Opinions

Goede whodunnit met Gabin als de Franse Columbo... onlangs op ARTE ... Maigret wordt door een oude kennis teruggeroepen naar zijn geboortedorp; de vrouw heeft een doodsbedreiging ontvangen. Kort daarna sterft ze in de kerk. Is het haar hartaandoening? Of moord? De opbouw is inderdaad zoals bij dergelijke films hoort: hoe is de moord gebeurd? Welk mobiel had de dader? Wie is de dader? Het levert een klassieke maar wel boeiende film op met een "tricky" plot en die trouw blijft aan de sombere en zwaar beladen sfeer uit de romans van Georges Simenon. Tijdens de eindscène aan de ronde tafel borrelen alle spanningen op een geweldige manier naar boven. Gabin imponeert!

Ja, die is zo mogelijk nog beter dan L'Affaire Saint Fiacre. Ditmaal probeert Maigret een serial killer te stoppen. Dit is een voorbeeld van hoe je een goede film in dit genre maakt. Bovendien is dit script weer ijzersterk en is er nauwelijks een ongeloofwaardigheid te bespeuren. Het is weerom een whodunnit met topspeurder Jules Maigret, die zowat een beetje de Franse Sherlock Holmes is. De kunst hier is om de kijker te doen geloven dat er geen twist is terwijl er wél één is, en eerlijk gezegd vond ik dit hier grandioos werken. Sommigen zouden zeggen dat dergelijke films geen hoge herzieningswaarde hebben, maar om alle details te vatten denk ik net wel dat deze film een tweede kijkbeurt zeker verdient. Onder de indruk.

De film schommelt ergens tussen documentaire en film en is daardoor redelijk afstandelijk. Je bekijkt de gebeurtenissen als een waarnemer, zoals bij BBC wildlife docu's. De voice over van Maina vond ik daarom geen al te beste keuze. Maïna's klan valt uiteen door een interne machtsstrijd en ze wordt gegijzeld door een groepje inuits die ver in het noorden wonen. Stilaan wordt ze geïntegreerd in hun dorp. De film staat ook stil bij een romance tussen haar en een inuit man (een van haar gijzelnemers).

De duidelijke pedagogische waarde laat me vermoeden dat dit een soort project is om de culturele identiteit van de eskimo's te verdedigen. Verder mooie beelden van de Canadese wildernis en ijsgebieden. Verhaal gaat nergens van de grond en wil ook niet boeien. Er zat potentie in, maar Maina is niet meer geworden dan een semi-documentaire om in scholen te vertonen.

Begin jaren 1920. De zoon van een uitgemoord gezin keert terug naar zijn dorp en dat maakt heel wat mensen zenuwachtig. Het mysterie rond de moord van de ouders is dan ook na 25 jaar compleet. Officieel werden drie Serviërs opgehangen voor de moord maar het is een publiek geheim dat die onschuldig waren . Hij wordt als een ongeluksbrenger gezien. Zoals Movsin ook aangeeft is de ontknoping erg verrassend zonder ongeloofwaardig te zijn. Al had ik het ook wat moeilijk met het voodoo gedoe die er plots tussenkomt ]. Het acteerwerk vond ik erg sterk.

Psychologisch drama met een sterke acteerrol voor Luis Tosar.

Baskische terroristen vermoorden een lokale politicus en worden tot vele jaren cel veroordeeld. De weduwe en dochter blijven ontroostbaar achter met hun verdriet, maar de schuldigen krijgen na jaren de kans om hun berouw uit te drukken in vrijblijvende sessies waarbij de twee partijen de kans krijgen tegenover elkaar zitten.

De film komt wat moeizaam op gang maar het tweede uur vond ik heel goed werken en zorgt ervoor dat je in het dilemma wordt meegesleept met prima dialoog. Maixabel is op zoek naar antwoorden voor het zinloos geweld, de terrorist zoekt vergiffenis voor zijn daad. Je kan na het zien van deze film alleen maar bewondering hebben voor mensen als Maixabel, die met mentale kracht afstand kunnen doen van haatgevoelens. Het respect gaat evenzeer naar de terrorist, die de moed heeft om zijn acties onder ogen te zien.

