Opinions

De zwanenzang van een fantastiche zangeres. Tegen dat wij Amy Winehouse wat leerden kennen ging het al slecht met haar. Zang was magnifiek, maar door het sterrendom en de rotte relatie met Blake zag je haar worstelen en tegen de stroom in zwemmen. De documentaire pakt het goed aan. Ik hou veel van de BBC-documentaires, maar het is de kunst bij Amy dat die geen mensen in beeld laat spreken. De getuigenissen gaan gepaard met beelden van Amy en die combinatie werkt perfect. Ook haar nummers zijn goed geplaats, zodat haar lyrics lezen als een dagboek. De film laat Amy zien in haar jonge jaren, een prachtige vrouw met een zelfzekerheid. Ze zingt graag en weet wat ze wil. Op artistiek vlak dan toch. Maar dan komt dat sterrendom, de paparazzi, haar ouders die hun eigen dochter eerder zien als ster dan als dochter, Blake die net als Courtney Love bij Kurt Cobain zowat het leven uit haar sleurt door veel te snel door het leven te gaan. Muziek blijft altijd deel van haar uitmaken, maar dat wordt overmeesterd tussen de verscheurende keuze van geleefd te worden door de media of ten onder gaan aan genotsmiddelen. Sterk hoe de beelden met de paparazzi getoond worden. Moet je je voorstellen dat dit dagelijkse kost is.

Na Kurt Cobain: Montage of Heck is dit op korte tijd een meesterlijke muziekdocumentaire. Met vooral de mens achter de artiest. En in beide gevallen een zwanenzang van twee meesters die enkel hielden van zingen en hun ding te laten zien, maar ten onder gingen aan de druk van het sterrendom en enkele slechte invloeden rond zich.

Deze film moet volgens mij destijds serieus bedoeld zijn, gezien de namen die ze aangetrokken hebben. Ok, sommige van hen (denk Owen Wilson) zijn nog prille namen, maar Jon Voight toch niet. Dit had denkelijk in de lijn moeten liggen met pakweg de film Godzilla. Maar Anaconda is geen legendarisch Japans monster en ook het verhaal is vrij triest. Niet dat dit genre veel nodig heeft, maar het is ook niet meer dan de gekende afvalrace geworden. De slang kent weinig dreiging die ze vooral wilden halen met de CGI voorstelling. Ik las dat Jon Voight samen met Ice Cube af en toe aan de marihuana zat en daardoor z'n tekst wel eens vergat, waarop Owen Wilson sommige dingen mocht overnemen....

Het is toch een cultfilm geworden. Denkelijk door de grote namen die erin meespeelden en het is een zeer toegankelijke popcornfilm. Na al die jaren ligt de lat ook voor dit soort films toch wat hoger en is het niet meer dan wat nostalgie geworden. Leuk om eens te zien, maar het voelt eerder aan als een kapotte trui die je niet kan weggooien, maar waar je toch ook niet meer mee wil gezien worden.

Een vermakelijke film in het genre van Piranha's, Lake Placid, Frankenfish en zo. Qua film is hij zeker de moeite om te kijken als je van dit genre houdt. Minpunt is wel het gebrek aan inspiratie om iets met de personages te doen. Het kon me niks schelen als er een dood ging, want veel persoonlijkheid zat er niet in bij de meeste figuren.

Na de moord op Tsar Nicholas II en zijn familie gingen al snel de geruchten dat iemand van de familie het ongeluk had overleefd. Dergelijk fake news kwam wel meer voor in die tijd. Dat leidde tot verschillende mensen die zich voordeden als één van de dochters die het ongeluk had overleefd. Van verschillende familieleden, maar in het westen is vooral het mysterie rond Anastasia populair. De bekendste imitator was Anna Anderson, die nog leefde tijdens deze film trouwens. Het zou pas na haar dood zijn dat met DNA bewezen werd dat ze niet de echte Anastasia was.

