Opinions

Gezellige, tedere (en uiteindelijk optimistische) film over de bewoners van een appartement in Parijs met verschillende karakters en achtergronden. Onder elkaar vinden zij de motivatie om afscheid te nemen van hun vertwijfelde verleden om met enig vertrouwen de toekomst tegemoet te zien. Een empathische film met prima acteerwerk; in het bijzonder een uitstekende vertolking van Audrey Tautou in haar beste rol sinds Amélie Poulain.

Een beetje drama, een vleugje romantiek en een snufje Hitchcock. In weerwil van deze ingrediënten blijft de film door zijn onevenwichtige karakter steken in goede bedoelingen. Het intrigerende verhaal en de ervaren cast hadden een veel betere film op moeten leveren. Een typisch voorbeeld van jammer.

Film over een illegaal in Brussel verblijvende Afrikaan, die tegen de stroom in zijn draai probeert te vinden in onze moderne, maar o zo onverschillige samenleving. Dat gaat bepaald niet van een leien dakje. Uitbuiting, afwijzing en verlatenheid zorgen er voor dat een hardwerkende, zorgzame en charmante man van lieverlee verandert in een wraakzuchtig iemand.
Tussen de provocerende openingsscène en het multi-interpretabele eindshot komt regisseur Provost met een verhaal, dat veel (te veel?) vragen onbeantwoord laat. Onverschilligheid als format. Isaka Sawadogo zet op ingetogen wijze een uitmuntende titelrol neer. Dat is achteraf bezien het beste aan deze film.

Voorspelbare, slappe en tamelijk inhoudloze romcom die aanvankelijk maar niet op gang wil komen en daarna te veel in herhaling valt. Teleurstellend.

Zwarte psychologische thriller over de obsessie van een psychiater voor een mystieke patiënte met een persoonlijkheidsstoornis. Zware kost en niet helemaal mijn ding, maar het optreden van de fraai gebouwde Hye-soo Kim is alleen al goed voor een positieve waardering.

Onschuldig niemendalletje over een vrouw, die voor een week kan terugkeren naar haar tienertijd toen ze smoorverliefd op een klasgenoot de verkeerde keuze maakte. Alleraardigste romantische komedie met de uitermate charmante actrice So-young Ko in de hoofdrol.

Film over een fraude-inspecteur van een verzekeringsmaatschappij, die onderzoek moet doen naar een verkeersslachtoffer in coma. Het subject van zijn onderzoek confronteert hem weer met de onverwerkte zelfdoding van zijn vrouw.
De verweving van real life drama en fantasie resulteert in een enigszins surrealistische film met een einde, zoals je dat mag verwachten van een Koreaanse film, en met voortreffelijk acteerwerk van Woo-hee Chun als de comapatiënte. Prima film.

Harde wraakfilm volgens beproefd Koreaans recept. Het verhaal is te ééndimensionaal en er vallen bovendien regelmatig gaten in, waardoor de film springerig en onaf overkomt. Bijzonder is wel dat in deze actiefilm de hoofdrol vertolkt wordt door de voormalige bokskampioene Si-young Lee. Zij doet het ook als actrice lang niet slecht.

Tamelijk melige romcom over een gedwongen huwelijk tussen een jong tienermeisje en een jongen, die een stuk ouder is. De film schiet op beide terreinen (romantiek en komedie) ernstig tekort. Het gegeven, dat het meisje niet met haar echtgenoot wil slapen, wordt tot op de draad uitgemolken en gaat op d’n duur vervelen.
Ik ben een liefhebber van Koreaanse films, maar met uitzondering van Yeopgijeogin Geunyeo (2001) en Jeni, Juno (2005) kunnen de komedies uit Zuid-Korea mij maar matig bekoren. Misschien omdat ik niet de juiste antenne heb voor dit soort humor.

Gedramatiseerde reconstructie van een gruwelijk geval van kindermishandeling. De nadruk ligt vooral op desinteresse van de buitenwereld voor kinderen, die door hun ouders fysiek en psychisch mishandeld worden. Een schokkende film, die in het middengedeelte weliswaar een beetje inzakt, maar allengs ongemakkelijker wordt.

Psychologische thriller over een jonge vrouw, die om onverklaarbare redenen gevangen zit in haar eigen gedachtenspinsels. Een rare film, die feitelijk uit twee delen bestaat die op de keper beschouwd weinig met elkaar te maken hebben. Het vreemde is dat het eerste deel vrijwel helemaal overboord gegooid wordt door de ontwikkelingen in het tweede deel. Het is wachten op de slotscène om de sleutel tot het geheel te krijgen.

Dat alles laat onverlet dat Bingbing Fan een mooie hoofdrol neerzet. Maar ook zij kan deze warrige film niet redden.

”Honderd Jaar Eenzaamheid” van Gabriel García Márquez is het mooiste boek dat ik (inmiddels meerdere malen) gelezen heb. Een van de personages in dat boek is het jonge hoertje Eréndira. García Márquez heeft haar tot de centrale figuur gemaakt in een van zijn latere novelles.

