Opinions

Bijzonder in de zin dat een familie in Shoplifters niet gedefinieerd wordt door bloedverwantschap maar door de sociale binding waarbij ze in symbiose met elkaar leven zonder dat ze een familiale band hebben . Hun verleden maken dat ze een familie zijn in de bredere zin van het woord. Uiteindelijk besef je maar heel diep in de film waar Koreeda naar toe wil. Het eerste uur is namelijk erg sloom en voortkabbelend, met heel wat huiselijke scènes van geluk, liefde en genegenheid. Had het op dat vlak eigenlijk wel gehad na een goed uur al geef ik toe dat sommige scènes mij wel wat deden, vooral dan de gelukkige momenten zoals het dagje uit aan het strand.

De familie Shibata moet met weinig zien rond te komen en stelen nu en dan iets bij de lokale winkels. Ze ontfermen zich over Juri, een klein meisje dat mishandeld wordt door haar biologische ouders. Technisch en maatschappelijk gezien kidnapping, maar de Shibata familie hebben het hart op de juiste plaats en geven het kind de liefde die ze mist. Koreeda wil dat de kijker de dubbelzinnigheid die hij wil tonen, goed snapt. Het einde vond ik dan nog wel vrij knap toen duidelijk werd dat Nobuyo geen kinderen kon krijgen, dit omdat ik niet doorhad dat Shota ook hun kind niet was.. Zeker niet slecht maar ik miste tempo en wat grotere momenten. Een lastige om te beoordelen. Mijn verstand zegt 3*, mijn hart 3,5*... laat ik mijn hart maar volgen.

Fijn avondje cinema deze Manchester by the Sea. Een big budget indie drama met een eenvoudig verhaal maar met complexe emoties en waarbij je je als kijker makkelijk bij inleeft; een man krijgt de voogdij over de zoon van zijn broer, die onverwachts aan een hartaandoening is overleden, maar sleept zelf al een zwaar verleden achter zich die hem bijna heeft vernietigd .

De film vergt aandacht want er wordt vaak met flashbacks gewerkt die tussen het verhaal in het heden gegooid worden. Thema's als berouw en boetedoening staan centraal. Het is vrij zwaar; toch vindt Lonergan de ruimte voor lichtere momenten waarbij een glimlach niet weg te denken is. Eén van Afflecks fijnste rollen; ik had wel liever wat meer Michelle Williams gezien want haar aanwezigheid blijft redelijk beperkt. Matthew Broderick (Ferris Bueller's Day Off) zien we ook nog eens in de rol van de nieuwe vriend van Patricks moeder; het moet gezegd, de knul uit de jaren '80 is nog amper te herkennen.

De film valt lang uit; gelukkig verveelde het niet dankzij het imposante acteerwerk maar veel langer mocht het niet geduurd hebben. Positief om te zien dat ook grote Hollywoodstudio's in dergelijke van sentimentaliteit ontdane drama's willen investeren.

Strakke politieke thriller met goed acteerwerk over heel de lijn en efficiënt verteld. Dit is wat een goede film in dit genre hoort te zijn. Vooral omdat je heel de film door niet meer weet dan Schreiber en Washington. Je zit er echt middenin. Heel dit verhaal over hersenspoeling en verkiezingsmanipulatie wordt op een sinistere manier gebracht. Een negatief punt vond ik dat die firma, Manchurian, heel de film een weinig betekenisvolle rol speelde en niet meer werd uitgewerkt. Voorlopig 3,5* maar is zeker een film die ik nog kan verhogen.

Een exploitation van het zuiverste water die vaak hard aankwam. Met centraal de wreedheden die slaven moesten ondergaan in het 19de eeuwse Louisiana. Ik kan wel meegaan met de visie die hier voorgeschoteld wordt : de zwarten als dieren behandelen en er over beschikken als seksueel object. Fleischer toont het keer op keer aan de hand van een reeks wansmakelijke scènes. Ook de lichte erotiek wordt niet uit de weg gegaan met heel wat bloot. Soms is het nodig om het slechtste van de mens te tonen om te zorgen dat het zich nooit meer voordoet. En dat krijgt Fleischer wel voor mekaar. Een curiosum dat toch eens gezien mag worden.

