Opinions

Misdaaddrama over een eerlijke zakenman in de verwarmingsoliebusiness wiens transporten aangevallen worden door onbekenden. Daarnaast loopt er een onderzoek tegen hem voor gesjoemel. Dit is allemaal slecht getimed voor hem, nu hij juist een financiële deal beklonken heeft om een opslagplaats op te kopen aan de East River. Hoe zeer hij verleid wordt om tot illegale praktijken over te gaan om het voortbestaan van zijn zaak te beschermen, hij blijft erbij om het spel eerlijk te spelen. Opnieuw een praatfilm met ethische geldkwesties van Chandor, maar ik verwachtte toch meer te zien van het New York in de belabberde begin jaren '80 en een soundtrack uit die periode zou het ook nog wat opgesmukt hebben. Het plot zit goed in elkaar en is best meeslepend maar meer dan eens steekt de visuele saaiheid de kop op. Isaacs speelt opvallend goed als businessman die tussen alle obstakels heen laveert om zijn belangen te redden.

De hele film wordt er geschaduwd en een valstrik opgezet. Een film mag best traag zijn wat mij betreft als het ook iets te bieden heeft. Dat is hier niet echt het geval : hoe het in elkaar zit is al halverwege de film duidelijk en de fiasco waarmee het allemaal eindigt verrast dan nog wel, het kan de film niet opwaarderen tot iets onvergetelijks. Daarvoor was het allemaal te banaal. Enkel wanneer Hoffman het spoor van Issa verliest lijkt het iets gepeperder te worden, maar blijkbaar was het pepervat bijna uit, want de film werd dan weer richting het standaardwerk gecorrigeerd.

Toch 3* voor de goede spionagesfeer; Tinker Tailor Soldier Spy vond ik voorbeeldig op dat vlak maar Most Wanted Man ging eveneens de goede richting uit. Goed acteerwerk weer van wijlen Hoffman. Het is niet zijn beste film geworden maar hij speelt weer een rol die dicht aanschurkte bij de persoon die hij was en hoe ik hem persoonlijk onthou ... getormenteerd, pessimistisch, peinzend, ...

Realistisch gefilmd. Alsof je een persploeg in oorlogsgebied op de been volgt. De camera blijft dicht bij het SWAT team en gluurt mee over de schouder. Helaas is het ook veel van hetzelfde waarbij het team tussendoor wat IS-gespuis opkuist, een paar leden verliest en op zoek gaat naar de zin van al dat geweld... en dat doen we vervolgens nog eens over. Ik vergat soms dat het een film was maar ik werd er niet door geraakt omdat Mosul een verhaal of doel mist. Kawa vraagt meermaals wat de missie is en krijgt geen antwoord. Net als de kijker. En op een gegeven moment interesseerde de vraag hem niet meer, en mij ook niet. Maar de aanpak, met lokale acteurs en volledig in het arabisch zorgen voor een heel indringende weergave van de stadsguerilla in Mosul. Nipte 3* voor deze.

MOTHER LODE DVD

Het lange wachten is voorbij, want deze film is nu wel op DVD te vinden en met een schitterende beeldweergave zelfs. Een erg aardig beeld... scherp en verjongd. Dus gooi de VHS en vooral die lelijke 4:3 DVD waarbij de helft van het beeld weggesneden is snel overboord.

Ben vrij positief over de film zelf. Jean Dupré en Andrea Spalding, gespeeld door een toen nog erg jonge Kim Basinger, gaat op zoek naar een verdwenen vriend en stuiten in de wildernis van British Columbia op een oude goudzoeker die al 30 jaar op zoek is naar de "mother lode", een ader waar het zou krioelen van goud. Heeft de man werkelijk iets gevonden, of is hij alleen maar bezeten door goud, altijd denkend dat hij er heel dichtbij is?