Ik denk dat de boeken en verhalen van García Márquez NIET te verfilmen zijn vanwege hun magische, vaak surrealistische karakter. Toch komt regisseur Ruy Guerra aan de hand van een scenario, dat door García Márquez zelf geschreven is, qua sfeer een heel eind met haast buitenaardse settings, zonderlinge voorvallen en dito personages. De slotscène vormt de spreekwoordelijke kers op de taart.

Irene Papas is ideaal gecast als de hardvochtige grootmoeder, evenals Cláudia Ohana als haar bloedmooie counterpart.

Pakkend drama met sterke rollen van Julia Roberts (terechte Oscar) en Albert Finney, maar die is vrijwel altijd goed.

Na een braaf begin ontwikkelt de film zich tot een typische Japanse pinku-film met veel gekreun en gekneed van borsten. Tussen de softcorescènes door is er zowaar sprake van zoiets als een verhaallijn over meerdere mannen, die zich laten verleiden door een fraai gevormde jonge vrouw. Het lijkt er wel op dat regisseur Fujita zich niet helemaal senang voelt in dit genre. Allicht mede daardoor heeft de film letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf.

Prima film, die van lieverlee steeds spannender wordt, vooral wanneer Gert Fröbe ten tonele verschijnt. De rol van kindermoordenaar lijkt hem op het lijf geschreven.

De casting van Heinz Rühmann als detective vind ik minder geslaagd. Die zich ik toch liever in komedies.

Grappig is overigens wel dat Friedrich Dürrenmatt zijn boek, waarop de film gebaseerd is en waarvoor hij meeschreef aan het scenario, nog niet helemaal af had toen de film klaar was. Het boek kent dan ook een ander einde, dat wel gebruikt is in de Amerikaanse remake The Pledge (2001).

Teleurstellende gevangenisfilm met een verbazingwekkend verhaal, dat naar verluidt waargebeurd is en inhoudelijk weinig van doen heeft met het apartheidsregime in Zuid-Afrika. De film kent een handvol spannende momenten, maar dat is het wel zo’n beetje. Ik vrees dat ik deze film heel snel vergeten zal zijn.

Het is volgens mij bij voorbaat schier onmogelijk een “mooie” film te maken over concentratiekampen. Daarvoor zijn de verschrikkingen van die kampen te afgrijselijk.

Regisseur Jack Gold doet een lovenswaardige poging om –naast de opstand van 1943– vooral het leven van alledag in kamp Sobibor over het voetlicht te brengen. Geassisteerd door Thomas Blatt (“Toivi” in de film), een van de overlevenden van Sobibor, baseert hij zich op het boek van de Amerikaanse journalist/schrijver Richard Rashke, die op zijn beurt z’n boek baseerde op interviews met een groot aantal overlevenden. Het resultaat is een realistisch ogend relaas, dat elk voorstellingsvermogen tart en ons confronteert met een inktzwarte episode uit het vrij recente verleden. Zonder meer een van de betere films in dit genre. Rutger Hauer hield er nog een Golden Globe aan over.

“Dat nooit meer”, was destijds de leuze. Laat me niet lachen. Vergelijkbare gruwelijkheden gebeuren nog steeds dag in, dag uit en we laten het ongeïnteresseerd gewoon gebeuren.

Film, die losjes gebaseerd is op de gruwelijke ervaringen van de Indiase Sushmita Banerjee tijdens haar verblijf in Afghanistan. Dat is in wezen een zeer aangrijpend verhaal, maar deze verfilming van haar boek doet daar geen recht aan. Met name de leden van de Taliban zijn dermate ééndimensionale figuren, dat ze eerder belachelijk dan dreigend zijn. Dat én het uiterst matige acteerwerk doen ernstig afbreuk aan de poging om van deze film een aanklacht tegen moslimfanatici in het algemeen en de Taliban in het bijzonder te maken. In een interview heeft hoofdrolspeelster Manisha Koirala gezegd blij te zijn met haar deelname aan deze film. Ik heb nu een stuk of tien films van Koirala gezien en ik kan eerlijk gezegd haar blijdschap over deze film niet plaatsen.

Een van de betere “Telefilms”. Het verhaal zit knap in elkaar, al is de laatste wending nogal overdreven. Rifka Lodeizen is een prima actrice, maar dat wist ik al van haar andere optredens.

Matig softcorefilmpje over een vrouw die van plaats verwisselt met haar overbuurvrouw, een prostituee. Meer blote borsten dan verhaal.

Amusant tussendoortje. Luchthartig romantisch drama met twee aantrekkelijke hoofdrolspelers. Jammer dat de film naar het einde toe ietwat van zijn spirit verliest, maar niettemin goed voor anderhalf uur aangenaam vermaak. Het is duidelijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, dan moet je dat als kijker ook niet doen. Best geinig, vooral door de aanwezigheid van de frisse Lyndsy Fonseca.

