Opinions

Ik vind het ook wel een 4 waard. De poster laat misschien vermoeden dat dit weer een zwakke komedie is, maar niks is minder waar. Dit is een leuke film over vriendschap en het leren opkomen voor zichzelf en voor anderen. Dat gebeurt op een ernstige en herkenbare manier. Zelfs de bully, gespeeld door Matt Dillon, komt op het einde menselijker over. De gekke oma van Peache zorgt voor wat aardige humor en achter de reus Ricky schuilt een gekwetste jongen en dat geeft de film een dramatisch kantje. Echt een film van de bovenste plank met het hart op de juiste plaats. Klein pareltje.

Wil je een echt slechte film bekijken, kies dan maar deze. Er is gewoon niks goed aan : grappen, acteurs, verhaal. De film zit vol dieptepunten zoals Sam "Flash Gordon" Jones die dronken en naakt door een park loopt, of die oervervelende con man en die sjeik. Eén van de slechtste films die ik dit jaar heb gezien. Ik geef nog anderhalf puntje voor de 80s sfeer; de hoofdrol kon zo door Madonna weggekaapt worden.

Zeer goed. Helemaal mijn type humor. Echt leuke dialogen rond misverstanden
Zeker Pesci doet het geweldig. Vond hem beter in zijn rol zitten dan in de Lethal Weapon films, maar dan weer minder dan in Scorsese's films. De pairing met Marisa Tomei zit ook snor. Ze zijn een combinatie die werkt op het scherm.

Twee jonge mannen worden in Alabama aangehouden op verdenking van moord op een winkelier. Degene die hen uit de penarie moet redden is Vinny, de kozijn van één van de pechvogels (gespeeld door Ralph 'Karate Kid' Macchio die hier echt een lullig rolletje heeft). Echter heeft de man nul ervaring als advocaat. Het gegeven is al direct leuk en daar komen dan nog een aantal running gags bij zoals de slapeloosheid, de redneck met zijn 200 dollar en de rechter die zijn reputatie als advocaat wil natrekken. . Het is waar wat anderen hier zeggen : dit is een onderschatte komedie om met hoge dringendheid op de kijklijst te zetten.

Tearjerker. De film kreeg indertijd wel de nodige kritiek door het erg droevige einde, dat als overdrijving werd weggezet, maar ik vond dat wel passen . Het leren omgaan met het verlies van anderen is sowieso het dominante thema van de film. Vada is zo bang van de dood dat ze zich allerlei ziektes en kwalen inbeeldt die haar zullen treffen en om de haverklap naar de dokter loopt om gerustgesteld te worden. Dat haar vader de lokale begrafenisondernemer is helpt haar ook niet vooruit. Ze vindt soelaas bij haar buddy Thomas J, een slim en wijs ventje die er een beetje ziekelijk uit ziet. Intussen probeert ook haar vader zijn lange rouw achter zich te laten wanneer zijn nieuwe medewerkster (J.L Curtis) voor hem werkt en best wel een boontje voor hem heeft. En alles komt eigenlijk samen wanneer een tragische gebeurtenis zich voordoet die niemand, en ik zeg wel niemand, onberoerd kan laten die iets van een kloppend hart in zijn borstkas heeft. Ik ben wel te vinden voor dit soort goedhartige films en deze is me dan ook uitermate bevallen.

My name is Khan... Khan, with the epiglottis...

Wat een grandioze film! India is zich serieus op de kaart aan het zetten. Het uitzonderlijke parcours van Rizvan Khan is er, net als Forrest Gump destijds eentje om in te lijsten. Het verhaal maakt om te beginnen een film als Ben X volstrekt belachelijk. In tien minuten weten de makers alles op een eenvoudige manier al duidelijk te maken rond Asperger, daar waar Balthazar er een hele film over moest gaan uitrekken.

Autisme is echter ook het thema niet van de film. My name is Khan bekijkt als een drieluik en begint met zijn jeugd en opvoeding in India, gaat over in de romance met Mandira (de oogverblindend mooie Bollywood babe Kajol Mukherjee) in de VS om daarna te eindigen in een odyssée door de Verenigde Staten met de bedoeling om de president te ontmoeten .

Het grootste deel van de film omspant de recentste Amerikaanse geschiedenis, van de 9/11 aanslagen tot de verkiezing van Barack Obama. Een periode waarin de allochtone bevolking het doelwit werd van racisme en vooroordelen. Dat is een belangrijk element, want de makers steken veel inspanningen om een boodschap van verdraagzaamheid en gezond verstand in hun film te blazen en dat brengen ze over met sterke en duidelijke beelden. Wat ik ook opmerkelijk vind is dat India deze film maakte over tolerantie tegen moslims, een land waar de moslims per slot van rekening ook vervolgd en weggejaagd werden enkele decennia geleden.