De film draait rond het mysterie en gaat daarin verder door het te laten uitschijnen dat ze misschien toch wel de echte is? Het zorgt voor een boeiend hoofdpersonage, sterk vertolkt door Ingrid Bergman. Yul Brunner, die zelf van Russische afkomst was, zit als gegoten in de rol van generaal Bounine. Alhoewel hij het personage ook niet veel meer invulling kan geven. Het probleem van de film is dat er niet zoveel charisma is tussen de personages en het allemaal wat afstandelijk blijft.

Het verhaal is gelukkig interessant genoeg en Ingrid Bergman doet het best goed. Bovendien zijn er prachtige decors en kostumering met passende muziek. Hollywood zoals je dat van hen kan verwachten. Warme kleuren en prachtige beelden. Ik mis wel de glitter die een film rond een mysterieuze prinses zou moeten hebben.

Zeer aangename film, ik hou wel van die James Stewart. Een rechtbankdrama is een film met veel dialoog een een acteur als Stewart kan hier voor een meerwaarde zorgen. Net als in Rear Window waarin hij tenslotte heel de tijd in een kamertje zit met een verrekijker maar toch voor veel spanning kan zorgen.

Anatomy of a murder is regelrechte rechtbankfilm. De film mikt niet per se over de misdaad zelf, of hoe de zaak zal aflopen. Wel over het verloop van de rechtzaak. Waarin elke partij probeert z'n troeven zo goed mogelijk uit te spelen. Regisseur Otto Preminger was geen voorstander van flashbacks en ik ben blij hiervoor. In films waar dit wel gebruikt is, wordt op die manier de sfeer en het ritme uit de rechtbankscènes gehaald.

Enige minpunt zijn sommige figuren. Laura is net iets te vrolijk voor iemand die verkracht werd. En wat die Parnell daar doet is me een vraagteken.

Je moet wel voor dit soort films zijn. Het type acteerwerk van Stewart zal nu maar weinig mensen aanspreken. Dit komt nog uit een tijd dat dergelijke Hollywoodfilms sterk aanleunen bij theater of boeken. Maar ik hou hier net van. Aangename dialogen, ondersteund door een best wel mooie zwart wit omkleding (wordt visueel nogal onderschat en als oubollig afgeschreven...). Meer van dit soort films!

Enzo Barboni maakte deze film duidelijk met Terence Hill naast Spencer in gedachten. Hill kon of wou niet, dus kreeg Giuliano Gemma de ondankbare job om hem te vervangen. In plaats van zijn eigen ding te doen, spiegelde hij zich nog eens extra aan Terence Hill als hij de rol speelde. Tja, dan is het vergelijk snel gemaakt natuurlijk. En Gemma is geen Hill.

De film is op zich niet slecht en past mooi in het rijtje van de Spencer/Hill films met de nodige knokpartijen en luchtige humor. Je moet wat houden van dit soort films natuurlijk. Geen al te zware humor of actie en wat slapstick er bij. Al bij al geen onverdienstelijke film.

Dit genre films zal me nooit helemaal liggen vrees ik, maar de stills trokken me wel aan. Het is inderdaad niet helemaal een film voor mij, maar ik moet best wel erkennen hoe mooi de film gemaakt is. Heerlijke kleuren en beelden met passende muziek. Het maakt in elk geval veel goed. Het geheel schittert ook in de eenvoud. Daardoor is dit best wel een goeie film geworden.

Ik hou wel van Monty Python. Toch van veel van hun werk, maar zeker niet alles. Deze eerste film van het collectief is een verzameling filmpjes uit hun eerste twee seizoenen. Niet bepaald origineel te noemen en ik zie dan ook de meerwaarde niet van een langspeelfilm. Altijd het geval als de stap van scherm naar doek wordt gemaakt. Later zal het hen wel lukken met oa Holy Grail en Life of Brian.