Mandingo kende zelfs nog een vervolg :

DRUM (1976)

En ook deze film gaat over slavernij, niet toevallig van dezelfde regisseur :

ASHANTI (1979)

Door 70s B-films geïnspireerde Chileense pulp. Wat vond ik dit slecht : na een serietje goede films te hebben bekeken de voorbije week was dit even doorslikken. Mandrill is meer een concept dan een echte film net als bijvoorbeeld Bunraku. Het concept is dan ook het enige wat overeind blijft in dit kleine anderhalf uur. Slechte actie, vervelende muziek, acteurs die eigenlijk deze naam niet waardig zijn en een collage van losstaande scènes die het alleen maar rommelig en pseudo-artistiek maken. Dat mag allemaal de bedoeling geweest zijn, ik vond er niks leuks aan.

Zielloos. Vooral de vertoning van Nicolas Cage is van een driest niveau. Waar is de Cage uit de jaren '90, waarvan ik ooit geen enkele film wou missen, naartoe? De scène waarin hij in zijn slip staat te schreeuwen in een badkamer terwijl hij een fles drank achterover slaat is één van de slechtste van het jaar. Echt om mee te lachen. Verder sleept hij zich na zijn heropstanding zielloos tot het einde. Enkel het kettingzagenduel verdient nog een half puntje

Dan spreken we nog niet over de rest van de film, minstens drie kwartier te lang door het geforceerde arty farty sfeertje met roze, paarse en paarsroze scènes ... lomp en lelijk. Het is een folterende ergernis om naar te kijken en de scènes zijn veel te donker ... Spanning is zoek want wraakengel Red Miller maait iedereen wel moeiteloos neer. Sluit me dus bij mij voorganger aan: de film bloedt net als de sekteleden uit het verhaal, een snelle dood. Fel overschat dit...

Ergens iets tussen familiefilm en thriller over een hoogbegaafde scholier die een atoombom in elkaar knutselt en ongewild de boel op stelten zet. Een paar aardig spannende momenten maken dit voor mij toch wel tot een aangename verrassing. Ongeloofwaardig is het zeker, maar van een film voor de jeugd is dat geen doodzonde. Een onverdiende flop want zoveel verschillend van een film als WarGames is deze niet. Deze moest ik toch eens checken want Roger Ebert kende hier maar liefst 4 volle sterren aan toe.

Manhunter draagt duidelijk het signatuur van Mann, met prachtige electrische en nachtelijke sfeerschepping, zoals hij later ook nog in Heat of Collateral zou overdoen. Wie hier echter een spannende serial killer film verwacht, komt er mogelijk bedrogen uit. Een profiler moet zich inleven in de Tooth Fairy om hem in een race tegen de klok te pakken voor hij opnieuw een gezin afslacht bij volle maan. De film gaat meer voor uitdieping en inzicht in het psyche van een moordenaar en laat de actie achterwege. Eén erg slechte scène : die met de jogger die verkeerdelijk overmeesterd wordt. Erg verplicht nummertje waarbij ik er niet aan twijfelde dat het eraan zat te komen. Positief was dan weer de crush van de serial killer voor een blinde vrouw . Dat maakt de badguy dan toch menselijker dan in veel andere films. Dr. Lector komt weinig aan bod maar net genoeg om weer een lelijke streek uit te halen . Hoogtes en laagtes, bij mij zal dit geen blijver zijn en ik heb er misschien teveel van verwacht, maar hoort toch bij de betere in het genre.

Beter dan verwacht. Flink wat actie en de minuten trekken vlotjes voorbij. Een gemiste kans dat de film aan de tamme kant blijft, met scènes die nooit te goor worden of over-the-top gaan, waardoor de titel van de film niet echt de lading dekt. Enkele settings, zoals de groezelige lege New Yorkse achterbuurten, oogden op sommige momenten zoals de openingsscène, echt wel stijlvol. En dat er zoveel aandacht naar de vormgeving ging mag best bijzonder genoemd worden voor een B-film als deze. Dikke 3*

De zombie-flik Matt Cordell is terug. Deze sequel kent meer actie dan zijn voorganger met een explosieve finale. Het plotje is nogal goedkoop en weinig doordacht maar dat was enigszins te verwachten. Het tempo ligt hoog en Cordell gaat uit zijn dak met de medewerking van een serial killer. Deze film is niet echt horror te noemen. Je krijgt wat bloederige actie en that's it. Hoe goedkoop het allemaal is, dit blijft een amusante exploitation B-film.

