Opinions

Door de bank genomen heb ik goed ervaringen met thrillers en misdaadfilms uit de Bollywood studio’s. Zo ook deze film, die na een romantisch begin al vroeg een verrassende wending krijgt om zich verder te ontwikkelen tot een spannende thriller met de mooie Urmila Matondkar als spil van het verhaal. Andermaal laat zij zien een veelzijdige actrice te zijn, die schijnbaar moeiteloos haar rol van een wat schuwe jonge vrouw inruilt voor die van een gehaaide en geharde wraaktante. Een uitstekende film die geen moment verveelt.

Doorsnee rampenfilm met een paar aardige staaltjes wandklimmen. De film kent een aantal spannende momenten, zoals dat hoort in een rampenfilm. Waarom regisseur San-geun Lee ervoor kiest om er op een gegeven moment een lichtshow met drones van te maken, is mij een raadsel. Ziet er wel eigentijds uit, maar het past voor geen meter binnen het verhaal. Het romantisch subplotje komt er maar bekaaid vanaf.

Op feiten gebaseerde roadmovie over een jonge tiener, die kort na de oorlog weet te ontsnappen aan een gedwongen transport naar een Sovjet werkkamp en in haar eentje de weg terug naar huis in Litouwen probeert te vinden. Onderweg ontmoet zij mensen van goed- en kwaadaardig allooi, wat maakt dat de film nergens inzakt. Bewonderenswaardig optreden van de jonge debutante Anastasija Marčenkaitė, terwijl ook de bijrollen bovengemiddeld ingevuld worden. Voorlopig 4*, maar ik sluit niet uit dat daar na herziening nog wat bijkomt.

Thematisch enigszins verwant aan Ya Ne Vernus (2014), al gaat die reis binnen de Sovjet-Unie de andere kant uit.

Voor deze film wordt een fors blik clichés opengetrokken. Er zitten wel een paar aardige intriges in, met name de indringende rol die de vader van de protagoniste tracht te spelen in haar liefdesleven, maar het is allemaal al eerder en beter vertoond. Een standaard romantische film met een standaard ontknoping.

Reese Witherspoon zet op heel overtuigende wijze een eigengereid, bijzonder irritant figuur neer. Eigenlijk is dat het meest positieve van deze film, die een beetje voortkabbelt zonder veel hoogte- of dieptepunten, met uitzondering van het slot dat ik zwak en weinig inventief vond.

Zoals de meeste films over moderne slavernij en gedwongen prostitutie een inhoudelijk afgrijselijke film met een verhaal, dat ondergedompeld is in een naargeestige, kille sfeer. De berekenende loverboy techniek is zonder meer weerzinwekkend. Net als de close ups die gepaard gaan met geluidsfragmenten, die weinig aan de verbeelding overlaten over wat er buiten beeld aan de hand is. Het laat je allemaal niet onberoerd. Vooral omdat je weet dat dit in werkelijkheid op veel plaatsen dagelijkse praktijk is. Regisseur David Pablos, die ook het script schreef, confronteert je frontaal met de afschuwelijke ellende die "uitverkoren" vrouwen, in dit geval tieners nog, over zich heen krijgen.

Film riep bij mij herinneringen op aan Eden (2012), al even schokkend.

Isabel Coixet laat opnieuw zien dat zij een fijne hand heeft voor het maken van gevoelige en ontroerende films. Weliswaar haalt zij hier niet het niveau van haar The Secret Life of Words en My Life without Me, maar het is andermaal een boeiend verhaal geworden, nu over liefde, verantwoordelijkheid, bindingsangst en ouder worden.

Ik ben door de bank genomen niet zo’n fan van Penélope Cruz, maar hier speelt zij aan de hand van Coixet in mijn ogen wellicht haar allerbeste en meest natuurlijke rol. Van Ben Kingsley kun je altijd het beste verwachten, maar verrassend is het optreden van Dennis Hopper in een voor hem atypische rol.

Een mooi romantisch drama met een prima verhaal en puik acteerwerk.