Wat deze film betreft heb ik hier en daar wel gelachen. Het is niet altijd sterk, misschien ook te wijten dat het niet hun sterkste episodes zijn. En ook is het niet meer dan tv-werk dat na een tijd misschien wel te lang duurt. Alsof The Muppets 10 afleveringen aan elkaar zouden plakken en het film zouden noemen. Prachtige show, maar toch ook niet de noemer film waard.

De film steunt heel hard op het originele verhaal van Agatha Christie. Op zich wel goed dat dicht bij het boek gebleven is, maar veel meer voegt de film ook niet toe. En de personages hebben niet veel te bieden. Jammer, want met dit verhaal is toch wel veel te doen. Met al de remakes van tegenwoordig, zou hier best een nieuwe versie van gemaakt mogen worden.

De Magnolia van de Lage Landen. Wat regie betreft een hoogstandje voor een Vlaamse regisseur. Vooral als debuutfilm. Zonder te spoileren kan ik toch wel zeggen hoe alle personages aan elkaar hangen in dit verhaal. Na die gebeurtenis in het begin van de film blijken vele mensen zowel elks op hun eigen manier tegenover de feiten te staan en ook onderling verbonden te zijn. Elke nieuwe gebeurtenis interpreteert ieder naar zijn eigen puzzel van het verhaal.

Zoals hier al eerder gezegd een jammer genoeg vergeten pareltje dat samen met Hel van Tanger en Any way the wind blows tot de toppers horen van de Vlaamse films van de laatste jaren.

De film is weerom het bewijs dat dit een genre is waar Vlaanderen (België) goed in is. Laat de happy endings maar voor de Amerikaanse industrie, dit is film waar Vlamingen sterk in zijn. Zwarte melodrama met een vleugje cynisme. Kijk maar naar Hel van Tanger, Iedereen beroemd, Ex drummer en zelfs de commercielere films hebben wel wat dramatiserende figuren: Zaak Alzheimer (een zieke ouwe moordenaar), de indringer (verlies van een kind), Alias (psychische problemen) of Daens (de onderdrukking van de armen)

Ik had van Kim Jee-woon enkel Dalkomhan Insaeng gezien en dat viel best mee. Een sfeervolle thriller die me deed hopen dat ook deze I saw the devil zou smaken. Die is helaas iets minder. Visueel is het weinig origineel, de film moet het vooral hebben van de recht toe aanpak en het acteerwerk van beide hoofdpersonages. Het script is weer eens iets anders. Geen typische slashermovie of wraakfilm, maar beetje van beide. Bovendien wordt het een spel tussen beiden. Naar het einde voelt het wat gewrongen en de film heeft wel wat te lijden door het wisselen tussen bloederige scènes en momenten van spanning. Maar op zich is het een goeie film, al had ik er wel wat meer van verwacht. Beniewd naar ander materiaal van deze regisseur.

De derde film uit een franchise die best wel leuk is. Heerlijke actie en Gerard Butler past best wel in deze rol. Het is een Expendables film uit de 21e eeuw. Zonder een herhaling te worden van pakweg Fast & Furious, MCU of John Wick. De reeks is best wel Amerikaans met de nodige vlaggen, de zegen van God over alle Amerikanen en de president van de VS die bijna heilig wordt verklaard. Maar zie het als een gimmick.

Dit 3e deel gaat na Washington en Londen gelukkig niet gewoon een derde stad opzoeken, maar zoekt het anders. Een plot dat net als de vorige films ver gezocht is, wat zeker mag in dit genre. Ik wil gewoon de nodige actie en wat oneliners zien. Helaas is de vijand dit keer een vijg. Mike Banning mist een partner in crime of een sterke tegenspeler. Nick Nolte doet zijn best wel, maar zo speciaal als sommige kijkers hier mee dwepen, is het toch ook niet. Sommige figuren worden helaas ook amper gebruikt. Jada Pinkett Smith is echt een cliché agent die halverwege met een vingerknip uit de film vliegt, terwijl haar rol nog eigenlijk moest beginnen. Opvallend trouwens dat de vrouw van Banning dit keer gespeeld wordt door Piper Perabo. Alsof er niets aan de hand is.