Gezellige en sympathieke honkbalkomedie maar ik vond A League of Their Own (1992) een stuk beter. Hier vond ik de humor niet goed werken en het euforische feelgood-einde is, zoals te verwachten, waar het allemaal naartoe gaat. Gedoe met de ex van Taylor vond ik maar niks, enkel bedoeld om de feelgood op het einde nog te versterken. Ook met die voodoo speler werd veel te weinig gedaan. Ook voor mij niet meer dan een leuk tussendoortje.

Wat een prachtige Disneyfilm. Een speciale maar heel geloofwaardige wending wordt gegeven aan Doornroosje. De fantasywereld waarin alles zich afspeelt is al de moeite op zich, maar vooral de relatie Aurora versus Maleficent vond ik heel sterk uit de verf komen. Dat Doornroosje slechts tien minuten in haar eeuwige slaap werd ondergedompeld wil ik nog wel vergeten . Verder is dit een smetteloze film, een smetteloos sprookje, waar alle elementen in zitten die je van dit soort verhalen verwacht. En Jolie maakt indruk! Super!

Een goed vervolg ook weer. Deze tweede Maleficent film moet niet onderdoen voor zijn voorganger. Zeker visueel niet. De special effects makers hebben opnieuw alles uit de kast gehaald om dit te doen slagen. Mooie paleizen, feëerieke wezens en prachtige kleurvolle natuurlijke decors. Toch geef ik het een halfje minder dan de eerste film (4*). Ik vond de mooie prinses en de boze stiefmoeder teveel in het middelpunt staan ten koste van Maleficent. Maar beschouw deze punten als muggenzifterij want Maleficent hoort gewoon bij de betere sprookjesfilms van de voorbije tien jaar samen met Cinderella.

Gemengde gevoelens hierover. De fotografie en de muziek zijn erg mooi en de Italiaanse sfeer doet mijn hartje sneller bonken. Daarom dan nog 2,5 sterren. Bellucci als de ongrijpbare schoonheid Malena kreeg me minder warm, en dat komt precies door de koelheid waarmee ze door de film wandelt. Voor Tornatore is ze niet een personage om uit te diepen, maar een symbool van schoonheid. De schoonheid die afgunst oproept, die lusten opwekt en de mannen gek maakt. De artistieke bedoelingen gaan ten koste van een interessant verhaal en het resultaat is een vrij onrealistische film waarbij alles in het dorp draait rond Malena en de voyeuristische obsessie van een jongen met ontluikende seksualiteit. Om het nogmaals te zeggen : de film miste echte emotionele warmte.

Franse cult. Een groepje dorpelingen probeert te overleven na een nucleaire apocalyps. Dit is beslist een film voor wie eens van de platgetreden paden wil afgaan. Malevil heeft wel wat; meer te prijzen voor de ruwe sfeer dan voor het acteerwerk en de weinige dialoog. De film is bloedserieus, somber en beangstigend. Het enge eerste uur van bewustwording vond ik indringend. De switch van het groene platteland uit de openingssequentie en de verkoolde smeulende wereld erna was overtuigend overgebracht. Daarna volgt de trage aanpassing van de mens aan zijn nieuwe post-apocalyptische leefomgeving. Geen gemakkelijke film om door te komen maar voor zijn tijd vrij goed gedaan.

Thriller met heel wat twists en een voortdurend aanwezige spanning. Helemaal mijn ding. Je raadt gewoon niet waar het allemaal naartoe gaat. Malice is één van die films die je tot het einde wil zien om te weten hoe het nu precies in elkaar zit. Pullman heeft, net als Michael Douglas, het ideale hoofd om de slachtofferrol te spelen. Tobin Bell en Gwyneth Paltrow komen ook langs in kleine rollen. Ik vond het allemaal zeer behoorlijk en blijft redelijk onvoorspelbaar.