Acteerwerk top, vaak onvergetelijke beelden en natuurlijk ook het nodige Bollywood sentiment en een tikkeltje onrealisme... gelukkig wordt dit niet te sterk door de strot geduwd allemaal. De film was meer dan eens grappig, met karakters die een zekere indruk achterlaten zoals de aanstekelijke vrolijkheid van Mandira en de onschuldige naiviteit van Rizvan. Het is ook soms triestig maar niet meer dan in andere drama's. Een echte topper.

Zwartkomisch en licht absurdistisch filmpje over een holocaust overlever die zich teruggetrokken heeft op het Colombiaanse platteland en denkt dat zijn nieuwe buurman Hitler is. Speelt duidelijk met de hypothese dat Hitler een nieuw leven zou hebben opgebouwd in Zuid-Amerika; dat was tot diep in de jaren '80 een theorie waar heel wat mensen van de generatie van mijn ouders en grootouders geloof aan hechtten. Redelijk leuk vond ik want de film wordt gedragen door twee grote acteurs die overtuigend spelen. Deed me ook wat aan die onderkoelde Scandinavische komedies denken. En zo krijg je een bescheiden werk dat toch wat groter aanvoelt en met een leuke twist eindigt, maar wel ietsje scherper had gemogen. De film houdt zich niet teveel met de tragische kant en herinneringen van de oorlog bezig, al kruipt de gruwel van de Nazi's toch even door een kier. Hoe het verleden er ook uit zag, finally life goes on...

Feel bad movie. Zeker in de tweede helft diep triest hoe Mike meer en meer gekweld wordt door zijn jeugdtrauma's en in bittere eenzaamheid op straat belandt. Behalve dat hij narcoleptisch is, hunkert hij bijna hopeloos naar de moeder die hem in de steek liet. Hij en zijn makker Scott zijn mannelijke prostituées maar daarachter schuilen persoonlijke drama's. Udo Kier die met een tafellamp danst zal me weer lang nachtmerries bezorgen. Het is vandaag moeilijk om Keanu Reeves nog los te zien van John Wick en The Matrix en je hem in een rol als deze in te beelden. Een film van Van Sant (mijn tiende intussen) is altijd leuk al heb ik een voorkeur voor zijn iets latere films. Dat hele gedeelte met die Bob en zijn bende vond ik flink tegenvallen. My Own Private Idaho kent gelukkig ook genoeg betere stukken...

Sex comedy waarin Bobby en zijn vrienden maar één doel hebben : van de grond gaan... zo snel mogelijk, zo veel mogelijk. Echter wil Bobby's rijke vader dat hij naar Yale gaat en zijn Frans grondig moet bijschaven en neemt een privé lerares die hem echter meer zal leren dan werkwoorden vervoegen. De "tit factor" ligt vrij hoog en de grappen zijn niet best, maar het wordt nooit grof zoals in American Pie. Ik vind het niet de slechtste in dit subgenre.

Vond het verhaal op zich niet zo boeiend, maar ik kan zeker begrip opbrengen voor de keuze om een kwetsbare en neurotische Marilyn Monroe te tonen op het scherm, ver van de bijna mythische figuur die ze voor de wereld was. Mooi gespeeld door Michelle Williams, die qua schoonheid niet moet onderdoen voor Monroe en het scherm vult telkens zij in beeld komt. Wel vraag ik me natuurlijk af of het feit dat Clarke een week de toyboy van Monroe mocht spelen, niet de zoveelste gril van de vereenzaamde Monroe was. Tja, hij had natuurlijk wel een mooi verhaal te vertellen hiermee maar of het écht met zoveel romantiek beladen was, en of ze samen naakt gewommen hebben... daar durf ik mijn twijfels over hebben.

Een Frans aftreksel van Sherlock Holmes en Dr. Watson, hier Rouletabille en Sinclair. Mvr Stangerson, dochter van een wat excentrieke kastelheer die op huwen staat, wordt bijna vermoord in een gesloten ruimte waaruit de moordenaar is kunnen ontsnappen. Rouletabille is eigenlijk een journalist met een enorm logisch en deductief vermogen. Ook de politie-inspecteur Larsan is op de plaats van de misdaad om volgens zijn eigen methodes te enquêteren. De clou van het hele mysterie is dat er eigenlijk twee gebeurtenissen zijn die vanuit de perceptie van de omstaanders als "onmogelijk" gezien worden. Kon wel leuk worden maar de zoveelste verfilming van dit literair werk is een zoutloze versie die al vlug aanmoddert in monotone dialoog en de kijker niet weet te betrekken in het mysterie.

