Opinions

Niet veel mis met deze komedie over een man die in een echtscheiding zit en zich vermomt als nanny om vaker zijn kinderen te kunnen zien. Heel klassiek opgezet eigenlijk, want bepaalde scènes rakelen heel wat herinneringen op aan oude films met De Funès; zou helemaal iets voor de Franse komiek geweest zijn. Vooral de hilarische scène in het chique restaurant waar hij twee afspraken tegelijkertijd heeft is daar een mooi voorbeeld van. Anderzijds speelt Mrs Doubtfire ook met klassieke cliché moppen en een kinderlijke benadering van scheiden, wat de film niet echt innovatief en origineel maakt. Toch voelt de film écht aan door de doorleefde acteerprestaties : Williams zet hier één van zijn bekendste rollen neer en heel wat opeenvolgende scènes zijn werkelijk amusant.. Ik was ook vergeten dat Pierce Brosnan hierin te zien was : komedies gaan hem doorgaans niet goed af want daar heeft hij gewoon het talent niet voor, maar zolang hij het slachtoffer is van de pijlen van Mrs Doubtfire mocht hij er wel zijn. Williams heeft me altijd wel gelegen .. Ligt bij mij ergens tussen 3,5* en 4*.

Tot nu toe de beste van Ferrara die ik heb gezien. Niet meer dan een exploitation revenge film, met een vrouw die mannen vermoordt na tweemaal verkracht te zijn geweest. . Het groezelige en zelfs spookachtige New York krijgt een aparte uitstraling, en de sympathie die je eerst voelt voor het hoofdpersonage ontspoort even vlug als de willekeurig moordende Thana. Minpunten vond ik die goedkope sax-muziek en het abrupte einde. Voor liefhebbers van de betere exploitation is dit niet te missen. Zou Rodriguez dit filmpje gezien hebben, toen hij Lindsay Lohan in een nonnenpak stak in Machete?

Onderhoudend en twisty is het wel maar onwaarschijnlijk en geforceerd is het ook. Deze Taiwanese detective/thriller deed me heel in het begin aan Nightcrawler denken vooraleer de meer klassieke whodunnit op te gaan om als bijna horror te eindigen. Net als in Contratiempo staat een auto-ongeval centraal. Het lijkt alsof dit momenteel een geliefd onderwerp is. Vele jaren later komt wat er toen gebeurde weer aan de oppervlakte en worden verschillende scenario's overlopen van wat er die avond gebeurde . De hoofdfiguur, een jonge journalist, onderzoekt op eigen houtje primo) wie het vluchtmisdrijf pleegde, en secundo) wie de overlevende van het ongeval kindnapte en waarom. Koppie erbij houden is wel nodig want ik vond het vrij moeilijk volgen. Ben wel benieuwd wat anderen van die laatste 20 mn zullen vinden...

Om deze film te bekijken moet je in de juiste mood zijn. Rustig, met een open geest en bij voorkeur alleen. Tran Anh Hung laat ons binnen in de intimiteit van drie zusters, waarvan minstens één niet zo gelukkig is als ze zich voordoet. Tran toont ons tafereeltjes uit het dagelijks leven in het groene en stijlvolle Hanoi met een poëtische impressionistische schoonheid waarbij dialoog vaak overbodig is. De wijze waarop ze elkaar aanraken, elkaar vasthouden of naar elkaar kijken vertelt meestal genoeg.

Hij vat de levensinstelling van die mensen samen in beelden zoals ik zelden heb gezien. Mensen die moeilijk over gevoelens kunnen praten en hun innerlijke pijnen diep in zichzelf verdringen, of mensen die nog op zoek zijn naar hun geluk. Overspel speelt een belangrijke rol in de film, maar is gewoon een voorwendsel om op de emoties van die mensen in te gaan.

