Opinions

Intense en spannende kat-en-muis thriller over een doofstom meisje die gestalkt wordt door een gemene serial killer... Flinterdun dus. De film moet het hebben van een reeks spannende situaties die je bij het nekvel grijpen ... Een beperkt aantal acteurs, veel netelige dead-end situaties die het gevoel geven dat de personages lelijk in de val zitten en voor een constante sfeer van dreiging en levensgevaar zorgen. De Koreanen weten hoe ze een publiek moeten vermaken. Zeggen dat ik op het puntje van de stoel zat is een understatement. Ik vond het top.

Na deze film bekroop me een triest en leeg gevoel. Deze oscarwinnaar, met o.a muziek van onze eigen Toots Thielemans, vierde in mei zijn 50ste verjaardag. Midnight Cowboy is het relaas van twee marginalen die vechten om elke dag te overleven. De één is een Texaan die het idee had om er geld te verdienen als gigolo, de andere is een kreupele en zieke man, Ratso/Rico, die leeft van zakkenrollerij. Het enige wat de armoede wat verzacht is elkaars aanwezigheid. De film kijkt medelevend naar de arme man in een harde samenleving met perverten, overspelige vrouwen en drugsverslaafde excentrieken, en slaagt er met gemak in om droefenis aan de kijker te ontlokken. Niet alleen voor de twee figuren maar ook voor de stedelijke samenleving met zijn verschraalde waarden.

De scène waarin Joe zijn teergeliefde radio moet verkopen om toch maar enige warmte in het vuile flatje te krijgen brak mijn hart haast. Maar er zijn nog scènes die me niet onberoerd lieten: de psychedelische fuif, Rico die dagdroomt van Florida, de scène in de bioscoop waar Joe op een al even zielige figuur als hemzelf valt en uiteraard het einde.... Ook de karakterschets is scherp: Joe wordt als een erg naieve kerel geschetst, terwijl Rico bewuster is van zijn toestand maar geen uitweg ziet.

Filmkriebel zegt : zien die film!

Gevangenisfilm naar de lijdensweg van Billy Hayes die in 1970 met een kleine hoeveelheid hasj werd geklist in Istanboel. Hij heeft nu slechts twee opties : creperen of ontsnappen. Oliver Stones script neemt wel een stevig loopje met de werkelijkheid en is soms dik aangezet, maar het grijpt me nog steeds zoveel als de eerste keer dat ik de film zag. De rechtspraak in Turkije was een lachertje in die tijd en hun derde wereld gevangenissen degradeerden de mensen tot dieren, en uiteindelijk rotten ze weg in de anonimiteit. Parker brengt het allemaal met een grauw realisme waardoor zijn film nog steeds cru en ongemakkelijk aanvoelt. Bekend is vooral de muziek van Giorgio Moroder. Mag wat mij betreft een kleine klassieker genoemd worden.

De nachtelijke escapades van Gil Pender

Een luchtige, bedwelmende en dromerige film. Ik ben ook geen Woody Allen liefhebber maar dit vond ik een geweldige film. Volgende maand ga ik zelf voor de zevende keer naar Parijs en het doet me ook telkens wat om daar te zijn. Parijs is precies een tijdloze bel waarin je gevangen zit en waar tijd en ruimte een heel andere betekenis krijgen. Er zijn weinig steden die zo'n aantrekkingskracht bezitten.

Allen heeft dat ook begrepen via de nostalgische en romantische Pender die opgescheept zit met een saaie vriendin en haar "pedante" vriendjes. In zijn hoofd is het één en al nostalgie en hij ontmoet tijdens zijn nachtelijke escapades grote kunstenaars uit de Belle Epoque, die zelf allemaal betoverd waren door Parijs. Hemingway, Dali, Picasso, Gertrude Stein enz. kruisen Penders pad. Droomt hij daar alleen maar over, of beleeft hij dit echt? Dat is een vraag die je je niet hoeft te stellen. Het was dan ook dik lachen toen de detective die de schoonvader achter hem aan stuurde om te kijken wat hij uitspookte "lost in time" was op het einde . Wat Pender meemaakt is de visuele vertaling van de roes die Parijs teweeg brengt in je hoofd.