De film heeft leuke actie en hier en daar de passende humor. Butler doet het ook goed. Maar de film heeft toch niet echt een sterk script en iedereen buiten Butler is louter decor waar zo goed als geen energie wordt ingestoken. Daardoor valt de film wat minder dan zijn voorgangers. Voor de liefhebbers of wie van een leuke B-actiefilm houdt.

Zeer sfeervolle film die een geslaagde kruising weergeeft tussen thriller en film noire. Vooral dat laatste is mooi weergegeven zonder zichzelf te parodiëren, wat jammer genoeg wel eens meer gebeurt. Sterke prestaties van Rourke die hier gemakkelijke De Niro naar huis speelt. Spannende verhaal, veel spanning, mooi beelden, ... Een film die me absoluut kon boeien.

Slecht geacteerd en je krijgt ook geen sympathie met de personages. Zoe Bell is misschien wel een sterke stuntvrouw, maar schoenmaker blijf bij je leest. Ze ziet er uit als een Russische atlete en buiten het stuntwerk dat ze nu denkelijk zelf doet is er weinig te beleven.

Een film die toen al opschudding veroorzaakte door het gebruik van stereotype voorstelling van zwarten. Zeker toen het in L.A. tegelijk met een anti-racisme documentaire werd getoond, tot groot ironie. Het verhaal zelf is hier en daar leuk, maar de aankleding (zowel qua stijl als het gebruik van de stereotype) doen de film absoluut geen goed.

Mooie film. Besson laat opnieuw zien dat hij sterk met zwart-wit kan omgaan. Niet alleen dat, de beelden met Debbouze en Rasmussen samen zijn telkens genieten. De grote blonde engel naast de kleine André. Angela lijkt met momenten een reus. Ook de shots zijn telkens mooi gekozen en het is een wonder hoe je zo'n prachtige beelden kan maken in een drukke stad als Parijs. Of toch doet uitschijnen dat het daar gefilmd is. Het zorgt voor een tijdloos sprookje met voldoende pit in. Zelfs anno 2018 is dit nog lang niet verouderd. De film neemt je mee en weet perfect het evenwicht te houden tussen eenvoud en uitpakken met prachtige beelden waar genoeg energie in zit.

In mijn herinnering was deze minder dan z'n voorganger Da Vinci Code. Al staan beiden op gelijke hoogte. In deze film is het verhaal iets minder en worden de personages minder uitgewerkt. Maar ter compensatie is de spanning beter. Deel 1 sprong er dan weer uit qua originaliteit, terwijl dit vooral een thriller is met een seriemoordenaar die toevallig in het Vaticaan te werk gaat. De sporen die achtergelaten worden hebben dan weer een link met de illuminati en de oude kerk. Beide films deden in elk geval in hun tijd veel stof opwaaien over geheimen van het Vaticaan. Ik geraakte persoonlijk ook wel geïnteresseerd in de geschiedkundige kant van het Rooms-Katholieke geloof met alle facetten. Nog steeds trouwens, al wil ik hier geen religieus/geschiedkundige uitweiding houden.

Ook zijn de film niet zo echt groots en mogen ze wat meer dynamiek gebruiken, zal ik toch gaan kijken als er een 3e deel moest komen.

Toegegeven, de film bulkt van de clichés en is soms wat gedateerd. Maar het verhaal is tenminsten onderhouden en blijft je voldoende boeien tot het einde. Bovendien is het goed geacteerd en een mooie afwisseling tussen humor en actie. Het einde is trouwens wel leuk gedaan en al zag je het van mijlen ver afkomen, toch zeker niet slecht. Beter dan verwacht moet ik zeggen.