Het is een film, waarin problemen op een vreedzame manier "gemanaged" worden. Wat een verluchting om eens zo'n geweldloze rustige film te zien die op Vietnamese tijd loopt, sfeer schept met laidback muziek van Velvet Underground en het geluid van regen en krekels op de achtergrond laat komen. Ik trek de vergelijking met Cyclo liever niet, want het zijn echt twee verschillende films.

Ik vond het helemaal niks dit drama over prostituées in Marrakech. Oppervlakkige en schlemielige personages waardoor ze maar weinig sympathie opbrengen, dialoog dat voor het grootste deel uit scheldwoorden bestaat. De menselijke kant van het verhaal was onderbelicht. Van Ayouch had ik toch iets beters verwacht... van dit onderwerp bakt hij niks. Na een uur was er geen doorkomen meer aan. Flop.

In het begin moest ik even aan Tom Sawyer en Huckleberry Finn denken, hoe de twee kameraadjes dit eiland ontdekken met de boot in de boom ... Mark Twain lijkt nooit ver weg. Deze coming of age film heeft een geweldige zweterige "southern" sfeer. . Huisjes op het water, bayous, cottonmouth slangen, bewoners op de vlucht voor het verleden en een wat melancholische southern belle (Witherspoon). Niet de film van het jaar zoals ik dacht dat het zou worden. Daarvoor kabbelt het teveel verder en wordt de helft van de film ingenomen door het verplaatsen en herstellen van een boot . Wat daarentegen wel mooi gebracht werd, was de romantische, idealistische manier waarop Ellis relaties bekijkt en hoe hij telkens met zijn voeten op de grond gezet wordt. Dat meisje waar hij voor valt, de breuk tussen zijn ouders en de scène waar hij Juniper betrapt in de bar met een andere vent spraken boekdelen. Je ziet hem bijna volwassener worden. En Mud? Een romantische naieveling, die zich in de nesten werkten voor een vrouwtje die misschien niet zoveel om hem geeft als hij denkt... een volwassen versie van Ellis. Weer een leuke film van Nichols.

Fijn drama, al zijn er wel betere films over racisme gemaakt. Toch sloeg het een andere weg in dan ik verwachtte. Het gaat in de film in de eerste plaats over het harde dagelijks leven van de boeren in de Mississipi regio, en de kloof tussen landeigenaars en pachters, waarover ze denken te beschikken. De segregatie leeft wel doorheen Mudbound, maar de ku klux klan scène op het einde vond ik dan misschien te ver gaan en bracht niet veel bij. De laatste 15 minuten vond ik dan ook het zwakst. De vriendschap tussen Jamie en Ronsel, die elkaar door de oorlog als "brothers in arms" zien vond ik sterk en geeft de film diepgang. Hedlund en Mitchell vond ik dan ook de sterkste acteurs. Jason Clarke ook natuurlijk; zijn harde boerenkop hoort hier prima thuis. Wat Mulligan betreft dacht ik eerder dat de film rond haar zou draaien; als hoger opgeleide vrouw die in ellendige omstandigheden in een landbouwersleven raakt was er genoeg materiaal om uit te werken, maar haar personage kent uiteindelijk geen wending. . Hier en daar een vreemde keuze maar wel een bovengemiddelde film.

Manji de onsterfelijke

Niet verkeerd. Erg gewelddadige samoerai-spektakelfilm met een scheut fantasy over een onsterfelijke krijger die de bodyguard wordt van een jong meisje die wraak wil nemen op de moordenaar van haar vader. Revenge flick dus, maar niet standaard. Alles draait uiteindelijk wel om de bloederige gevechten waarin veel ledematen losgehakt worden, toch gaat er veel tragiek en melancholie schuil achter de personages. Ik denk hier aan een krijgster (Makie) die plots overmand wordt door zelfwalging wanneer ze Manji overwint . Niet echt gebruikelijk in dit soort films. Het is nu ook eens niet een afgezaagd verhaal met koningsdynastieën en opvolgingsvetes maar een manga-verfilming. Je ziet dat hier een pro aan het werk is; het is prachtig geschoten en het geslaagde complexe en spectaculaire sluitstuk van de film is niet voor iedere filmmaker weggelegd. Tussen 3,5 en 4*.