De film was vooral in de eerste helft erg goed. Mooie beelden en het gevoel dat je bekruipt een echte avonturenfilm te zien. Daarna maakt de zoektocht naar de vriend plaats voor een zoektocht naar het felbegeerde edele metaal. en de film neigt soms naar de thriller, met de dreigende aanwezigheid van McGee of zijn tweelingbroer . Dat laatste vond ik trouwens totaal geen steek houden en voelde als een overtollige plotontwikkeling aan. Gelukkig hield de film het hoofd verder goed boven water.

Het verhaal rammelt langs alle kanten en het is ook in mijn ogen een gedeeltelijk verprutste film, maar snap niet waarom dit saai zou zijn. Er zit voldoende actie in met enkele leuke scènes (de sneeuwscooter, Havana) die voor de nodige afwisseling zorgen. De film laat het vooral afweten met het drama-gedeelte rond de moeder-dochter band. Daarvoor zijn de personages te oppervlakkig; je geeft er nauwelijks om. De lessen die de moeder aan haar 12-jarige dochter geeft grenzen aan het belachelijke. Ik had ze eerst niet herkend maar J-Lo is nog steeds een goed uitziende mamacita... en een super-matige actrice. Is me niet helemaal tegengevallen maar ik snap het lage gemiddelde wel.

Bovennatuurlijk getint drama over een man die zijn vrouw verliest aan een zeldzame vorm van kanker en in contact treedt met een bovennatuurlijk signaal. Je zou haast denken dat Pellington de makkelijke weg kiest en de overleden vrouw gaat linken met de vreemde gebeurtenissen. Uiteindelijk gaat het een heel andere en meer fascinerende kant op. De sfeer is mysterieus en roept vragen op. Bij momenten eng, maar overheerst nooit door de dramatische impact van het geheel. Ik had deze vroeger in de bioscoop gezien; toen had ik de film een 4* gegeven, nu moet ik toch toegeven dat de indruk iets minder was maar het blijft voor mij wel een goede film.

Point Pleasant heeft heden ten dage een Mothman standbeeld en een Mothman festival en zelfs mothman pannekoeken. Van folklore gesproken.

Mothman Pancake

Mijn voorkeur gaat nog steeds naar The Departed (5*) die alles wat ruimer uitwerkt en bovendien ook spannender was. Voelde veel meer als een afgewerkte film aan. Anderzijds had Infernal Affairs nog een prequel en een sequel. De originele film Infernal Affairs vind ik bij herziening een heel stuk beter dan bij de eerste kijkbeurt dus dat is alvast positief. De afloop is het verschil dat het meeste opvalt bij vergelijking tussen de twee films. Het is een strak samengeperst verhaal waarbij de climax iets te snel komt, in plaats van er geleidelijk naar toe te gaan. De acteurs zijn vrij droog en doodernstig moet ik zeggen; geen plaats voor veel humor en luchtigheid

Kitscherige rotzooi dit. Wat een afschuwelijke film. Musicals zijn al niet aan mij besteed (opera nog minder) maar heb er wel al gezien die ik kon waarderen zoals Sweeney Todd, Dirty Dancing en La La Land. Dit onding echter irriteerde me van de eerste tot de laatste minuut en dat heeft veel met de kitsch te maken. Verhaal is vooral "love" hier "love" daar en nog eens "love". Velen zullen hier wel een meesterwerk in zien maar ik zag hier niks in dat me beviel. Ofwel ben ik geen romanticus genoeg voor dit soort films.

In de laatste vijf minuten dacht ik bijna: "once you go black...", zo weinig overtuigend vond ik dit gesprek in de bar ... en Bah wat een zoetsappig en voor de hand liggend einde ... . Geen slechte film eerlijk gezegd, maar het ontbrak de film aan intensiteit. De focus ligt méér op de romantische band die ontstaat tussen mensen in een noodsituatie dan op het survival aspect; en dat werkt op de zenuwen. Wie een tweede "Alive" verwachtte komt er bekaaid van af. En ikzelf verwachtte toch ook wat meer aftakeling. Overstijgende gedeelde ervaringen scheppen een stevige en intieme band, maar ik kreeg net te vaak het gevoel dat ze niet genoeg aan het afzien waren om die band te rechtvaardigen.

