Opinions

Manji de onsterfelijke

Niet verkeerd. Erg gewelddadige samoerai-spektakelfilm met een scheut fantasy over een onsterfelijke krijger die de bodyguard wordt van een jong meisje die wraak wil nemen op de moordenaar van haar vader. Revenge flick dus, maar niet standaard. Alles draait uiteindelijk wel om de bloederige gevechten waarin veel ledematen losgehakt worden, toch gaat er veel tragiek en melancholie schuil achter de personages. Ik denk hier aan een krijgster (Makie) die plots overmand wordt door zelfwalging wanneer ze Manji overwint . Niet echt gebruikelijk in dit soort films. Het is nu ook eens niet een afgezaagd verhaal met koningsdynastieën en opvolgingsvetes maar een manga-verfilming. Je ziet dat hier een pro aan het werk is; het is prachtig geschoten en het geslaagde complexe en spectaculaire sluitstuk van de film is niet voor iedere filmmaker weggelegd. Tussen 3,5 en 4*.

Zeer toegankelijke film over een transgender (Marina) die haar veel oudere vriend (Orlando) verliest door een hartaanval. Kort daarop wordt ze geconfronteerd met een golf van vooroordelen en van stigmatisering. De familie van de overledene wil haar zo snel mogelijk weg, terwijl Marina, die Orlando oprecht liefhad nog een laatste groet aan haar dierbare wil betuigen. De film is technisch heel geslaagd, met enkele magisch-realistische beelden en symbolen. Ook op het acteerwerk valt niet veel aan te merken.

Over de achtergrond van Marina weet men niet zoveel en de karaktereigenschappen van het personage blijven onopvallend. Voor een film die zo erg geeft om het personage blijft ze nog steeds wat buiten bereik van de kijker. Maar ik leefde wel mee met wat ze allemaal moest doorstaan en het gevoel van machteloosheid die erbij kwam kijken, en ook dat is belangrijk. Er hangt een wat ongemakkelijke sfeer van stilzwijgende oordelende blikken in de film die best goed weergeven hoe Marina zich voortdurend moet voelen.

Een verbazingwekkend goede Eastwood, vermoedelijk zijn zwanezang. Niet te ernstig, voortdurend meeslepend, met wat familiedrama maar zeker ook met heel wat humor. Het verhaal is te gek om waar te zijn eigenlijk. Een drugkartel gebruikt een 90 jaar oude oorlogsveteraan in financiële problemen om als koerier te spelen... De man die probeert in verzoening te gaan met zijn familie en tussendoor zakken coke transporteert beroerde mijn hart.

Dissociatie lijkt me toch een beetje het sleutelwoord voor deze film. Het is best meesterlijk uitgevoerd; elk puzzelstukje heeft een eigen betekenis maar Lynch strooit ze at random rond. In de kern is het een misdaadverhaal waarin een vrouw haar lesbische vriendin uit jaloersheid wil laten vermoorden, maar daarna verliest ze haar grip op de realiteit en dwingt ze haar geest te vluchten in een alternatieve leefwereld om niet met de werkelijkheid geconfronteerd te moeten worden die haar mentaal kapot maakt .

Het is best een pittige film geworden, waarbij Lynch soms redelijk abstract te werk gaat (de Silencio scène, het "monster" achter het restaurant, de cowboy, de blue box) ... Maar het stoort niet en je rekent er intuïtief op dat dit allemaal wel een plaats krijgt. Ik vond Mulholland Drive dus wederom een knappe film van Lynch, die eigenlijk makkelijker wegkijkt dan ik voor ogen had en pas in het laatste half uur alles op zijn kop zet. Ik zou het niet mijn favoriete Lynch durven noemen maar ik ben er verdomd hard in opgegaan.

Duizelingwekkende cast in deze film; je adem stokt er haast van. Het is dan ook jammer dat Mulholland Falls de verwachtingen op acteervlak niet kan waarmaken. Griffith is een schim, Connelly zit erin voor de sex, de squad-leden (Madsen, Penn, Palmintieri) blijven oppervlakkig waardoor er een toffe dynamiek ontbreekt tussen de personages. Zelfs Malkovich weet geen indruk te maken in de weinige screentime die hij heeft. Het is allemaal Nick Nolte wat de klok slaat. Niet dat hij het slecht doet... gewelddadige hufters, dat is zijn ding.

