Opinions

De avonturen van Asterix en Obelix in een mooie, maar nogal brave animatie. Voordeel is wel dat er effectief een verhaal verteld wordt en we geen film voor de fans krijgen met een overvloed aan verwijzingen en personages. Maar het verhaal blijft wel iets te mager, er is tenslotte nog een verschil tussen een stripverhaal en een animatiefilm van anderhalf uur. Maar het eindresultaat is niet slecht en ik heb er van genoten. Om dan snel uit het geheugen te verdwijnen vrees ik.

Wes Anderson is een apart filmgenre. Visueel een heerlijke trip met een groot blik vol bekende namen die zeer kleurrijke figuren spelen. Soms wordt het daardoor ook wat voorspelbaar, maar als je van zijn films houdt, kom je ook bij Asteroid City perfect aan je trekken. Ook hier zien we weer de nodige zwarte humor en visueel weer enkele uitschieters. Het komt soms wat trager op gang en ik mis de echte chemie van zijn voorgangers. De lat lag ook wel hoog en de verwachtingen zijn op den duur wel even hoog ingeschat. Maar in een tijd van franchises, remakes, sequels, cinematic universes, reboots, ... zijn dergelijke creatieve semi-blockbusters zeker welkom.

Bwa, leuke animatie en onderhouden verhaal. Maar niet echt origineel. Ik denk dat ze dicht bij het origineel zijn gebleven (ken ik enkel van naam) zodat alles nogal standaard en weinig gedurfd is. Deze film zal in Amerika wel in de smaak vallen, maar ik vond het nogal flauw eigenlijk.

Een donker horrorsprookje dat gezellig wegkijkt als een geanimeerd stripverhaal. Mooi gemaakt met wat warmte. Maar het verhaal is niet altijd even boeiend. Het uiterlijk maakt veel goed wat de inhoud soms ontbreekt.Maar helaas is dat niet altijd genoeg om er helemaal mee weg te geraken. Leuk om een keer te zien, maar verre van overdonderd.

Een film over de strijd tussen gefrustreerde jongeren in Parijse wijken en de politie. Een mix tussen het Franse drama Les Misérables en The Raid, waarbij Athena vooral de jongeren in de wijk Athena volgt. De film mikt vooral op het spektakel, maar kan toch wat overtuigen. De film lijkt een lang shot te zijn met een opgebouwde spanning dankzij die cameravolging, de constante actie en de opzwepende muziek. Misschien is het wat teveel spektakel in verhouding met de werkelijkheid, maar langs de andere kant is het niet slecht dat je als kijker wordt wakker geschud. Want wat de film vooral toont is dat beide kanten hun motieven hebben, maar uiteindelijk ze evengoed met de nodige frustraties en onbegrip zitten, waarbij geweldig nog de enige manier lijkt om de ander te overtuigen.

Atlantique begint als een sociaal drama, maar ontpopt zich als een mysterieus liefdesverhaal. Centraal staat de jonge Ada die zich liever vast houdt aan de liefde dan de tradities en verwachtingen die haar worden opgelegd. Veel uitleg hoeft de film niet, best dat je wat onwetend de film induikt. Maar hoe verder in de film, hoe meer sfeervol die wordt. Tegen het einde aan moest ik zelfs denken aan Studio Ghibli. Het zou een verhaal van hen kunnen zijn. Interessante film die naast het liefdesverhaal genoeg weet te vertellen om de aandacht vast te houden. Ik wil zeker meer zien van regisseuse Mati Diop.

Bij herziening toch verhoogd in stemmen. Misschien ben ik wel de enige, maar ik vind dat deze Disney de animatie is waar ze het dichtst bij Ghibli zijn gekomen. Prachtige animatie en pittige figuren met een humor die ook gekend is in The Emperor's Groove. Het is een avonturenfilm met meer geweld dan in de andere Disneyfilms. Geen liedjes ook hier trouwens en Kida is toch wel een alternatieve 'prinses'. In verhouding met de Ghibli films te weinig fantasie, maar desondanks een film met veel humor en spannende scènes. Eén van de betere Disneyfilms.