Dit is zeker geen komedie zoals de poster mogelijks laat doorschijnen. Mountain Men heeft eigenlijk niet zoveel verhaal; het zijn de avonturen van twee trappers in Oregon die elkaar al lang kennen en bij gelegenheid met elkaar optrekken, steeds op zoek naar rijke jachtgronden. Ook nu dromen ze van een vallei waar het wemelt van de bevers, volgens de vertellingen van een oude Indiaan. Ze worden tijdens hun zwerftochten lastig gevallen door een haatdragende Blackfoot krijger, Heavy Eagle, wiens vrouw, Running Moon, ze meenemen na een aanval, maar die al snel gevoelens ontwikkelt voor Billy. De film is werkelijk op prachtige locaties (Amerikaanse National Parks) geschoten; van begin tot eind een plezier om naar te kijken. Wat me dan wat tegenviel, waren de mooi Engels sprekende Indianen die overduidelijk door blanken vertolkt werden. Voor de rest is deze film voor mij echt beter dan het gemiddelde laat vermoeden. Ik zie me daar mettertijd nog wel een 3,5* voor geven. Iets voor jou Brix?

Epische historische film over de Britse ontdekkingsreizigers Burton en Speke die op zoek gaan naar de bron van de Nijl. De eerste expeditie is een mislukking maar de tweede brengt hen diep in het onbekende Afrika. Doet lekker denken aan die ouderwetse avonturenfilms van vroeger. Naast de vele tegenslagen die ze te verduren kregen onderweg, gaat het ook over de strijd om wie de eer mag opstrijken om zijn naam te verbinden met de ontdekking. Mooie beelden maar weinig chemie tussen twee niet al te sterke hoofdacteurs waardoor de menselijke kant van het verhaal geen grote impressie maakt. Verder niks mis mee, typisch een wegkijker voor feestdagen of een druilerige zondagnamiddag.

Gekke situaties rond een wiskundeleraar (en zoon van een bekende politicus) die verstrikt raakt in een seksschandaal met een wereldberoemde filmster met alle gevolgen vandien. Pierre Richard was in de jaren '70 en '80 één van Frankrijks topkomieken; niet van het niveau van De Funès, Fernandel of Bourvil, maar toch ook niet veel slechter. Hij was een Mr. Bean avant la lettre met zijn klunzig gedrag .... Ook hier is het moeilijk om niet in de lach te schieten. Voor mij een iets minder Pierre Richard maar het vermaakt wel van begin tot eind.

La Moutarde me monte au nez: vertaling: het wordt me allemaal teveel.

Het is eraan te zien dat dit van de makers van Police Academy is. Precies hetzelfde soort humor, maar met zo mogelijk nog flauwere onderbroekenlol. Zeker die hoofdfiguur Dana Cannon was super-irritant. Dat omaatje amuseerde me nog het meest. De makers proberen het allemaal wat op te leuken met wat komische actie, maar veel verder dan wat gniffelen kwam ik niet.

Film die aan een hoop genres raakt (misdaad, thriller, romantiek) maar uiteindelijk heel onevenwichtig aanvoelt. Pluspunt is Steve Cochran (met Sean Connery looks) als lekker cynische piloot die ingehuurd is in het koloniale Mozambique voor een opdracht waar hij niks van afweet.

Mislukking. Rare film, waar iemand voortdurend met zijn alter ego zit te babbelen... vind ik al een vreemde keuze op zich om het zo te doen. Dan dat volledig vergezocht plot met de dochter van Brooks die ook gaat moorden . Zo'n zijplot werkt voor geen meter. Net als die scène in het kerkhof waar Brooks zich "bedenkt" Wie gelooft zoiets?? En Demi Moore die steeds de goede intuïties heeft... En zo ontspoort de film volledig in saaiheid en rommeligheid. Ik lees hier vaak het woord spannend maar dit heb ik werkelijk nergens kunnen bespeuren.