Net als deel twee heel matig. De maniac cop Matt Cordell wederom op strooptocht nadat hij via een voodoo ritueel terug tot leven komt. De acteurs zuigen .. Enkel de eindscène met een brandende Cordell vond ik nog de moeite. Eerste film blijft de beste.

Met Hollywood kon ik nog wel lachen maar Cattrall, Spader en McCarthy vielen niet mee en de humor is flauw. G.W. Bailey mag zijn Cpt Harris nummertje nog eens overdoen in een andere film dan Police Academy in de rol van een security agent. Ik vind het geen al te beste eighties flick maar moet toch toegeven dat de luchtigheid een boost geeft aan het goed humeur.

Beter dan Jean de Florette, omdat de wendingen talrijker zijn en alle gebeurtenissen van Jean de Florette in een stroomversnelling raken. Intussen zijn Ugolin en le Papet door hun vuile streek vruchtgebruikers van de grond van hun buur en hebben dus ook volle toegang tot het water. Manon, de dochter van Jean de Florette, leeft teruggetrokken van het dorp als geitenherder. Ugolin is heimelijk verliefd op haar maar ze heeft meer oog voor de jonge dorpsleraar. Wanneer geen druppel water meer toekomt in het dorp, staat heel het dorp in rep en roer. Maar het is vooral de fantastische finale ontknoping die de tragedie zijn volle slagkracht geeft. Een indrukwekkende Pagnol verfilming.

Een film die overal goede recensies en commentaren krijgt maar duidelijk vergeten is. Ooit nog een Cannes film buiten competitie. Als je een film over Zuid Afrika maakt kom je meestal in een anti-apartheid thematiek terecht, en dat is ook hier zo. Een dief, Panic, raakt ondanks zijn apolitieke levenswandel toch betrokken in het "systeem". De film wordt verteld tussen het heden waar Panic in een gevangenis zit en wat voorafging tot aan zijn aanhouding. Dat laatste is ook de meest interessante vertelling binnen de film en toont de toenemende protesten tegen de apartheidspolitiek. Doordat grote sociale veranderingen op realistische wijze vanuit het standpunt van de kleine mens verteld worden, voel je als kijker mee met de levensechte (maar anders anonieme) personages en hun harde dagelijkse bestaan in een maatschappij waarin ze gevangen zitten. De film is verrassend toegankelijk voor een breed publiek.

Intense topthriller dit, voor mij één der besten uit de jaren '70. Met een resem grote acteurs voorop en een gespannen sfeer van begin tot eind, zat ik op het puntje van de stoel. Alles ontvouwt zich aan een gezapig tempo; altijd leuk voor het publiek als je een tijdlang niet weet waar het eigenlijk om draait. Griezelig voor 'Babe' hoe hij gekidnapt en gefolterd wordt zonder te weten waarom. Het zal ja maar overkomen. Eén ongeloofwaardige scène is die waarin een aantal Joden plots de nochtans fysiek veranderde (en ook 30 jaar oudere) Szell herkennen in de straten van New York. Maar omwille van de ruwe intensiteit, knappe regie en bloedstollende spanning geef ik de film een 4*.

Met deze film heb ik een leuk avondje gehad. Als geharde Westvlaming heb ik de film met Engelse ondertitels bekeken want dat Rotterdams taaltje vond ik soms onbegrijpelijk . Niet veel punten van kritiek verder. De humor is fijn en gevarieerd : nu eens visueel, dan eens verbaal. De acteurs brengen interessante menselijke working class karakters naar voor en de nevenplotjes rond de zorgen in hun privé-levens voegde meerwaarde toe en zetten hun wilskracht, solidariteit en volharding in de verf. Merk ook de racistische houding op tegenover Yous, die de belichaming is van de brave allochtoon, een gewild stereotiep in een maatschappij waar ze meestal als dreigend aanzien worden. Het einde was erg droevig, zoals ze met het lijk van hun vriend de laatste meters lopen. Misschien was dit er net over en had dergelijke dramatiek in deze lichte komedie niet gehoeven . Jaja, de noorderburen hebben indruk gemaakt.