Bij een film over een “gepensioneerde” pornoster mag je toch verwachten dat ie of de nodige grappige situaties bevat òf een flinke dosis dramatiek òf een beetje van beide. Niets van dat alles. Het is een verzameling schetsjes zonder reuk of smaak, die als los zand aan elkaar hangen. De enige scène die er positief uitspringt is die tussen Palicki en Chriqui in het damestoilet. Tot overmaat van ramp heeft de visagist Carla Gugino serieus mishandeld. Heel erg matig en heel erg zonde van mijn tijd.

Onderhoudende film over twee halfbroers met totaal tegengestelde karakters en hun omgang met vrouwen en seks. Oskar Roehler doet z'n best om er een pakkend psychologisch drama van te maken, maar dat lukt niet erg. Niettemin best de moeite van het bekijken waard en dat geldt zeker voor Martina Gedeck (Das Leben der Anderen). Franka Potente heeft helaas maar een klein rolletje.

Uitermate boeiend verhaal over de materiële en mentale verschillen in Rusland tussen de “nieuwe” rijken en de onderkant van de samenleving. Had een absolute topfilm kunnen opleveren als Andrei Zvyagintsev niet in zijn oude gewoonte was vervallen van het veelvuldig hanteren van longshots, stillevens én scènes, die met het verhaal niets van doen hebben, zoals de verpleegster, die ongeveer een minuut in beeld is, terwijl zij een zojuist verlaten ziekenhuisbed verschoont. Ook van de “diashow” tijdens de eerste tien minuten is minstens de helft overbodig.

Door de uitermate trage cameravoering doet de regisseur daarmee zelf afbreuk aan zijn film, vind ik. Op zich zijn het allemaal fraaie beelden, maar desondanks kreeg ik op sommige momenten de neiging om te roepen: “Schiet nou eens op, man.”

Daar staan tegenover een pakkend verhaal en ijzersterke vertolkingen van Andrei Smirnov, Yelena Lyadova en in het bijzonder van Nadezhda Markina in de titelrol.

Al met al kom ik helaas tot een wat ambivalente conclusie: een verhaal dat mij erg aanspreekt, maar een vormgeving waaraan ik mij regelmatig ergerde. Jammer - voor mij dan toch - maar niettemin vind ik het wel de beste van de drie films van Zvyagintsev.

Documentaire-achtig drama, waarin de dialogen nauwelijks van belang zijn en de echte hoofdrol vervuld wordt door de camera.

Spanning zit hem vooral in het feit, dat je als kijker weet wat er gaat gebeuren, terwijl de slachtoffers zich van geen kwaad bewust zijn.

Mooi verfilmd, maar als drama minder dan "The Life Before Her Eyes" (2007) en "Home Room" (2002), die zich in zekere mate met hetzelfde onderwerp bezig houden.

Hartverwarmende film over een karaktervast jong meisje, dat in aanvaring komt met haar al even halsstarrige schoolhoofd: een botsing tussen generaties én culturen. De ontknoping is wat kort door de bocht, maar afgezien daarvan een innemende film, mede dankzij voortreffelijk camerawerk, geschoten in een prachtige omgeving. Om van te smullen.

Ik heb (nog) niet alle films van Isabel Coixet gezien, maar wat ik gezien heb is mij over het algemeen zeer goed bevallen. Dat geldt zeker ook voor deze warme film over een lesbisch koppel, dat begin vorige eeuw een truc uithaalt om de maatschappelijke normen en waarden te trotseren. Een schitterend idee al laat de “vermomming” van Elisa visueel wel wat te wensen over.

Natalia de Molina en vooral Greta Fernández leveren eerste klas acteerwerk af. Daarnaast bezorgt de serene cinematografie in fraai zwart-wit de film een authentiek cachet. Een prachtig drama met een pakkend verhaal en een indrukwekkende afsluiting. Erg mooi.

Heel aparte versie van "Cinderella" met goede muziek en leuke vondsten in de decors.

Titelrol is helemaal op het lijf van Anne Hathaway geschreven.

