Opinions

Okay ik moet zeggen ik sta enigzins sceptisch tegenover japanse animatie omdat er dan altijd visioenen van afschuwlijke pulp zoals Dragonball Z en kornuiten bij mij boven komt. Maar aangezien deze film hier zo hoog genoteerd stond werd mijn interesse wel gewekt. En na enige moeite heb ik hem dan uiteindelijk toch te pakken gekregen. Ik kan niet anders zeggen ben blij dat ik mijn vooroordelen aan de kant geschoven heb.

Dit is prachtig oorlogsdrama van de bovenste plank. Nooit gedacht dat ik zo met getekende karakters zou kunnen meeleven, de film deed me echt wat. En jaja... ik moest op het eind zelfs een fysiek aanwezig traantje wegpinken, en dat gebeurt me toch niet vaak.

het verhaal ansich is vrij simpel en ook wel redelijk voorspelbaar, echter maakt het er de tragiek niet minder om. Misschien wel sterker zelfs omdat het zwaartepunt nu echt bij de karakters en hun ontwikkeling komt te liggen. De beelden uit Grave of Fireflies, vooral van dat kleine meisje blijven echt werkelijk door je hoofd rondmalen. En de kwaliteit van de animatie??? Boeide mij eigenlijk totaal niet want was binnen de kortste keren vergeten dat ik "maar naar een tekenfilm" zat te kijken. De vorm mist zijn doel dus niet en past perfect bij de film.

Heb even moeten denken wat voor beoordeling ik hier nu aan zou gaan geven. Dacht in eerste instantie aan 4* Maar het thema van 2 onschuldige kinderen in een oorlogssituatie gezien vanuit het japanse pespectief maakt deze film daar te uniek voor. Ga dus voor de 4.5*.

Gelukkig bevestigde de previews van andere anime / manga op de DVD dan wel weer al mijn vooroordelen. Dus denk niet dat het ooit mijn favoriete genre zal worden.

Hotel Rwanda, geen makkie om te beoordelen deze film. Ik kan voor een gedeelte best inkomen in de kritiek dat deze film in cinematografisch opzicht niet bepaald opzienbarend is. Dat is hij ook niet, het is hele degelijke, traditioneel aandoende niets vernieuwende cinema. Maar... het doet er eigenlijk niet zo toe bij Hotel Rwanda. Dit is namelijk een film die iets wil vertellen, een historie over een van de grootste humanitaire rampen van onze tijd. Voor een groot gedeelte aan het westen voorbijgetrokken tussen de soep en de aardappelen door. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de film zijn punt heel goed duidelijk maakt zonder hippe filmtruuks.

Er wordt op een zeer menselijke en aangrijpende wijze een pijnlijke historie vertelt over een afrikaan en zijn gezin. De ene dag leefde ze gelukkig en slechts met de allerdaagse zorgen en beslommeringen, de dag erop bevinden ze zich midden in een van grootste lynchpartijen ooit plaatsgevonden.
Ik vind het goed dat in de film ook gekozen is voor de menselijke maat. Door het volgen van een man krijg je als het ware een idee van hoe groot de impact is op het dagelijks leven. Je voelt zo ook meer de spanning en de machteloosheid die deze mensen moeten hebben ervaren (een van de sterkste punten van de film overigens). Omdat Paul zijn dierbare wil beschermen wordt hij eigenlijk ongewild een "held", door de extreme situatie gedwongen dingen te doen die hij zelf nooit voor mogelijk zou hebben gehouden.

En hoezo; Happy End??? Je land ligt in puin, je hele bestaan is tot de grond afgebrand (letterlijk) en je moet vluchten naar een vreemd land, bovendien zijn je familieleden ook voor een groot gedeelte vermoord. Ja heel gelukkig hoor! Ik vond het wel prima zo, dat het einde toch nog iets van hoop op een betere toekomst gaf, alsof die mensen al niet genoeg meegemaakt zouden hebben.