Zeer toegankelijke film over een transgender (Marina) die haar veel oudere vriend (Orlando) verliest door een hartaanval. Kort daarop wordt ze geconfronteerd met een golf van vooroordelen en van stigmatisering. De familie van de overledene wil haar zo snel mogelijk weg, terwijl Marina, die Orlando oprecht liefhad nog een laatste groet aan haar dierbare wil betuigen. De film is technisch heel geslaagd, met enkele magisch-realistische beelden en symbolen. Ook op het acteerwerk valt niet veel aan te merken.

Over de achtergrond van Marina weet men niet zoveel en de karaktereigenschappen van het personage blijven onopvallend. Voor een film die zo erg geeft om het personage blijft ze nog steeds wat buiten bereik van de kijker. Maar ik leefde wel mee met wat ze allemaal moest doorstaan en het gevoel van machteloosheid die erbij kwam kijken, en ook dat is belangrijk. Er hangt een wat ongemakkelijke sfeer van stilzwijgende oordelende blikken in de film die best goed weergeven hoe Marina zich voortdurend moet voelen.

Een verbazingwekkend goede Eastwood, vermoedelijk zijn zwanezang. Niet te ernstig, voortdurend meeslepend, met wat familiedrama maar zeker ook met heel wat humor. Het verhaal is te gek om waar te zijn eigenlijk. Een drugkartel gebruikt een 90 jaar oude oorlogsveteraan in financiële problemen om als koerier te spelen... De man die probeert in verzoening te gaan met zijn familie en tussendoor zakken coke transporteert beroerde mijn hart.

Dissociatie lijkt me toch een beetje het sleutelwoord voor deze film. Het is best meesterlijk uitgevoerd; elk puzzelstukje heeft een eigen betekenis maar Lynch strooit ze at random rond. In de kern is het een misdaadverhaal waarin een vrouw haar lesbische vriendin uit jaloersheid wil laten vermoorden, maar daarna verliest ze haar grip op de realiteit en dwingt ze haar geest te vluchten in een alternatieve leefwereld om niet met de werkelijkheid geconfronteerd te moeten worden die haar mentaal kapot maakt .

Het is best een pittige film geworden, waarbij Lynch soms redelijk abstract te werk gaat (de Silencio scène, het "monster" achter het restaurant, de cowboy, de blue box) ... Maar het stoort niet en je rekent er intuïtief op dat dit allemaal wel een plaats krijgt. Ik vond Mulholland Drive dus wederom een knappe film van Lynch, die eigenlijk makkelijker wegkijkt dan ik voor ogen had en pas in het laatste half uur alles op zijn kop zet. Ik zou het niet mijn favoriete Lynch durven noemen maar ik ben er verdomd hard in opgegaan.

Duizelingwekkende cast in deze film; je adem stokt er haast van. Het is dan ook jammer dat Mulholland Falls de verwachtingen op acteervlak niet kan waarmaken. Griffith is een schim, Connelly zit erin voor de sex, de squad-leden (Madsen, Penn, Palmintieri) blijven oppervlakkig waardoor er een toffe dynamiek ontbreekt tussen de personages. Zelfs Malkovich weet geen indruk te maken in de weinige screentime die hij heeft. Het is allemaal Nick Nolte wat de klok slaat. Niet dat hij het slecht doet... gewelddadige hufters, dat is zijn ding.

Nochtans is de poging tot neo-noir niet bepaald superslecht. De sfeer zit er soms wel in, het motief voor de moord bleef me bezighouden en het einde is zeker niet rooskleurig. Daarom raak ik wel aan 3*. De onervarenheid van Tamahori is hier misschien de grote schuldige, want het kon in betere handen ook een nog betere film worden.

