Opinions

Marvel was er in geslaagd om de fakkel van DC al een tijdje over te nemen. Frisse superhelden, de nodige actie en stap voor stap een groeiende franchise. DC hinkelt duidelijk achter. Marvel heeft ondertussen wel de arrogantie om zichzelf liever te herhalen met de nodige sequels en ook de verhaallijnen trekken wel wat op elkaar. Ik kon nog wel genieten van Civil War omdat je daar de helden meer aan bod ziet komen. Elk met haar of zijn goeie en slechte kanten.

Avengers bracht alle helden bij elkaar, Avengers 2 is opnieuw het hele zootje tegen een almachtige vijand. Zijn het geen ruimtewezens, dan worden het wel robots. Copy Past, maar dan hier en daar anders ingekleurd. Het is vooral uitkijken naar nieuwe dingen met Black Panther en half nieuw als Spider-Man Homecoming. Doctor Strange was minder geslaagd. Het schitterende Wonder Woman bewijst dat DC die fakkel wel eens terug zou kunnen overnemen.

Avengers: Age of Ultron doet wat een blockbuster moet doen (of toch bijna). Hersenloos entertainment dat op veilig speelt. Bekende formule, bekende figuren, vrij voorspelbaar maar dankzij het grote budget hier en daar enkele genietbare scènes. Ik zal wel kijken naar de opvolgers, maar hoe ze al die personages samen brengen zonder overkill is nog de vraag. Doet wat denken aan het 3e deel van The Expendables.

Een recensie zonder spoilers, ik doe mijn best... MCU is gegroeid van enkele films van wisselend niveau tot een franchise met een duidelijke toonzetting. De verschillende film kenden hun eigen troeven en personages, maar het geheel voelde telkens aan als 1 filmreeks. Met dank aan Kevin Feige die alle touwtjes in handen heeft. Dat zorgt voor films die binnen die lijntjes kleuren, maar dat dan weer zoveel mogelijk benutten. Fans weten wat ze kunnen verwachten en de mix van actie, avontuur en humor is ondertussen beter afgestemd met elkaar.

Het einde van 10 jaar opbouw werd aangekondigd met de 2 laatste Avengers films. Infinity War en Endgame. Eigenlijk 1 film, maar zoals wel meer wordt gedaan in twee delen geknipt. Een teken van deze tijd. Wat gaf dat ik toch wel met honger zat na Infinity War. Commercieel gezien is een cliffhanger nooit slecht natuurlijk. Maar daarmee weet je al wat er gaat komen in het vervolg. Zeker omdat dit een afsluit wordt voor de eerste 10 jaar MCU en misschien ook wel voor sommige personages. Soms omdat die acteurs hun contracten zijn verlopen en het tijd wordt voor nieuw bloed. Het beste van een boek is meestal niet de laatste bladzijde waar een einde wordt beschreven, maar het voorlaatste dat nog vol spanning zit na de vele hoofdstukken en waar je plots tot een piek komt.

Endgame is dan ook een pak minder geworden dan Infinity War, voor mij toch het hoogtepunt van de franchise (samen met uitschieter Black Panther). Minder sterk in de opbouw, minder verrassend en niet alle acteurs waren zo goed als bij Infinity War. Wel was het een emotionele film die deed wat het moest doen en de fans zullen hier best wel van genoten hebben. De eerste Avengers stonden wat meer centraal en door te reizen in de tijd werd er nog eens gekeken naar fragmenten van vroeger. De zoveelste manier om Loki nog eens boven te halen die het record van overleden personage in MCU al lang verbroken heeft. Het is een film voor de fans geworden dus. Dat zijn er veel, wat verklaart dat de film zoveel succes heeft. Bovendien teert de film nog op het zoveel betere Infinity War dat veel filmkijkers naar deze Endgame heeft gelokt.

