Opinions

Dit genre films zal me nooit helemaal liggen vrees ik, maar de stills trokken me wel aan. Het is inderdaad niet helemaal een film voor mij, maar ik moet best wel erkennen hoe mooi de film gemaakt is. Heerlijke kleuren en beelden met passende muziek. Het maakt in elk geval veel goed. Het geheel schittert ook in de eenvoud. Daardoor is dit best wel een goeie film geworden.

Ik hou wel van Monty Python. Toch van veel van hun werk, maar zeker niet alles. Deze eerste film van het collectief is een verzameling filmpjes uit hun eerste twee seizoenen. Niet bepaald origineel te noemen en ik zie dan ook de meerwaarde niet van een langspeelfilm. Altijd het geval als de stap van scherm naar doek wordt gemaakt. Later zal het hen wel lukken met oa Holy Grail en Life of Brian.

Wat deze film betreft heb ik hier en daar wel gelachen. Het is niet altijd sterk, misschien ook te wijten dat het niet hun sterkste episodes zijn. En ook is het niet meer dan tv-werk dat na een tijd misschien wel te lang duurt. Alsof The Muppets 10 afleveringen aan elkaar zouden plakken en het film zouden noemen. Prachtige show, maar toch ook niet de noemer film waard.

De film steunt heel hard op het originele verhaal van Agatha Christie. Op zich wel goed dat dicht bij het boek gebleven is, maar veel meer voegt de film ook niet toe. En de personages hebben niet veel te bieden. Jammer, want met dit verhaal is toch wel veel te doen. Met al de remakes van tegenwoordig, zou hier best een nieuwe versie van gemaakt mogen worden.

De Magnolia van de Lage Landen. Wat regie betreft een hoogstandje voor een Vlaamse regisseur. Vooral als debuutfilm. Zonder te spoileren kan ik toch wel zeggen hoe alle personages aan elkaar hangen in dit verhaal. Na die gebeurtenis in het begin van de film blijken vele mensen zowel elks op hun eigen manier tegenover de feiten te staan en ook onderling verbonden te zijn. Elke nieuwe gebeurtenis interpreteert ieder naar zijn eigen puzzel van het verhaal.

Zoals hier al eerder gezegd een jammer genoeg vergeten pareltje dat samen met Hel van Tanger en Any way the wind blows tot de toppers horen van de Vlaamse films van de laatste jaren.

De film is weerom het bewijs dat dit een genre is waar Vlaanderen (België) goed in is. Laat de happy endings maar voor de Amerikaanse industrie, dit is film waar Vlamingen sterk in zijn. Zwarte melodrama met een vleugje cynisme. Kijk maar naar Hel van Tanger, Iedereen beroemd, Ex drummer en zelfs de commercielere films hebben wel wat dramatiserende figuren: Zaak Alzheimer (een zieke ouwe moordenaar), de indringer (verlies van een kind), Alias (psychische problemen) of Daens (de onderdrukking van de armen)

Ik had van Kim Jee-woon enkel Dalkomhan Insaeng gezien en dat viel best mee. Een sfeervolle thriller die me deed hopen dat ook deze I saw the devil zou smaken. Die is helaas iets minder. Visueel is het weinig origineel, de film moet het vooral hebben van de recht toe aanpak en het acteerwerk van beide hoofdpersonages. Het script is weer eens iets anders. Geen typische slashermovie of wraakfilm, maar beetje van beide. Bovendien wordt het een spel tussen beiden. Naar het einde voelt het wat gewrongen en de film heeft wel wat te lijden door het wisselen tussen bloederige scènes en momenten van spanning. Maar op zich is het een goeie film, al had ik er wel wat meer van verwacht. Beniewd naar ander materiaal van deze regisseur.

De derde film uit een franchise die best wel leuk is. Heerlijke actie en Gerard Butler past best wel in deze rol. Het is een Expendables film uit de 21e eeuw. Zonder een herhaling te worden van pakweg Fast & Furious, MCU of John Wick. De reeks is best wel Amerikaans met de nodige vlaggen, de zegen van God over alle Amerikanen en de president van de VS die bijna heilig wordt verklaard. Maar zie het als een gimmick.