Verder ontbreekt het niet aan schoon vrouwvolk. De immer jong uitziende Carla Bruni maakt me jaloers op Sarkozy, Cotillard heeft de perfecte uitstraling om haar personage te spelen en Lea Seydoux is verleidelijk en een belofte in de cinema. Midnight in Paris is aanstekelijk en remember... Parijs is op z'n mooist in de regen.

Ik las dit verhaal jaren geleden in Barkers "Book of Blood", en was benieuwd wat het zou geven op een scherm. MMT is 'the stuff nightmares are made of". Onsamenhangend, bizar en surrealistisch. Daarom storen de onlogische elementen ook niet. Bekijk het als een nachtmerrie op klaarlichte dag en het werkt wel.

Op dat vlak scoort MMT ook hoger bij mij dan films als "Saw" en "Hostel", die de mogelijkheid openlaten dat deze wreedheden kunnen, en die ook enkel en alleen bekeken worden omwille van het shock-effect. Hier heb je dat niet. Er is meer dan dat, want de film vond ik erg spannend op het einde. Het is al lang geleden dat ik dit nog gezien heb : een spannende horrorfilm. Ik denk dat Barker terecht trots mag zijn op die verfilming.

De intensiteit van de spanning kon mijn inziens nog wat meer aanwezig zijn. Enkel in die laatste 15 minuten is het op de nagels bijten. Toch een stijlvolle horror. 3,5*

Puur chillen deze misdaadkomedie. Niet alleen wordt een goed evenwicht gevonden tussen misdaad, roadmovie en komedie, ook de chemie tussen De Niro en Grodin zit helemaal goed maar ook de rest van de rolinvulling is erg goed. The Duke is een wat bizarre vlegel, helemaal niet cliché. De dialogen zijn echt om van te genieten. Ook enkele keren hard moeten lachen. Het drama moment waarin hij zijn dochter na vele jaren terugziet ontroert : eerst het gebekvecht met zijn ex dat plots helemaal stilvalt wanneer de dochter binnenkomt ... schitterend hoe die plotse stilte treft. Daarbovenop nog een boeiend plot waarbij een hele hoop mensen The Duke bij de kraag willen vatten. Dat was wellicht De Niro's eerste komedie en dat was direct een schot in de roos. Laat ik toch maar afronden naar 4*

Een iets mindere film van Nichols ditmaal. Het bizarre verhaal van een kind met vreemde krachten die door zijn eigen biologische vader ontvoerd wordt houdt op cruciale momenten weinig steek. Over de cultus op de boerderij wordt bvb weinig vrij gegeven. Blijkbaar zijn vader en zoon daar ooit in gegaan om één of andere duistere reden maar veel toelichtingen komen er niet meer.

De verklaring voor de krachten van Alton wordt ook al door een onsamenhangend verhaal verklaard en het is dan letterlijk in het duister tasten over waarom het ventje niet in het zonlicht mag komen. Script vond ik erg vaag. Ook Shannon, Dunst en Edgerton, drie acteurs waar ik meestal vol lof over ben, acteren futloos. De geheimzinnigheid rond de jongen intrigeert nog wel, en als thema komt dit in de buurt van films van Shyamalan. Visueel netjes gebracht met redelijke special effects. Als geheel echter een matige film.

Bizarre film waarin enkele Amerikaanse jongeren naar Zweden afreizen en geconfronteerd worden met een paganistische cultus, officieel in het kader van hun studies. Waar Hereditary somber en duister was, zit Midsommar vol licht en kleur van het leven. De duisternis zit onderliggend verborgen.

Eerst Dani, die getraumatiseerd werd door de dood van haar zuster en ouders, en het gevoel heeft dat ze in een wankele relatie met haar vriend Christian zit. Christian zelf, een wat oneerlijke en onbetrouwbare figuur, stelde het uitmaken van de relatie uit om Dani te steunen na de familiale overlijdens. Deze onder druk staande relatie is belangrijk voor het vervolg en het einde.

Daarna die schijnbaar goedaardige cultus, met hun onbegrijpelijke rituelen en debiele dansjes die de cyclus van het leven vereren. Dit is op zich allemaal niet zo belangrijk, maar zorgt wel voor een surrealistische sfeertekening. Wat er toe doet is dat de buitenstaanders vastzitten in een gemeenschap met een denk- en gedragskader dat ze niet begrijpen, en waarin regels gelden die ze, als tijdelijk lid van de gemeenschap, ook moeten ondergaan. Stilaan beginnen ze opgeslokt te worden door deze folkloristische bende die hen steeds meer betrekt in hun bizarre rituelen.