Flauwe komedie waarin twee onafscheidelijke daklozen op allerlei manieren de eindjes aan elkaar proberen te knopen. We zitten midden in een jaren 80-buddy movie, met twee tegengestelde figuren : de één (François) is een atletisch gebouwde plantrekker. De ander (Denis) is een zenuwachtige looser die altijd één of andere ziekte of aandoening denkt te hebben. Nooit een fan van Michel Blanc geweest, die nochtans immens populair was in die jaren dankzij de Bronzés films. De humor is niet van het beste soort, vooral omdat hun situatie waarin ze op vuile plaatsen moeten slapen toch iets dramatisch heeft. Het sentimenteel verhaaltje is volkomen dom en doelloos.

Bon, ik geef hem toch een nipte 3* al was het maar voor de onwerkelijke, weirde, mysterieuze sfeer, door de manier waarop Matsuoka gevangen zit tussen wat hij ziet en denkt te zien. Visueel is dit een erg onaantrekkelijke lowbudget film. Veel horror is er niet te beleven en schrikken zit er al evenmin in, want blijkt dat de achterliggende betekenis van Marebito aan de psychologie raakt : de man heeft zijn vrouw vermoord en zijn dochter misbruikt maar verdrong die realiteit . De antwoorden blijven schaars en na afloop begin je na te denken. Het is minstens een film die een poging doet om van de platgetreden paden af te wijken in dit genre, maar of ik dit nu echt een geslaagd resultaat kan noemen is dan weer een andere zaak ...

Actueel en dicht bij de werkelijkheid. Als kijker vond ik het schandalig hoe achteloos en nalatig met grote fortuinen wordt gespeculeerd, net als ik verontwaardigd was over de hele bankcrisis in Belgie toen het in het nieuws kwam.

De CEO van de bank in die film is hiervoor erg kenmerkend : een man die enkel geeft om de overleving van zijn bedrijf en niet om de mensen die er door getroffen worden. Om zijn objectieven te bereiken strooit hij binnen de onderneming gul met bonussen rond om bvb zijn rommelproducten zo snel mogelijk te verkopen vooraleer hen te ontslaan . Veel geld in handen van mensen die er dagelijks mee bezig zijn verliest haar waarde en wordt bijna iets ordinairs als WC papier, terwijl het voor u en mij iets is waar men hard voor moet werken.

Dit independent filmpje wordt ondersteund door enkele grote namen zoals Kevin Spacey, Demi Moore en Jeremy Irons. Hun ervaring zorgt ervoor dat het niet zomaar een saaie talk show wordt met ingewikkeld jargon. Het is gezien het onderwerp best wel onderhoudend en is veel meer een reflectie over hoe mensen in de financiële wereld geld zien en beschouwen dan een betoog over het hele mechanisme dat de wereldeconomie heeft doen wankelen.

Wraak van een bruid

Revenge story waarin een weduwe mannen opspoort om hen koud te maken. Niet onaardig, maar het ontbreekt de film aan wat meer spanning en psychologische uitdieping. Bijvoorbeeld hoe ze die mannen heeft teruggevonden blijft onverklaard en de impact van haar trauma komt enkel tot uiting via de moorden die ze begaat, wat ik te mager vind. Het achterliggende motief achter de dood van Julie's kersverse man vond ik ook ontgoochelend.
Op een gegeven ogenblik draait een schooljuffrouw op voor één van haar moorden, en moet er zo nodig een scène zijn waar ze de politie belt om te verklaren dat de lerares onschuldig is. Vond ik zo'n slechte scène. Dit was gewoon morele sixties troep, want het past gewoon niet bij het misdadige karakter van Julie. De hoofdrol is voor Jeanne Moreau, in haar tijd een mannenverslindster, die de hele film draagt met haar ijzige vertolking. Niet Truffauts beste en een vrij zwak script, maar wel met een indruk makende Jeanne Moreau.

Avonturenkomedie met Belmondo die zich afspeelt in de woelige jaren van de Franse Revolutie. Een avonturier keert na zes jaar terug vanuit Amerika naar Frankrijk om te scheiden van zijn wettige vrouw, die hij achterliet na een opdringerige baron te hebben gedood. Hij moet een scheidingsakte bekomen omdat hij anders zijn Amerikaanse geliefde niet kan huwen. Maar hij wordt weg en weer geslingerd tussen republikeinen en royalisten...