En inderdaad... blijft een prettige film.. verdient veel beter hier. Niet dat ik me er nog veel van kon herinneren maar heb een paar keer goed gelachen. Een overwerkte ploegbaas in de bouw krijgt de kans om zichzelf te klonen waardoor hij meer me-time krijgt.. maar er komen alleen maar klussen bij en dan volgt er dus nog een kloon, en nog één... Er zaten toch een paar leuke burleske situaties in... de originele Doug en de kloon die terzelfdertijd in het restaurant zitten, de inspectie op de bouwwerf, de klonen die met Doug's vrouw gaan rampetampen.

Dit is gewoon een knap idee voor een film, en de makers weten de mogelijkheden ervan goed te benutten. De FX met de verschillende Keatons zijn heel knap gemonteerd. Keaton vond ik vroeger een tegenvallend acteur, maar ik begin zijn komedies bij herziening meer te waarderen : na Gung Ho, The Dream Team is deze me ook bevallen.

Mooie beelden en heel wat digitale magie maken er een nog degelijk spektakel van die niet verveelt. Maar overdaad schaadt en het was voor mij allemaal teveel van het goede. Die reuzengolf in die canyon was erg slecht uitgevoerd en de helden gaan steeds sneller dan het water. Sterk overdreven en absurde actie dus, gecombineerd met voortdurende flauwe weinig zeggende dialogen. De slechtste van de reeks.

Ik hield wel van die Indiana Jones avonturenvibe hier al is het allemaal wat pulpachtiger dan Spielbergs klassiekers. Heeft meer weg van een stripverfilming met die karikturale personages (Beni bvb) en surrealistische actie. De regie mag op niveau zijn, de special effect zijn dan weer een wat minder geslaagd aspect. Het valt allemaal te veel op wat dat betreft. The Mummy is een film die veel goed doet en het koppel Fraser-Weisz zorgt zeker voor meerwaarde. De sequels daarentegen vielen me tegen (allebei 2*). The Scorpion King moet ik nog zien.

Faalt al even hard als zijn voorganger. Veel geschreeuw en geroep. Het blijft jammer genoeg een would be avonturenfilm op zijn Indiana Jones maar bereikt nooit ofte nimmer dit niveau. Ik miste ook Rachel Weisz in deze film. Begrijpelijk trouwens dat ze hier niet in meedoet, want inmiddels is ze een A-list actrice die zich, in tegenstelling tot Fraser en Hannah, niet meer tot dit soort kwaliteitsloze films verlaagt. Dat stuk met die yeti's in vond ik ook echt belachelijk.

Nu ik de hele reeks gezien heb kan ik alleen maar de eerste Mummy film aanraden. De twee sequels willen "bigger and better" zijn, en bereikten bij mij een punt van saturatie, waardoor het teveel aan actie en het tekort aan interessant verhaal zeer irritant werken.

Blijft erg goed. Politiek-historische thriller over een commando dat, met goedkeuring van de Israëlische premier Golda Meir, naar Europa gestuurd wordt om de Palestijnse terroristen van de aanval van 1972 in München te vermoorden. Door middel van een informant die ze vet betalen, kunnen ze de terroristen één voor één opsporen. De auteurs van dit werk begrijpen erg goed dat de strijd tussen Israël en Palestina een vicieuze cirkel is die niet te doorbreken is. Wraak vraagt om wederwraak, enzoverder. Het is niet voor het vaderland of voor de natie of voor een medaille dat Avner werkt. Nee, hij wordt ingezet en gebruikt om de bloeddorstige onderdrukkingspolitiek van politici te ondersteunen. Dat zien we nu nog steeds met de Israëlische reactie van Netanyahu op de Hamas.