Dit mag misschien niet ieders ding zijn, maar ik vond het een horrorfilm die bijna ongemerkt vorm kreeg en als een berentrap toeslaat op het einde. Ik kreeg snel het gevoel dat ze niet konden ontsnappen en dat er iets dreigends stond te gebeuren. Net als in zijn vorige film weet Aster alles goed en geduldig op te bouwen. Ik was tot slot erg onder de indruk van het camerawerk bij deze film. Er zaten enkele ongelooflijke dingen in.

Ik sluit me aan bij Casper, vond hem ook redelijk tegenvallen. Luis Tosar is overtuigend als rabiate mensenhater die achter zijn beleefdheid een monsterachtige persoonlijkheid verbergt, en ook Marta Etura heeft toegevoegde waarde. Maar het is allemaal zo absurd dat de spanning vanzelf wegsijpelt. De film is overwegend thriller maar ik vond het ook erg dicht aanleunen bij de zwarte komedie, vooral met dat jonge meisje die hem blackmailt en de gesprekken met zijn seniele moeder. Ik weet niet goed wat Balaguero voor ogen had en wat voor film hij zijn publiek wilde bezorgen. Luguber is het wel, spannend nauwelijks en een streepje zwarte humor vond ik er ook in terug. In ieder geval niet de thriller waaraan ik me verwachtte. Kleine 3*

Het lijkt een beetje op Magnum in Jamaica. Er zit wat humor in, veel reggae en de leidraad is de befaamde Maubee, die het centrale punt is in een moordonderzoek. Sommige personages blijven oppervlakkig uitgewerkt (bvb de vrouw van de rijke Engelman, gespeeld door Mimi Rogers) maar Washington vult het scherm met een ongelooflijke présence. Die film zal ik geen twee keer bekijken, zelfs al vond ik hem wel leuk.

Kijk eens aan. Wat een uitmuntende film over een politie-inspecteur die het leiderschap van Koreaanse verzetsstrijders moet opsporen en oppakken. Een race tegen de klok want het verzet bereidt een aanslag voor. IJzersterk gescript met een nagenoeg volmaakte balans tussen spionage, actie, drama. Sfeervolle regie. Ook een geweldige (lange) opbouw hier tot de spannende climax op de trein, een hoogstandje. Vanaf dan barst het bloederig geweld ook helemaal los. Lee Jung-chool is tevens een boeiend personage met ambiguë loyauteiten die hem innerlijk verscheuren tussen zijn trouw aan zijn Japanse oversten en het patriottisch gevoel voor zijn eigen volk (hij is namelijk een Koreaan die meeheult met de bezetter). Hij is geen personage die zomaar zwart of wit is, wat hem bijzonder interessant maakt tot de laatste minuut. In één adem uitgekeken, dit was helemaal mijn ding.

Robert Redford regisseerde een moderne sociale strijd tussen de arme landbouwer (de Mexicaan) en de rijke industrieel (de Amerikaan). Niet op een harde manier, maar met positieve gevoelens en een korrel humor. De beelden van New Mexico en het dorpsleven zijn prachtig, met stoffige weggetjes, een azuurblauwe lucht met wat schapenwolkjes, kleine Mex huisjes en bizarre inwoners. Wat sfeer betreft scoort de film torenhoog. Redford mengde door de film wat magisch-realisme, onder de vorm van de dialogen tussen de oude Amarante Cordova en de overleden vader van Mondragon, die hij enkel in zijn geest ziet . De geest van Mondragon symboliseert de identiteit van deze Amerikaanse Mexicanen, en draagt natuurlijk bij tot de strijd
.
De casting is vrij onbekend, met uitzondering van de Braziliaanse actrice Sonia Braga en de kille Christopher Walken, die door de industrieel ingehuurd wordt om de orde te handhaven. "Milagro" is een film vol charme en leuke quotes, met personages die allemaal sympathie oproepen. En wat de film zo onvergetelijk maakt, is dat alles eindigt in één groot feest en je er een goed gevoel aan overhoudt.