For he's a jolly good fellow... Ja zo is Mr Deeds, een wat eigenzinnig figuur die na het overlijden van een rijke oom plots 20 miljoen dollar rijker wordt. Alleen is de man eenvoudig van hart en niet geïnteresseerd in materialisme en etiquette. De manier waarop hij zijn butlers belachelijk maakt toont dat aan. Een journaliste verleidt hem met de bedoeling om sappige artikels over zijn dagelijkse activiteiten te rapporteren maar Deeds wordt op haar verliefd zonder te weten wie ze is. Vooral de naamgeving "Cinderella Man" kan hij niet goed verdragen.

Deeds Goes to Town is deels romcom deels sociale satire en vertoont flink wat gelijkenissen met Mr Smith goes to Washington, zeker met die rechtszaak op het einde. Dit was voor mij het beste stuk van de hele film, want voor het overige vond ik dit een wat mindere Capra. Gary Cooper vond ik niet zo goed in zijn rol zitten en verveelde me wat in sommige scènes. De mooie Jean Arthur zien is dan weer wel een groot cadeau.

En ja, op het einde moest ik ook weer aan heel die woke onzin denken. Een kleine zich elitair voelende minderheid die probeert aan een grote meerderheid op te leggen hoe ze moeten denken en hoe ze zich moeten gedragen. Nee, niet alleen van onze tijd dus. Voor nu een 2,5* met kans op verhoging.

Het is niet de eerste keer dat er een film is over de man achter de mythe Sherlock Holmes. Zo speculeerde The Private Life of Sherlock Holmes uit 1970 reeds rond zijn seksuele geaardheid en andere films bleven hangen bij zijn drugsverslaving, maar Mr Holmes is van een ernstiger orde, met een personage dat minutieus ontleed wordt. Hier is hij 93 jaar, verliest hij zijn geheugen en blikt terug op de mens die hij is geweest. Ondanks de mythologische proporties van Holmes, destijds zwaar opgeblazen door Dr. Watson, schuilt een eenzame man die niet in staat was om anderen te begrijpen op een emotionele manier. De flashbacks over die depressieve mevrouw Kelmot zijn een trauma gebleven.Sterker nog: Holmes is in feite nooit geweest zoals hij werd voorgesteld.

De mooie band tussen Holmes en de intelligente Roger, zoontje van zijn dienstmeid, is een leuke toevoeging maar de twee flashback-verhalen zijn niet zo boeiend. De film had misschien meer baat gehad aan één laatste volwaardige enquête als rode draad, want nu is het een redelijk chagrijnige film geworden. Over McKellen niks aan te merken, de man staat er hoor

Wel een leuke film. Ik hoor het de kritikasters al zeggen : Richard Gere zet hier opnieuw een personage neer met een hoog knuffelgehalte. Toch geeft die manisch-depressieve aard zijn personage meer kleur. Het romantische verhaaltje met zijn psychiater blijft beperkt tot het laatste half uur en hoefde niet echt. Het is een cliché, maar het stoorde me niet bepaald. Er zitten een aantal sterke scènes uit en het zijn zo'n scènes die een film maken of (indien ze ontbreken) kraken. Die beginscène op het dak was een sterk begin . Weer een leuke film van Figgis die stukken luchtiger is dan Leaving Las Vegas.

Het onderwerp is wel goed gekozen omdat het voor de meesten een niet gekende vertelling is die zich in een tijd van veranderende wereldverhoudingen afspeelde. Gareth Jones gaat naar Rusland met het idee om Stalin te interviewen en hoewel hij een pas ontslagen diplomaat is, doet hij zich voor als journalist met een diplomatieke opdracht. Hij genoot eerder naam en faam als één van de eerste westerlingen die Hitler interviewden toen deze kanselier werd in 1933.