Origineel is het wel, spannend eveneens, en een film die zich moeilijk laat voorspellen ook.
Ik wil geen film van Wan missen en hoopte enkele jaren geleden dat hij de derde Conjuring film zou regisseren. Nee dus, de man broedde eigenlijk op wat anders. Malignant vond ik wat minder scary dan Conjuring, niet zo rauw als Saw, maar het is wel een brutere film met gory kills en actie. Inderdaad ook heel wat genres dooreen zoal rep_robert al zei : serial killer film, supernatural thriller, horror, gestileerde actie ... Eigenlijk steekt Malignant nog het meest energie in de whodunnit... niet zozeer naar de identiteit van de moordenaar (je weet al snel dat hij Gabriel heet) maar eerder naar de aard ervan. En inderdaad, dit is wel een heel speciale baddie, redelijk ongezien.

Visueel zie ik hier nog het meest elementen van de Japanse commerciële horror in en natuurlijk Wans eigen stijl uit Conjuring, zeker in de eerste helft. Het einde laat een piepklein achterpoortje open naar franchiseland, maar dat kan alleen maar tegenvallen; hopelijk geen vervolg. Vind het op zich ook een goed einde voor een one-shot. Als minpunt vond ik het acteerwerk over de hele lijn ondermaats; niet dat ik op grootse dingen zit te wachten in een horrorfilm maar er moet toch minstens wel één personage zijn die aanspreekt. Dat was er niet; de trickery was belangrijker. Bij mij is het vertrouwen in Wan wel gehandhaafd.

PS : Ik zat helemaal alleen in de Kinepolis filmzaal... nog nooit meegemaakt.

Bovengemiddelde horror, die bij momenten ook aan drama en fantasy aanleunt. Het lijkt een gewoon spookverhaal te worden en inderdaad, je wordt onderhouden met veel scares, al zal een gehaaide spookfilm-liefhebber ze wel zien aankomen. Maar toch... de film is sfeervol, maakt rijkelijk gebruik van FX en eindigt niet zoals je zou verwachten van zo'n film. Het spook zelf krijgt een tragieke uitwerking waardoor dit droevige creatuur zelfs nog voor medelijden zorgt . En met deze De Toro productie heb ik me goed vermaakt al zitten er heel wat onlogische zaken in ... straf dat een hond na vijf jaar twee meisjes terugvindt op de geur

Stelt niet veel voor. Behalve dat het verhaal van alle kanten rammelt, zet Vin Diesel weer zijn stoere badass-met-kort- lontje type neer. Het einde aan dat Mexicaanse terras moet wel één van de slechtste zijn die ik een actiefilm heb gezien. En zelfs de actiescènes voelen overhaast en verveeld aan. De vadsige Pomona Joe (Kober) en kleurrijke Hollywood Jack (Olyphant) waren dan nog wel iets leukere personages als de VS aanhangsels van het kartel. Het vermaakt nog net genoeg voor een 2,5* en omdat ik graag drugskartels thrillers en misdaadfilms zie.

De man die niet wilde weggaan.

Had deze al in oktober vorig jaar opgenomen. Atypische western, veel psychologischer dan andere soortgenoten in die periode, en met enkele onverwachte wendingen. Lockhart is een legerkapitein die wraak wil nemen op de blanke wapenleveranciers van de Apaches, die zijn broer gedood hebben in een hinderlaag. Hij krijgt het in het stadje waar hij neerstrijkt aan de stok met de zoon van de Waggoman familie. De kaarten zijn enigszins anders geschud : zo is de grootgrondbezitter een aimabele blind wordende man en is de rechterhand Vic ook niet echt een de typische bad guy die men zou verwachten in zo'n film. Ondanks het hoge gemiddelde zeker niet de sterkste western, maar wel één die zijn karakters menselijkheid meegeeft. Ik peuter er een kleine 3,5* uit.