Een klein boefje wordt een zware crimineel en gijzelt met twee handlangers de dochter van een rijke industrieel. Ik kon het niet laten om bij deze film aan Scarface te denken en aan de weg die Tony Montana aflegde van een migrant tot een druglord. Sacchi wordt geen misdaadkoning maar deze psychopaat gaat behoorlijk driest te werk en ruimt iedereen uit de weg die hem wil dwarsbomen. Het is Italiaanse exploitation op zijn venijnigst en het geweld is zelfs vandaag nog vrij hard. Deze films worden niet meer gemaakt en alleen daarom zijn ze de moeite om te bekijken. Nog best goed geacteerd en veel actiescènes ook. Vreemd om te zien dat filmmakers vijftig jaar terug meer vrijheid hadden dan nu

Matige amateur-horror. De film knipoogt naar 80s trash zoals "The Stuff", vermengd met John Carpenter achtige synth muziek (wat me vooral aansprak in deze titel) maar het is allemaal erg amateuristisch en chaotisch. Ranzig zijn de effecten wel maar veelal slecht en lelijk in beeld gebracht waardoor het allemaal lachwekkend overkomt. De humor is trouwens altijd aanwezig, of het nu de kolonel is met zijn sigaar of de kotsende angsthaas. En hoewel de focus op slijmerige viezigheid en ingewanden ligt, krijg je ook nogal wat dialoog te verduren voor een film van 80 minuten. Ik gaf het een kans maar vond er weinig aan. Zeker geen aanrader.

Zeer goed en uiterst meeslepend misdaaddrama. Ik kan me vaak vinden in de top 250 noteringen hier, en deze film kende ik eigenlijk niet, al had ik wel al gehoord van de Tv serie met Kate Winslet. Maar dat het zo'n goede film zou zijn had ik totaal niet verwacht. Dank u MM. Je zou het bijna een anti-feministische film durven noemen; immers wordt er ergens geopperd dat een vrouw die onafhankelijk onderneemt gedoemd is om te falen. In ieder geval eindigt het personage maatschappelijk waar ze begon na een hele reeks dramatische familiale gebeurtenissen. Daarnaast lijkt de film ook een parabel op rijkdom. Met rijkdom kun je de liefde van anderen niet kopen. Niet dat het zo spectaculair of vernieuwend klinkt maar deze gedachte wordt hier prima vormgegeven. De vervreemding tussen moeder en dochter kneep me aan het hart; wat was die dochter een kreng zeg. En dat was tevens een wending die je in het begin van de film niet ziet aankomen. Acteerwerk van een subliem niveau. Voor mij sprongen zowel Crawford en Blyth eruit ten koste van de mannelijke rolinvullingen. Door de mix van whodunnit, familiaal drama en sociale satire is dit wat mij betreft een niet te missen topper. 5* zonder aarzeling uitgedeeld

Dit was een aangename verrassing, mede natuurlijk door Sean Penn : die man kan zowat alles aan en blijft me verbazen. Een film met Penn, daar ga ik met gesloten ogen naar toe.

Het was me niet onbekend dat San Francisco het mekka van homo activisten was in de jaren '70. Het hele verhaal errond kende ik niet. Naast biopic over de geëngageerde activist-politicus die Milk was, is de film verder toch ook een stimulerend lesje in democratische politiek. Dat waren nog eens tijden, wanneer mensen woedend de straat op gingen om hun rechten op te eisen en de politiekers (de 'verkozenen van het volk') voor aap te zetten. We zien goed hoe Milk het politieke spel met strategie aanpakt bvb het hondenpoepprobleem, en de burgers mobiliseert. Het verhaal wordt aangevuld met archiefmateriaal, die perfect aansluit op de chronologie van de events.

De uitbeelding van de gays vond ik stereotiep maar volgens mij was het wel zo in die periode en is het zo dat wij dit beeld uit die tijd overgenomen hebben. Inmiddels hebben ze de klok wat bijgedraaid in de States, maar die uitspraken van die twee conservatieven waren toch wel een revolutie waard.

Wel, Miller's Crossing is dan ook geen parodie, en als je dat niet inziet, zou dat wel eens kunnen tegenvallen.

