Opinions

Ik zit met twee problemen.

Het eerste is: ik houd niet van dit soort films (Inception is daar ook een voorbeeld van), al moet ik erkennen dat Eternal Sunshine... knap in elkaar zit.

Mijn tweede probleem is Jim Carrey. Na een paar van zijn films gezien te hebben heb ik de neiging om, als ik zijn naam op de cover zie staan, meteen maar door te bladeren naar de volgende film. De hoge waardering voor deze film heeft mij overgehaald om dat deze keer niet te doen.

Ik heb daar geen spijt van, want deze film krijgt ook van mij een ruime voldoende, vanwege: juist Jim Carrey, die hier een geweldige rol neerzet. Van Kate Winslet had ik niet anders verwacht. Die heb ik eigenlijk nog nooit op slecht acteren kunnen betrappen.

Het verhaal spreekt mij niet aan. Het acteren van de beide hoofdrolspelers daarentegen des te meer. 3*

Bijzonder misdaadmysterie in die zin dat voor de ontrafeling van een serie moorden gebruik gemaakt wordt van de theorie van bevriende getallen. Het script zit op zich wel knap in elkaar, maar de af en toe de schokkende beelden voegen eigenlijk weinig toe aan het verhaal, net zo min als de tweede verhaallijn over de comateuze vader.

Dit waargebeurde verhaal toont op stuitende wijze de uitzichtloosheid van het conflict tussen Israel en de nagenoeg rechteloze en kansloze Palestijnen. Het slotbeeld met de enorme muur en de gekortwiekte boomgaard is schrijnend. Dat de laffe minister, die zich in weerwil van zijn aardige woorden steeds verschuilt achter de Geheime Dienst, met het vertrek van zijn vrouw in feite een pyrrusoverwinning behaalt zorgt tenminste nog voor een klein beetje genoegdoening. Maar uiteindelijk blijven er alleen maar verliezers over. Tekenend voor de situatie daar.

Een sterk verhaal en een formidabele hoofdrol van Hiam Abbass.

Een weinig enerverend psychologisch drama met een serieus geloofwaardigheidsprobleem. Afgezien van het moment waarop —een paar dagen voor zijn vrijlating— is de gijzeling in de gevangenis nog daaraan toe, maar dat de dader en zijn gijzelaar tot besluit op hun gemak een bakje koffie gaan drinken is er teveel aan. À propos, wie zorgt er voor zijn broertje wanneer hij opnieuw voor langere tijd de gevangenis ingaat en zijn moeder in Italië zit? Matig.

Een film met twee gezichten. Het eerste deel met een goed gevoel voor humor, vond ik wel leuk. Maar wanneer de film vervolgens ontaardt in een stereotype Koreaanse knokfilm, dan is er wat mij betreft de lol snel af. Toch jammer na zo’n leuk en veelbelovend begin.

Charmante film over een middelbare scholiere, die door haar aanwezigheid en uitstraling de toch al labiele relatie tussen een gevierde schrijver en diens enigszins verbeten beschermeling ernstig op de proef stelt. Dankzij het ingetogen acteerwerk staat de film bol van de onderhuidse spanningen, vooral in de oprechte genegenheid tussen een jonge meisje en een oude man, die zij liefdevol “grumpa” (grumpy grandpa) noemt.

Een meer dan opmerkelijk debuut van Go-eun Kim.

Ondanks de sterrenbezetting een tegenvallende film over twee zusters, die van elkaar vervreemd zijn, en over vrijwillige euthanasie. Regisseur Lisa Langseth benadert de problematiek nogal kil en afstandelijk. Van enige empathie is geen sprake. Zware kost.
Alicia Vikander is een vaste keuze van Langseth voor de hoofdrollen in haar films.

Films over de waanzin van oorlog, over de indoctrinatie van een hele natie, over het discrimineren van bevolkingsgroepen (allemaal nog steeds erg actueel !!!) leveren vrijwel altijd een aangrijpend verhaal op.

Probleem bij deze film is dat de hoofdrolspeler er niet veel van bakt. Hoewel het verhaal echt gebeurd is, slaagt Marco Hofschneider er niet in dat verhaal overtuigend te brengen. De film begint heel sterk, maar zwakt vanaf het moment dat Salek/Jupp toetreedt tot het Duitse leger af en wordt zelfs een beetje sloom.

Mijn eigenlijke waardering is 3*, maar omdat (een nog zeer jonge) Julie Delpy meedoet (zij het in een bescheiden bijrol) een halfje meer.

Leuke pretentieloze film. Aardig om naar te kijken en dat geldt zeker voor Michelle Trachtenberg.

Goed beschouwd ben ik met twee handicaps aan deze film begonnen. Allereerst ben ik absoluut geen fan van Will Ferrell en ten tweede is het vele, vele jaren geleden dat ik nog eens naar het Songfestival gekeken heb.