Dit 3e deel gaat na Washington en Londen gelukkig niet gewoon een derde stad opzoeken, maar zoekt het anders. Een plot dat net als de vorige films ver gezocht is, wat zeker mag in dit genre. Ik wil gewoon de nodige actie en wat oneliners zien. Helaas is de vijand dit keer een vijg. Mike Banning mist een partner in crime of een sterke tegenspeler. Nick Nolte doet zijn best wel, maar zo speciaal als sommige kijkers hier mee dwepen, is het toch ook niet. Sommige figuren worden helaas ook amper gebruikt. Jada Pinkett Smith is echt een cliché agent die halverwege met een vingerknip uit de film vliegt, terwijl haar rol nog eigenlijk moest beginnen. Opvallend trouwens dat de vrouw van Banning dit keer gespeeld wordt door Piper Perabo. Alsof er niets aan de hand is.

De film heeft leuke actie en hier en daar de passende humor. Butler doet het ook goed. Maar de film heeft toch niet echt een sterk script en iedereen buiten Butler is louter decor waar zo goed als geen energie wordt ingestoken. Daardoor valt de film wat minder dan zijn voorgangers. Voor de liefhebbers of wie van een leuke B-actiefilm houdt.

Zeer sfeervolle film die een geslaagde kruising weergeeft tussen thriller en film noire. Vooral dat laatste is mooi weergegeven zonder zichzelf te parodiëren, wat jammer genoeg wel eens meer gebeurt. Sterke prestaties van Rourke die hier gemakkelijke De Niro naar huis speelt. Spannende verhaal, veel spanning, mooi beelden, ... Een film die me absoluut kon boeien.

Slecht geacteerd en je krijgt ook geen sympathie met de personages. Zoe Bell is misschien wel een sterke stuntvrouw, maar schoenmaker blijf bij je leest. Ze ziet er uit als een Russische atlete en buiten het stuntwerk dat ze nu denkelijk zelf doet is er weinig te beleven.

Mooie film. Besson laat opnieuw zien dat hij sterk met zwart-wit kan omgaan. Niet alleen dat, de beelden met Debbouze en Rasmussen samen zijn telkens genieten. De grote blonde engel naast de kleine André. Angela lijkt met momenten een reus. Ook de shots zijn telkens mooi gekozen en het is een wonder hoe je zo'n prachtige beelden kan maken in een drukke stad als Parijs. Of toch doet uitschijnen dat het daar gefilmd is. Het zorgt voor een tijdloos sprookje met voldoende pit in. Zelfs anno 2018 is dit nog lang niet verouderd. De film neemt je mee en weet perfect het evenwicht te houden tussen eenvoud en uitpakken met prachtige beelden waar genoeg energie in zit.

In mijn herinnering was deze minder dan z'n voorganger Da Vinci Code. Al staan beiden op gelijke hoogte. In deze film is het verhaal iets minder en worden de personages minder uitgewerkt. Maar ter compensatie is de spanning beter. Deel 1 sprong er dan weer uit qua originaliteit, terwijl dit vooral een thriller is met een seriemoordenaar die toevallig in het Vaticaan te werk gaat. De sporen die achtergelaten worden hebben dan weer een link met de illuminati en de oude kerk. Beide films deden in elk geval in hun tijd veel stof opwaaien over geheimen van het Vaticaan. Ik geraakte persoonlijk ook wel geïnteresseerd in de geschiedkundige kant van het Rooms-Katholieke geloof met alle facetten. Nog steeds trouwens, al wil ik hier geen religieus/geschiedkundige uitweiding houden.

Ook zijn de film niet zo echt groots en mogen ze wat meer dynamiek gebruiken, zal ik toch gaan kijken als er een 3e deel moest komen.

Toegegeven, de film bulkt van de clichés en is soms wat gedateerd. Maar het verhaal is tenminsten onderhouden en blijft je voldoende boeien tot het einde. Bovendien is het goed geacteerd en een mooie afwisseling tussen humor en actie. Het einde is trouwens wel leuk gedaan en al zag je het van mijlen ver afkomen, toch zeker niet slecht. Beter dan verwacht moet ik zeggen.

Nogal standaard komedie waarin sommige grappen bestaan uit 'het is allemaal een misverstand', helaas ook een bekende formule bij series als F.C. De Kampioenen. Af en toe zorgt het wel voor een glimlach en zowel Sandler als Nicholson zijn niet slecht bezig. Maar het wordt nooit een echt goeie film. Eentje uit de zovelen.