Een stevige actiefilm met een boeiend hoofdpersonage. Qua verhaal en stijl is het niet zo opvallend, maar het is goed gemaakt en Charlize Theron zit wel op haar plaats. Een actiefilm in de stijl van The Equalizer, John Wick of Bourne Identity. Soms moet het ook niet meer zijn. In een tijd waarin vooral sequals, franchises en heldenfilms primeren is een goeie harde actiefilm zeer welkom. Vergeet Babydriver, Atomic Blonde is voor een wat meer volwassen (guilty pleasure) publiek.

Ik had helemaal niet veel verwachtingen in deze film. Een romantisch drama met Keira Knightley staat nu niet echt bovenaan men verlanglijstje. Maar de hoge score en de recensies deden me toch overtuigen om de film een kans te geven. De film is meer dan een doorsnee drama. Prachtige beelden waar tijd voor genomen wordt, leuke muziek (met de typmachine geïntegreerd) en best wel een leuk script. De film speelt met beelden, decors, terugblikken en andere technieken om het geheel fris te houden. Zo krijgt de film dat net ietsje meer. Een prachtfilm.

Krachtig beeld in 9 minuten over een kind dat komt te overlijden. Hoe het een samenloop van omstandigheden is, dat er enkel verliezers zijn, dat de wereld voordien niet meer dezelfde is als de wereld nadien. Hoe kort het ongeval zelf is, in een vingerknip is het gebeurd. En hoe niemand dit zag aankomen tot kort voor het gebeurde. Cinematografie is ook mooi.

Een heerlijke en korte nonsens SF film, typisch uit de jaren '50 met een mix van radioactiviteit en vliegende schotels. Nog wat drama er bij en we hebben een leuke film. Wel eerlijk toe te voegen dat vooral de poster iconisch is, anders had deze onder de radar gebleven. Geen topfilm, maar leuk tussendoortje.

De documentaire is als een American Funniest Home Videos, maar dan zonder de humor. De korte documentaire is een verzameling van Hollywoodclichés maar dan gewoon als een verzameling zonder een echt geheel. Weinig verrassend en voor verschillende 'clichés' zoals de Hays Code, vrouwen in Hollywood en racisme had het best wat meer uitgebreid en diepgaander gemogen.

Zalige horrorkomedie, hier hou ik wel van. Weg van de regels van de grote blockbusters met de tienergroepen die bestaan uit een verliefd koppel, een verlegen hoofdpersonage en een blonde kerel die graag uit de hoogte doet. Gewoon een groep jongeren in de achterbuurt van Zuid Londen. Een film met heerlijke dialogen, wat subtiele knipogen en een grote dosis zelfrelativering. Maar bovendien blijft het spannend. met genoeg vaart in de film. Joe Cornish liet zich wat adviseren bij jongeren rond de wapens die ze zouden gebruiken tegen aliens en wat zinnen in het script. Knap gedaan.

Zeer belabbered acteerwerk. De fotograaf deed me zelfs denken aan Bassie & Adriaan afleveringen. Waarom hier in hemelsnaam sequels van gemaakt zijn is toch bizar. Echt slechte film dit.

Het relaas van een internaat tijdens de oorlog waar een jonge jood wordt opgevangen zonder medeweten van zijn klasgenoten. Het verhaal is vrij voorspelbaar, maar de kracht zit in het feit dat het hele verhaal wordt gezien vanuit de jonge studenten. Weinig besef van de oorlog buiten het ongemak dat er bij komt. Al helemaal niet bezig met politiek en ook geen idee wat nu eigenlijk zo'n 'jood' is.

Een film met een thema als dit moet zeker verteld worden. En vanuit de wat persoonlijke ervaringen van regisseur Louis Malle is het een geloofwaardige film geworden. Het toont ook (nog eens) aan hoe diep de impact was van de oorlog, tot in de schoolbanken.

Een heerlijke feelgood film die mooi verschillende culturen in beeld brengt zonder te verdrinken in clichés. Het is zelfs met de komst van de Engelse broer dat je goed merkt dat het geen clichés zijn. De film bestaat uit een reeks leuke fragmenten en een hoop 'sketches' als het ware met diverse situaties. Een lach en een traan met een waar vakantiegevoel door het geniale gebruik van de mengelmoes aan talen. De film boeit niet heel de tijd, maar slaagt er toch in om dat af en toe goed te maken met een leuke inval. Ben benieuwd naar het vervolg Poupées Russes...

