegrijpelijk, maar daar heb ik als nostalgische Asterix-liefhebber minder aan natuurlijk. Het geheel komt nogal apathisch over. Misschien om dat ik het verhaal zo goed kende, dat het ook nergens verrassend is. Niet dat je de personages nu terug allemaal moet voorstellen, maar een beetje diepgang mag toch wel. Leuker dan verwacht, maar geen topfilm.

De avonturen van Asterix en Obelix in een mooie, maar nogal brave animatie. Voordeel is wel dat er effectief een verhaal verteld wordt en we geen film voor de fans krijgen met een overvloed aan verwijzingen en personages. Maar het verhaal blijft wel iets te mager, er is tenslotte nog een verschil tussen een stripverhaal en een animatiefilm van anderhalf uur. Maar het eindresultaat is niet slecht en ik heb er van genoten. Om dan snel uit het geheugen te verdwijnen vrees ik.

Wes Anderson is een apart filmgenre. Visueel een heerlijke trip met een groot blik vol bekende namen die zeer kleurrijke figuren spelen. Soms wordt het daardoor ook wat voorspelbaar, maar als je van zijn films houdt, kom je ook bij Asteroid City perfect aan je trekken. Ook hier zien we weer de nodige zwarte humor en visueel weer enkele uitschieters. Het komt soms wat trager op gang en ik mis de echte chemie van zijn voorgangers. De lat lag ook wel hoog en de verwachtingen zijn op den duur wel even hoog ingeschat. Maar in een tijd van franchises, remakes, sequels, cinematic universes, reboots, ... zijn dergelijke creatieve semi-blockbusters zeker welkom.

Bwa, leuke animatie en onderhouden verhaal. Maar niet echt origineel. Ik denk dat ze dicht bij het origineel zijn gebleven (ken ik enkel van naam) zodat alles nogal standaard en weinig gedurfd is. Deze film zal in Amerika wel in de smaak vallen, maar ik vond het nogal flauw eigenlijk.

Een donker horrorsprookje dat gezellig wegkijkt als een geanimeerd stripverhaal. Mooi gemaakt met wat warmte. Maar het verhaal is niet altijd even boeiend. Het uiterlijk maakt veel goed wat de inhoud soms ontbreekt.Maar helaas is dat niet altijd genoeg om er helemaal mee weg te geraken. Leuk om een keer te zien, maar verre van overdonderd.

Een film over de strijd tussen gefrustreerde jongeren in Parijse wijken en de politie. Een mix tussen het Franse drama Les Misérables en The Raid, waarbij Athena vooral de jongeren in de wijk Athena volgt. De film mikt vooral op het spektakel, maar kan toch wat overtuigen. De film lijkt een lang shot te zijn met een opgebouwde spanning dankzij die cameravolging, de constante actie en de opzwepende muziek. Misschien is het wat teveel spektakel in verhouding met de werkelijkheid, maar langs de andere kant is het niet slecht dat je als kijker wordt wakker geschud. Want wat de film vooral toont is dat beide kanten hun motieven hebben, maar uiteindelijk ze evengoed met de nodige frustraties en onbegrip zitten, waarbij geweldig nog de enige manier lijkt om de ander te overtuigen.

Atlantique begint als een sociaal drama, maar ontpopt zich als een mysterieus liefdesverhaal. Centraal staat de jonge Ada die zich liever vast houdt aan de liefde dan de tradities en verwachtingen die haar worden opgelegd. Veel uitleg hoeft de film niet, best dat je wat onwetend de film induikt. Maar hoe verder in de film, hoe meer sfeervol die wordt. Tegen het einde aan moest ik zelfs denken aan Studio Ghibli. Het zou een verhaal van hen kunnen zijn. Interessante film die naast het liefdesverhaal genoeg weet te vertellen om de aandacht vast te houden. Ik wil zeker meer zien van regisseuse Mati Diop.

Bij herziening toch verhoogd in stemmen. Misschien ben ik wel de enige, maar ik vind dat deze Disney de animatie is waar ze het dichtst bij Ghibli zijn gekomen. Prachtige animatie en pittige figuren met een humor die ook gekend is in The Emperor's Groove. Het is een avonturenfilm met meer geweld dan in de andere Disneyfilms. Geen liedjes ook hier trouwens en Kida is toch wel een alternatieve 'prinses'. In verhouding met de Ghibli films te weinig fantasie, maar desondanks een film met veel humor en spannende scènes. Eén van de betere Disneyfilms.

Een stevige actiefilm met een boeiend hoofdpersonage. Qua verhaal en stijl is het niet zo opvallend, maar het is goed gemaakt en Charlize Theron zit wel op haar plaats. Een actiefilm in de stijl van The Equalizer, John Wick of Bourne Identity. Soms moet het ook niet meer zijn. In een tijd waarin vooral sequals, franchises en heldenfilms primeren is een goeie harde actiefilm zeer welkom. Vergeet Babydriver, Atomic Blonde is voor een wat meer volwassen (guilty pleasure) publiek.

Ik had helemaal niet veel verwachtingen in deze film. Een romantisch drama met Keira Knightley staat nu niet echt bovenaan men verlanglijstje. Maar de hoge score en de recensies deden me toch overtuigen om de film een kans te geven. De film is meer dan een doorsnee drama. Prachtige beelden waar tijd voor genomen wordt, leuke muziek (met de typmachine geïntegreerd) en best wel een leuk script. De film speelt met beelden, decors, terugblikken en andere technieken om het geheel fris te houden. Zo krijgt de film dat net ietsje meer. Een prachtfilm.

Krachtig beeld in 9 minuten over een kind dat komt te overlijden. Hoe het een samenloop van omstandigheden is, dat er enkel verliezers zijn, dat de wereld voordien niet meer dezelfde is als de wereld nadien. Hoe kort het ongeval zelf is, in een vingerknip is het gebeurd. En hoe niemand dit zag aankomen tot kort voor het gebeurde. Cinematografie is ook mooi.