Ik ken het spel niet echt, heb helemaal niets met games. Maar blijkbaar wel populair. En tegenwoordig moet alles er aan geloven om er een film van te maken. Als het resultaat goed is, maakt de bron mij niet uit. The Angry Birds film is duidelijk voor de allerkleinsten, ook al zie je hier en daar een verdoken grap die duidelijk voor de ouders bedoeld is. Maar daarmee trek je het niveau niet op natuurlijk. Cliché figuren, onnozel verhaal en de humor werkt niet. Alleen wat drukdoenerij, want daar houden kindjes van zeker? Het succes zal door de gelijknamige game komen, want de film zelf stelt niets voor.

Al even lelijk als de voorganger. Dit keer met een hoop adelaars en domme humor. De figuren zijn helemaal niet grappig. De film probeert nog wat op de kleinsten in te werken met de tussenstukjes rond de 3 kuikens, wat veel weg heeft van de de eekhoorn bij Ice Age.

Qua humor begin vorige eeuw was ik vooral vertrouwd met de slapstick van Laurel & Hardy. En verschillende jaren geleden heb ik het oeuvre van Chaplin ontdekt. Sinds kort heb ik me laten verrassen door enkele films van Buster Keaton. Allemaal talenten met een geweldig gevoel voor humor, een perfecte timing en de missing link tussen de stomme film en de gesproken komedies. Tijd dus voor die andere legendarische komieken te zien: de Marx Brothers.

Ik weet niet of deze Animal Crackers wel een representatieve film is voor het trio. Het geheel komt nogal druk over en is niet bepaald grappig. Reduceer de film tot een 20 minuten met de oneliners van Groucho en enkele grappen dit toch nog werken, en je hebt een veel betere komedie. Het is een teleurstelling als je de andere genieën aan het werk hebt gezien. Het is een heel andere soort humor, en voor mij werkt het niet echt helaas...

Van één ding was ik al zeker. Het boek van George Orwell is een echte klassieker met een voortreffelijk verhaal. Maar hoe breng je dat naar het witte doek natuurlijk. Veel boekverfilmingen hebben al eerder de bal misgeslagen. Dat het een animatie moest worden staat al vast. Je kan werken met echte dieren (zoals de versie uit 1999), maar dat geeft enkel maar beperkingen. Tenzij je met voldoende effecten werkt, en dan nog. De dieren vereisen menselijke trekken en expressie wat je met echte dieren nooit kan verwezelijken.

De dieren zijn zeer goed in beeld gebracht. Napoleon is één van de meest autoritaire personages in de animatiegeschiedenis. De vrij strakke tekenstijl is wel onderhouden genoeg, maar versterkt tegelijkertijd de drama van het verhaal. Scènes met het paard zijn echt hard gemaakt.

Het eindresultaat is een zeer goed boekverfilming geworden. We spreken qua animatie over 1954, als animatie nog stiefmoederlijk behandeld werd en zeker met Disney een jong publiek oogde te trekken. Terwijl het verhaal zeker niet voor de jongste kijkers bestemd was. Het doet me ergens wat denken aan Watership down, dat er evengoed in slaagde om dergelijke boekverfilming prachtig te verfilmen met een animatie. Een aanrader die je zeker moet zien.

Luc Besson speelt hier op veilig. De man achter Nikita en Léon heeft al meer gelijkaardige films gemaakt. En ook bij Angel-A en Fifth Element was hij er in geslaagd om een sterke vrouwelijk hoofdrol te filmen. Anna is geen originele film, maar is best wel genietbaar. Sasha Luss combineert de looks met enkele boeiende scènes. Ze mist wel wat goeie mede acteurs. Helen Mirren is niet slecht, maar doet denken aan Edna Mode (Incredibles).

Besson surft mee op de hype rond John Wick en voegt er meteen wat Black Widow / Red Sparrow elementen aan toe. Geen originele blockbuster dus, maar hier kan ik wel van genieten. Heerlijke actie in een hapklare film.

Gezellige animatie uit Nederland. De terugblik van 2 zussen op hun verleden. Niet zo bijzonder, maar het levert toch enkele minuten mooie beelden op. Eenvoudige dromerige tekenstijl waardoor het ook rustig overkomt. Kan me voorstellen dat dit vooral in Nederland hoog op handen wordt gedragen door de Oscar die het won. Beetje verouderd, maar zeker niet slecht.

Een mix tussen Shaun of the Dead en Glee met absurde humor, leuke liedjes en voldoende bloed. Het is een film die je zelden zit, zo'n kerstzombiemusical. Ik ben wel een musicalliefhebber en hou wel van horrorkomedies, dus dat zit goed. De film straalt de nodige fun uit en door de absurde insteek en de droge humor, was ik toch regelmatig blij verrast. De spagaat van genres zorgt waarschijnlijk dat niet iedereen hier van zal kunnen genieten, maar ik ben hier wel weg van.