Dane : Jesus, I open my mouth, the world turns smart

Eén van de vele rake zinnen die van Miller's Crossing een eigenwijze misdaadfilm maken. Misschien niet de beste dialoog, maar wel één van deze die me bijgebleven zijn. Ieder filmliefhebber zal dit wel smaken, het zit er vol van.

Eigenwijs dankzij de Coens ook, die elk cliché uit de misdaadfilm van de jaren '30 en '40 bestudeerd hebben en die hier gebruiken in hun eigen verhaal. Een verhaal dat steeds complexer wordt, en gebruik maakt van enkele zijplots die niet altijd even belangrijk zijn zoals de moord op Rug Daniels en het verdwijnen van zijn toupet, een vraag die meermaals door Tom Reagan gesteld wordt. .

Miller's Crossing had meer weg van een hommage aan het genre dan een parodie. Ik had veel bewondering voor de stijl, en dat maakte wel de film voor mij. Iemand die in een zetel zit met het hoofd in de schaduw gehuld, de absurd lange schietscènes, Eddie Dane en Reagan die praten met elkaar in een auto maar mekaar nooit aankijken, enzovoorts. Stijl in overvloed, maar die bruine ouderwetse decors, die vele rustieke houten kantoorruimtes vond ik wel lelijk, en veel scènes speelden zich in zo'n omgevingen af. De film gaf hierdoor een wat povere indruk op mij. Maar het heeft zeker de pret niet bedorven.

Een pluspunt van deze documentaire is dat het verteld wordt door de betrokkenen zelf; de populaire band Milli Vanilli was een ware hype bij tieners van de late jaren 80; ze waren vooral hip, stoer, modieus, maar... ze zongen niet. De stemmen van andere vocalisten zoals Charles Shaw, waren vooraf opgenomen. Toen het hele boerenbedrog in hun gezicht ontplofte na het ontvangen van een Grammy Award, kregen ze alle bagger van de wereld over zich en betekende het einde van de ambities en de dromen van deze twee straatjochies... de echte schuldige is natuurlijk Frank Farian, ooit ook producer van Boney M, die het duo maar liet opdraaien voor alles, en hen eigenlijk als twee domme zwarten aanzag die hij kon gebruiken om geld te cashen. Maar ergens begrijp ik Farian ook wel. Wat is er nu fout om een product te verkopen waarin Rob en Fab de act zijn, maar iemand anders eigenlijk zingt? Zolang het maar verkoopt en zolang de mensen er maar plezier aan hebben. Het was een soort nieuw business model, en eigenlijk had deze zaak nooit zoveel geluid gemaakt ware het niet dat de Grammy's om live performances vroegen. De nasleep van de hele zaak is dramatisch zoals in de documentaire ook blijft. Financieel zijn ze er ondanks alle roem niet echt op vooruit gegaan en het lot van Rob was best heftig. Milli Vanilli toont dat er ook in de showbizz bepaalde fatsoenlijke regels is die je moet volgen. Er bestaat ook een biopic over dit hele verhaal : Girl You Know It's True (Film, 2023)

Nooit eerder gezien. Kritische film van Eastwood, die de brutaliteit van de bokssport en de potentiële zware gevolgen onderlijnt. Het is na afloop niet echt een film die een grote liefde voor deze sport toont. De Rocky films zijn belachelijke karikaturen in vergelijking met Million Dollar Baby. Boksen blijft een risicovolle sport, en winnen en verliezen worden futiele begrippen die niet opwegen tegen de levensgevaarlijke letsels die kunnen optreden. Een oude veteraan traint een jonge vrouw, Maggie op tot kampioene, gemotiveerd door haar wilskracht om van haar hilliebillie roots af te raken en daarna door haar verborgen talent. Na anderhalf uur volgt dan een mokerslag voor de kijker. Vooral de dialogen zijn sterk, daarvoor mag je op de Clint rekenen. De chemie tussen Eastwood, Swank en Freeman is ijzersterk, al vond ik de voice-over nogal dominant.

Mr. Funny Shoes...