Nochtans is de poging tot neo-noir niet bepaald superslecht. De sfeer zit er soms wel in, het motief voor de moord bleef me bezighouden en het einde is zeker niet rooskleurig. Daarom raak ik wel aan 3*. De onervarenheid van Tamahori is hier misschien de grote schuldige, want het kon in betere handen ook een nog betere film worden.

En inderdaad... blijft een prettige film.. verdient veel beter hier. Niet dat ik me er nog veel van kon herinneren maar heb een paar keer goed gelachen. Een overwerkte ploegbaas in de bouw krijgt de kans om zichzelf te klonen waardoor hij meer me-time krijgt.. maar er komen alleen maar klussen bij en dan volgt er dus nog een kloon, en nog één... Er zaten toch een paar leuke burleske situaties in... de originele Doug en de kloon die terzelfdertijd in het restaurant zitten, de inspectie op de bouwwerf, de klonen die met Doug's vrouw gaan rampetampen.

Dit is gewoon een knap idee voor een film, en de makers weten de mogelijkheden ervan goed te benutten. De FX met de verschillende Keatons zijn heel knap gemonteerd. Keaton vond ik vroeger een tegenvallend acteur, maar ik begin zijn komedies bij herziening meer te waarderen : na Gung Ho, The Dream Team is deze me ook bevallen.

Mooie beelden en heel wat digitale magie maken er een nog degelijk spektakel van die niet verveelt. Maar overdaad schaadt en het was voor mij allemaal teveel van het goede. Die reuzengolf in die canyon was erg slecht uitgevoerd en de helden gaan steeds sneller dan het water. Sterk overdreven en absurde actie dus, gecombineerd met voortdurende flauwe weinig zeggende dialogen. De slechtste van de reeks.

Ik hield wel van die Indiana Jones avonturenvibe hier al is het allemaal wat pulpachtiger dan Spielbergs klassiekers. Heeft meer weg van een stripverfilming met die karikturale personages (Beni bvb) en surrealistische actie. De regie mag op niveau zijn, de special effect zijn dan weer een wat minder geslaagd aspect. Het valt allemaal te veel op wat dat betreft. The Mummy is een film die veel goed doet en het koppel Fraser-Weisz zorgt zeker voor meerwaarde. De sequels daarentegen vielen me tegen (allebei 2*). The Scorpion King moet ik nog zien.

Faalt al even hard als zijn voorganger. Veel geschreeuw en geroep. Het blijft jammer genoeg een would be avonturenfilm op zijn Indiana Jones maar bereikt nooit ofte nimmer dit niveau. Ik miste ook Rachel Weisz in deze film. Begrijpelijk trouwens dat ze hier niet in meedoet, want inmiddels is ze een A-list actrice die zich, in tegenstelling tot Fraser en Hannah, niet meer tot dit soort kwaliteitsloze films verlaagt. Dat stuk met die yeti's in vond ik ook echt belachelijk.

Nu ik de hele reeks gezien heb kan ik alleen maar de eerste Mummy film aanraden. De twee sequels willen "bigger and better" zijn, en bereikten bij mij een punt van saturatie, waardoor het teveel aan actie en het tekort aan interessant verhaal zeer irritant werken.

Best een leuke actiethriller. Natuurlijk allemaal onwaarschijnlijk maar het onderzoek naar de moord op een jonge vrouw in het witte huis vond ik aangenaam wegkijken. Snipes doet het naar behoren. Over sidekick Diane Lane als een veiligheidsagente ben ik minder enthousiast. Komt vooral omdat ze een dergelijke hoofdrol helemaal niet kan dragen. Helemaal niet verkeerd, met wat actie en twists, en dus voor mij ergens tussen 3 en 3,5*

Geniaal. Ook voor mij beter dan Clue (3*). Neil Simon brengt een parodie op de whodunnit op een grappige manier. Alles is zo goed opgezet dat je van de opbouw tot het einde geen minuut rust krijgt. Er gebeurt heel wat en de film kent een paar intrigerende momenten, maar dan blijkt dat deze komedie in feite een kritische uithaal is naar de klassieke misdaadauteurs die de lezers belazeren met alsmaar onwaarschijnlijkere plottwists... precies wat deze film ook doet. Erg sterke komedie met grote namen. Vooral Sellers als de Charlie Chan kloon vond ik erg grappig.