Toch iets over het afscheid van enkele personages. Hulk is een grap geworden en ook Captain America is maar een belachelijk afscheid. Op zich wel leuk wat ze met Thor gedaan hebben die misschien nog wel verder te zien zal zijn bij the Guardians of the Galaxy. De enige verrassing voor mij was Black Widow die nooit de kans heeft gekregen om volledig te kunnen schitteren maar in het team van Avengers wel de lijm was die iedereen samen hield. Zo'n figuur gaan ze harder missen dan de haantjes Captain America of Iron Man. Waarmee ik ineens kom op Iron Man. Veel acteurs hadden hier niet zo veel zin in precies, maar Robert Downey Jr. ging wel met stijl de deur uit. Voor één keer zou ik zeggen dat een Oscarnominatie best wel op zijn plaats zou zijn. Respectvol afscheid, sterk geacteerd en passend voor deze film. Hij gaat duidelijk met alle aandacht lopen.

Endgame is geen slechte film, maar eerder de afterparty van een groot feest na Infinity War.

Een film met een dubbel gevoel. In tegenstelling tot DC had Marvel met vallen en opstaan een filmreeks gemaakt die ondanks de verschillen toch wel 1 geheel uitstraalde. Dat zorgt voor continuïteit maar gaat soms ten koste van de creativiteit omdat alles binnen het plaatje moet passen. Maar het niveau ging wel omhoog en de herkenbaarheid zorgde voor leuk kijkplezier. Net zoals de formule van James Bond nog altijd werkt, alhoewel die vooral vasthoudt aan die voorspelbare formule.

Infinity War voelt daarmee aan als een seizoensfinale van een Netflix-serie met een spanningsboog op het einde van deze aflevering. Benieuwd wat het volgende seizoen te bieden heeft... De troef van de film is dat Marvel er in geslaagd is om al die verschillende personages een plek te geven in deze mastodontenfilm en met hier en daar andere accenten toch nog 1 geheel uit te stralen. We kennen de personages al en nu willen gewoon de interactie met al die figuren zien. De film was echt wel genieten, de beste Marvel-slechterik tot nu toe en het verhaal was best boeiend. Geen saaie momenten, maar veel tijd ging dan ook naar al die Marvel-figuren die samen kwamen. Het grote moment waarbij bekende figuren sterven maakte bij mij wel minder indruk, omdat je toch weet dat die vingerknip ongedaan zal worden en we pas in het volgende deel zullen zien wie er echt zal sterven. Als Marvel eindelijk de moed zal hebben om dat te doen of voor een kouwe douch zal zorgen en personages gewoon met 'pensioen' zal laten gaan.

Voor mij niet de beste Marvel-film, wel één van de betere. Wel geslaagd als bijna-sluitstuk om eindelijk eens met iets anders te komen. Al had ik liever gehad dat de finale niet in 2 delen gesplitst was. Daar moet Hollywood dringend mee stoppen. Dit is geen Netflix op het grote doek!

Eigenaardige film die ik meer aan Jean-Pierre Jeunet zou toeschrijven dan aan Luc Besson.En daar loopt het al mis denk ik, omdat het uiteindelijk geen van twee is geworden. Een bizarre film die niet echt wil lopen, dan weer 5 minuten leuke humor bevat en opnieuw verder kabbelt. De ene moment zag ik de irritante sfeer die je kan vergelijken met een La Cité des Enfants Perdus en een ander moment staat de rollway even stil om tijd te maken voor een leuke scène. Ik denk dan aan de mummie die ontwaakt of de tennismatch. Weinig geheel en uiteindelijk niet echt een geweldige film, op die twee netgenoemde scènes na.

Met Alien op nr 1 in mijn top 10 en Predator met 4.5* is dit een droomduo. De film is vooral een blockbuster geworden tegenover de 2 spannende originele films. Het gaat dan ook niet om de opbouw of het uitwerken van één van de twee buitenaardse wezens, maar om de clash. Ik denk dat deze film ook vooral mensen zal aanspreken die minstens één van de twee originele films gezien hebben. Anders moeten ze dat nu onmiddellijk gaan doen.

De monsters worden deels wel voorgesteld naar analogie van hun franchise. Predator als de jager (zoals het woord zegt) die op de eerste plaats jaagt en vooral tactisch aangelegd is. Niet verwonderlijk dus dat hij naar het einde toe zich verzoent met Alexa. Eerst vanuit het oogpunt als jager dat je met twee sterker staat, zeker na het vermoorden van een alien. En gaandeweg uit respect omdat ze zijn leven gered heeft. Het andere monster is de alien, waarvan ik toch wel de intelligentie mis die het had in de eerste film(s). Hier is het meer een gevaarlijk reptiel, waarbij ze meer op de velociraptors lijken van Jurassic Park dan de alien uit de Alien franchise.

