Opinions

Vond het verhaal op zich niet zo boeiend, maar ik kan zeker begrip opbrengen voor de keuze om een kwetsbare en neurotische Marilyn Monroe te tonen op het scherm, ver van de bijna mythische figuur die ze voor de wereld was. Mooi gespeeld door Michelle Williams, die qua schoonheid niet moet onderdoen voor Monroe en het scherm vult telkens zij in beeld komt. Wel vraag ik me natuurlijk af of het feit dat Clarke een week de toyboy van Monroe mocht spelen, niet de zoveelste gril van de vereenzaamde Monroe was. Tja, hij had natuurlijk wel een mooi verhaal te vertellen hiermee maar of het écht met zoveel romantiek beladen was, en of ze samen naakt gewommen hebben... daar durf ik mijn twijfels over hebben.

Een Frans aftreksel van Sherlock Holmes en Dr. Watson, hier Rouletabille en Sinclair. Mvr Stangerson, dochter van een wat excentrieke kastelheer die op huwen staat, wordt bijna vermoord in een gesloten ruimte waaruit de moordenaar is kunnen ontsnappen. Rouletabille is eigenlijk een journalist met een enorm logisch en deductief vermogen. Ook de politie-inspecteur Larsan is op de plaats van de misdaad om volgens zijn eigen methodes te enquêteren. De clou van het hele mysterie is dat er eigenlijk twee gebeurtenissen zijn die vanuit de perceptie van de omstaanders als "onmogelijk" gezien worden. Kon wel leuk worden maar de zoveelste verfilming van dit literair werk is een zoutloze versie die al vlug aanmoddert in monotone dialoog en de kijker niet weet te betrekken in het mysterie.

Dickensiaanse avonturenfilm met heel wat actiescènes, waarin een markies per ongeluk de dood van een arbeider veroorzaakt met zijn koets in de stegen van Parijs rond 1840. Aangeslagen door dit nieuws vermomt hij zich als arbeider om de familie van de arme man te gaan helpen. De kloof tussen rijk en arm staat centraal maar het is meer dan dat want er komt ook nog een misdaadcomplot bij kijken. Hunebelle en hoofdacteur Jean "Fantomas" Marais waren pioniers van de vroege Franse actiefilm (OSS117, Fantomas) en waren niet bang om het zich moeilijk te maken op dat vlak. Gevolg is dat de editing er redelijk slordig uit ziet. Toch ziet het er allemaal niet al te knullig uit; Marais deed enkele stunts zelf o.a. wanneer hij iemand uit een brandende woning gaat redden. De film werd niet in Parijs gefilmd; kon ook niet want het "middeleeuwse" Parijs verdween al eind 19de eeuw. Dus koos de regisseur voor Rouen om het straatbeeld uit die tijd op te roepen. Na Le Bossu (3,5*) alweer een mooi staaltje vakmanschap.

Sympathiek ja, maar ik kan begrijpen dat wie voor een sportfilm over ijshockey gaat, ontgoocheld zal zijn want dit is in de eerste plaats een feelgoodfilm waarbij het één na het ander sentimentele momentje rond de spelers langskomt waaronder overspel, vroegtijdige ejaculatie en een proces. En wanneer we eindelijk getrakteerd worden op een ijshockeywedstrijd na anderhalf uur juridische en relationele dorpsperikelen wat blijkt : de wedstrijd tussen de New Yorkse kampioenen en de underdogs van Mystery gaat lekker verder met de feelgood.

In zo'n film moet de sportwedstrijd een ontlading van emoties zijn, een moment waarin alle frustraties losbarsten en waar de focus op de titanenstrijd ligt. En dan : aaargh... amoureuze blikken kruisen elkaar weer, neerhangende hoofden tijdens de pauze wijzen erop dat er geen hoop is voor de wedstrijd, de motiverende speech van alfa mannetje Russell Crowe pept iedereen weer op, iedereen geeft het beste van zichzelf en dan .... spoiler... het applausmoment komt met hoog showgehalte ... en nu komt het ... VOOR DE VERLIEZERS !!! ... Wow wat een onverschrokken helden zijn dit toch deze dorpelingen uit Mystery, Alaska.

Ach ja, het is geen slechte film en zeker als je een goede feelgood kan smaken is dit zelfs een redelijke aanrader want voor negatieve gevoelens is hier geen plaats. Als sportfilm is dit echter te melig en te weinig.

Helemaal niks mis met deze feelgood film. Ik had er al een goede indruk van en die blijft stevig gebetonneerd. Prachtig samenspel van Taylor, Gish en Roberts. Drie zussen die compleet anders in elkaar zitten : Taylor speelt het onvolwassen zusje dat nog niet klaar is om te trouwen, Roberts de flapuit die eindelijk een jongen gevonden heeft met wie ze een toekomst wil en Gish het jonge intelligente en gevoelige zusje die valt voor een oudere man. Ik had het vooral voor Gish en haar natuurlijke verschijning.

De drie verhaallijnen worden boeiend verteld en die band tussen het drietal was prachtig en geloofwaardig weergegeven. Heel emotioneel moment wanneer Roberts haar zusje gaat troosten met wie ze net voordien ruzie had Echt, de tranen stonden me in de ogen. En dan had je ook heel grappige scènes, zoals D'Onofrio die in zijn onderbroek betrapt wordt door de vader van de zusjes

Een frisse greep uit het leven, met afwisselende momenten van vreugde en verdriet, net als het leven zelf. Zo maken ze er niet veel meer. Totaal onverdiende score hier op MM...

Beter dan bij de eerste kijkbeurt. Het ontspoorde wel wat op het einde maar toch is dit een supergoed verhaal naar een boek van Dennis Lehane, specialist van psychologische thrillers. Naar acteurs toe zijn Penn, Bacon en Fishburne echt de aandachtstrekkers. Vooral Penn is een exceptioneel acteur, al gaan dergelijke macho rollen hem nog het best af. Verder een erg duistere film met als 'pièce de résistance' het onderzoek naar de moord op de 19-jarige dochter van Penn's personage. Ik vond de band tussen de drie vroegere vrienden niet zo goed werken. Ze zijn in de 25 jaar volledig van elkaar gedistantieerd en leven in andere milieus. Had dan ook het gevoel dat dit minder belangrijk was dan aanvankelijk gesuggereerd. Hun contacten gebeuren vooral in functie van het onderzoek maar enige gevoelsband uit het verleden kon ik niet bespeuren.

Wel een belangrijk element (dat niet vaak aangehaald wordt) is dat de drie mannen hier gedefinieerd worden door de morele steun (of het gebrek eraan) van hun vrouwen. De fatale afloop voor Dave werd uiteindelijk getriggerd door zijn eigen vrouw die aan Markum gaat vertellen dat ze overtuigd is dat hij de moordenaar is van zijn dochter. En vooral Markums vrouw is bijzonder eng in die laatste scènes door te impliceren dat de vermoorde dochter (uit een eerdere relatie van hem) in haar ogen minder belangrijk was dan haar eigen dochters .. Markum is nu voor 100% haar man. .
Kortom een meerlagige film met een grote lading tragiek die lekker blijft naspoken