Spielbergs film is netjes opgebouwd en verveelt geen minuut. Het ritme waarbij van de ene operatie naar de andere gesprongen wordt blijft gehandhaafd, en er zijn enkele nagelbijtende scènes ook (het kleine meisje en de bomtelefoon, de terroristen die zelf doelwit worden). Acteerwerk niet van uitzonderlijk niveau, maar de cast heeft heel wat grote namen die hun job doen. Ik onthou naast Eric Bana vooral Amalric en Rush, omdat ze net de meest onbetrouwbare figuren horen te zijn en dat heel goed overbrengen. Alweer een hoogstandje van Spielberg.

Best een leuke actiethriller. Natuurlijk allemaal onwaarschijnlijk maar het onderzoek naar de moord op een jonge vrouw in het witte huis vond ik aangenaam wegkijken. Snipes doet het naar behoren. Over sidekick Diane Lane als een veiligheidsagente ben ik minder enthousiast. Komt vooral omdat ze een dergelijke hoofdrol helemaal niet kan dragen. Helemaal niet verkeerd, met wat actie en twists, en dus voor mij ergens tussen 3 en 3,5*

Geniaal. Ook voor mij beter dan Clue (3*). Neil Simon brengt een parodie op de whodunnit op een grappige manier. Alles is zo goed opgezet dat je van de opbouw tot het einde geen minuut rust krijgt. Er gebeurt heel wat en de film kent een paar intrigerende momenten, maar dan blijkt dat deze komedie in feite een kritische uithaal is naar de klassieke misdaadauteurs die de lezers belazeren met alsmaar onwaarschijnlijkere plottwists... precies wat deze film ook doet. Erg sterke komedie met grote namen. Vooral Sellers als de Charlie Chan kloon vond ik erg grappig.

Sherlock Holmes vs Jack The Ripper

Iedereen zal voor zichzelf kunnen uitmaken hoe hij het liefst Sherlock Holmes ziet : de extravagante maar vrij vlakke figuur uit de Guy Ritchie films, of de meer humane Holmes uit Murder by Decree? Ik vond Plummer een leuke Holmes neerzetten, die wat ouder is en wijzer overkwam. Het is zelfs nog een knap idee om de Jack the Ripper case aan 's werelds grootste detective toe te vertrouwen. De sensationele theorie rond de Ripper is persoonlijk één die me iets minder bevalt maar de film neemt ook elementen over die gemeenschappelijk zijn aan bijna alle andere Ripper verhalen zoals de betrokkenheid van de vrijmetselaars . De fusie van Holmes in de Ripper moorden komt hierdoor vrij geloofwaardig over en het feit dat Holmes medeverantwoordelijk is voor de dood van Mary Kelly is een twist op zich. Opvallend is ook de sfeervolle weergave van Whitechapel, met donkere, rokerige steegjes, het geluid van misthoorns en kerkklokken. Mmm, zalig dat er zoveel aandacht is gekropen in dergelijke details Een goede Holmes film.

Voor liefhebbers van de detective schijnt The Seven-per-Cent Solution... eveneens een goede Sherlock-film te zijn. Daar ontmoet hij Sigmund Freud in levende lijve.. Ben hier uitermate nieuwsgierig naar.

Zeer aardig gevangenis- en rechtbankdrama met een sterke rol van Kevin Bacon als slachtoffer van een onmenselijk penitentiair systeem. Misschien wel één van de beste rollen van hem die ik heb mogen aanschouwen. Spijtig dat Gary Oldman niet meer screentime kreeg. Hij speelt weer een echte bastard maar ik zie hem wel graag bezig. De logica en morele vragen onderbouwen het verhaal goed en de film gaat nooit ten onder aan complexe betogen. Het einde is niet helemaal zoals het hoort, want het is niet logisch dat hij voor zijn straf opnieuw naar Alcatraz wordt gestuurd . Dat ergerde me wel. Maar het is zeker wel een film die je vasthoudt tot het einde.