Kort daarna reist hij dus af naar Moskou. Zijn aandacht wordt getrokken door de snelle economische vooruitgang van de Sovjet Unie, en hij is nieuwsgierig wat daar aan de basis van ligt. De vraag brengt hem als een zeldzame getuige naar Oekraïne waar een hongersnood aan de gang was waarbij miljoenen mensen stierven : de Holodomor.

Terwijl Stalin naar internationale erkenning zocht voor zijn regime, probeerde hij met propaganda en drukking alle neveneffecten van zijn politiek voor de buitenwereld te verbergen. De vermelding van Orwell die aan zijn roman Animal Farm schreef mag dan ook gezien worden als een alternatieve manier om de waarheid rond het communisme te vertellen, daar waar journalisme dat niet kon.

Een inhoudelijk sterk onderwerp, maar als film miste het (door te weinig budget) een krachtige uitbeelding van het stalinistische Rusland uit die jaren en de horror van de hongersnood, waardoor het aan impact ontbreekt. Het gaat soms wel de goede richting uit maar over het algemeen bleef het te braaf in verhouding tot de realiteit. James Norton is als (TV) acteur niet sterk genoeg om zijn personage sterk uit de verf te doen komen...

Gewoon een leuke Bronson film, over een meloenboer die het aan de stok krijgt met een wrokkige hitman. Eenvoudig verhaal, gegarandeerd amusement, een goed tempo, nu en dan goede actie en natuurlijk een vleugje humor. Naief en conventioneel voor die tijd.

Het einde vond ik onnozel en teleurstellend : enkele domme acties van de bad guys die hun sleutels op de auto laten zitten, onbeweeglijk naar Majestyk speuren vanuit die hut (geen betere manier om verrast te worden) en die een vrouw vooruit sturen om Bronson uit zijn schuilplaats te lokken gevolgd door een zwakke finale shootout . Maar ja, in de jaren '70 kon men zich dat nog allemaal veroorloven.

Sitcom achtige komedie naar een script van John Hughes, die toen nog moest doorbreken. Jack Butler wordt technisch werkloos gezet in de autofabriek waar hij als ingenieur werkt, en zijn vrouw Caroline vindt een job als kaderlid in een tonijnbedrijf. Het is nu Jack die alle huishoudelijke taken op zich moet nemen terwijl zijn vrouw overuren moet draaien. De was, de plas, kijken naar soaps en kaarten met de buurtvrouwen. Hij doet het allemaal en houdt stand in de dagelijkse overrompeling. Gewoon een ontspannend filmpje dat prima geschikt is als tussendoortje.

Erg goed hoor. Politieke satire waarin een naieve slungel tot senator wordt benoemd en voor de leeuwen wordt gegooid. Hij komt in het centrum te staan van een schandaal die hem persoonlijk viseert wanneer hij corruptie probeert aan te klagen. Stewart en Arthur vormen een super duo, maar ook de dialogen zijn leuk om te volgen. De angst en onhandigheid van Smith zijn het mikpunt van spot in een instelling die gedomineerd wordt door arrogante senatoren die zich bezighouden met machtsspelletjes. Misschien lijkt de film in veel opzichten gedateerd, maar de boodschap dat een goede en sterke democratie meer nood heeft aan mensen die bereid zijn om ervoor te vechten klinkt me als muziek in de oren. Jammer dat deze film toen slechts één award heeft kunnen verzilveren. Verdiende beter.

Een aparte film in het repertoire van Leigh. Visueel wellicht zijn mooiste werk, ver van de kitchen sink cinema waar hij voor staat. Leigh zet ook een heel atypisch portret neer; geen ophemeling van, maar gewoon een film die probeert de invloeden en visies van de artiest te verklaren. Het wordt niet altijd met veel woorden gezegd, maar dat hij een obsessie had voor licht en kleur komt meermaals naar voor.