De film is niet perfect nee, maar heeft zeker een flinke impact. Hij laat mij iig nadenken en geeft me ook een onbestendig gevoel van schaamte, dat keer op keer Afrika vergeten lijkt te worden. De wereld rouwt om 6000 dode amerikanen, de natie komt te samen voor Azië maar opnieuw de grootste humanitaire ramp van de afgelopen 5 jaar, Dafur, er kraait geen haan na. Schijnbaar is er een vreemde hiërarchie van menselijk leed die wij voorgeschoteld krijgen.
Helaas is er allemaal nog niet veel lering uitgetrokken. Ik ben bang dat er over 10 jaar weer net zo hard gediscussieerd gaat worden bij een film over die ramp in Afrika tussen 2003 en 2006. Als deze film bij wat meer mensen de ogen zou open maakt hem dat al meer dan de moeite waard. 4* voor deze moeilijke materie.

O, ja en die RCV DVD is inderdaad knap waardeloos, maak je E5,- maar over naar een goed doel ofzo!

Mja, films met 2 uur lang depressieve mensen zijn in de regel niet mijn favoriet maar zo af en toe kom je wel eens uitzondering op die regel tegen. Helaas, maar The Hours valt niet in die laatste categorie.

Het deed me ook weer eens realiseren dat modern amerikaans drama zo verre van subtiel is... Vaak wordt het er voor de kijker nogal ingepeperd dat de film zwaar en belangrijk moet zijn. Zoals de dramatische pianotonen van de (overigens best mooie) muziek die vanaf de eerste scene inzetten. De toon is al gezet en weinig ruimte voor opbouw of gas terugnemen zit er niet meer in. Hou ook nooit zo van films die de ellende maar blijven stapelen aangezien ik vaak één zelfmoord wel voldoende vind, laat staan drie met als toetje ook de problematiek van depressie en AIDS.

Ik vind de thematiek (van zelfopoffering, leven voor een ander ipv voor jezelf) best interessant maar op de een of andere manier liep ik er hier nu niet bepaald warm voor. Virginia Woolf zegt me niet zoveel, en na deze film weet ik nog niet veel meer dan dat ze een depressieve kettingrookster was. Het verhaal dat speelde in de jaren '50 had in potentie het meest boeiend kunnen zijn (was de vrouw nu lesbisch of niet trouwens?) maar uiteindelijk werd ik ook hier niet zoveel wijzer over de achtergronden van de aanwezige depressie. Ja een hoop moeilijk gedoe om bakken van een verjaardags taart en makkelijk scorende scènes van om hun moeder huilende kleine kindjes. Beetje jammer.
Het hedendaagse verhaal was vooral tenenkrommend door de afschuwelijk overactende Meryl "jantje lacht-jantje huilt" Streep.

Moore en Kidman acteren echt wel heel behoorlijk maar uiteindelijk bleek het toch vooral een lange zit. Ja, bij de kijker wordt vooral op het hart gedrukt hoe erg het allemaal niet is maar ik mis de uiteindelijke motivatie... The Hours schiet bij mij iig niet recht in het hart maar is eerder een losse flodder. Maar misschien ben ik (zoals ik dit bericht al begon) wel niet de juiste persoon om 2 uur lang naar depressieve mensen te zitten kijken. 2*

Heel goed acteerwerk van vooral Dhr. Kingsley, hij zet vol overtuiging zijn karakter neer en wordt daarbij perfect aangevuld door de actrice en de acteur die zijn vrouw en zoon vertolken. De film is sfeervol en zit vol prachtige beelden het verhaal ontwikkeld zich in alle rust, langzaam worden de karakters verder uitgediept en wordt de spanning opgevoerd totdat...
We bij de slotscene komen. Deze vond ik veel te dramatisch te ver gezocht en ook totaal overbodig! Het staat ook in z'n geheel niet in verhouding tot de rest van de film. Erg jammer. Binnen 20 minuten zit je opgescheept met 2 zelfmoordpogingen (mislukt), een gijzeling, een schietincident met dodelijke afloop en als toetje nog eens 2 zelfmoordpogingen (wel gelukt) Het haalde voor mij een heel stuk geloofwaardigheid uit de film en dat allemaal om een houten huis... Erg jammer want nu kan ik deze film echt niet meer geven dan 3,5*

O,ja wat mij ook niet duidelijk was; Er wordt min of meer gesugereerd dat op het einde van de film het iraanse gezin alles kwijt is geraakt en daardoor ook zelfmoord plegen maar ze hadden toch ook nog een dochter? Hoe zit het daar dan mee?

