Opinions

Fatalist Von Trier heeft zich in een vlaag van depressie laten verzwelgen door doemideeën over het einde van de wereld. Hij bekeek in een meer dan 2 uur durend drama hoe het onvermijdelijke einde het menselijk gedrag aantast. In het eerste deel wordt nog niet teveel ingegaan op de apocalyps, met een Kirsten Dunst die op haar huwelijksfeest alsmaar lustelozer werd en alsmaar meer irrationeel gedrag vertoont om daarna depressief te worden en tot slot vindt ze berusting . Veel personages passeren de revue op dit huwelijksfeest maar in het tweede deel verdwijnt zo goed als iedereen van het toneel, waardoor het vervolg ook impact mist. Het lijkt teveel alsof ze de vier enige mensen op aarde zijn. Ik wachtte op nog een comeback van John Hurt en Charlotte Rampling voor ouder-kinderen afscheid maar die kwam er niet. Ik heb de gevoelens die ik van een eind-van-de-wereld situatie verwachtte niet allemaal terug kunnen vinden.

Klopt. Een deels autobiografisch portret van Elliot die nog een laatste keer terugkijkt op traumatizerende hoofdstukken uit zijn leven vooraleer definitief de bladzijde om te slaan. Het slakkenhuis als beeldfiguur (de lasten van het leven) is in die zin goed gevonden. Hij kon in ieder geval zijn ei kwijt in de kunst...

Het was even wennen aan de lange lijst minder leuke dingen des levens die hierin verwerkt zaten : pesten, fanatisme, fetisjisme, eenzaamheid, depressie, homofobie etc etc, maar de creativiteit en relativerende humor maakten desondanks van al die ellende iets moois en hoopvols.

Voor mij was dit een lekker ongecompliceerd filmmoment. Het zal nooit een topper worden. Daarvoor is het verhaal te simpel en onwaarschijnlijk. Ook het einde vond ik nogal bij het haar getrokken. De FX vond ik er dan wel deftig uit zien, en de humor was ongeforceerd en bij momenten zelfs regelrecht leuk. Op de acteurs heb ik niks aan te merken, al hebben ze alle drie (Chase, Hannah en Neill) al in betere films gespeeld.

Oorlogsdrama over de bemanning van een bommenwerper die nog een laatste missie moet volbrengen.

Memphis Belle is grofweg in twee delen opgesplitst. In het eerste zien we de team spirit en solidariteit tussen de bemanningsleden. Hun toekomstdromen worden eveneens kort toegelicht. In het tweede vertrekken ze voor hun 25ste en allerlaatste missie naar Nazi-Duitsland waar ze een fabriek moeten bombarderen. Door dat eerste stuk komt de film nogal traag op gang, maar het is bij tijd en wijlen imposant in beeld gezet en het tweede deel kent spannende momenten. De special effects zien er wat nep uit. Het feit dat de film inspiratie haalt uit de geschiedenis en met wat footage ertussen gepropt een documentaire stijl wil opwekken werkte voor mij niet zo goed.

Garland goes arty but not farty... Zijn traumaverwerkingsfilm vermomd als horror werkt toch wel goed, al moet je al van het begin af goed beseffen dat de film bol zit van de symboliek. Het enige wat echt is, is dat Harper in een toxische relatie zat met James, dat die man zelfmoord pleegde en haar met een onverdraaglijk trauma opzadelde.

Alle scènes met Geoffrey en in het dorp spelen zich in haar hoofd af en visualiseren de psychische strijd tegen haar demonen en haar schuldgevoel. Dat is o.a. duidelijk wanneer je opmerkt dat er geen vrouwen in het dorp rondlopen en alle mannen hetzelfde gezicht dragen, want in haar visie zijn alle mannen immers één pot nat . Garland toont een schrikbeeld van "de man".. De bedreigende man, de intimiderende man, de dominerende man, de wellustige man. Ook de zwaan wordt gebruikt als symbool, en betekent zoveel dat ondanks alle pijn die hij een vrouw aandoet, de man uiteindelijk alleen maar naar liefde hunktert . De bijbelse symboliek van Eva en de appel, de mythische lokroep van de zeemeermin, de vruchtbaarheidssymbolen in de kerk geven dan bvb weer eigenschappen aan Harper zelf : de vrouw als verleidster, de spleet waaruit het leven voortkomt, de oorzaak van de ondergang van de man. De film culmineert uiteindelijk in een uiterst surrealistische horrorscène waarin de cyclische aard van wat er zich tussen man en vrouw afspeelt zich altijd maar blijft herhalen, deel uitmakend van de kosmische orde... ...