In weerwil van dat alles heeft de film mij aangenaam verrast. Ferrell speelt op zijn gebruikelijke irritante wijze weliswaar weer gewoon zichzelf, maar voor het overige is het een vrolijke film met een aardig achtergrondverhaaltje en een handvol leuke muzikale intermezzo’s. Ik heb mij eerlijk gezegd best vermaakt.

Tamelijk onschuldig softcorefilmpje over een jonge vrouw, die met vallen en opstaan haar seksualiteit ontdekt. Een handvol seksscènes kunnen niet verhullen dat het verhaaltje weinig voorstelt. Ter compensatie: de dames zien er gezond uit.

Heftig! Rauwe film over de willekeur en de martelingen na de militaire staatsgreep in Turkije eind 1980. Telkens opnieuw verbijsterend om te zien op welke mensonterende wijze fascisten tekeergaan tegenover al dan niet vermeende politieke tegenstanders. Minstens zo verbijsterend vind ik het nonchalante schouderophalen en de onverschilligheid daarover. De film roept herinneringen op aan de gelijkaardige films over de gruwelijke praktijken van de Argentijnse junta: La Noche de los Lápiches (1986) en Garage Olimpo (1999).

Een pluim tenslotte voor Sibel Kekilli, die met haar optreden in deze film destijds op passende wijze haar critici in de roddelpers van een repliek voorzag.

Een broeierige film over de traumatische relatie tussen een overspelige dokter en zijn puberende dochters in het diepe zuiden van Amerika. Hoewel zich een incestueuze situatie aandient, blijft de film aan de veilige kant. Niet erg schokkend allemaal. Het dichterlijke einde vond ik wel mooi.

Best een aardig (waargebeurd) verhaal, maar de uitwerking had veel beter gekund.

Slappe film over een allerminst slap onderwerp: vrouwenhandel en gedwongen prostitutie. Ondanks empathie voor het slachtoffer weet het verhaal, dat veel te braaf in beeld wordt gebracht, nauwelijks te overtuigen. Het venijn zit ‘m in de laatste scènes, maar dan is het te laat om de film nog naar een hoger niveau te tillen.

Laatste van de drie films, die William Powell en Myrna Loy in 1934 samen maakten. Anders dan in de andere films betreft het hier niet een romantische komedie, maar een psychologisch drama over een vrouw die door de drukke en succesvolle carrière van haar man op het tweede plan komt. Zij doet een vertwijfelde poging het gebrek aan aandacht te compenseren door eens buiten de deur te gaan kijken en komt prompt van een koude kermis thuis…

Aardige film, maar ik zie het duo Powell-Loy veel liever in komedies en die hebben ze samen genoeg gemaakt. Dus wat dat betreft mag ik niet klagen. Una Merkel zorgt in een typische Una-Merkel-rol af en toe voor de nodige luchtigheid.

Enigmatische fantasie die nalaat de romantische invalshoek uit te diepen. Nooit wordt duidelijk waarom het meisje verliefd is op een personage, dat telkens van uiterlijk verwisselt.

Angourie Rice is zonder meer leuke meid. Meer positiefs kan ik over deze film evenwel niet bedenken.

Het is blijkbaar een boekverfilming, maar het plot lijkt in zijn kern verdacht veel op de Japanse film The Beauty Inside uit 2015, wat trouwens een veel betere film is.

Vond ik Dazed and Confused best een aardige film, deze poging van Linklater om daar een vervolg aan te breien gaat helemaal de mist in. Deze komedie-zonder-humor over een aantal overjarige, karikaturale studenten annex baseball players gaat niet zo zeer ten onder aan tegenvallend acteerwerk —dat trouwens amper het niveau van middelbare schoolamateurs haalt— als wel aan oeverloos quasi filosofisch geleuter en gekunsteld stoer gedrag. De muziek is eigenlijk het enige wat deze film nog enigszins overeind houdt.

Aardig, maar met zo'n verhaal en zo'n sterke cast had ik een betere film verwacht.

De film is gebaseerd op het idee dat er naast ons eigen universum nog talrijke andere universa bestaan, waar gemuteerde versies van onszelf rondlopen. Mijn fantasievermogen laat mij hier echter in de steek, want ik kan mij daar niets bij voorstellen. Allicht daarom verzuchtte ik na afloop van deze wervelende film vermoeid “waar heb ik nou naar zitten kijken”. Op z’n minst naar een imponerend optreden van Michelle Yeoh, maar verder wist deze film nauwelijks indruk achter te laten. Dat zal wel aan mij liggen…

Een goed-gevoel film —vooral dankzij het innemende rol van Amandla Stenberg— totdat de aap uit de mouw komt. Een groot manco is dat het waarom slechts terloops voorbij komt. Al met al heb ik uiteindelijk ambivalente gevoelens overgehouden aan deze ietwat zielige tienerromance.