Altijd een goede film gevonden ondanks het zwakke acteerwerk en het simpele verhaal. Ik zie wel waarom dit makkelijk een laag cijfer zou kunnen krijgen.
Echter vond ik de film erg spannend en vies in sommige scènes en de Judas Breeds zijn dreigend. Del Toro maakt het claustrofobisch, met tunnels, enge ruimtes, donkere hoeken, putten etc en gebruikt vakkundig schaduwen en belichtingstrucs. De ondergrondse is een labyrint dat herschapen wordt tot een nieuwe wereld dat nu aan een ander ras dan de mensen toebehoort.

Jammer dat matige acteurs als Sorvino en Northam de nochtans geniale aankleding niet echt kunnen versterken met hun aanwezigheid. Er is hier werkelijk geen enkele goede acteur te bespeuren. Zonde. Gelukkig zijn de special effects de moeite waard. En het einde knipoogt wel opzichtig naar Cameron's finale van Aliens. De vlammenwerper wordt vervangen door een niet werkende aansteker... .. Toch 3,5*.

Schitterend drama . Een gezin geïmmigreerde Koreanen in Arkansas probeert ondanks tegenslagen het hoofd boven water te houden, en met niks anders dan doorzettingsvermogen iets te bereiken. Oma komt wat later ook inwonen, tot groot ongenoegen van zoontje David, die aan een hartkwaal lijdt. De wisselwerking tussen de familieleden is schitterend neergezet. Het kwam over alsof ik die zelf al jaren kende. Zoontje David is erg koddig en grappig (in zijn zondags pakje in de kerk bvb ), maar ook de wat norse oma zorgt voor de nodige animatie thuis. Will Patton zet een heel weirde figuur neer als Jacob's helper. Ook muzikaal, cinematografisch niks op te merken... misschien had ik liever geen open einde gehad. Echt een mooie film die schittert in zijn eenvoud.

Geen grootse anime nee. Ik heb de Despicable films niet gezien maar na dit vrij ongrappige spektakel heb ik er nog maar weinig zin in. Zeker de geschiedenis van de Minions was leuk, maar nadat ze op die villain beurs toekomen begint het snel bergafwaarts te gaan in een oninteressant plot met een hoop aaneengeregen simpele jokes. Nee, het zal leuk zijn voor de allerkleinsten, maar voor volwassenen is dit te kinderachtig en van eerste leerjaar niveau. Gelukkig is het visueel nog te harden en maakt de korte speelduur het allemaal net een kijkbeurt waard.

Alweer een leuke van Ritchie. Weliswaar gebaseerd op de echt gebeurde Operation Postmaster maar bewust opgeklopt met actie clichés. De raakvlakken met Ian Fleming/James Bond zijn een meerwaarde, en ook het feit dat dit de eerste "black op" was geeft de film relevantie. Wanneer er geen politieke of diplomatieke weg meer is om doelen te bereiken dan maar op illegale wijze... Er mocht wel wat meer weerstand van de Nazi's getoond worden, want ze laten zich als vliegen neermeppen. Dat het allemaal ver van de realiteit ligt, daar maalt Ritchie nauurlijk niet om; feit is dat een black op nooit proper is, en dat is zijn persoonlijke interpretatie van het woord "ungentlemanly". ..

Heel goeie van Spielberg. Een futuristische thriller waarin moorden voorkomen worden nog voor ze kunnen plaatsvinden. Dit gebeurt met behulp van drie helderzienden, pre-cogs genaamd. Anderton is één van de topagenten van de "pre-crime" eenheid, tot hij zelf aangewezen wordt als uitvoerder van een moord en op de vlucht moet slaan. Er valt veel positiefs te zeggen : een gave visuele look, ongelooflijke twists en uiteraard actie en spanning alom. Je voelt dat dit een Philip K. Dick verfilming is. Minority Report zet ook aan tot enkele overpeinzingen : is je toekomst werkelijk iets dat vast staat (in de context van deze film uiteraard) of heb je altijd de vrije wil om je lot een andere wending te geven? Ook enkele grappige inserts zoals die kotsstokken en Cruise die zijn ogen op de grond laat vallen. . Deze film heeft weinig om over te zeuren... behalve dan de happy ending .

Viel me tegen. Niet alleen boeide het verhaal me totaal niet en is Terence Hill absoluut geen acteur waar ik gek op ben, ook de humor paste niet in mijn straatje, op de scène met de glazen in de bar na. Erg flauwe westernkomedie voor de rest met een slaapverwekkende Henry Fonda. Opvallend dat Sergio Leone ook de drijvende kracht was achter deze film. Nu is er in Leones films ook altijd humor aanwezig, maar dat is dan veel subtieler gebracht dan hier. Veel meer dan 2* kan ik hier niet aan kwijt.