Je denkt naar een horrorfilm te kijken maar dat is het dus alleen qua vorm. Het doel is uiteindelijk om de soms kwetsende attitudes van mannen tegenover vrouwen om liefde af te dwingen, te veroordelen. Een sterke film toch wel, niet geschikt voor de doorsnee-horrorliefhebber. Alweer een sterke film van Garland. Vooral die scène met die tunnel was magisch.

Haha, die rol van D'Onofrio als Edgar the Bug! Dit moet nogal wat geweest zijn op die set.

Weinig mis met deze (Marvel) komedie die Will Smiths doorbraak betekende en enorm succesvol was. Een lekker hoog tempo op een vrij korte speelduur voor een blockbuster. Ieder zijn humor maar ik kon er wel wat met mee. Beetje flauw soms en ik kan begrijpen dat dit kan tegenvallen maar soms was dit gewoon wel mijn soort humor (o.a. de running gag met bekende figuren die in feite aliens zijn) . De special effects mogen nog steeds gezien worden al leggen we de lat hiervoor nu onterecht veel te hoog met die CGI. Enig groot minpunt is het verhaal dat bijzonder weinig voorstelt, en dat ondanks nochtans goede ideeën die verwerkt worden, maar dit verhindert nog steeds niet dat ik MIB een flinke brok entertainment vind.

Ik had deze derde MIB nog nooit gezien en wat een zonde, want die is op alle vlak superieur aan de twee vorige hoor. Wat vond ik dit een heerlijk leuk derde deel! Meer van hetzelfde?? Vind ik niet. Heeft in tegenstelling tot 1 en 2 een zeer sterk plot en de herschikking van enkele personages valt ook in goede aarde. Weg met het te hoge muppet gehalte van deel 2 met die wormen en die pratende hond. Hier krijg je een paar leuke extra's onder de vorm van een prima gecaste Josh Brolin als de jonge agent K, en Griffin, geniaal personage die in staat is om verschillende tijdslijnen te zien naargelang de keuzes die iedereen maakt. Je zou van minder gek worden. De bad guy vond ik een stuk bedreigender. Ook de sprong naar 1969 is goed gevonden. Niet toevallig dit jaar en die datum natuurlijk. Ik weet niet of MIB International zonder Smith en Jones de moeite is maar zonder hen trekt het me minder aan en het gemiddelde zegt ook al voldoende.

MIB : 3,5*
MIB II : 3*
MIB 3 : 4*

Iets meer cartoonesk als de eerste film. Personages als Frank en de wormen krijgen meer screentime, en dat geeft een absurdere film. Ook hier moet MIB II het hebben van de humor. Het gaat snel dus mis de grap niet. De beste alien vond ik de bal-chinnian. Ik moet hier niet vertellen waar de testikels van dit wezen hangen Ook dit hele laatste beeld vond ik een goeie nadat agent J zei dat de wereld groter was dan een locker... De love intrest van Jay is iets nieuws en ook een cameo van Michael Jackson (agent M) mocht niet ontbreken als je het over vreemde wezens hebt.

Maar de film zat toch ook erg vaak op repeat modus. Dit is eigen aan sequels, vanuit het principe dat er voldoende herkenningspunten in moeten zitten die aan het origineel herinneren. Zo hou je het fanpubliek warm. Jeebs en Frank keren terug. De zoektocht naar "The Light" was een even zwak en oninteressant plot als in de eerste film, en de climax op het einde is teleurstellend (hoe makkelijk de alien wordt afgemaakt)

Iets minder dan de eerste film maar alweer een overvloed aan special effects en heb me nog steeds goed vermaakt.