De Koreaanse film Nae Meorisokui Jiwoogae (A Moment to Remember, 2004) staat al vanaf het najaar van 2011 stijf op de eerste plaats in mijn top 10. Ik heb deze Turkse remake van die film al geruime tijd in huis, maar was een beetje huiverig om er aan te beginnen. Ten eerste omdat ik door de bank genomen sowieso beducht ben voor remakes en ten tweede omdat mijn enthousiasme voor het Koreaanse origineel allicht zou verhinderen om deze film een eerlijke kans te geven. Ik ben er toch maar aan begonnen en het is mij zoals te verwachten was niet meegevallen.

Het is nog net geen scène voor scène duplicaat van de originele film. Met uitzondering echter van het andere begin en het tegenvallende einde heeft men volgens mij zo ongeveer hetzelfde draaiboek gebruikt. Het verhaal staat nog steeds als een huis. Maar de uitvoering is belabberd met name door het tenenkrommend optreden van regisseur Özcan Deniz, die het nodig vond om zelf de hoofdrol te spelen. Dat had hij beter niet kunnen doen. Door het tegenvallende acteerwerk schiet deze remake zwaar tekort qua impact. Eens te meer het bewijs dat je je als filmmaker niet moet branden aan de pareltjes van een ander.

De film sluit thematisch goed aan bij de Koreaanse film Kidarida Michyeo (2008), die ik hiervoor gezien heb, zij het dat deze film van Fausto Brizzi veel rustiger overkomt.

Het is een bruisende komedie over romantische relaties, die zich om uiteenlopende redenen in crisis bevinden. De verhaaltjes ─met elk een dunne scheidslijn tussen drama en komedie─ zijn knap met elkaar verweven en zorgen tezamen voor een vermakelijk geheel, mede dankzij het prima acteerwerk. Erg leuk.

Door de bank genomen zijn films over androïden niet mijn ding. Afgezien van het oninteressante gebazel over wat een robot wel of niet kan of zou moet kunnen, is in dit geval rondom dit fenomeen een verhaal geconstrueerd dat mij toch wel aanspreekt. Min of meer tot mijn eigen verbazing vind ik dit een onderhoudende film met een verrassend einde.

Een slap melodrama met een mager verhaaltje over getroebleerde geliefden, dat volgens mij niet zou misstaan in de bouquetreeks. Tegen het einde dreigt het zowaar nog een beetje interessant te worden, maar het is te laat en te weinig. Daarnaast laat het acteerwerk nogal wat te wensen over en wil regisseur Gino Santos te krampachtig binnen de lijntjes blijven. Erg matig allemaal.

Deze precode romcom gaat eigenlijk nergens over bij gebrek aan romantiek en bij gebrek aan humor. De dialogen zijn soms lachwekkend. Hooguit interessant voor de totale miscasting van Bette Davis, als dat al interssant is. Nauwelijks de moeite waard dus.

Romantische spionagefilm aan het hof van keizer Wilhelm II in ballingschap. Feiten en fictie zijn op kunstige wijze met elkaar verweven. Neem daarbij het degelijke acteerwerk — i.h.b. Christopher Plummer is op dreef— en je heb een onderhoudend geheel. Een interessante, op sommige momenten charmante film over donkere tijden.

Typische roadmovie van Gatlif over jonge mensen aan de zelfkant van de samenleving, die tijdens hun tocht van Parijs naar Algiers met enige regelmaat mensen ontmoeten die "anders" zijn. Leuk vanwege de cultuurverschillen. De opzwepende bezweringsdans tegen het einde is evenwel overdreven lang en dat doet de film geen goed.

Bij aankomst in Guinee zijn de mannen direct naar de gevangenis overgebracht.
Daarna is niets meer van ze vernomen.

Adembenemend docudrama over de vreselijk uit de hand gelopen uitzetting van vijf asielzoekers uit Guinee in de nacht van 7 op 8 september 2004. Naast de Guineeërs is er ook aandacht voor de uiteenlopende reacties van de mensen, die destijds met de daadwerkelijke uitzetting belast waren. Alleen de hoofdschuldige, de politiek, blijft buiten schot. Maar ja, iedereen weet inmiddels wel dat er bloed kleeft aan de handen van oud-minister Verdonk en haar geestverwanten, zoals de fanatieke medewerker van de IND in deze fim.

Een in- en intriest, schrijnend verhaal, heftig en indringend verfilmd. Vooral de claustrofobische opnamen in de bus zijn heel erg knap.
Ik moest onwillekeurig terugdenken aan de Belgische film Illégal (2010). Ook heftig.

Hebben we met z’n allen iets van dit incident geleerd? Ik ben bang van niet.

Goed beschouwd kent de film twee verhalen, die weinig met elkaar te maken hebben. Het eerste deel met Hafsia Herzi is een stuk interessanter, dan de stroperige road movie die daarop aansluit. Ik heb eerder een paar leuke films van Caroline Link gezien. In vergelijking daarmee valt deze film erg tegen. Maar ja, dat krijg je als je je voornaamste attractie vroegtijdig uit de film laat verdwijnen.