Vorige maand de eerste Snowy River gezien, nu het vervolg van deze Australische classic bekeken. Zeker van deftige kwaliteit moet ik zeggen. Alle scènes met de paarden in actie zijn van een bijzondere schoonheid, en ook de landschappelijke plaatjes zorgen ervoor dat dit een film is waar je je met plezier aan vergaapt. Het duo Burlinson - Thornton keren terug in de hoofdrol maar Kirk Douglas is hier door Brian Dennehy vervangen als de vader van Jessica. Jim Craig werd in de eerste film paardenfokker, nu moet hij nog zijn meisje op de berg krijgen; hij wordt daarbij tegengewerkt door de nukkige vader die nog steeds niks in Craig ziet, en een steenrijke arrogante aanbidder.

Ik geef toe, de magie van de eerste film is er wat uit omdat er wat meer zoetsappige romantiek in zit. Het rise verhaal en Kirk Douglas gaven de eerste film veel glans.

hier komt het allemaal minder sterk uit de verf. Toch blijft ook deze vooral een aanrader voor liefhebbers van Disney familiefilms want het herinnert ergens wel aan die oude jaren 50 Disneys.

Echt een mooie film. Is meer een Disney achtige familiefilm dan een doorsnee western maar verdorie, wat was dit meeslepend. Je zou kunnen zeggen dat het om de rise gaat van een legendarische rancher. Jim gaat na de dood van zijn vader voor een rijke paardenfokker en veehouder werken. Hij is hardwerkend en graag gezien, vooral door de dochter van zijn baas. Hoewel de dubbelrol van Kirk Douglas wat vreemd overkomt, vond ik zeker het jonge paar prima in hun rol. Er komt wat romantiek en dit viel hier helemaal niet tegen, integendeel zelfs. De liefhebbers van paarden(films) zullen hier ook wel iets van hun gading in vinden... de actiescènes met de paarden, vooral die op het einde, horen bij de mooist gefilmde die ik gezien heb. De hele film is eigenlijk heel mooi in beeld gezet. Zonde dat deze zo sterk onder de radar blijft. De sequel wil ik absoluut zien.

Herwerking van de gelijknamige TV reeks. Nog als kind gezien maar vond er toen niet veel aan. Al in de jaren 80 was dat gedateerd. Nu halen ze het dertig jaar later nog eens boven in een remake. Vind dit nogal straf eerlijk gezegd. Ritchie bewaart de stijl uit die periode met splitscreens e.d. Ook de acteurs ken ik niet. Napoleon Solo deed me op één of andere manier aan James Bond denken (en niet onterecht want Ian Fleming is één van de geestelijke vaders van het duo); Cavill brengt het er goed van af, maar Armie Hammer was verschrikkelijk. En als er maar één helft van een duo werkt, dan faalt ook de film al half. De intro scène was schitterend, maar het niveau wordt helaas niet volgehouden en het verzinkt wat in humoristische zijsprongen. Aan Vikander vergaap ik me altijd... lekker sexy as usual. Samengevat voldeed de film niet aan mijn verwachtingen wat vooral aan het gebrek aan chemie lag tussen de twee hoofdacteurs;Ritchie blijft wel een dijk van een regisseur : zijn blitse stijl maakt veel goed.

Raar verhaal die de bezorgdheid van het westen uitdrukt over de opkomst van Hitler. De geschiedenis zou de auteurs gelijk geven; er kwam wel degelijk oorlog. De brief die voorgelegd wordt aan Thorndike moet de aanleiding zijn om Engeland binnen te vallen . Een paar spannende scènes en een beetje romantiek, meer is niet nodig om een degelijke (anti duitse) classic te hebben.