Standaard actiefilm met weinig verrassingen maar wel behoorlijk in scène gezet. Beetje Expendables achtig met het groepje huurlingen, en met een eindgevecht waarbij ik aan Commando moest denken. Er wordt minstens geprobeerd een verhaal uit de mouw te schudden waarbij Nick Gunnar besluit om de eilandbewoners te helpen en te beschermen tegen enkele kapitalistische uitbuiters. Het gros van de actie komt er in de laatste 20 minuten aan te pas. Blijft wel ridicuul dat er hier een oorlogje wordt gevoerd voor vleermuizenpoep, maar Men of War heeft wel meer van dat soort komische momenten.

Een synthese van de Centraal-Amerikaanse realiteit. Dokter Fuentes heeft ooit een groep jonge indianen gevormd tot artsen, met de bedoeling om hun volk te helpen in de meest afgelegen gebieden. Hij beschouwt dit als zijn levenswerk. Maar wanneer hij op roadtrip gaat door het land om te zien wat er van zijn leerlingen geworden is, ontdekt hij dat geen enkel van hen nog in leven is.

Burgeroorlog is de schuldige, en de inheemsen die hij ontmoet, zijn wees, ondervoed, ziek of verkracht. Geen zonnig portret. De arts krijgt een aantal kompanen mee op zijn reis die allen hun eigen miserie aan het ontvluchten zijn. Dit is geen gewoon politiek reality drama; het bevat enkele magisch-realistische en allegorische tonen. Zo komt de arts bvb het volk van de suiker tegen op zijn weg, het volk van de koffie, van de bananen etc. Zijn manier om de plattelandsbewoners te benoemen.

Het is ook zo dat de film zich niet in één welbepaald land afspeelt. Het is een beeld van een kansloos socio-politiek model die door Sayles getoond wordt, bepaald door mannen met blaffers... Geen overdonderend meesterwerk maar niettemin sterk verteld, didactisch, en die door het gebruik van de Indianentalen authentiek overkomt.

Scenario voor een niet begane misdaad.

Eens met Brucecampbell. Geniaal verhaal met een sublieme Montand. De beide hoofdspelers zijn dan misschien geen moordenaars, slim zijn ze ook niet echt. Om zo een mise en scène in elkaar te steken en de schuld op zich te nemen getuigt van weinig gezond verstand van Montand. Ik vroeg me dan ook voortdurend af waarom die Julie Manet niet onmiddellijk toegaf hoe het allemaal gebeurde in het begin met Dominique. Angst? Paniek? Beide minnaars sloegen een weg in van waar geen terugkeer mogelijk is. Het einde met de trucks is episch te noemen. Deze parel heeft dringend aandacht en belangstelling nodig op Moviemeter. Zoals vaker laat men de Franse film opzij (wat ik ook ergens begrijp gezien dergelijke classics enkel in Frankrijk op DVD verschijnen), maar dit vind ik één van Corneaus allerbeste.

Samen met Enter the Dragon (3,5*) de beste Bruce Lee film. Een goede balans tussen humor en actie. En gelukkig want het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor. Een martial arts specialist wordt al snel de bodyguard van een Chinees restaurantje in Rome dat afgeperst wordt door een lokale mafiabende. Veel stelt het niet voor maar dankzij Bruce Lee zit het actiegeweld wel goed. Ik herinner me nog dat ik als kind erg onder de indruk was van die sprong waarbij hij een lamp aan diggelen kickt met zijn voet. Ook de nunchaku demo en de finale tussen Chuck Norris en Bruce Lee in het colosseum mogen gezien worden. Norris mocht zich wel eerst laten scheren eerst. Klassieker.

Dit horror? Afhankelijk met wie je je identificeert in de film dan. Originele satire op de onzin van toprestauratie, aangedreven door steeds veeleisender consumenten die eigenlijk gewoon elitair en interessant willen doen zoals die food critic en Tyler natuurlijk, een figuur die je vreemd genoeg zal haten en met enig leedvermaak beledigd zal zien worden. Ik sta best te kijken dat sommigen niet begrijpen waarom die chef zijn klanten om wil brengen.

The Chef is nu net een film die je als een hard statement moet zien tegen hoe iets eenvoudigs als "eten om onze honger te stillen" geëvolueerd is naar "eten als kunstvorm" of "eten als statussymbool" terwijl daarbij de oorspronkelijke functie van "ons voeden" helemaal naar achter lijkt te zijn gedrongen. Ik kan me dus prima vinden in wat de film te vertellen heeft want de satire over dit ontspoord business model is met humor en de nodige boosheid en verontwaardiging gebracht.

