Opinions

Doorgaans ben ik wel gecharmeerd van de verfilmingen van de boeken van Jane Austen. Naast romantische verwikkelingen bieden zij een (summier) inkijkje in de dagelijkse beslommeringen van de mensen eind 18e eeuw. Terwijl de onderlaag van de samenleving hard moest ploeteren om het hoofd boven water te houden, hield de bovenlaag zich voornamelijk bezig met het hooghouden van het eigen decorum, bij voorkeur door gekonkel en achterklap.

Deze verfilming van Emma, de zichzelf overschattende koppelaarster, is daar een typisch voorbeeld van. Op zich een aardige, intrigerijke film maar in vergelijking met andere Austen-verfilmingen niet erg bijzonder.

Nieuwe verfilming van het gelijknamige Jane Austen roman over een koppelaarster, die zichzelf regelmatig voorbijloopt. De aankleding en enscenering zijn weliswaar fraai, maar die kunnen niet verbloemen dat dit een van de minst aansprekende verhalen is van de Engelse auteur. Gelukkig is een zwijgzame Bill Nighy van de partij om de boel op fijnzinnige wijze af en toe te verluchten op een manier waarop hij patent lijk te hebben.

Ik ga hier niet te veel woorden aan vuilmaken. Met Just Jaeckin aan het roer natuurlijk veel blootscènes, aan elkaar gebreid met filosofisch geneuzel van de kouwe grond. Waardeloos. Voor zover dat mogelijk is binnen zo'n stupide geheel steelt Christine Boisson de show. Eigenlijk is Sylvia Kristel in meerdere opzichten gewoon een zielig figuur.

Hoewel vooral bekend van haar televisiewerk timmert Olivia Colman de laatste jaren aardig aan de weg met in het oog springende vertolkingen in belangwekkende bioscoopfilms. Dat geldt ook voor dit psychodrama, dat lief en warm begint maar van lieverlee een grondige sfeerwisseling ondergaat. Een uitstekende film met een niet mis te verstane boodschap.

Rommelige tienerkomedie over een platenwinkel, waar iedereen zo maar ’n dotje doet. Gaat volgens mij helemaal nergens over, tenzij ik iets gemist heb. Jammer dan.

De soundtrack is met voorsprong het beste onderdeel van de film.

De bijzondere tour-de-force van Warren William als de meedogenloze bedrijfsleider van een warenhuis, die letterlijk over lijken gaat, tilt deze film naar een alleszins aanvaardbaar niveau, mede dankzij de leuke bijrollen van Alice White en Loretta Young. Het is opmerkelijk dat William, die in de eerste helft van de jaren ’30 menig opvallende filmrol vertolkte, inmiddels eigenlijk zo goed als vergeten is.

Het zou best interessant zijn om te weten, hoe het publiek destijds tijdens het dieptepunt van de Grote Depressie reageerde op dit brute personage, dat enerzijds jan en allemaal harteloos terroriseert, maar anderzijds rücksichtslos tot het uiterste gaat om de winst en daarmee de werkgelegenheid van het bedrijf in stand te houden.

Sterk debuut van Karine Vanasse (Ma Fille, Mon Ange, 2007), maar regisseur Pool haalt niet haar niveau van Lost and Delirious (2001). Jammer dat zoals zo vaak ook hier de hoofdrolspeelster eigenlijk net iets te oud is voor haar rol in de film. Niettemin een erg goede film, die qua sfeer wel een beetje weg heeft van een Dardenne-film.

Ik ga nu snel op zoek naar Godard's Vivre Sa Vie, want ik ben toch wel benieuwd naar wat er nou precies voeding gaf aan Hanna's obsessie.

Film over extravagant gedrag van narcisten. Ik weet nog steeds niet of ik dit nou grappig of triest moet vinden. Virginie Efira heeft al eerder bewezen onder elke omstandigheid een charmante vrouw te zijn, maar haar buitenissige gedrag begon mij binnen de kortste keren te vervelen, net als de haast vastgeroeste grimas op het gezicht van Romain Duris. Per saldo niet mijn ding.

Deze aangename film liet mij met een goed gevoel achter. Zowel de klassieke, als ook de moderne balletscènes zijn mooi. Daaromheen een aardig verhaaltje over een danseres, die ernstig geblesseerd raakt, maar weer opkrabbelt en aan haar tweede leven begint. Een mooie rol van Marion Barbeau. Goed gedaan.

De sikkeneurige opmerkingen van yeyo kan ik niet plaatsen.

Middelmatige komedie helemaal gebouwd rondom Brigitte Bardot, voordat die een sterrenstatus als sekssymbool verwierf (dat gebeurde pas na haar volgende film: Et Dieu... Créa La Femme). BB is op zich leuk bezig, maar om haar heen allerlei ontwikkelingen met een té hoog John Lanting gehalte. Matig derhalve.