Gelikt romantisch drama. Met een subtieler verhaal en met wat meer getalenteerde acteurs had dit best een mooie film kunnen zijn. Nu moeten wij het vooral hebben van de fraaie vrouwen en dito settings, die er gepimpt uitzien. Toch wel een typisch voorbeeld van een beetje jammer.

Na het indrukwekkende 678 (2010) over seksuele intimidatie in de moslimwereld komt regisseur Diab opnieuw met een heftige film, nu over de spanningen tussen de fanatieke voor- en tegenstanders van de Moslim Broederschap in Egypte en het gewelddadig ingrijpen van de politie, die “gemakshalve” alles en iedereen rücksichtslos over één kam scheert.

De hele film speelt zich af binnen een arrestantenwagen! Het indringende camerawerk en de knappe montage creëert een unheimische, claustrofobische sfeer, waarin emoties en tegenstellingen torenhoog oplopen. Een heel aparte, soms beklemmende kijkervaring.

Diab was zelf intensief betrokken bij de Egyptische revolutie. Dit is pas zijn tweede film. Ik hoop dat er nog meer zullen volgen.

Veel, wat mij betreft iets té veel symboliek in deze mysterieuze film, die van begin tot einde grossiert in prachtige opnamen. Zo'n nietig klein meisje in die wijdse velden; het zijn beelden die beklijven. Daarnaast maakt de haast betoverende aanwezigheid van de kleine Ana Torrent met haar grote ogen in een nagenoeg uitdrukkingsloos gezichtje deze film tot een bijzondere kijkervaring. Erg mooi, maar naar mijn mening niet zo mooi als Cría Cuervos waarmee deze film vaak vergeleken wordt.

Alsmaar boeiender wordende film over middelbare scholieren in een troosteloze banlieu, die elkaar voortdurend ter verantwoording roepen en de maat nemen. Haalt niet het niveau van Kechiche latere La Graine et le Mulet, maar over de volle breedte voortreffelijk en zonder opsmuk geacteerd met als uitschieters de nog jonge actrices Sara Forestier en Sabrina Ouazini. Zonder meer het bekijken meer dan waard.

Het dagelijks leven door de ogen van een klein kind, dat zojuist haar moeder heeft verloren. Reden voor een pakkend drama, denk ik dan, maar daar komt het eigenlijk niet van. Het is veeleer een vlakke registratie van een continu rouwproces en de hunkering naar geborgenheid en liefde, terwijl er slechts af en toe wat opwindends gebeurt. Een tegenvaller.

Hoewel ik veel van haar films gezien heb, moest ik twee keer kijken alvorens Jeanne Moreau te herkennen. Zij speelt op haar eigen vertrouwde wijze een bejaarde feeks, die het als haar voornaamste roeping ziet om alles en iedereen tegen zich in het harnas te jagen. De uit Estland ingevlogen, zachtaardige verzorgster heeft heel wat te stellen met haar onvoorspelbare nukken.

Een psychodrama over twee vrouwen, dat in vergelijking met de andere films van regisseur Ilmar Raag enigszins uit de toon valt. Niet zijn beste werk, maar toch wel goed te doen vooral dankzij het gedegen acteerwerk van de beide protagonisten.

Vadim's regiedebuut ter meerdere eer en glorie van zijn vrouw Brigitte was destijds een wereldhit. Niet zo verwonderlijk, want Brigitte is fysiek wel heel erg aanwezig in deze film.

Het verhaal is een beetje bijzaak, maar de beelden van St. Tropez vormen een heel mooie omlijsting.

Een van de eerste films van Jean-Louis Trintigant, die als acteur duidelijk nog moest groeien.

Let eens op de pas 17-jarige Isabelle Corey (in de film Brigitte's vriendin Lucienne), die in schoonheid nauwelijks onderdoet voor de hoofdrolspeelster en een jaar eerder debuteerde met een heel verleidelijke rol in Bob Le Flambeur (1956) van haar ontdekker Jean-Pierre Melville.

Leuke, goed bedachte komedie waarin de draak gestoken wordt met de strijd tussen christenen en moslims. Af en toe neemt het verhaal een kortstondige, dramatische wending.

Niet zo leuk als Labaki's debuutfilm Sukkar banat (2007), maar alleszins genietbaar en af en toe hilarisch. Deed me een beetje denken aan La Source des femmes (2011) van Radu Mihaileanu, maar die is nog een stuk leuker.

Humor, romantiek, drama. Het zit er allemaal in en ze vormen tezamen een leuke en bekoorlijke film over een familie, waarvan de leden nogal eigenzinnig met elkaar omgaan. De scherp geschreven dialogen bevatten hier en daar kleine pareltjes en er wordt goed geacteerd, zeker door Mélanie Laurent. Best amusant.