Les Mariés de l'An II was toen een redelijk groot succes, met enkele bekende gezichten uit die jaren. Het is een levendige film, die de Franse Revolutiejaren parodieert en tegelijkertijd ook raakt aan de klassieke mantel-en-degenfilm. De naieve romantiek speelt ook een grote rol maar zonder daarbij ernstig te worden. Heeft zijn amusante momenten, maar ik kreeg er vrij vlug genoeg van. En ja, het abrupte einde is niet om positief over te zijn.

Mislukte mindfuck.

Begint erg traag maar het loont de moeite om door te kijken want het laatste half uur is spannend en mysterieus. Maar ik vond de twist alles kapot maken. Veel van hetgeen je voordien gezien hebt klopt dan namelijk langs geen kanten meer als je erover nadenkt. Deze film komt bijna een kwart eeuw te laat want dit is het soort thrillers die in de jaren 90 succes zouden geoogst hebben. Vandaag de dag zijn die nog allesbehalve origineel te noemen.

Grensboer en voormalig militair Jim Hanson ontfermt zich over een Mexicaans immigrantenjongetje. Hij wordt daarna door leden van een drugskartel achterna gezeten die gestolen geld willen terugvorderen. Zoals anderen al gezegd hebben : standaardwerk, zo standaard dat je bijna de dialoog zelf kan aanvullen. Maar ik hou wel bij tijd en wijlen van zo'n simpel actiefilmpje tussendoor met een fris streekbiertje erbij. Liam Neeson is ook de geschikte figuur voor dit soort rollen.

Vrij unieke hommage aan één van de grootste muzikale influencers uit de 20ste eeuw. Geeft ook sterke inzichten in zijn persoonlijkheid. Het begint al vroeg, met een blanke vader waardoor hij zich als halfbloed meer dan anderen, moest opboksen om iemand te worden. Zijn geloof als aanhanger van de rastafari sekte maakten van hem een bescheiden man die zijn leven, en alleen maar zijn leven als het kostbaarste goed zag. Zijn huwelijk met Rita voorkwam niet dat hij talloze avontuurtjes had en vele buitenechtelijke kinderen. Hij was in de jaren '70 ook speelbal in de politieke oorlog tussen de twee belangrijkste facties en leefde daarna nog even in Londen. En dan de muziek natuurlijk. Dat zo'n klein eiland de wereld kon veroveren met de reggae sound is tot op heden nog altijd een mijlpaal in de muziekcultuur. Er wordt verteld hoe toevallig de sound is ontstaan en hoe persoonlijk beladen de teksten waren. Hij mocht dan wel met de Wailers optreden, het succes en de visie van zijn muziek waren voornamelijk zijn verdienste. Als documentaire compleet, al vraag ik me na al die jaren nog steeds af hoe hij echt keek naar de white man, die grotere fans waren dan de Afrikaanse diaspora die hij wilde bereiken met zijn teksten over het afwerpen van het juk van de onderdrukker. Een mens die in 36 jaar tien maal zo intens heeft geleefd als een normaal mens

Hond-roerend

Goed maar vrij lang. Een hond maakt deel uit van belangrijke mijlpalen in een mensenleven, en dat is waar het om draait. Spilfiguur in levens. Het eerste uur was het beste, met heel wat komische stukjes. Kathleen Turner als hondentemster was on-her-ken-baar. Zeggen dat dit zo'n knappe vrouw was. Daarna voelde het bij mij lang aan. De verschillende jobveranderingen van Grogan en de bijna banale gebeurtenissen volgden elkaar om en ook de grappen bleven stilaan uit het vizier. Het einde is buitengewoon emo . Als hondenfilm vond ik Hachi beter, hier is het hondenverhaaltje naar mijn gevoel teveel ingebed in een soort sitcom.

Een leuke misdaadkomedie. Michelle Pfeiffer vind ik als actrice geen fluit waard. Mooi smoeltje, nul talent. Nauwelijks films van haar waar ik een goed woord voor over heb. Deze is een uitzondering samen haar rol als Tony Montana's liefje in Scarface.