Voor de fans zitten er natuurlijk enkele verwijzingen naar de originele films: Lance Henrikson als Charles Bishop, voorvader van de Bishop Androi die hij speelde in Alien en Alien3. Alexa noemt de Alien een 'ulgy mother ...', wat zowel Arnold Schwarzenegger als Danny Glover deden in Predator 1 en 2. Verder nog veel decorshots en subtiele visuele verwijzingen naar de oudere films.

Minder dan het eerste deel. Waar in het vorige deel veel meer de aandacht ging naar zowel de Aliens als de Predators met meer achtergrond, zijn ze enkel nog bijfiguren en krijgen de mensen te veel aandacht. Het vorige deel was veel interesanter. Je kreeg een duidelijk beeld van de link tussen de wezens, enkele gewoontes van hen, ... Hier wil predator gewoon de Aliens afmaken en dat is het dan. Zorgt voor enkele leuke scènes en een basisdosis spanning, maar dat is het dan ook. Een gemiste kans, want met AVP1 werd bewezen dat het toch wel on lukken.

Een film die eerder gewaardeerd dan gesmaakt wordt lijkt me. Een film die niet goed weet hoe te lopen en je meeneemt in een weliswaar mooie ronddwaling. Het begin leek wel een kruising tussen de Hitchcock, neo noir en Nouvelle Vague. Soms komt het verhaal wat naar voren waarna de personages het weer overnemen. De sfeer kan niet altijd goed gehouden worden, daarvoor zwalpt het net iets te veel.

Maar over het algemeen wel een boeiende film met interessante personages. Zeer mooie beelden in een dromerige wereld die toch nabij is. L'Avventura haalt het niveau niet van opvolger La Notte, maar is best wel de moeite. Al zal het anno 2020 niet altijd gemakkelijk hebben om een groot publiek te bereiken.

Nogal een lage score blijkbaar. The Awakening ligt compleet in de stijl van de horror-thrillers van zijn tijd. En dat is zeker geen slecht gegeven. De griezelfilm heeft door dat suggestie toch werkt en met de juiste regisseur en passende muziek en kleurenfilters, kan je er een zeer sfeervolle film van maken die de spanning kan behouden dankzij de juiste timing en de juiste geluidseffecten. En The Awakening slaagt daar absoluut in. Zeer mooie kleurenfilter die de kijker meeneemt naar de grauwe Engelse tijd begin 20e eeuw. Het verhaal is wat minder, maar dat komt bij dit soort films toch pas in de 2e helft van de film naar boven. Het schrikken en de spanning zie je telkens weer terug, het is de verklaring die ze er aan geven die het verhaal maakt. En dat rammelt toch een beetje. Al valt het wel mee en is de film zeker niet slecht. Prachtrol van Rebecca Hall trouwens.

Met een andere einde had het nog hoger gescoord, maar ik heb hier zeker van genoten.

Weer zo'n waargebeurde film met een mager verhaal. Los van het feit dat deze ziekte erg is voor wie er aan lijdt natuurlijk, is dit qua film zeker niet mijn ding. Het ligt er ook allemaal vingerdik op, vrij melig en nergens verrassend. Knap acteerwerk van De Niro, al is dat niet voldoende om de film in z'n geheel te redden. Veel te lang ook trouwens en met momenten vervelend. Jammer.

Een typische screwball movie die voor Cary Grant de blauwdruk zou zijn voor z'n filmrollen van de komende jaren. Ik hou wel van dit 'theatergenre'. Qua verhaallijn is dit simpel met een plot dat in 2 zinnen uit te leggen is. Maar de sterkte komt vooral uit de pittige komische dialogen. Komedie uit die tijd is later zelden evenaart met een hoog tempo en charisma tussen de hoofdrolspelers. Hoe eenvoudig het ook lijkt, heb ik toch regelmatig moeten lachen. Soms zit het in de kleine dingen en hoeft het niet te grof of te platvloers te worden om grappig te zijn. Hierdoor is The Awful Truth geen opvallende hoogvlieger, maar wel een sterke komedie waar liefhebbers best van kunnen genieten.