Hij is nogal een varken van een man, met weinig finesse wat hem niet erg populair maakte bij zijn hedendaagse collega's. Wanneer hij het met iemand of iets oneens is, begint hij te knorren. Soms werd er al eens met hem gespot en zijn werk als totale nonsens beschouwd. Hij was een artiest die met zijn meer abstracte schilderkunst totaal niet paste in de oerconservatieve Victoriaanse periode, waarin schilders nog klassieke kerkelijke werken uitbeeldden.

Ook privé geen knuffelbaar personage : de schurftige, mentaal simpele en wellicht verliefde huismeid negeert hij volledig en leeft een tragisch achtergrondbestaan. Zijn onwettige dochters weigert hij gevoelloos te erkennen maar blijkt dan weer een goede match voor de lieve en vrolijke mevrouw Booth. Turner komt op bepaalde momenten boeiend uit de hoek en het aantal saaie scènes vond ik heel beperkt. Daarvoor is het personage op zich boeiend genoeg. Zwaar acteerwerk van Leigh's fetisj acteur Timothy Spall

Niet veel mis met deze komedie over een man die in een echtscheiding zit en zich vermomt als nanny om vaker zijn kinderen te kunnen zien. Heel klassiek opgezet eigenlijk, want bepaalde scènes rakelen heel wat herinneringen op aan oude films met De Funès; zou helemaal iets voor de Franse komiek geweest zijn. Vooral de hilarische scène in het chique restaurant waar hij twee afspraken tegelijkertijd heeft is daar een mooi voorbeeld van. Anderzijds speelt Mrs Doubtfire ook met klassieke cliché moppen en een kinderlijke benadering van scheiden, wat de film niet echt innovatief en origineel maakt. Toch voelt de film écht aan door de doorleefde acteerprestaties : Williams zet hier één van zijn bekendste rollen neer en heel wat opeenvolgende scènes zijn werkelijk amusant.. Ik was ook vergeten dat Pierce Brosnan hierin te zien was : komedies gaan hem doorgaans niet goed af want daar heeft hij gewoon het talent niet voor, maar zolang hij het slachtoffer is van de pijlen van Mrs Doubtfire mocht hij er wel zijn. Williams heeft me altijd wel gelegen .. Ligt bij mij ergens tussen 3,5* en 4*.

Tot nu toe de beste van Ferrara die ik heb gezien. Niet meer dan een exploitation revenge film, met een vrouw die mannen vermoordt na tweemaal verkracht te zijn geweest. . Het groezelige en zelfs spookachtige New York krijgt een aparte uitstraling, en de sympathie die je eerst voelt voor het hoofdpersonage ontspoort even vlug als de willekeurig moordende Thana. Minpunten vond ik die goedkope sax-muziek en het abrupte einde. Voor liefhebbers van de betere exploitation is dit niet te missen. Zou Rodriguez dit filmpje gezien hebben, toen hij Lindsay Lohan in een nonnenpak stak in Machete?

Onderhoudend en twisty is het wel maar onwaarschijnlijk en geforceerd is het ook. Deze Taiwanese detective/thriller deed me heel in het begin aan Nightcrawler denken vooraleer de meer klassieke whodunnit op te gaan om als bijna horror te eindigen. Net als in Contratiempo staat een auto-ongeval centraal. Het lijkt alsof dit momenteel een geliefd onderwerp is. Vele jaren later komt wat er toen gebeurde weer aan de oppervlakte en worden verschillende scenario's overlopen van wat er die avond gebeurde . De hoofdfiguur, een jonge journalist, onderzoekt op eigen houtje primo) wie het vluchtmisdrijf pleegde, en secundo) wie de overlevende van het ongeval kindnapte en waarom. Koppie erbij houden is wel nodig want ik vond het vrij moeilijk volgen. Ben wel benieuwd wat anderen van die laatste 20 mn zullen vinden...