Aangrijpend drama over een jonge moeder, die op zoek naar een beter leven en met achterlating van haar kinderen, door haar souteneur van Uruguay naar Spanje gelokt wordt met het vooruitzicht veel geld te verdienen als prostituee. Door bedrog en uitbuiting raakt ze evenwel van de regen in de drup.

Film duurt aan paar minuten te lang, want het halfzachte einde doet afbreuk aan het voorafgaande.

Franse oorlogsfilms gaan vaak over het verzet òf over de impact van de oorlog op het leven van gewone burgers. In deze film staat een grote volksverhuizing centraal, zoals die in de eerste dagen van de Tweede Wereldoorlog heeft plaatsgevonden in Picardië. Ik heb dat nooit geweten en zo ben ik dus toch weer wat wijzer geworden.

Het verhaal mist hier en daar wat waarachtigheid, maar dat laat onverlet dat het een onderhoudende film is met een in het oog springende rol van Olivier Gournet, degelijk als altijd. De muziek is van Ennio Morricone, de naam alleen al zegt genoeg.

Een heel lieve, leuke en vooral vrolijke film, duidelijk bedoeld voor jong en oud. De animatie aan het begin had wat mij betreft best wat korter gemogen en ook de draak aan het eind vind ik niet zo geslaagd. Maar het "live"-gedeelte is een echte feel-good film voor het hele gezin met mooie liedjes en een gezonde dosis humor. Amy Adams met zoveel oprechte vrolijkheid op haar gezicht is naar mijn mening een perfecte keuze voor de rol van Giselle.

Film die van lieverlee beter wordt en erg sterk eindigt. De toegevoegde waarde van het rommelig filmen met de handcamera is mij niet duidelijk. Dat begon mij op d'n duur in ieder geval aardig te irriteren.

Film sluit naadloos bij de actuele hoeveelheid natuurrampen. Het is een overlevingsdrama over een jonge moeder en haar pasgeboren baby, die proberen te ontsnappen aan een ecologische crisis. Een apocalyptische film met Jodie Comer als overtuigende protagonist. De enigszins relaxte bijdrage van Katherine Waterston is meer dan welkom.

Begin jaren 60 opgegroeid met de Amerikaanse televisieserie Perry Mason kan ik mij doorgaans uitermate goed vermaken met rechtbankdrama’s. Deze Duitse televisiefilm vormt daarop geen uitzondering. Het verhaal zit goed in elkaar en het acteerwerk van de beide protagonisten Barbara Auer en Inna Weisse is uitzonderlijk goed. Dat de film mij enigszins onbevredigend achterliet —allicht net als de actoren in de film— is veeleer een gevoelskwestie.

Een prima film weer van regisseur Matti Geschonneck, die al vaker zijn kunde heeft bewezen.

Remake van de gelijknamige (waardeloze) film uit 1981, die op het origineel voor heeft dat de cast mensen bevat, die wel kunnen acteren. Het is een enorm lief verhaal over enorm brave tieners, van wie er één ’n enorme klootzak als vader heeft. Bruce Greenwood is geknipt voor die rol.

Het blijft allemaal iets te veel binnen de lijntjes en had anno nu best wat spannender mogen zijn. Maar wie uitkijkt naar een stukje onvervalste tienerromantiek zal deze film zeker kunnen waarderen.

Ik heb Denis Villeneuve als regisseur best hoog staan, maar deze film behoort zeker niet tot mijn favorieten. Het verhaal gaat over een docent, die —terwijl zijn vrouw hoogzwanger is— zich probeert te ontdoen van een dwangneurose (dictatuur) door de confrontatie aan te gaan met zijn alter ego. Hij lijkt in z’n opzet te slagen totdat hij… een sleuteltje ontvangt, die de deur naar zijn alternatieve identiteit weer wagenwijd openzet.
Kunst of kitsch? ’t Is maar wat je lekker vindt, maar van mij hoeft dit soort geneuzel niet. Het is dat Jake Gyllenhaal en een ingetogen Sarah Gadon prima acteerwerk laten zien, anders had de film bij mij het einde niet gehaald.

Fictief verhaal over Sovjet-legende Vasili Zaitsev.

Het verweven van een romantische verhaallijn in een sluipschuttersduel komt de geloofwaardigheid van de film niet ten goede. Schrijver/regisseur Annaud had er wellicht beter aan gedaan twee aparte films te maken. Niettemin een goede, boeiende film met mooie rollen van Jude Law, Ed Harris en Rachel Weisz.