Weg met de onbeduidende porties van hyper-gemodificeerde ingrediënten en de zevengangenmenu's waarna je met de honger terug buiten komt. Fuck Noma, Fuck 't Hof van Cleve... . Geef me maar een lekkere ambachtelijke cheeseburger van 10 euro en Tyler's bullshit zal me misschien ook nog wel smaken.

Een jongeman gaat naar Djakarta als laatste stap in zijn overgang naar volwassenheid. Daar loopt hij al snel in de voeten van twee mensenhandelaars (die natuurlijk bedreven vechters zijn) wanneer hij een hoertje te hulp schiet. De gevechtsscènes mogen wederom gezien en geprezen worden, maar al de rest, dialogen en acteerwerk, zijn van B-film niveau. Evans zou daarna snel een versnelling hoger schakelen met zijn Raid films. Dit is door gebrek aan intensiteit de minste film met Uwais die ik heb gezien. Kleine 3*

Louter als ontspanning was dit niet slecht. Het gebeurt weinig dat ik een film in één ruk uitkijk thuis... Een autistische jongen kraakt ongewild de code van een ultrageheim programma van de NSA. Om te voorkomen dat hij in handen valt van vijanden van de staat die hem de code kunnen ontfutselen, wordt het bevel gegeven om het kind te elimineren. Bruce Willis als een op een zijspoor gezette FBI agent zal het kind in bescherming nemen na de dood van zijn ouders. Redelijk goede mix van drama en thriller.. simplistisch en Amerikaans, maar Mercury Rising neemt geen gas terug over de volledige speelduur. 3* plus een halfje voor Bruce Willis, die toen nog in zijn beste jaren zat.

Best een taaie film, maar ook een wat tegenvallend psychologisch drama over de culturele clash tussen Britten en Japanners in een Indonesische gevangenenkamp. Na "The Hunger" de tweede film met Bowie die ik zie. Het is goed om nog eens die grote meneer aan het werk te zien. Merry Christmas Mr Lawrence vertelt over hoe de mensen in tijden van oorlog hun best doen om aan hun menselijkheid vast te klampen...zo heb ik het aangevoeld. Oorlog wordt geregeerd door allerlei codes en regels die nageleefd moeten worden. Hier wordt de militaire orde doorprikt door menselijke emoties en gedachten die beide kampen op dezelfde golflengte brengen, en soms is dat best mooi om te zien. Zeker op het einde met dat wederzijdse respect tussen Hara en Lawrence . De homo-erotische gevoelens tussen Yonoi en Celliers gingen me wat te ver en kwam me over als een geforceerd truukje. De Mr Lawrence uit de titel vind ik wat zwak uitgewerkt en wordt overschaduwd door Bowie's indringende prestatie als Celliers. Oshima kiest soms voor te theatrale scènes en dat stond een echt goede filmervaring in de weg. Geen ramp maar een film die niet zeker niet ieders meug zal zijn.

Zolang het mystery gedeelte standhoudt, vond ik de film redelijk goed. Een Zuidafrikaan komt in LA aan en gaat op zoek naar zijn verdwenen zus. Met zo'n idee kun je erg veel interessante kanten op. Van zodra de aap uit de mouw komt wordt het spijtig genoeg een erg clichématige en inspiratieloze thriller die zich tot een zwak einde voortsleept. Nochtans had Message in mijn optiek flink wat troeven : acteurs als Evans en Palmer zijn niet bepaald slechte keuzes, een revenge story is vaak heerlijk filmmateriaal en Du Welz die een kans krijgt in de US, dan denk ik, hij gaat die aangrijpen en maakt er iets van. En hij koos... voor een zwak script dat aan alle kanten rammelt. Toch geef ik de film 3* omwille van een vrij sterke eerste helft.

Het is maar wat je verwacht natuurlijk. Onlangs zag ik nog een film die qua special effects nog tien keer slechter was dus deze viel me nog redelijk mee. Ik vond het hele draaiboek rond de aanpak van die meteoor veel geloofwaardiger dan in Armageddon, maar de soms goedkope special effects vragen inderdaad veel verbeelding. En zeggen dat er toen al een FX specialist ontslagen werd omdat zijn werk onbruikbaar bleek. De jaren waarin special FX bron waren van kopzorgen zijn intussen al lang voorbij.