Al met al heb ik me prima vermaakt.

Onaangename film over een koppige, eigenzinnige vrouw die tamelijk raadselachtig reageert op een verkrachting. Paul Verhoeven zal het allemaal wel schertsend bedoeld hebben, maar ik kan de humor daarvan niet inzien. Dat neemt niet weg dat Isabelle Huppert op indrukwekkende wijze invulling geeft aan haar veelzijdige rol. Dat acteerwerk is dan ook veruit het beste aspect van deze tegenvallende film, die je voorstellingsvermogen nogal uitdaagt. Verhoeven heeft betere films gemaakt.

Een gedurfd thema (incest) wordt enigszins verpest door gebrekkig geschreven, afgekapte monologen en matig acteerwerk. Hoofdrolspeelster Erika Sainte heeft een aantal goede momenten, maar even zo vaak komt ze vrij lethargisch over. Is dat een kwestie van opzet of van niet beter kunnen? Ik weet het niet, maar het gebrek aan diepgang komt de film niet ten goede. Dat is jammer, want het onderwerp is interessant genoeg en geeft -zoals @blurp194 hierboven al stelt- stof tot nadenken.

Prachtige, ontroerende en sterk gestructureerde film over een donkere vlek in de geschiedenis van Frankrijk.

Ik sta iedere keer weer verbaasd hoe goed jonge kinderen zich laten regisseren. In dit geval Mélusine Mayance, die een indrukwekkende prestatie neerzet.

Beslist een film, die ik nog een keer wil zien.

Ik ben een liefhebber van films met Juliette Binoche, maar ik heb niet het flauwste idee waarom deze film gemaakt is. Gaat volgens mij nergens over. Er zit geen verhaal in en er gebeurt dus weinig tot niets. Kan ook zijn dat ik er niks van begrepen heb. Jammer dan. Toch nog twee * voor Binoche en de ontwapenende Anaïs Demoustier.

Vanwege te vaak dezelfde grijns op zijn gezicht ben ik nooit een fan van Burt Lancaster geweest. Deze film vormt voor mij een van de weinige uitzonderingen. Lancaster is goed op dreef en dat geldt overigens ook voor Jean Simmons en Arthur Kennedy. Maar de grote verrassing is natuurlijk de keuze van de doorgaans brave musicalster Shirley Jones voor de atypische rol van hoer.

Mooie film, zij het aan de overdreven lange kant, temeer omdat er in het middengedeelte eigenlijk weinig nieuwe verwikkelingen plaatsvinden.

Veelzeggend de uitgebreide waarschuwing bij de opening van de film over de destijds in Amerika controversiële inhoud.

Een rustig voortkabbelende film over een vakantieliefde, verpakt als road movie. Er gebeurt zo weinig dat je je best moeten doen om gefocust te blijven. Afgaande op de plotbeschrijving verwachtte ik wel wat vuurwerk. Dat viel dus tegen.

Wellicht tot mijn schande moet ik toegeven, dat ik nog nooit van Georg Elser en zijn mislukte aanslag op Hitler gehoord had. Ik vraag mij af waarom Hirschbiegel ervoor kiest om ná de arrestatie frequent te switchen tussen de verhoren door de Gestapo en Elser’s privé beslommeringen in de jaren voorafgaand aan de aanslag. Het komt mij voor dat dit laatste —de ontwikkelingen tot aan de aanslag incl. de voorbereidingen— veel beter lineair verteld had kunnen worden. Het regelmatig verplaatsen van de focus geeft de film een ietwat onrustige indruk. Volgens mij is dit typisch zo’n onderwerp dat zich uitermate leent voor een docudrama-achtige aanpak.

Lof voor Christian Friedel in de titelrol. De andere personages wisten nauwelijks indruk op mij te maken.

Idyllische film met fraaie plaatjes en iets te weinig actie. Ondanks dat je weet hoe het afloopt wordt het tegen het einde toch nog een beetje spannend.