De documentaire vertelt het verhaal van Audrey Hepburn met hoofdzakelijk de focus op haar latere leven. Minder over haar jeugdjaren en zelfs relatief weinig over haar films. Zo horen we wel over de scheiding van haar ouders en het jarenlange gemis van haar vader, maar amper iets over de impact van de oorlogsjaren. Bvb hoe ze door Otto Frank gevraagd werd om Anne Frank te spelen, wat ze gezien haar eigen ervaringen toen geweigerd heeft. Verder is het wel een interessante documentaire, maar weliswaar wat droog gebracht. Als film werkt het minder en is het meer voor de liefhebber.

Auf der Andere Seite is hopelijk een film die niet in de vergeethoek geraakt. Ik merk dat het al een jaar geleden is dat hier nog iemand een bericht had gezet, en de film amper gezien werd dit jaar.

De film is van de maker van Gegen Die Wand, eveneens een pareltje. Fatih Akin zet mensen centraal en hun motieven. Dat het in deze film gaat over Duitsers en Turken maakt op zich minder uit, buiten het feit dat de twee landen wel een band hebben en regisseur Akin beide nationaliteiten heeft. Dat helpt wel bij de uitwerking ervan. Het gaat in de eerste instantie over twee verhaallijnen met een hoop levenslust voor de ene en tegenslag voor de andere. Die verhaallijnen komen niet bij elkaar zoals een Babel of Crash, maar lopen deels naast elkaar en snijden elkaar dan. Dat hierbij een hoop toevalligheden aan bod komen is dan ook niet meer dan logisch. Dat is net het mooie aan cinema.

Ik hoop van Fatih Akin nog meer te zien. De man slaagt er onder andere in om op een mooie manier de mens achter verschillende culturen. Waar andere filmmakers vooral de verschillen zullen laten zien, toont hij meer hoeveel we net wel gemeen hebben met elkaar. Fatih Akin heeft dan ook het verhaal zelf geschreven, en die persoonlijke touch zie je wel. De film mist net dat iets om een grote topper te worden, maar is een eerlijke film die overtuigend genoeg is om de hele tijd te boeien.

Een verrassing moet ik zeggen. Ik had geen idee wat te verwachten van deze film dus liet ik het maar op me afkomen. Het begint nogal traag en lijkt een moderne versie te worden van Oliver Twist. Maar al snel betert het en krijgen we een modern sprookje dat weliswaar wat melig is soms (maar dat mag met sprookjes).

Je moet het niet al te ver gaan zoeken voor geloofwaardigheid en zo, dat maakt geen bal uit. De film is gewoon mooi om te kijken met prachtige muziek. Alleen duurt het even voor de trein begint te lopen en is het niveau van de film van wisselende kwaliteit (qua acteerwerk ed). Maar ik heb genoten van de film en dat is toch ook heel belangrijk.

Fatih Akin maakte al enkele films waar ik zeker van genoten heb. Dus benieuwd naar deze Aus dem Nichts. Een veelbelovende film die goed begint en met Diane Kruger en interessante naam in de lead heeft. Kruger doet het ook vrij goed. Dat is wel nodig, want de film is vooral een karakterfilm met een vrij pover plot dat nogal voorspelbaar is. Jammer, want hier had veel meer in gezeten volgens mij. Gelukkig maakt Kruger veel goed, maar een topfilm wordt het nooit. Door de te grote voorspelbaarheid, blijft de impact ook weg.

We hebben het ondertussen gehad moet ik zeggen, het blijft dezelfde humor en dat zal de fans wel plezieren. Wat de film nog een beetje goedmaakt zijn de aanwezigheid van Beyoncé en Michael Caine. Al hebben beiden al beter gepresteerd. Met Caine had ik nog wat hoop dat dit het beste deel van de reeks zou worden, maar helaas.