Ik vond het helemaal niet verkeerd hoor. Voor dit soort plots val ik wel. Het mag dan wat doorzichtig zijn, daar ben ik het mee eens, dat neemt niet weg dat het vermakelijk blijft en dat er een potentiële kaskraker in zat. Vooral de laatste vijf minuten zijn erg zwak en vol gaten. Er wordt geen enkele moeite genomen om redenen te geven om Russell op vrije voeten te zetten. Het moest feelgood eindigen. Ik had het allemaal beter gevonden moest hij uiteindelijk schuldig bevonden worden. Lekker dark, maar de film zou dan ook wel sterker blijven nazinderen en de zwakheden van het systeem die aangehaald worden zouden zo'n einde ook goedgepraat hebben. Maar anderzijds heb je dan weer wel die gast uit het begin van de film die toch niet veroordeeld is. Enkele gemiste kansen. Maar toch een erg acceptabele 90s detective. Ken er veel slechtere.

Matige verfilming van Agatha Christie's meesterwerk, en dat ondanks een indrukwekkende cast. Branagh's vertolking van Poirot kon me niet overtuigen en komt bijlange niet in de buurt van Ustinov, die voor mij de enige echte film-Poirot blijft. Kijk naar "Death on the Nile" voor het verschil. De CGI van de trein en de besneeuwde landschappen zag er lelijk en fake uit.. Het onderzoek naar de moord op één van de passagiers is dan nog best leuk om volgen maar mooi volgens het boekje. De personages introduceren, de moord, de interviews van de personages en de ontknoping. Saai verteld dus want volgens verwachting. En dan vraag ik me nog af wie de clou van dit verhaal nog niet kende? De helft van de fun is er dan sowieso ook al van af. Voorzichtige 3, met optie op 2,5*

De funderingen van het horrorgenre... Het uit de jaren 1840 afkomstige verhaal van Poe is welbekend (hier wel grof aangepast) en is erg voorspelbaar. Je weet van het begin wie de moorden begaat op het theaterensemble, al weet je niet wat het achterliggende motief is. Dat wordt eveneens vrij vlug uit de doeken gedaan waardoor er van mysterie helemaal geen sprake meer is. Deze klassieker bevat een hoop elementen die je in veel (moderne) horror movies terugvindt : droomsequenties, serial killer, vervaging van realiteit en fictie, wraak... Ziet er in zijn geheel wel vreselijk oudbollig uit, vooral wanneer special effects toegepast worden.

Het begon nog goed met een delegatie Koreanen die na een gefaalde missie om de gunsten van de kersverse Ming dynastie te bekomen, terug huiswaarts keren. Onderweg bevrijden ze een Ming prinses uit de handen van de afgezette Mongoolse Yuan dynastie, die de achtervolging inzet. De (vele) verschillende personages krijgen elk hun uitwerking. Het deed me bij momenten veel aan het western genre denken met grootschalige scènes op paard (zou ik Kurosawa durven vermelden?). Je kan gerust stellen dat de paarden ook een hoofdrol in de film hebben.

De gevechten zijn soms wel bruut en er wordt stevig gehakt en gekapt, maar het is wel erg slecht in beeld gebracht. De schokkerige actiebeelden zijn een kwelling en zonder stijl. Ook het einde vond ik twee keer niks. Zo vanzelfsprekend als maar kan. Dat laatste stuk van pakweg drie kwartier in dat verdedigingsfort aan de zee vond ik te langdradig. Dat slotstuk haalt de vaart eruit en de film eindigt in mineur.