Ontroerende coming-of-age voor jong en oud. Een ideaal filmpje voor een zomervakantie avond als deze... Gaat over de leuke en minder leuke gebeurtenissen in de levens van de familie Trant, hardwerkende dorpelingen die vrij afgelegen op het platteland lijken te wonen. Ze spreken vader aan met "Sir" en iedereen moet zijn steentje bijdragen aan de klussen. En dat is nodig, want moeder verwacht haar vierde kind. Wanneer ze een nieuwe buurvrouw krijgen, een oude kennis van de Trants, ontstaat er een hechte band tussen de 14-jarige Dani en de 17-jarige Court, zoon van de buurvrouw.

Je vaart als kijker rustig mee in Mulligans sentimentele verhaaltje, dat eigenlijk best goed werkt en flirt met de dunne lijn tussen vriendschap en liefde. Die ontdekking en onvervulbaarheid van gevoelens zijn hier erg mooi gebracht door Witherspoon die op dat moment zelf veertien was. En hou zeker de zakdoeken in de buurt...

Ja, Inarritu zal deze film ongetwijfeld gezien hebben, zeker bij de "beer scène" wordt dat duidelijk, maar The Revenant en deze verre voorloper ervan zijn films die op sommige vlakken ver uit elkaar liggen.

Terwijl The Revenant rauwer is, is Man in the Wilderness een stuk sentimenteler (verlangen naar gezin, het konijntje dat hij verzorgt).Die kolonisten, geleid door Captain Henry, die met die boot sjacheren door de wilde natuur is best wel goed gevonden: Huston die daar boven op zijn boot staat als een onbetwiste leider, het blijft me toch bij. Ze zijn bang dat Bass uit de dood zal herrijzen om wraak te nemen omdat ze hem hebben achtergelaten en worden geplaagd door schuldgevoel. En dan zijn er nog de Indianen, altijd in de buurt.

The Revenant is een visueel sterk staaltje cinema, een opgepimpte versie die ook veel dichter bij het originele bronmateriaal ligt en zat me dichter op de huid. Ik vind Revenant dan ook de betere van de twee. In Man in the Wilderness heeft men van Hugh Glass zoals de man oorspronkelijk heette, Zach Bass gemaakt en is een en ander sterk geromantiseerd en vereenvoudigd. Deze film is eerder "geïnspireerd door", maar niettemin is het zeker eens een kijkbeurt waard.

..

Niet al te best. Voor Yimou Zhang ligt deze film ver van zijn klassiekere werken. Een one-location film die zich volledig binnen de muren van een fort afspeelt. Snap niet dat mijn voorganger dit als "visueel genot" bestempelt. Je ziet alleen maar muren en close ups op de personages en het ligt ver van de visuele pracht die we van hem gewend zijn. Erg basic voor zijn kunnen. Om daar dan nog 2 uur half mee te vullen.

Het begint als een detective film over een man die een moord moet oplossen op een boodschapper en de belangrijke brief onderscheppen die hij bij zich had. Naargelang de film vordert begrijp je dat iedereen een verborgen agenda heeft. Gevolg is dat er flink wat plotwendingen aan te pas komen en er stilaan een smerig complot vorm krijgt. Die Chinese hiphop was wel origineel om in een historische film te gebruiken. Tot slot bleek dit een politieke oproep tot nationale loyaliteit te zijn. Nee, dit was niet echt een topper voor mij. Boeit het? Tot op zekere hoogte wel dankzij het verrassingseffect van de twists; het is gewoon veel te lang uitgewerkt en een rommelig overkomende mengelmoes van komedie, misdaad, thriller.

Het is niet duidelijk waar de film naartoe wilde. Eerst begint het als een grap, en daarna slaat het om tot een zwakke thriller. Wilde Levinson nu een komedie of een thriller? In elk geval, het lukte allemaal niet zo goed want hij wist het zelf niet . Het was verstandiger geweest om de grappige situaties te gaan opstapelen tijdens zijn presidentschap ... daar blinkt Williams in uit en deed wat hij moest doen in bvb Good Morning Vietnam of Patch Adams. Hier is de humor vaak onder de gordel ... moest die humor nog goed zijn kon het nog leuk worden, maar die is even inspiratieloos als de rest van de film.