Sean Connery in één van zijn minste films. Het zat hem niet mee in die jaren. De toenadering VS en USSR tegen het gemeenschappelijke gevaar was wel grappig, de huidige context in beschouwing genomen. Geen goede film natuurlijk maar ik kon er nog wat mee. .

Ik vraag me af wat ik nu sterk zou moeten vinden aan die film. Het geklets is vaak vermoeiend. Altijd op datzelfde toontje. Zo'n leuke film vond ik het nu ook weer niet.

Het eerste stuk, waarbij een rechercheur jacht maakt op een grote vis uit het drugsmilieu, was best goed te noemen, maar van zodra de man in de cel belandt wordt het allemaal maar flauwtjes en wordt het een praterig drama waarbij er niet veel nieuws verteld wordt over de Iraanse justitie. Ofwel is het mij niet opgevallen, want ik vond de film ook niet eenvoudig te volgen.

Positief is dat de crimineel een menselijk gelaat krijgt en zijn bestaansreden als crimineel een sociale verklaring krijgt. Sommige wendingen, zoals dat verhaaltje met de 2 kg drugs die door de rechercheur zouden verduisterd zijn, stelden echt niks voor. Ook dat kind vond ik maar irrelevante tijdsvulling. Een uitwerking als thriller had een betere film opgeleverd. Kleine 3.

Prachtig! Een sociaal drama dat onderweg omslaat in een misdaadfilm. En hoe goed steekt Ellis de dynamiek in zijn film. Volledig in Tagalog gespeeld, muzikaal ook opvallend, overtuigend geacteerd. Het eerste uur is bijzonder sterk; het gezinnetje dat een vogel voor de kat is in een stad waar het om overleven gaat. Dit is niet alleen het verhaal van Manila, maar ook van Bangkok, van Calcutta, van Rio, en al die andere metropolen. Er worden mooie plaatjes van de stad en het stadsleven getoond en als bereisd man valt dit me altijd wel in de smaak.

Dan lijkt alles een beetje in zijn plooi te vallen wanneer zowel vader Oscar als moeder Mai werk vinden; risicovol en oneerbaar werk, maar het is werk en het betaalt. Daarna komt er nog een wat geforceerde twist aan die alles nog erger maakt dan het al is. En net als de wat naieve Oscar kreeg ik plots het gevoel dat er niks goeds meer is aan de mensheid. Het einde vond ik schitterend en Metro Manila heeft me aangegrepen. Ik volg dus al mijn voorgangers met een 4*. De film is vrij deprimerend en herinnert er aan dat criminaliteit/misdaad een hopeloze poging is om uit armoede te raken.

Niks te maken met de originele tv serie. Ik vond niks van de originele sfeer terug. Farrell is irriterend met zijn macho gedoe en zijn domme kop, het verhaal kreeg me niet mee en het geheel ziet er behoorlijk pretentieus uit met zijn "glamour en glitter" sfeer. Iedereen is precies mooi en stinkend rijk. Je zou bijna zelf zin hebben om in de drugswereld te gaan. Kort samengevat : een film voor een breezerpubliek en Michael Mann's slechtste werk tot nu toe.

Mooie film over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd. The Wind that Shakes the Barley bekeek het conflict vanuit het oog van de gewone mens. De biografische film van Neil Jordan toont de politieke kant en zet zowel Collins als Eamon De Valera historisch terug op hun plaats. Terwijl Collins de man van het compromis was en een geleidelijke weg naar de vrijheid voor zich zag, weigerde De Valera om de wapens neer te leggen.

De personages komen geloofwaardig over en acteerden opperbest. Enkel Alan Rickman irriteerde me in de manier waarop hij te veel "Hans Gruber" achtig deed in zijn manier van praten. De cast is natuurlijk top : Liam Neeson, Julia Roberts, Stephen Fry, Aidan Quinn. Sterk verhaal ook dat op een eenvoudige manier verteld wordt en genoeg actie en variatie kent. Dat was een eerste herziening en hij blijft wat mij betreft trots overeind staan als één van de beste films over de Ierse geschiedenis en de beginjaren van het Ierse verzet. Een historische topfilm die veel te weinig bekeken wordt.