Dickensiaanse avonturenfilm met heel wat actiescènes, waarin een markies per ongeluk de dood van een arbeider veroorzaakt met zijn koets in de stegen van Parijs rond 1840. Aangeslagen door dit nieuws vermomt hij zich als arbeider om de familie van de arme man te gaan helpen. De kloof tussen rijk en arm staat centraal maar het is meer dan dat want er komt ook nog een misdaadcomplot bij kijken. Hunebelle en hoofdacteur Jean "Fantomas" Marais waren pioniers van de vroege Franse actiefilm (OSS117, Fantomas) en waren niet bang om het zich moeilijk te maken op dat vlak. Gevolg is dat de editing er redelijk slordig uit ziet. Toch ziet het er allemaal niet al te knullig uit; Marais deed enkele stunts zelf o.a. wanneer hij iemand uit een brandende woning gaat redden. De film werd niet in Parijs gefilmd; kon ook niet want het "middeleeuwse" Parijs verdween al eind 19de eeuw. Dus koos de regisseur voor Rouen om het straatbeeld uit die tijd op te roepen. Na Le Bossu (3,5*) alweer een mooi staaltje vakmanschap.

Sympathiek ja, maar ik kan begrijpen dat wie voor een sportfilm over ijshockey gaat, ontgoocheld zal zijn want dit is in de eerste plaats een feelgoodfilm waarbij het één na het ander sentimentele momentje rond de spelers langskomt waaronder overspel, vroegtijdige ejaculatie en een proces. En wanneer we eindelijk getrakteerd worden op een ijshockeywedstrijd na anderhalf uur juridische en relationele dorpsperikelen wat blijkt : de wedstrijd tussen de New Yorkse kampioenen en de underdogs van Mystery gaat lekker verder met de feelgood.

In zo'n film moet de sportwedstrijd een ontlading van emoties zijn, een moment waarin alle frustraties losbarsten en waar de focus op de titanenstrijd ligt. En dan : aaargh... amoureuze blikken kruisen elkaar weer, neerhangende hoofden tijdens de pauze wijzen erop dat er geen hoop is voor de wedstrijd, de motiverende speech van alfa mannetje Russell Crowe pept iedereen weer op, iedereen geeft het beste van zichzelf en dan .... spoiler... het applausmoment komt met hoog showgehalte ... en nu komt het ... VOOR DE VERLIEZERS !!! ... Wow wat een onverschrokken helden zijn dit toch deze dorpelingen uit Mystery, Alaska.

Ach ja, het is geen slechte film en zeker als je een goede feelgood kan smaken is dit zelfs een redelijke aanrader want voor negatieve gevoelens is hier geen plaats. Als sportfilm is dit echter te melig en te weinig.

Helemaal niks mis met deze feelgood film. Ik had er al een goede indruk van en die blijft stevig gebetonneerd. Prachtig samenspel van Taylor, Gish en Roberts. Drie zussen die compleet anders in elkaar zitten : Taylor speelt het onvolwassen zusje dat nog niet klaar is om te trouwen, Roberts de flapuit die eindelijk een jongen gevonden heeft met wie ze een toekomst wil en Gish het jonge intelligente en gevoelige zusje die valt voor een oudere man. Ik had het vooral voor Gish en haar natuurlijke verschijning.

De drie verhaallijnen worden boeiend verteld en die band tussen het drietal was prachtig en geloofwaardig weergegeven. Heel emotioneel moment wanneer Roberts haar zusje gaat troosten met wie ze net voordien ruzie had Echt, de tranen stonden me in de ogen. En dan had je ook heel grappige scènes, zoals D'Onofrio die in zijn onderbroek betrapt wordt door de vader van de zusjes

Een frisse greep uit het leven, met afwisselende momenten van vreugde en verdriet, net als het leven zelf. Zo maken ze er niet veel meer. Totaal onverdiende score hier op MM...

Beter dan bij de eerste kijkbeurt. Het ontspoorde wel wat op het einde maar toch is dit een supergoed verhaal naar een boek van Dennis Lehane, specialist van psychologische thrillers. Naar acteurs toe zijn Penn, Bacon en Fishburne echt de aandachtstrekkers. Vooral Penn is een exceptioneel acteur, al gaan dergelijke macho rollen hem nog het best af. Verder een erg duistere film met als 'pièce de résistance' het onderzoek naar de moord op de 19-jarige dochter van Penn's personage. Ik vond de band tussen de drie vroegere vrienden niet zo goed werken. Ze zijn in de 25 jaar volledig van elkaar gedistantieerd en leven in andere milieus. Had dan ook het gevoel dat dit minder belangrijk was dan aanvankelijk gesuggereerd. Hun contacten gebeuren vooral in functie van het onderzoek maar enige gevoelsband uit het verleden kon ik niet bespeuren.

Wel een belangrijk element (dat niet vaak aangehaald wordt) is dat de drie mannen hier gedefinieerd worden door de morele steun (of het gebrek eraan) van hun vrouwen. De fatale afloop voor Dave werd uiteindelijk getriggerd door zijn eigen vrouw die aan Markum gaat vertellen dat ze overtuigd is dat hij de moordenaar is van zijn dochter. En vooral Markums vrouw is bijzonder eng in die laatste scènes door te impliceren dat de vermoorde dochter (uit een eerdere relatie van hem) in haar ogen minder belangrijk was dan haar eigen dochters .. Markum is nu voor 100% haar man. .
Kortom een meerlagige film met een grote lading tragiek die lekker blijft naspoken