The Virgin Suicides is niet veraf, daar zijn we het er (bijna allemaal) mee eens. Hetzelfde thema, de verstikkende invloed van conservatisme op de jonge levenslust, kon zonder probleem toegepast worden op een andere cultuur. Religie speelt hier geen rol. Ik vond Mustang nog best hoopvol, gezien de afloop, en het blijft natuurlijk een mooie metafoor. Het huis wordt ingericht als een gevangenis, met hoge muren en tralies, en het conservatisme dat elke uiting van geluk in de kiem smoort, is een sluipmoordenaar... de tegenstelling tussen de mooie natuur met groene bossen en fluitende vogeltjes steekt sterk af tegen de apathie dat zich stilaan meester maakt van de meisjes. Ook ik vind het een OK film, maar bereikt niet de diepgang van Virgin Suicides en heeft qua uitwerking geen echte hoogtepunten. Een 3,5* lijkt me persoonlijk net iets teveel.

Anime met een onvoorspelbaar karakter. En dat werkt nog het best. Het is een erg wilde mix van actie, bloederig geweld, science-fiction, teen angst en horror. De personages van Angelino en Vinz zijn wel erg leuk ontworpen : de één een zwart kaalkopje die recht uit een PC game lijkt te komen, de ander zijn vriend met de brandende schedel. Het soort zaken dat de MFKZ een eigen smoel geeft. En zo heb ik me nergens geërgerd en redelijk vermaakt met deze wat anarchistische tekenfilm.

Alles is er om een fantastische thriller te hebben : een stomme getuige die na haar uren in de studio getuige is van een moord. De opzet lukt ook grotendeels. De lugubere eerste helft in de studio is uitstekend, daarna ontspoort het in de tweede helft een beetje met de onwelkome humor die de knap opgebouwde spanning wegneemt ( de regisseur en zijn vriendin + de onderbuur in het appartement van Billy ). Het einde vond ik erg vreemd maar ik kan er mee leven. Mute Witness is iig een te checken film voor de liefhebbers van zenuwslopende thrillers, want er zitten een aantal zeer spannende scènes in die sommigen een bruine broek zullen bezorgen.

Portret van een familie Paki immigranten die het proberen te maken in Londen maar ontgoocheld raken omdat het leven in Engeland hun familie uit elkaar haalt. Enterpreneurship, tradities versus moderniteit, integratie, homoseksualiteit, racisme... Verschillende thema's lopen door de film maar geen enkele werkt écht goed.

Ook de rommelige montage waarbij scènes slordig van de hak op de tak springen, viel me tegen. Verhaallijnen zoals die met de minnares van de oom en de kozijn die in drugs dealt zorgden ervoor dat mijn interesse verder afnam. Daniel Day-Lewis speelt hier zijn eerste hoofdrol in een film als de vriend en minnaar van Omar. My Beautiful Laundrette kwam mij over als een vreemd samenhangend geheel.

Derde keer goede keer voor Wong Kar-Wai. Ashes of Times vond ik pedant en soms onbegrijpelijk, Chungking Express was licht humoristisch maar ook een tikkeltje vervelend, maar deze scoort volledig bij mij en dat had ik niet verwacht.

Al vanaf het begin werd ik meegesleurd in een flow van gevoelens die volgden op de relatiebreuk van Elizabeth. Elizabeth en Jeremy vinden al snel connectie met elkaar maar door onzekerheid en de nog pijnlijke teleurstelling verdwijnt zij uit zijn leven. Ze gaat werken als serveerster in restaurant en casino, duizenden kilometers ver weg van New York, maar het gevoel dat ze had in dat kleine cafeetje van Jeremy brengt haar terug naar het startpunt.. De ontmoeting met de diep ongelukkige en alcoholverslaafde politieman trof mij het meest in die film.

Dit is waarlijk een mooie film waarin soms toevallige ontmoetingen en gesprekken met mensen grote indrukken kunnen nalaten en iets kunnen leren over jezelf, en bovenal, jou kunnen veranderen. De gekwetste personages zijn sterk verzonnen, complex en daardoor o zo menselijk. Meer dan in eender welke andere film zag ik hoe liefde echt ontstaat en los staat van tijd en ruimte. De prachtige neons en geweldig mooie sountrack pasten wonderwel bij de film. Over de acteurs geen slecht woord. Deze film liet me achter met een warm gevoel.