Mja, valt wel mee. Vooral naar het einde toe vond ik het spannend, al weet je dat in dit soort films alles goed eindigt. Niet de meest geloofwaardige film in ieder geval, waarin het me iets te sentimenteel werd tussen Mercer en Cassidy, en het mediacircus nogal opgeblazen is en naar de hand gezet wordt van de "held van de dag". En hoe kan een ongewapende kerel zo lang iedereen aan het lijntje houden? Gewoon doen springen en probleem opgelost, want beneden ligt toch een opvangmat. Een sterk punt is dat alles verband houdt met een heist. . Onderhoudend maar iets te ondoordacht, een typische 3*.

Mooie film, een tragikomedie over een man die kwaad is op iedereen omwille van de tegenslagen van het leven die hem droevig en knorrig hebben gemaakt. Hij vindt daarna opnieuw zijn hart terug wanneer de nieuwe buurvrouw van Iraanse origine Parvaneh haar intrek neemt en een positieve invloed heeft. Op zich is het wel een mooi relaas en sterk gespeeld nog ook. Bij nader inzien is dat een vrij zware film, zeker in de tweede helft. De sentimentele draak loert soms even op de hoek maar slaat gelukkig nooit echt toe waardoor het niet aan oprechtheid inboet. In het leven blijft niemand bespaard van een tegenslag en dat is niemands schuld. De droge humor komt er ook weer bij kijken wat enkele leuke momenten oplevert (een handleiding voor een ladder , Ove als rij-instructeur ).

Op andere momenten wil het allemaal te veel de politiek correcte kant opgaan.. zo moet er toch eens een homo voorbijwandelen om te tonen hoe tolerant de Zweden wel zijn, is de buurvrouw een goed geïntegreerde dame van Iraanse afkomst die getrouwd is met een Zweed, of moeten de geneugten van het onderwijs in de verf gezet worden... ik heb dit soort dingen al vaak gezien in Scandinavische films en altijd lijkt het of zoiets er echt in moet. Laat het duidelijk zijn: En Man Som Heter Ove is wel een goede film die lekker wegkijkt en vol leuke momentjes zit.

Goede Hitch. Heeft wat tijd om in gang te komen en het decor op te zetten, maar eens dat is gebeurd, wacht het publiek in het tweede uur een spannende complot-thriller met een heerlijke climax in de Albert Hall. James Stewart was duidelijk een favoriet acteur van Hitchcock; hoeveel keren heeft die man niet in zijn films gespeeld? Maar de echte verrassing was voor mij Doris Day. Meestal zijn echtgenotes verplichte toevoegingen in die oude films, maar hier neemt ze een volwaardige rol in het verhaal.

De demystificatie van het westen

Een western van niveau van John Ford, die afwijkt van de gebruikelijke thema's (cowboys versus indiaantjes of outlaw-bendes, treinovervallen enz.). In het westen leeft de man van legendes, en zoals op het einde opgemerkt wordt, wanneer de werkelijkheid de legende overtroeft, hou het op de legende. Het is de leugen over de dood van de lokale crimineel Liberty Valance die ervoor gezorgd heeft dat Stoddard een knetterende politieke carrière kon maken. Hij weet dat natuurlijk en denkt met droefenis terug aan Tom Doniphon, wiens plaats en vrouw hij heeft ingenomen als "legende" . Prachtig einde waarbij Stoddard duidelijk verpletterd is wanneer de treinbestuurder hem zegt "Nothing is good enough for the man who shot Liberty Valance", een eenvoudige uitspraak die zoveel gewicht met zich meedraagt.