Toch wel weer een hele leuke film hoor van de broertjes Coen. Gefilmd in een sprookjesachtige "New York zo rond kerst in de jaren '50" sfeer. Kan me heel goed vinden in het positieve commentaar wat al bij deze film gepost is. Goede acteerprestaties, bizarre karakters in vreemde situaties en uiteraard uitstekende regie. En wat wordt het mooi omlijst met die ontzettend zoete klassieke muziek! Go Coen!! 4*

Tja inderdaad naar het lezen van de achtergrondinformatie die hier wordt aangeboden ga ik toch wel erg twijfelen over het waarheids gehalte van deze film. Kijk het is logisch dat bepaalde zaken voor een film worden gedramtiseerd en geromantiseerd anders wordt het eindproduct natuurlijk meer een documentaire.

Vind wel dat hier voor zo'n gevoelig onderwerp als rascisme toch wel wat feiten worden verdraait of gewoonweg verzonnen iets waar je toch wat zorgvuldiger als filmmaker mee om zou moeten gaan.

Dit neemt niet weg dat de film op zich wel goed is, Denzel washington acteert overtuigend. En de problematiek van iemand die onschuldig in zijn cel zit is goed uitgewerkt. Geef deze film 3* met een 0,5* aftrek voor het wegmoffelen van de feiten.

Sterke film, veraste me behoorlijk. Had iets heel anders verwacht namelijk... Ik dacht dat het hier om een pure anti-oorlogsfilm met getraumatiseerde soldaten en een sterke politieke lading zou gaan. En hoewel The Hurt Locker natuurlijk ook handelt over de problemen en trauma's van soldaten aan het front is deze film daarnaast ook vooral ontzettend spannend. Ik heb 2 uur lang onafgebroken en soms met ingehouden adem zitten te kijken.

De film lijkt me overigens behoorlijk realistisch. Zowel in de actie als in de karakters. Het is ook een erg registrerende en observerende film, zonder geneuzel over politiek, goed of slecht of een waardeoordeel over het werk en de mannen die het uitvoeren. Het is een 'slice of life' maar dan wel een uit het leven van een drukbezette EOD eenheid in Irak anno 2007. Dat dit voor sommige mannen (en een enkele vrouw) dagelijks werk is is maar moeilijk te bevatten. Wel lijk ik enigszins te begrijpen waarom als je dit werk een jaartje ofzo doet het uitzoeken van een pak cornflakes in de Supermarkt nogal frustrerend gaat zijn. Ik had even mijn twijfels over de scene waarin gefilmd wordt bij Sgt James thuis in de VS, was even bang dat hier toch een vervelend moraaltje om de hoek kwam kijken maar uiteindelijk vat het de film heel mooi samen. Er is nog maar een zaak wat echt telt in zijn leven en dat is het opnieuw aantrekken van 'The Suit' Het is sterker dan thuis en gezin, het is de drug die oorlog heet waar bij aanvang al naar verwezen wordt... Ik vind het extra bijzonder omdat Bigelow een vrouw is, knap dat ze zover weet door te dringen tot de mannelijke psyche.

De actiescènes zijn intens en nagelbijtend spannend, vaak zeer sterk van opbouw. Hulde voor de sniperscene, echt een staaltje vakwerk. De stijl is erg rauw en direct maar blijft toch overzichtelijk, veel hand-hold werk alsof de cameraman deel uitmaakt van het bommenteam. Sterke locatieshots en een hele hele dikke pluim voor het geluid. Met het DTS aan veranderd de woonkamer in downtown Baghdad, de kogels vliegen om de oren en een explosie klinkt ook eens een keer echt als een explosie.

Prima film, actueel maar met een essentie die kan blijven voortbestaan lang nadat de laatste Amerikaanse soldaat Irak heeft verlaten.

4*

Persoonlijk heb ik niet zo heel veel met de Hip-Hop muziek/cultuur van de jeugd van tegenwoordig Mijn Hip-Hop educatie heb ik uit de tijd van Public Enemy, Beasty Boys en Disposable Heroes om maar wat te noemen. Toen het allemaal "pimpin" begon te worden ben ik steeds meer afgehaakt. Leuk opfrissertje dus deze Hustle & Flow.