Naar het gelijknamige boek van Tolstoy, dat wel meerdere keren werd verfilmd. Zelfs Garbo speelde al eerder Anna Karenina in de film Love (1927). En ook al maakt de actrice veel goed, verbleekt de rest van de film nogal tegen de veel kleurrijke versie van Joe Wright uit 2012. Het hele boek is gereduceerd tot het liefdesverhaaltje en veel gaat wat verloren. Al is dit ook niet slecht. De opening met het decadente feestje is heerlijk om te zien. En Garbo is goed gecast in de titelrol.

Eigenlijk mijn eerste ontmoeting met Tolstoj. Alhoewel Anna Karenina al meermaals verfilmd is, is deze film de eerste versie die ik zie. Ik ken het verhaal niet echt, maar dat houdt me natuurlijk niet tegen. Ik volg veel kijkers hier dat de film eigenlijk uit 2 delen bestaat. Het eerste deel is creatief best wel de moeite. De hele film speelt zich af als een 4D toneelstuk. Het werkt niet altijd, maar geeft wel hier en daar mooie scènes op. Tegen de 2e helft mist het daar z'n magie wel wat.

Bovendien ben ik niet echt mee met het verhaal tussen Kitty en Levin. Was wel even leuk bij de inleiding, maar gaandeweg had ik toch het gevoel dat het wat overbodig was. Ik begrijp wel dat het erin zat, omdat dat nu eenmaal in het boek staat. En misschien is het wel van belang, maar mis ik gewoon de essentie.

Joe Wright heeft in elk geval prachtige ideeën om z'n films neer te zetten, maar mist evengoed de kunst om dat een hele film vol te houden. De film is net iets te lang, maar blijft zeker wel hangen. Misschien iets korter en terug wat meer creativiteit in het 2e deel, had de film beter gedaan.

Een spinoff van The Conjuring (prequel misschien) in een filmreeks die eigenlijk wel een eigen toon heeft gevonden. Goed onderhouden horrorfilms met de nodige sfeer. Goed gemaakt, maar niet altijd bijster origineel. Annabelle plaatst zich mooi in dat rijtje. Het had erger gekund, zeker qua sequels in een horror franchise. Ook hier weer mooi opgebouwd. Je weet grotendeels wel wat er komt, maar de sfeer en de schrikmomenten zitten goed. Liefhebbers van het genre zullen hier van houden.

Een nogal ontoegankelijke en onbegrijpelijke film, maar evengoed mooi om te zien. De maker heeft een film gemaakt waarin beeld, klank en verhaal door de blender zijn gehaald en nu één geheel vormen. Als een dromerige waas op een trip waar ik als kijker door gefascineerd ben, maar ook niets van begrijp. Moeilijk te beoordelen dus, omdat ik er niet helemaal van genoten heb, maar toch verwonderd was door de schoonheid van de film. Ik begrijp waarom dit zo wordt geprezen, maar ook waarom zoveel mensen er zich aan ergeren.

9 jaar na Holy Motors komt regisseur Leo Carax opnieuw met een langspeelfilm. We krijgen in Annette ook weer die absurdistische fantasie, maar dit keer met een psychologisch drama verpakt in een musical. Hoofdrollen Adam Driver en Marion Cotillard zitten op dat vlak wel goed. De muziek is van Sparks, bij de meesten eerder bekend van de hit This Town Ain't Big Enough for Both of Us. En ik toch namen aan het droppen ben, in de bijrollen/cameo's zien we ook de Belgische topzangeres Angèle, Eva Van der Gught, Wim Opbrouck en Ella Leyers.

De film is wel boeiend, maar ik kan me voorstellen dat het absurde verhaal in combinatie met de musical aanpak, veel mensen zal afschrikken. De film is helaas ook niet altijd evenwichtig en het mist de nodige chemie om helemaal te schitteren. Visueel is het ook op en neer, en jammer eigenlijk want Carax heeft wel de nodige fantasie. Maar het lijkt wel of hij niet alles wat in zijn hoofd ziet kan vertalen naar het grote doek.

Annie is op zich wel een bijzondere musical, die de meeste kennen door het nummer Tomorrow. Een soort Oliver Twist verhaal, maar met minder charme. Geen idee of het zo'n overacting moest zijn, zelfs naar normen van een musical. Een soort parodie op het genre. Maar veel nummers werken wel en de cast is zich ook wel bewust dat dit geen muzikaal drama is als West Side Story of Sound of Music. Hoort ook wat bij de tijdsgeest van de 80s.