Nogal standaard komedie waarin sommige grappen bestaan uit 'het is allemaal een misverstand', helaas ook een bekende formule bij series als F.C. De Kampioenen. Af en toe zorgt het wel voor een glimlach en zowel Sandler als Nicholson zijn niet slecht bezig. Maar het wordt nooit een echt goeie film. Eentje uit de zovelen.

Ik ken het spel niet echt, heb helemaal niets met games. Maar blijkbaar wel populair. En tegenwoordig moet alles er aan geloven om er een film van te maken. Als het resultaat goed is, maakt de bron mij niet uit. The Angry Birds film is duidelijk voor de allerkleinsten, ook al zie je hier en daar een verdoken grap die duidelijk voor de ouders bedoeld is. Maar daarmee trek je het niveau niet op natuurlijk. Cliché figuren, onnozel verhaal en de humor werkt niet. Alleen wat drukdoenerij, want daar houden kindjes van zeker? Het succes zal door de gelijknamige game komen, want de film zelf stelt niets voor.

Al even lelijk als de voorganger. Dit keer met een hoop adelaars en domme humor. De figuren zijn helemaal niet grappig. De film probeert nog wat op de kleinsten in te werken met de tussenstukjes rond de 3 kuikens, wat veel weg heeft van de de eekhoorn bij Ice Age.

25 jaar na Bob's Birthday komen Alison Snowden en David Fine terug met een korte animatie en worden ze voor de 3e keer genomineerd bij de Academy Awards. Geen winst dit keer, maar wel weer een heerlijke chaotische animatie van een groep dieren in een groepssessie.

Qua humor begin vorige eeuw was ik vooral vertrouwd met de slapstick van Laurel & Hardy. En verschillende jaren geleden heb ik het oeuvre van Chaplin ontdekt. Sinds kort heb ik me laten verrassen door enkele films van Buster Keaton. Allemaal talenten met een geweldig gevoel voor humor, een perfecte timing en de missing link tussen de stomme film en de gesproken komedies. Tijd dus voor die andere legendarische komieken te zien: de Marx Brothers.

Ik weet niet of deze Animal Crackers wel een representatieve film is voor het trio. Het geheel komt nogal druk over en is niet bepaald grappig. Reduceer de film tot een 20 minuten met de oneliners van Groucho en enkele grappen dit toch nog werken, en je hebt een veel betere komedie. Het is een teleurstelling als je de andere genieën aan het werk hebt gezien. Het is een heel andere soort humor, en voor mij werkt het niet echt helaas...

Van één ding was ik al zeker. Het boek van George Orwell is een echte klassieker met een voortreffelijk verhaal. Maar hoe breng je dat naar het witte doek natuurlijk. Veel boekverfilmingen hebben al eerder de bal misgeslagen. Dat het een animatie moest worden staat al vast. Je kan werken met echte dieren (zoals de versie uit 1999), maar dat geeft enkel maar beperkingen. Tenzij je met voldoende effecten werkt, en dan nog. De dieren vereisen menselijke trekken en expressie wat je met echte dieren nooit kan verwezelijken.

De dieren zijn zeer goed in beeld gebracht. Napoleon is één van de meest autoritaire personages in de animatiegeschiedenis. De vrij strakke tekenstijl is wel onderhouden genoeg, maar versterkt tegelijkertijd de drama van het verhaal. Scènes met het paard zijn echt hard gemaakt.

Het eindresultaat is een zeer goed boekverfilming geworden. We spreken qua animatie over 1954, als animatie nog stiefmoederlijk behandeld werd en zeker met Disney een jong publiek oogde te trekken. Terwijl het verhaal zeker niet voor de jongste kijkers bestemd was. Het doet me ergens wat denken aan Watership down, dat er evengoed in slaagde om dergelijke boekverfilming prachtig te verfilmen met een animatie. Een aanrader die je zeker moet zien.