James Stewart, John Wayne, Vera Miles... het zijn niet de minsten en dat is aan de film te voelen. Hun personages komen levensecht over. Stewart die de wet symboliseert en Liberty Valance de wetteloosheid. De komische noot ontbrak niet in de personen van marshall Appleyard, de veelvraat die bang is voor zijn eigen schaduw, en de uitgever van het lokale nieuwsblad, Peabody, een onverbeterlijk alcoholist. Ook twee schitterend gespeelde rollen die niet moeten onderdoen voor Stewart en Wayne. Ook Lee Marvin mag niet vergeten worden, één van mijn favoriete acteurs uit de jaren '60 en '70. Soms weken de scènes veel af, zoals die waarin Stoddard in een klas les staat te geven, waardoor het leek dat Ford absoluut een statement duidelijk wilde maken over geletterdheid.Deze film was voor mij net iets meer dan de doorsnee-western.

Sterk. Vond dit een goede film. Sam Ali en zijn tatoeage staan symbool voor de ontmenselijking van vluchtelingen. Het gaat vooral over hoe het westen kijkt naar deze mensen. Zijn ze als mens minder waard? Wat maakt hen minder waard? De waarde van een mensenleven wordt hier uitgebeeld aan de hand van een kostbare tatoeage, waardoor Sam Ali als een object tentoongesteld wordt in musea. De waardevolle rug is belangrijker dan het gezicht van de realiteit. Ali die in de spiegel kijkt en zijn rug ziet is een ijzersterk beeld. De hele opzet doet ook denken aan de menselijke zoos ten tijde van de Belgische kolonisatie in Congo, toen inboorlingen achter afsluitingen werden getoond op de wereldexpo.
Het liefdesverhaaltje vond ik niet zo slecht en wordt goed aangepakt. Dat is de achterliggende reden waarom hij net die tatoeage heeft laten zetten... om naar België te kunnen trekken en dichter bij zijn geliefde te komen. Wat dan weer zwakker is, is de happy end... voor mij had een bitterder einde zoals een executie door IS meer impact gehad. Anderzijds voelde ik wel mee met Sam Ali en had ik dat misschien erg jammer gevonden dan.

Goede avonturenfilm over twee schelmen die zich naar het geisoleerde landje Kafiristan wagen, waar sinds Alexander de Grote geen blanke meer verschenen is. De beelden zien er prima uit waardoor de film vandaag de dag zeker nog genietbaar is. Veel minachting op een komische manier voor de Britse kolonist : Peachy en Daniel zijn daarvan perfecte karikaturen : lonken naar macht en rijkdom, het manipuleren van domme locals... en dan dat tikkeltje geluk die nu eens meezit (lawine) en dan weer niet. Zo hebben de Britten inderdaad wel de helft van de wereld veroverd en ik had niet de indruk dat Kipling erg trots was op het imperialisme. Hij leeft dan ook zijn frustraties uit door deze twee vagebonden hun verdiende loon te geven op het einde.

Die nostalgie naar onbekende oorden vind ik in zo'n films ook prettig. Tegenwoordig staat onze planeet volledig op kaart. Maar 100 jaar geleden waren er inderdaad nog te ontdekken plaatsen en de Britten deden niks liever dan op avontuur te gaan om alles in kaart te brengen...

Dit jaar komen bij mij heel wat films uit mijn geboortejaar 1974 langs; de Bondfilm uit dat jaar mocht natuurlijk niet ontbreken. Vind het nog steeds een erg vermakelijke Bond film vol exotische locaties, al zijn er zaken die me wel meer stoorden dan vroeger. De te veel aanwezige humor, vooral met die luidruchtige sheriff uit Louisiana (ook al in Live and Let Die te zien) en met die belachelijke martial arts vertoning, zijn eigenlijk een Bondfilm onwaardig. Moore is dan ook bij velen de minst geliefde James Bond. Christopher Lee is niet weg te denken als "Monsieur" Scaramanga, steeds vergezeld door zijn verraderlijke dwerg assistent Nick Nack. De Bond Girls zijn niet bepaald memorabel in deze film. De finale zit wel echt goed. Een Bondfilm die ver weg ligt van zijn spionagefilm-roots en meer weg heeft van een Kuifje strip, maar ik kan er nog steeds 3,5* aan kwijt.