Saaie bedoening over een eerlijke paardenhandelaar die verstrikt raakt in haat en wraak na de dood van zijn vrouw . Erg traag, waarbij beeld meer moet zeggen dan dialoog, maar vaak ontaard in maniakaal detaillisme. Sommige scènes waren dan nog erg mislukt, zoals de moordpartij van Kohlhaas en zijn trawanten die heel povertjes in beeld gebracht werd. Mikkelsen ontgoochelt. Ik had het graag allemaal wat avontuurlijker gezien en minder opgepoetst; Kohlhaas wordt hier als een soort Robin Hood voorgesteld, maar in de literatuur schijnt hij toch een middeleeuwse "terrorist" geweest te zijn.

De ode van Reiné aan een nationale held. Dhr Reiné heeft in ieder geval zijn les goed geleerd in Amerika, want deze productie ziet er meer hollywoodiaans dan nederlands uit. Epische muziekjes, slowmotions, grootse veldslagen op zee die net iets te duidelijk digitaal zijn. Verrassend dat de film dan nog erg goed en duidelijk verteld wordt en niet in historische details blijft hangen. Kwam mij over dat er echt wel research werd gedaan.

Eén van de problemen van de film is dat het weinig neutraal is : zo wordt iedereen tegen De Ruyter afgespiegeld. Good guys zijn de republikeinen en bad guys zijn de koningsgezinden. Maar dat komt alleen maar omdat De Ruyter de centrale figuur is. Dat heb je met biografieën en soms vind ik dergelijke zwart-wit weergaven op mijn maag liggen.

Eén van de meest aangrijpende episodes was de barbaarse lynchpartij van de broeders De Witt. Ook heb ik heel wat goede acteurs aan het werk gezien. Barry Atsma, die De Witt vertolkte, vond ik een heel charismatische figuur, en Lammers (De Ruyter) en Hayo Bruins hebben karakterkoppen. Een ambitieuze film met een prettige cinematografie maar toch wat jammer dat het zo'n irritant formulewerk is en dat ieder personage een label "good"/"bad" guy opgeplakt krijgt.

Satirische SF waarin zware onderwerpen komisch benaderd worden. Je moet er voor te vinden zijn.

Van alle films van Bong Joon Ho (en ik heb ze allen gezien) vond ik dit veruit de minste. Laagste cijfer voor zijn films was tot nu toe 3,5*. Het voelt vooral heel druk en soms zelfs zeurderig aan met lange scènes en dialogen die niet altijd inhoudelijk veel relevantie hadden. Komt daar nog bij dat ik heel wat acteurs hier niet in vond passen zoals het bloedirritante Ruffalo-Collette duo en zelfs Pattinson in de hoofdrol(len) moet tot het uiterste gaan om het komische effect te laten werken.

Tja, de regisseur verpakte de anti-Trumpiaanse boodschap wel heel subtiel. Ik weet niet of Trump zelf zou doorhebben hoezeer er eigenlijk met hem wordt gelachen. Echter vond ik de ethische vraag rond het gebruik van mensen als proefkonijn net iets betekenisvoller in deze film. Het leidt soms tot absurde scènes maar eigenlijk is het een beangstigend idee. Kortom een heel vreemd en niet zo geslaagd allegaartje van SF, politieke satire en erg donkere humor die vaak onhandig alle kanten op vliegt. Geen film voor kinderen ook zoals ik dacht.

Een misdaadfilm met als decor de opkomst van internet-porno. Het acteerwerk van Wilson, Ribisi en Caan is ontzettend sterk. Er zitten enkele lichtkomische passages (de manier waarop de FBI de website gebruikt om Arabische terroristen te klissen ), maar algemeen genomen belandt het hoofdpersonage in situaties die best ongezellig en levensbedreigend zijn. Het loopt allemaal lekker vlot met een verhaal over verraad, mafia en porno-business. Een combinatie die altijd goed scoort. Enkel de overaanwezige voice over van Luke Wilson is er op sommige momenten niet te harden. Ondanks de financiële flop vond ik dit meer dan OK.