Annie Hall... het werd tijd dat ik de film nog eens zag, na minstens 6 jaar. Ik was vooral gek van de beginfilms van Allen met titels als Take the money and run en Everything you always etc... Films met een aparte combinatie van droge humor en slapstick. Met Annie Hall gaat Allen een andere richting uit en is het vooral de droge humor met drama/romantiek die het doet.

De film kent veel dialogen die net in de films van Allen zeer belangrijk zijn. Daarom zijn de omstandigheden waarin je de film ziet eigenlijk wel belangrijk en moet je toch wel wat volgen om mee in de stroom van de humor en de charme te zitten. De dromerige Annie Hall en de neurotische Alvy Singer zijn twee tegenpolen die elkaar prachtig aanvullen. Allen is niet altijd de beste acteur maar hier komt hij er nog goed mee weg. Annie Hall is meer dan een monoloog van Woody Allen, dit is een romantische komedie met een creatieve aanpak. Hoe hij tussendoor het publiek aanspreekt is geweldig. Het doet me wat denken aan Cashback onbewust.

Dat Keaton hier een Oscar voor kreeg kan ik me goed voorstellen, net als de andere prijzen. Woody Allen heeft een geweldige film gemaakt in een genre dat op voorhand al gedoemd is om neergesabeld te worden: romantische komedie. Maar hij zet het genre helemaal naar zijn hand en drukt niet alleen als acteur, maar vooral als regisseur zeker zijn stempel.

Doet wat denken aan Arrival en Avatar en is qua kwaliteit daar ergens tussen. Met Avatar onderaan het trio. Een wat avontuurlijke en mysterieuze film die ruimte laat voor een echte oplossing. En zoals wel meer bij dit soort films is de weg er naar toe ook boeiender dan de uiteindelijke ontknoping. Leuk ook om een vrouwelijke cast te zien, zonder dat het al meteen lollig (alhoewel) moet worden zoals bvb Ghostbusters.

Al is het zeker niet Portmans beste filmrol, past ze toch wel wat in dit soort prenten. De rest vult mooi aan, maar is nergens memorabel. Het lijkt wat te kabbelen, maar heeft een mooie gespannen sfeer. Geen film voor het grote publiek lijkt me (al is het wel toegankelijk), maar beter dan de tegenwind doet uitschijnen.

De geanimeerde 'Lost in translation'. Anomalisa is een mooie film. De creativiteit van Kaufman is leuk om zien. Niet alleen de animatie, maar ook het gebruik van de stemmen is een meerwaarde. Het script zelf is helaas weinig origineel en gaat uiteindelijk niet echt ergens naar toe. Dat hoeft niet altijd in een film, maar nu is het toch wel mager.

Hoog in filmlijstjes, al op voorhand geprezen bij de Awards en zelfs Greta Gerwig was lovend over deze film. Tja, ik zie het helemaal niet. Het begin duurt vrij lang en is met momenten zelfs lelijk en te schreeuwend. Dan komt er een wending in het verhaal en lijkt het even te beteren met de nodige humor. Maar het blijft een hoop irritante figuren die druk doen en de echte chemie of plotwending bleef helaas uit. Van de door de media uitgeroepen favorieten van 2024 is dit toch wel de meest overroepen.

Filosofische films zijn niet helemaal mijn ding, maar na de vergelijking (deels toch) met Melancholia had ik een betere hoop in deze film. Ik ga niet zoals velen hier een filosofische interpretatie weergeven, tenslotte is dat wat je als kijker er van maakt en niet per se wat de maker er van wil weergeven.

Wel kan je zeggen dat het hoofdpersonage na de gebeurtenissen in het begin van de film, worstelt met zichzelf en met de vraag zit, wat als het anders had kunnen gaan en hoe ga ik er nu mee om. Die 'wat als' profileert zich mee in de andere Earth. Brit Marling is geweldig in deze film, en ik hoop zeker meer van haar te zien. Zelfde geldt ook voor regisseur Mike Cahill die na een (voor ons toch) onbekende film vanuit het niets met deze topper komt. Aangevuld met een sterke soundtrack is Another Earth een sfeervolle film geworden. Intrigerend met een combinatie van menselijke gevoelens en een surrealistische weergave van een parallelle wereld. Prachtig gewoon!