Bondparodieën zijn er al veel gemaakt, maar die van Austin Powers bevallen me toch niet zo. Dan had ik nog liever de Johnny English films met Rowan Atkinson of zelfs de Casino Royale uit de 60's met Peter Sellers en Woody Allen. Dit is dan ook vooral visuele humor en door de Amerikaanse productie zeer weinig Engels. Wat overblijft is een slapstick komedie met enkele verwijzingen naar de Bondfilms. Dat is wel leuk, maar het ligt er soms te dik op. Ik mis enkele pittige grappen of subtiele verwijzingen. Helaas, maar niet wat het had kunnen zijn...

Meer van hetzelfde, maar ook niet meer dan dat. Weer de nodige verwijzingen naar Bondfilms en vooral Amerikaanse slapstick. Geef mij maar wat meer subtielere humor, zeker als je een Engelse filmserie wil parodiëren.

Ik hou wel van een epos als dit. Gone with the wind, Giant, ... Een genre dat minder aan bod komt tegenwoordig (Titanic, Pearl Harbor, The Atonement) en dat meestal dan nog de warmte mist van de goeie ouwe eposfilms. Ik had wel wat schrik voor Australia met regisseur Luhrman. Al z'n films scoren bij mij slecht, maar ik wou dit toch een kans geven.

Qua verhaal heb je alles al eens gezien, al is het dit keer op een andere locatie. Maar dat hebben wel meer films natuurlijk. Helaas zorgt Luhrman wel voor een mooi plaatje, maar de echte chemie ontbreekt helaas. De warmte komt uit de decor, niet uit de film zelf. Met momenten komt het gelukkig nog wel goed en is de film best genietbaar, maar een echte klassieker is dit zeker niet geworden.

De film oogt beter dan het uiteindelijk geworden is. Het relaas van een huurmoordenaar, niet de eerste keer dat we het zien. Maar ik hou wel van het genre, zeker met de nodige actie en een goeie acteur voor de moordenaar. En dat zit het niet slecht met Jessica Chastain. De actrice doet het op zich niet slecht, maar ze is dan ook het enige positieve aan deze film. Malkovich en Farrell doen hun ding vanuit de zijlijn, maar het is eerder vanuit hun professionaliteit dan enige creativiteit. Het kon voor hen eerder een reclamespot zijn.

Er is verder weinig geïnvesteerd. Nogal pover script, weinig interessante personages (buiten Ava zelf misschien nog) en visueel ook niet zo bijzonder. Het leek eerder een te lange aflevering van een serie te zijn dan een goeie film. Het is omdat ik van het genre hou, dat het nog wel meeviel. En dankzij Chatain is het ook niet helemaal rommel geworden. Maar meer is het zeker niet.

Ik geef toe dat ik deze film enkel gezien heb omdat hij op nr 1 stond bij Onderhond. En aangezien Ghost in the shells me wel beviel wou ik dit toch een kans geven. De smaak van Onderhond wat kennende verwachtte ik wel een visueel ingestelde film, wat het uiteindelijk ook geworden is.

Games interesseren met totaal niet. Ik heb ooit in een ver verleden nog een gameboy gehad en daar blijft het bij. Het spelgedeelte van de film kan me dus niet bekoren en ook als verhaallijn spring ik niet mee op de trein. Wat overblijft zijn wel mooie beelden en toch enigzins spanning in de 2e helft. Met de scènes met hond kreeg ik nog enigzins hoop, maar verder ontbreekt het de personages aan de nodige warmte en persoonlijkheid. Gelukkige is de muziek nog wel de moeite.

Het geheel is mooi gedaan en leuk om zien. Maar het blijft voor mij persoonlijk een fragiele ballon die elk moment kan springen. Niet de topper die het voor sommigen blijkt te zijn, maar ook weer niet zo slecht.

Tijd om deze film nog eens te herzien. Er wordt al gesproken over sequels (meervoud). Ik had nochtans het gevoel dat de film al gedateerd was. De grote troef van de film is naar eigen zeggen het 3D gegeven. Dat is persoonlijk niet iets wat ik zoek in een film en eerder een gadget dan een meerwaarde. Al is het hier beter gedaan dan in veel andere films. Ook mooi zijn de special effects. Toch wat het woud betreft. De wezens (zowel de Na'vi's als de dieren) zijn soms iets minder.