Intense en spannende kat-en-muis thriller over een doofstom meisje die gestalkt wordt door een gemene serial killer... Flinterdun dus. De film moet het hebben van een reeks spannende situaties die je bij het nekvel grijpen ... Een beperkt aantal acteurs, veel netelige dead-end situaties die het gevoel geven dat de personages lelijk in de val zitten en voor een constante sfeer van dreiging en levensgevaar zorgen. De Koreanen weten hoe ze een publiek moeten vermaken. Zeggen dat ik op het puntje van de stoel zat is een understatement. Ik vond het top.

Na deze film bekroop me een triest en leeg gevoel. Deze oscarwinnaar, met o.a muziek van onze eigen Toots Thielemans, vierde in mei zijn 50ste verjaardag. Midnight Cowboy is het relaas van twee marginalen die vechten om elke dag te overleven. De één is een Texaan die het idee had om er geld te verdienen als gigolo, de andere is een kreupele en zieke man, Ratso/Rico, die leeft van zakkenrollerij. Het enige wat de armoede wat verzacht is elkaars aanwezigheid. De film kijkt medelevend naar de arme man in een harde samenleving met perverten, overspelige vrouwen en drugsverslaafde excentrieken, en slaagt er met gemak in om droefenis aan de kijker te ontlokken. Niet alleen voor de twee figuren maar ook voor de stedelijke samenleving met zijn verschraalde waarden.

De scène waarin Joe zijn teergeliefde radio moet verkopen om toch maar enige warmte in het vuile flatje te krijgen brak mijn hart haast. Maar er zijn nog scènes die me niet onberoerd lieten: de psychedelische fuif, Rico die dagdroomt van Florida, de scène in de bioscoop waar Joe op een al even zielige figuur als hemzelf valt en uiteraard het einde.... Ook de karakterschets is scherp: Joe wordt als een erg naieve kerel geschetst, terwijl Rico bewuster is van zijn toestand maar geen uitweg ziet.

Filmkriebel zegt : zien die film!

Gevangenisfilm naar de lijdensweg van Billy Hayes die in 1970 met een kleine hoeveelheid hasj werd geklist in Istanboel. Hij heeft nu slechts twee opties : creperen of ontsnappen. Oliver Stones script neemt wel een stevig loopje met de werkelijkheid en is soms dik aangezet, maar het grijpt me nog steeds zoveel als de eerste keer dat ik de film zag. De rechtspraak in Turkije was een lachertje in die tijd en hun derde wereld gevangenissen degradeerden de mensen tot dieren, en uiteindelijk rotten ze weg in de anonimiteit. Parker brengt het allemaal met een grauw realisme waardoor zijn film nog steeds cru en ongemakkelijk aanvoelt. Bekend is vooral de muziek van Giorgio Moroder. Mag wat mij betreft een kleine klassieker genoemd worden.

De nachtelijke escapades van Gil Pender

Een luchtige, bedwelmende en dromerige film. Ik ben ook geen Woody Allen liefhebber maar dit vond ik een geweldige film. Volgende maand ga ik zelf voor de zevende keer naar Parijs en het doet me ook telkens wat om daar te zijn. Parijs is precies een tijdloze bel waarin je gevangen zit en waar tijd en ruimte een heel andere betekenis krijgen. Er zijn weinig steden die zo'n aantrekkingskracht bezitten.

Allen heeft dat ook begrepen via de nostalgische en romantische Pender die opgescheept zit met een saaie vriendin en haar "pedante" vriendjes. In zijn hoofd is het één en al nostalgie en hij ontmoet tijdens zijn nachtelijke escapades grote kunstenaars uit de Belle Epoque, die zelf allemaal betoverd waren door Parijs. Hemingway, Dali, Picasso, Gertrude Stein enz. kruisen Penders pad. Droomt hij daar alleen maar over, of beleeft hij dit echt? Dat is een vraag die je je niet hoeft te stellen. Het was dan ook dik lachen toen de detective die de schoonvader achter hem aan stuurde om te kijken wat hij uitspookte "lost in time" was op het einde . Wat Pender meemaakt is de visuele vertaling van de roes die Parijs teweeg brengt in je hoofd.

Verder ontbreekt het niet aan schoon vrouwvolk. De immer jong uitziende Carla Bruni maakt me jaloers op Sarkozy, Cotillard heeft de perfecte uitstraling om haar personage te spelen en Lea Seydoux is verleidelijk en een belofte in de cinema. Midnight in Paris is aanstekelijk en remember... Parijs is op z'n mooist in de regen.