Luc Besson speelt hier op veilig. De man achter Nikita en Léon heeft al meer gelijkaardige films gemaakt. En ook bij Angel-A en Fifth Element was hij er in geslaagd om een sterke vrouwelijk hoofdrol te filmen. Anna is geen originele film, maar is best wel genietbaar. Sasha Luss combineert de looks met enkele boeiende scènes. Ze mist wel wat goeie mede acteurs. Helen Mirren is niet slecht, maar doet denken aan Edna Mode (Incredibles).

Besson surft mee op de hype rond John Wick en voegt er meteen wat Black Widow / Red Sparrow elementen aan toe. Geen originele blockbuster dus, maar hier kan ik wel van genieten. Heerlijke actie in een hapklare film.

Gezellige animatie uit Nederland. De terugblik van 2 zussen op hun verleden. Niet zo bijzonder, maar het levert toch enkele minuten mooie beelden op. Eenvoudige dromerige tekenstijl waardoor het ook rustig overkomt. Kan me voorstellen dat dit vooral in Nederland hoog op handen wordt gedragen door de Oscar die het won. Beetje verouderd, maar zeker niet slecht.

Een mix tussen Shaun of the Dead en Glee met absurde humor, leuke liedjes en voldoende bloed. Het is een film die je zelden zit, zo'n kerstzombiemusical. Ik ben wel een musicalliefhebber en hou wel van horrorkomedies, dus dat zit goed. De film straalt de nodige fun uit en door de absurde insteek en de droge humor, was ik toch regelmatig blij verrast. De spagaat van genres zorgt waarschijnlijk dat niet iedereen hier van zal kunnen genieten, maar ik ben hier wel weg van.

Naar het gelijknamige boek van Tolstoy, dat wel meerdere keren werd verfilmd. Zelfs Garbo speelde al eerder Anna Karenina in de film Love (1927). En ook al maakt de actrice veel goed, verbleekt de rest van de film nogal tegen de veel kleurrijke versie van Joe Wright uit 2012. Het hele boek is gereduceerd tot het liefdesverhaaltje en veel gaat wat verloren. Al is dit ook niet slecht. De opening met het decadente feestje is heerlijk om te zien. En Garbo is goed gecast in de titelrol.

Eigenlijk mijn eerste ontmoeting met Tolstoj. Alhoewel Anna Karenina al meermaals verfilmd is, is deze film de eerste versie die ik zie. Ik ken het verhaal niet echt, maar dat houdt me natuurlijk niet tegen. Ik volg veel kijkers hier dat de film eigenlijk uit 2 delen bestaat. Het eerste deel is creatief best wel de moeite. De hele film speelt zich af als een 4D toneelstuk. Het werkt niet altijd, maar geeft wel hier en daar mooie scènes op. Tegen de 2e helft mist het daar z'n magie wel wat.

Bovendien ben ik niet echt mee met het verhaal tussen Kitty en Levin. Was wel even leuk bij de inleiding, maar gaandeweg had ik toch het gevoel dat het wat overbodig was. Ik begrijp wel dat het erin zat, omdat dat nu eenmaal in het boek staat. En misschien is het wel van belang, maar mis ik gewoon de essentie.

Joe Wright heeft in elk geval prachtige ideeën om z'n films neer te zetten, maar mist evengoed de kunst om dat een hele film vol te houden. De film is net iets te lang, maar blijft zeker wel hangen. Misschien iets korter en terug wat meer creativiteit in het 2e deel, had de film beter gedaan.

Een spinoff van The Conjuring (prequel misschien) in een filmreeks die eigenlijk wel een eigen toon heeft gevonden. Goed onderhouden horrorfilms met de nodige sfeer. Goed gemaakt, maar niet altijd bijster origineel. Annabelle plaatst zich mooi in dat rijtje. Het had erger gekund, zeker qua sequels in een horror franchise. Ook hier weer mooi opgebouwd. Je weet grotendeels wel wat er komt, maar de sfeer en de schrikmomenten zitten goed. Liefhebbers van het genre zullen hier van houden.