Eigenlijk geheel in de lijn der verwachting, voldoet precies aan het wat clichematige beeld wat ik heb over rap-muziek. In die zin dat alle nodige ingrediënten wel aanwezig zijn, toch verliest de film zich niet in al te veel schiet- en scheldpartijen maar gaat het toch in de eerste plaats om de muziek en de soul. En dat is een pluspunt want het niet zo goed kunnen eindigen in een of andere afzichtelijk Bling-Bling videoclip-achtig gebeuren.

Camerawerk is niet slecht evenals de acteurs, zorgt toch voor een lekker broeierig sfeertje door de hele film heen.

Aardige, kwalitatief best in orde zijnde zij het wat clichematige en voorspelbare film. Aan de andere kant is de film ook gewoon leuk vermaak en dat is bij mij nog altijd goed voor 3*

The Hustler, prachtige film. Heel anders dan ik in eerste instantie verwachte maar stelt gelukkig uiteindelijk nergens teleur. Ten eerste verwachte ik geen zwart-wit film en ten tweede ook niet dat dit een dramafilm pur-sang zou zijn. Nu zijn de zwart-wit beelden werkelijk prachtig en een perfecte aankleding voor een briljant portret van mensen aan de onderkant van de maatschappij.

Het leven van Fast Eddie speelt zich af in schimmige kroegen, rokerige poolzaaltjes en smerige goedkope hotelkamertjes, zonder een plek die hij zijn thuis kan noemen. Dit totdat de mysterieuze Sarah in zijn leven verschijnt, een merkwaardige, trieste maar ook intelligente en gevoelige vrouw. Het leven van Fast Eddie bestaat uit het ritsellen van geld en materieel gewin ten koste van anderen, zo lijkt bij aanvang ook of Sarah het zoveelste slachtoffer van deze praktijken dreigt te worden. Maar de arrogante, eigenzinnige Eddie blijkt niet onkwetsbaar, de man valt uiteindelijk als een blok voor de even eigenzinnige charmes van deze Sarah. En die liefde is geheel geloofwaardig want Sarah lijkt bij de mannen uit deze film tot in het diepst van hun ziel te kunnen kijken. Ironisch genoeg zal dit talent ook haar uiteindelijke ondergang worden.
De belangrijkste karakters uit The Hustler worden meer dan uitstekend vertolkt, het zwaartepunt van de film ligt dan ook echt op de ontwikkeling hiervan. George C Scott is een ongelooflijk gluiperige klootzak en Piper Lauri is erg goed in haar rol van Sarah. Toch wil ik speciaal de rol van Paul Newman noemen want zijn acteerprestatie hier staat toch wel op eenzame hoogte. Ongelooflijk hoe zijn karakter in 134 minuten verandert van een jonge arrogante branieschopper tot een bijna ingetogen en trieste man die het gewicht vant zijn verleden met zich meesleept. De einsdscene is dan ook met recht een kippevelmoment (zo mooi als Newman nog een laatste keer rondkijkt in de poolzaal terwijl de andere mannen gewoon weer verder gaan met wat ze altijd al doen) het is een beeld wat de essentie van de film in een enkele scene samenvat.

The Hustler is een grimmige, donkere film maar is tegelijk vol met ongelooflijk mooie zwart-wit beelden. De sfeer wordt bepaalt door niet al te toegankelijke en vaak onsymapthieke karakters. Omgeven met veel sigarettenrook en drank op plaatsen waar het daglicht systematisch wordt buitengehouden. Daarbij zijn de poolscenes (en nee, ik ben geen uitgesproken liefhebber van het spel) erg sfeervol en spannend om te zien.
Leuk dat deze film op plaats 188 in de TOP250 staan maar die plaats doet geen recht aan deze unieke film. Kom op MM dit is echt minimaal TOP100 materiaal! 4.5*

Ondanks dat het wel een mooi gemaakte film is toch een kleine tegenvaller, de minste van de Ki-Duc films die ik gezien heb iig. Hwal mist de emotionele impact van de onmogelijke romantische liefde uit Bin-Jip en mist de fascinatie voor de bizare liefde uit Seom. Hier sukkelt het maar wat voort, de drijfveren en motivatie van de geliefden lijkt ook wat te onbreken. Film mist duidelijk enige spanning en mysterie (iets wat de in de andere Ki-Duc films wel een heel duidelijk aanwezig element was).

Beetje povere film. Wel effectieve relax-cinema, je kan makkelijk even een minuutje of 10 de oogjes sluiten de kans dat je wat mist is namelijk erg klein. 3*