De film is een moderne Pocahontas in Ghibli-land. De film 'steelt' enorm veel van Ghibli. Zowel het ecologische van veel van hun animatiefilms, maar ook de wereld van Avatar. Dat geeft mooie resultaten en is ook meteen de echte troef van de film. Het verhaal is echter cliché en voorspelbaar en de personages weinig boeiend.

De film is nog wel leuk om zien door de gecreëerde wereld en het verhaal is dan wel cliché, maar toegankelijk en passend bij het genre. Al vraag ik me af waarom deze film zo wordt opgehemeld, terwijl een Transformers met z'n effecten wordt neergesabeld.

Pas nog de eerste Avatar gezien, het verhaal van Pocahontas maar dan opgepimpt. Visueel wel de moeite, maar acteerwerk dat niet echt uitblinkt zullen we maar zeggen. Ik moest denken aan een Paul Verhoeven. Op zich zat ik dus ook niet te wachten op dit tweede deel. Het leek wel of alleen James Cameron hier zat op te wachten. 13/14 jaar na datum trek je ook een heel nieuw publiek dat de eerste film misschien nog niet gezien heeft. Al is het ook weer niet zo moeilijk om in te pikken.

Avatar: The way of water is geen Pocahontas meer, maar Ferngully op steroïden. Acteerwerk is niet veel verbeterd, maar er is nog genoeg entertainment. En daarom wel wat blij dat ik deze in de bioscoop gezien heb. Het is een mix van Natural Geografic met mega smurfen en een klassieke actiefilm met good guys vs bad guys. Misschien wel de 21e eeuwse versie van de cowboys vs de indianen. Ik heb me wel dus wat geamuseerd, maar een topfilm is het zeker niet.

Er zijn ondertussen al een tal van filmversies verschenen van oude tv-series. Het gevaar is om tegelijkertijd te moderniseren maar toch krampachtig vast te houden aan de sfeer van weleer. Resultaat is meestal een mislukking omdat de sfeer van weleer niet meer werkt of niet te herhalen is en met een overvloed aan flauwe humor het ook niet echt werkt in deze tijd. Dat Connery een typetje speelt is nog te aanvaarden, dat hoorde bij de serie. Maar dat Steed en Emma Peel zoutloze karikaturen geworden zijn maakt de film helemaal stuk. De verhaallijnen van de reeks waren goed omdat ze kort waren en je elke aflevering iets eigenaardig meemaakte. Anderhalf uur film rond één zaak is te mager zoals blijkt. Je krijgt eerder een freakgehalte zoals de slechtere Batman films.

Door het gebrek aan spanning en uitgewerkte actie, moet de film het hebben van humor en vervlogen nostalgie. Maar zelfs daarin is het resultaat smaakloos geworden. Een gemiste kans die hopelijk de herinneringen aan de reeks niet teniet doet.

Voordeel van deze superheldenfilm is dat we niet weer opnieuw een rise & fall krijgen. Dat gedeelte zat al in de voorgaande films van deze superhelden. De film wisselt magische momenten af met enkele minder stukken. Zo blijf ik het godengedeelte nogal knullig vinden. Loki wordt regelmatig opgehemeld als sterke Marvel-slechterik, maar hij is niet mijn favoriet. Er gaat ook veel aandacht naar Shield en alle figuren eisen hun aandacht op. De betere scènes zijn dan ook degene waar er interactie is tussen enkele marvel-figuren.

De film moet het vooral van de actie hebben. Op zich goed gedaan, maar ook soms wat over de top. Die wezens waar de Avengers mee te maken hebben missen elke dreiging. Dat is het grootste mankement trouwens, dat je wel in meer Marvel-films ziet. Iconische figuren, maar qua slechteriken is het meestal armoe troef. Ook hier zijn de beste scènes die tussen de helden en niet tussen held/vijand.

Beste scène blijft nog altijd die tussen Hulk en Loki. Wat misschien ook wat zegt over de rest van de film...