En dan is er natuurlijk het onovertroffen Piano Concerto no. 21 van Mozart. Jammer genoeg wordt dat maar fragmentarisch ten gehore gebracht. Wat dat betreft is de opening van Le Concert (Radu Mihaileanu, 2009) mooier.

Film brengt niet wat ik verwachtte, of eigenlijk: hoopte. De focus is vooral gericht op de relatie tussen Elvis en zijn konkelachtige manager Colonel Parker. Dat gaat ten koste van de muziek van “The King”, die relatief weinig aandacht krijgt. Ik vind dat een manco, c.q. een gemiste kans. Jammer.

Modern sprookje, waarin de prinses door de prins weer tot leven wordt gekust.

De prinses is een schoonheidskoningin aan het einde van haar latijn, die door haar moeder van wedstrijd naar wedstrijd en van interview naar interview wordt gesleurd en ook nog eens te maken heeft met een stiefvader, die zijn handen niet kan thuishouden.

De prins is een ongediplomeerde lijkenverzorger zonder ambities, die in een afgelegen omgeving in een uitgewoond mortuarium annex woonhuis voor zijn ziekelijke vader zorgt en hem voorleest uit eigen werk.

Ingrediënten voor een lief, romantisch verhaal en dat is het ook geworden. Neem daarbij de schoonheid van de bloedmooie Blake Lively (uit Gossip Girl) en het prima acteerwerk van Max Minghella, Joe Mantegna en Mary Steenburgen en je hebt een leuke, zeer onderhoudende film, die meer dan de moeite waard is.

Ik ken regisseur Pablo Larraín voornamelijk van zijn biografieën Jackie (2016) en Spencer (2021). Die films zijn mij een stuk beter bevallen dan dit drama over een ruziënd echtpaar, dat een geadopteerde zoon na een vreselijk voorval weer moet inleveren in het weeshuis. Ik werd er niet vrolijk van en dat geldt ook voor de nogal uitgelaten dansscènes, die ik maar matig in het verhaal vond passen. Een heuse tegenvaller.

Rauwe film over een slaaf die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog ontsnapt door te vluchten naar een van de ondoordringbare moerassen in het zuiden van Louisiana. Spannend –en naar verluidt waargebeurd– verhaal, maar naar mijn smaak niet altijd even geloofwaardig. Ik ben niet direct een fan van Will Smith, maar hier levert hij wel een van zijn beste acteerprestaties af.

Een domme film over domme studenten die zich hopeloos in de nesten werken. Wanneer het de bedoeling was van de filmmakers om op deze manier in de marge aandacht te vragen voor de Black Lives Matter-beweging, dan slaan ze de plank faliekant mis.

Patriottische film die volgens mij vooral bedoeld is binnenlandse consumptie in Litouwen. Allicht door een gebrek aan kennis mijnerzijds van de (verzets)geschiedenis van dat land komt het verhaal op mij warrig over, mede door de talrijke politieke en romantische intriges De titelfiguur —zo’n beetje de personificatie van het verzet— mist helaas de nodige diepgang, afgezien van een traumatische ervaring als klein kind.

Een film over verzet, lijdzaamheid en verraad, die mij tot mijn eigen verbazing amper wist te boeien.

Een matte biopic over Emily Brontë en zijdelings haar zusters Charlotte en Anne. De fraaie beelden van de omgeving maken meer indruk dan het weinig opwindende verhaal.

Direct aansluitend heb ik de verfilming van haar meesterwerk “Wuthering Heights” maar weer eens afgestoft, meer i.h.b. de meesterlijke versie van William Wyler uit 1939 met hoofdrollen van Merle Oberon en Laurence Olivier. Dat is een veel betere film dan deze toch wat tegenvallende biografie.

Net als Pazmaster ken ik Aubrey Plaza alleen maar van komedies. In deze film moet ze uit een ander vaatje tappen. Zij doet dat met verve als de assertieve jonge vrouw die van lieverlee meegezogen wordt in de wereld van de credit cardfraude. Een vlotte film met een lekker tempo, een geloofwaardig verhaal én de charmante Aubrey Plaza in topvorm. Goed gedaan.