Rare film over de avonturen van een jonge kleptomaan en zijn “zus”. De verrassende wending halverwege had de film een stuk beter kunnen maken, maar dat is achteraf niet meer dan schone schijn. Het is voor mij een raadsel waarom iemand op het idee komt om een dergelijke film te maken. Het zijn vooral de fraaie beelden van een winters Zwitserland die beklijven. Hoewel, Kacey Mottet Klein is best aardig in de centrale rol. Léa Seydoux kijkt droevig, maar die kijkt volgens mij altijd droevig in de films waarin ze speelt. Matig.

Prachtige, aangrijpende rolprent van de gebroeders Dardenne: een menselijk drama op sobere wijze (fantastisch camerawerk) vastgelegd in een sombere omgeving.

Geweldig geacteerd door (vooral) Jérémie Renier en Déborah François.

Tot nog toe kende ik alleen "La Silence de Lorna" (ook prachtig), maar naar verluidt moeten "Le Fils" en "Rosetta" ook heel mooie films zijn. Die staan dus nu op mijn verlanglijstje.

Virginie Efira is in topvorm in dit emotionele drama over een empatische vrouw met een onvervulde kinderwens, terwijl haar biologische klok doortikt. De scènes van Efira met de kleine Callie Ferreira-Goncalves zijn subliem. Een erg mooie film met een aansprekend verhaal en dito uitvoering.

Psychologisch drama over het precaire liefdesleven van drie zusters, dat min of meer onbewust beheerst wordt door een onverwerkte traumatische gebeurtenis tijdens hun jeugd. Een degelijke film met een interessant verhaal en gedegen acteerprestaties. Doet inderdaad denken aan de werken van Krzysztof Kieślowski.

Ik verwachtte zoiets als een Bollywood-versie van Spanglish (2004), maar deze film gaat veel dieper. Onder een dikke laag humor laat regisseur Gauri Shinde een duidelijke boodschap over respect en het terugwinnen van zelfrespect schuilgaan. Een heerlijke film, die je met een goed gevoel achterlaat.

Een aangename verrassing was bovendien hoofdrolspeelster Sridevi, die ondanks haar indrukwekkende filmografie (273 titels!) voor mij een grote onbekende was. Het wordt tijd dat ik wat haar betreft de schade een beetje probeer in te halen.

Weinig enerverende film over een jonge vrouw, die in de weken voorafgaand aan haar huwelijk op zoek gaat naar haar vader. Nozomi Sasaki is een aantrekkelijke actrice en ook de beelden van de omgeving zijn best mooi, maar wanneer er zo weinig gebeurt en de film braafjes naar zijn einde sukkelt, is bijna twee uur toch een lange zit.

Mijn kennismaking met een Malayalam-film is een schot in de roos. Het is een deerniswekkend Romeo en Julia verhaal, dat vanwege de voortdurend neer gutsende regen speelt in het kletsnatte zuidwesten van India. Schitterende tragedie, die extra lading krijgt omdat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten: hoofdpersonage Kanchanamala leeft nog steeds. Het meeslepende verhaal, inclusief het onroerende slot, de regie en het uitstekende acteerwerk maken dit tot een topdrama, dat je raakt en je op het puntje van je stoel houdt.

Uiterst vervelende film over een jaloerse neuroot, die geobsedeerd is door zijn seksuele relatie met een vrijzinnige tiener. Ik heb mij voortdurend zitten ergeren aan het gedrag van deze man. Dat is in mijn waardering voor deze film terug te vinden.

Deze film over het jongere zusje van de legendarische speurder begint heel aardig, maar verliest van lieverlee stoom omdat het verwachte, inventieve speurwerk nagenoeg achterwege blijft. In plaats daarvan is het een feministische film over een assertieve tiener ten tijde van de opkomst van de suffragettebeweging begin vorige eeuw. Op zich niet verkeerd natuurlijk, maar ook dat verhaal mist overtuiging. Zo is het een beetje geen vlees, geen vis en dat is altijd jammer.

Waar de vorige Enola Holmes film aanhaakte aan de suffragettebeweging, wordt deze sequel gelinkt aan de staking van de “Matchgirls” in Londen in 1888. Dat geeft de film tenminste nog enig cachet. Dat is welkom, want voor de rest is het een tamelijk eentonig detectiveverhaal met weliswaar een paar fikse knokpartijen, maar verder zonder veel hoogte- of dieptepunten. De momenten waarop Enola via de camera rechtstreeks communiceert met de toeschouwer doen de film i.m.o. geen goed. Benieuwd of er ook nog een E.H. 3. volgt.

Leuk om na bijna 20 jaar (Deconstructing Harry (1997) Seinfeld-ster Julia Louis-Dreyfus weer eens in een lange speelfilm tegen te komen. Samen met de betreurde James Gandolfini maakt zij er een aangename tijdspassering van. Een vlotte film met veel grappige en een paar droevige momenten én uitstekend acteerwerk. In de bijrolletjes een paar jonge dames, waarvan we in de komende tijd nog wel meer zullen horen, denk ik.