Angela, de weduwe van een neergeknalde hitman wil vaarwel zeggen aan "het milieu" en verlaat met haar zoontje haar villa voor een vuil appartementje, maar de maffiabaas "Tiger" Russo ziet in haar een lekkere wip en blijft haar vervelen met zijn avances. Ze wordt ook bewaakt door de FBI. De positieve energie van de cast werkt hier aanstekelijk : je voelt dat ze er allemaal zin in hadden. Jonathan Demme weet hoe hij een komedie moet in elkaar zetten, dat bewees hij al met Something Wild. Hij is geen moppentapper maar schept vooral komische situaties en een levendige sfeer rondom zijn plot. Ook hier groeit alles naar elkaar toe op het einde. Chris Isaak als clown had ik niet herkend en ook Joe Spinnell is aan mijn oog ontsnapt. De vrolijke soundtrack mag er best wezen. Ergens tussen 3,5 en 4* voor mij, en ook zeker eentje om nog 's later te herzien. Kijk ook lekker door aan de eindcredits : je ziet heel wat uitgeknipt materiaal en een post credit scène.

Burton's hommage aan de kitscherige jaren '50 science fiction zit vol idiote en absurde knipogen, terwijl het terzelfdertijd een satire is op politiek, militarisme en niet in het minst op de arrogantie van de mens die alles denkt te weten. Want vrede is allerminst hetgene waarmee die boosaardige marsmannetjes mee afkomen, tot grote verrassing van iedereen. De baldadigheden van die groene slijmerds deden me ook meer dan eens denken aan... de Gremlins. Een indrukwekkende cast passeert de revue, van Nicholson naar Natalie Portman naar Danny De Vito en Jack Black. Veel grote namen met beperkte screentime voor de meesten, en dat is jammer. De film mist vooral een verhaal en personages die blijven hangen. Het is echter een coole Tom Jones die ik nog het leukst vond. De manier waarop de Martians aan hun einde komen, met het strontvervelende nummer "Indian Love Call" van Slim Whitman was ook leuk gevonden.

De onnozelheid druipt in grote hoeveelheden van "Mars Attacks!" maar het is niet allemaal even funny. Het eerste half uur vond ik moeilijk door te komen. 3,5* voor een film die niet onopvallend blijft.

Niet de topper die ik verwachtte. The Martian is een boeiende bedenking over overleven op Mars en de vele problemen die daarbij komen kijken. Dit zijn theorieën en vragen die leven bij de wetenschap : voedsel produceren, zich aanpassen aan de eigenschappen van de planeet. Het eerste uur vond ik daarom ook het beste. Het wordt ook pijnlijk duidelijk hoe afstand een beperkende factor is bij dergelijke ruimtereizen en hoe de minste berekeningsfout alles in het honderd kan doen lopen.

In de tweede helft wordt het even langdradig met technische prietpraat en wordt je doodgemept met vakjargon waar ik persoonlijk niks uit kon halen tot de reddingsoperatie effectief begon. Nee, spannend vond ik de film zeker niet maar virtuoos Scott haalt een indrukwekkende graad van realisme en al die scènes op Mars zien er verdomd gaaf uit. Niet slecht om ook nog eens een luchtige running gag te lossen met die disco tunes maar soms neigde de film voor mij iets te sterk naar feelgood, met de vele high five en cheer momenten.

It has always been from the beginning : her death or mine...

Enkel aan te raden voor wie echt van geschiedenis houdt want enige voorkennis vond ik helpen. Check Wiki. Een getrouwe biografische verfilming over de tragische Mary Stuart, met Brits acteergeweld zoals een indrukwekkende Glenda Jackson die foutloos de manipulerende Queen Elizabeth vertolkt, en een nog jonge Timothy Dalton als de tweede echtgenoot van Mary, die ze duidelijk niet alle vijf op een rijtje had.

Het is vooral een film over allerlei politieke intriges aan het Schotse hof en tussen twee rivale koninginnen, maar leert dat deze gebeurtenissen ondanks alles toch zouden leiden tot de "Union of the Crowns", een symbolische éénmaking van het land. Een mooi gefilmd drama die bij de les blijft.

Blijft een goede sterke film met "krop-in-de-keel" momenten maar toch geen instant classic. -1