Om deze film te bekijken moet je in de juiste mood zijn. Rustig, met een open geest en bij voorkeur alleen. Tran Anh Hung laat ons binnen in de intimiteit van drie zusters, waarvan minstens één niet zo gelukkig is als ze zich voordoet. Tran toont ons tafereeltjes uit het dagelijks leven in het groene en stijlvolle Hanoi met een poëtische impressionistische schoonheid waarbij dialoog vaak overbodig is. De wijze waarop ze elkaar aanraken, elkaar vasthouden of naar elkaar kijken vertelt meestal genoeg.

Hij vat de levensinstelling van die mensen samen in beelden zoals ik zelden heb gezien. Mensen die moeilijk over gevoelens kunnen praten en hun innerlijke pijnen diep in zichzelf verdringen, of mensen die nog op zoek zijn naar hun geluk. Overspel speelt een belangrijke rol in de film, maar is gewoon een voorwendsel om op de emoties van die mensen in te gaan.

Het is een film, waarin problemen op een vreedzame manier "gemanaged" worden. Wat een verluchting om eens zo'n geweldloze rustige film te zien die op Vietnamese tijd loopt, sfeer schept met laidback muziek van Velvet Underground en het geluid van regen en krekels op de achtergrond laat komen. Ik trek de vergelijking met Cyclo liever niet, want het zijn echt twee verschillende films.

Ik vond het helemaal niks dit drama over prostituées in Marrakech. Oppervlakkige en schlemielige personages waardoor ze maar weinig sympathie opbrengen, dialoog dat voor het grootste deel uit scheldwoorden bestaat. De menselijke kant van het verhaal was onderbelicht. Van Ayouch had ik toch iets beters verwacht... van dit onderwerp bakt hij niks. Na een uur was er geen doorkomen meer aan. Flop.

In het begin moest ik even aan Tom Sawyer en Huckleberry Finn denken, hoe de twee kameraadjes dit eiland ontdekken met de boot in de boom ... Mark Twain lijkt nooit ver weg. Deze coming of age film heeft een geweldige zweterige "southern" sfeer. . Huisjes op het water, bayous, cottonmouth slangen, bewoners op de vlucht voor het verleden en een wat melancholische southern belle (Witherspoon). Niet de film van het jaar zoals ik dacht dat het zou worden. Daarvoor kabbelt het teveel verder en wordt de helft van de film ingenomen door het verplaatsen en herstellen van een boot . Wat daarentegen wel mooi gebracht werd, was de romantische, idealistische manier waarop Ellis relaties bekijkt en hoe hij telkens met zijn voeten op de grond gezet wordt. Dat meisje waar hij voor valt, de breuk tussen zijn ouders en de scène waar hij Juniper betrapt in de bar met een andere vent spraken boekdelen. Je ziet hem bijna volwassener worden. En Mud? Een romantische naieveling, die zich in de nesten werkten voor een vrouwtje die misschien niet zoveel om hem geeft als hij denkt... een volwassen versie van Ellis. Weer een leuke film van Nichols.

Fijn drama, al zijn er wel betere films over racisme gemaakt. Toch sloeg het een andere weg in dan ik verwachtte. Het gaat in de film in de eerste plaats over het harde dagelijks leven van de boeren in de Mississipi regio, en de kloof tussen landeigenaars en pachters, waarover ze denken te beschikken. De segregatie leeft wel doorheen Mudbound, maar de ku klux klan scène op het einde vond ik dan misschien te ver gaan en bracht niet veel bij. De laatste 15 minuten vond ik dan ook het zwakst. De vriendschap tussen Jamie en Ronsel, die elkaar door de oorlog als "brothers in arms" zien vond ik sterk en geeft de film diepgang. Hedlund en Mitchell vond ik dan ook de sterkste acteurs. Jason Clarke ook natuurlijk; zijn harde boerenkop hoort hier prima thuis. Wat Mulligan betreft dacht ik eerder dat de film rond haar zou draaien; als hoger opgeleide vrouw die in ellendige omstandigheden in een landbouwersleven raakt was er genoeg materiaal om uit te werken, maar haar personage kent uiteindelijk geen wending. . Hier en daar een vreemde keuze maar wel een bovengemiddelde film.