Ik zag enkele weken geleden The Road van John Hillcoat, dit zou wel eens de prequel kunnen zijn voor deze film. Waar The Road vertelt over hoe de mensen leven na een atoomramp, gaat Miracle Mile over het laatste uur voor de apocalyps. De film, die "real time" verteld wordt, heeft een wat vreemde structuur : het begint als een romantische film, waarbij Harry en Julie elkaar ontmoeten. Plots keert de stemming compleet om wanneer twee politieagenten omkomen aan een tankstation en eindigt alles in een ongeziene chaos . Het is geen optimistische film, en de overgang van het zorgeloze alledaagse leventje naar de laatste momenten van ieders leven geven een dromerige onwerkelijke en zelfs waanzinnige indruk. Ik vond dat de film op vertellend vlak moite had om boeiend te blijven, doch hoe verder de film vordert, hoe beklemmender de sfeer wordt.

Kerstklassieker maar mist een echte warme kerstsfeer en voor kinderen vrij saai door dat rechtbankgedeelte. Nee, kinderen zullen er na twintig minuten de brui aan geven. Het acteerwerk viel mee : Kris Kringle is een gezellige figuur. Ook de jonge Natalie Wood gaf al blijk van veel talent. Geweldig einde wanneer de postzakken in de rechtszaal binnenkomen, al geeft dit meer het gevoel dat dit meer een kerstklucht dan een kerstfilm is.

Vervelende Romancing the Stone ripoff over een scheidend koppel dat door een goddelijke hand geleid en via avontuurlijke gebeurtenissen in de Mexicaanse jungle raken om er een ziek kind te genezen . Het gebrek aan goede acteurs en de slechte balans tussen komedie en avontuur maakte de film voor mij tot een beproeving om door te komen al is het visuele aspect vreemd genoeg wel erg degelijk. Tom Conti en Teri Garr zijn vermoeiend om bezig te zien, zeker wanneer ze zo erg hun best doet om grappig te zijn en er niet in slagen.

De Sica was een communist en zijn ideologische roeping brengt hij subtiel op het scherm met deze vrolijke Gouden Palm winnaar, eigenlijk een modern sprookje. Zonder de fantasy-elementen en de komische scènes was dit zonder meer een communistische propagandafilm. Het gaat zeker wel over de klassenstrijd tussen de minderbedeelden en de kapitalisten, over volkssolidariteit en de droom van een eigen utopia waar de arme mens niks tekort komt, bezongen in een catchy en bijna militaristisch deuntje dat voortdurend terugkeert. Het erg bekende einde met de bezems symboliseert de vlucht naar het "communistische blok" zullen we maar zeggen. Er wordt gezegd dat die scène ook Spielberg zou geïnspireerd hebben voor E.T. Of dat waar is? Miracle in Milan is een buitenbeentje in De Sica's filmografie en er zitten ook heel wat special effects in... Leuke De Sica alweer, al werd het mij een beetje teveel van het goede wanneer Toto met zijn duif mirakels zit te realiseren.

Mooie jeugdparabel vol emotie en hartverwarmende momenten. Meestal komisch en koddig maar toch afgewisseld met een volwassener ondertoon. Eigenlijk totaal niks speciaals; doodnormaal modern gezin krijgt een kindje erbij, een meisje, Mirai. Het wat oudere broertje krijgt niet meer de aandacht van de moeder en begint lastig te doen; en telkens als hij negatieve gevoelens over zijn naasten ontwikkelt, wordt hij meegesleurd in een fantasierijke surrealistische sequentie waar zijn hond een mensengedaante krijgt, waar hij zijn zus ontmoet wanneer ze veel ouder is e.d. Het is allemaal goedhartig en lief, en de hele anime is een ode aan de warmte en de liefde van het familiale nest. Je blijft er moeilijk onbewogen bij; en inderdaad, de kinderjaren horen de mooiste jaren van het leven te zijn. Sprak me veel meer aan dan Girl Who Leapt Through Time (2*) van dezelfde regisseur.