Sherlock Holmes vs Jack The Ripper

Iedereen zal voor zichzelf kunnen uitmaken hoe hij het liefst Sherlock Holmes ziet : de extravagante maar vrij vlakke figuur uit de Guy Ritchie films, of de meer humane Holmes uit Murder by Decree? Ik vond Plummer een leuke Holmes neerzetten, die wat ouder is en wijzer overkwam. Het is zelfs nog een knap idee om de Jack the Ripper case aan 's werelds grootste detective toe te vertrouwen. De sensationele theorie rond de Ripper is persoonlijk één die me iets minder bevalt maar de film neemt ook elementen over die gemeenschappelijk zijn aan bijna alle andere Ripper verhalen zoals de betrokkenheid van de vrijmetselaars . De fusie van Holmes in de Ripper moorden komt hierdoor vrij geloofwaardig over en het feit dat Holmes medeverantwoordelijk is voor de dood van Mary Kelly is een twist op zich. Opvallend is ook de sfeervolle weergave van Whitechapel, met donkere, rokerige steegjes, het geluid van misthoorns en kerkklokken. Mmm, zalig dat er zoveel aandacht is gekropen in dergelijke details Een goede Holmes film.

Voor liefhebbers van de detective schijnt The Seven-per-Cent Solution... eveneens een goede Sherlock-film te zijn. Daar ontmoet hij Sigmund Freud in levende lijve.. Ben hier uitermate nieuwsgierig naar.

Zeer aardig gevangenis- en rechtbankdrama met een sterke rol van Kevin Bacon als slachtoffer van een onmenselijk penitentiair systeem. Misschien wel één van de beste rollen van hem die ik heb mogen aanschouwen. Spijtig dat Gary Oldman niet meer screentime kreeg. Hij speelt weer een echte bastard maar ik zie hem wel graag bezig. De logica en morele vragen onderbouwen het verhaal goed en de film gaat nooit ten onder aan complexe betogen. Het einde is niet helemaal zoals het hoort, want het is niet logisch dat hij voor zijn straf opnieuw naar Alcatraz wordt gestuurd . Dat ergerde me wel. Maar het is zeker wel een film die je vasthoudt tot het einde.

Ik vond het helemaal niet verkeerd hoor. Voor dit soort plots val ik wel. Het mag dan wat doorzichtig zijn, daar ben ik het mee eens, dat neemt niet weg dat het vermakelijk blijft en dat er een potentiële kaskraker in zat. Vooral de laatste vijf minuten zijn erg zwak en vol gaten. Er wordt geen enkele moeite genomen om redenen te geven om Russell op vrije voeten te zetten. Het moest feelgood eindigen. Ik had het allemaal beter gevonden moest hij uiteindelijk schuldig bevonden worden. Lekker dark, maar de film zou dan ook wel sterker blijven nazinderen en de zwakheden van het systeem die aangehaald worden zouden zo'n einde ook goedgepraat hebben. Maar anderzijds heb je dan weer wel die gast uit het begin van de film die toch niet veroordeeld is. Enkele gemiste kansen. Maar toch een erg acceptabele 90s detective. Ken er veel slechtere.

Matige verfilming van Agatha Christie's meesterwerk, en dat ondanks een indrukwekkende cast. Branagh's vertolking van Poirot kon me niet overtuigen en komt bijlange niet in de buurt van Ustinov, die voor mij de enige echte film-Poirot blijft. Kijk naar "Death on the Nile" voor het verschil. De CGI van de trein en de besneeuwde landschappen zag er lelijk en fake uit.. Het onderzoek naar de moord op één van de passagiers is dan nog best leuk om volgen maar mooi volgens het boekje. De personages introduceren, de moord, de interviews van de personages en de ontknoping. Saai verteld dus want volgens verwachting. En dan vraag ik me nog af wie de clou van dit verhaal nog niet kende? De helft van de fun is er dan sowieso ook al van af. Voorzichtige 3, met optie op 2,5*

De funderingen van het horrorgenre... Het uit de jaren 1840 afkomstige verhaal van Poe is welbekend (hier wel grof aangepast) en is erg voorspelbaar. Je weet van het begin wie de moorden begaat op het theaterensemble, al weet je niet wat het achterliggende motief is. Dat wordt eveneens vrij vlug uit de doeken gedaan waardoor er van mysterie helemaal geen sprake meer is. Deze klassieker bevat een hoop elementen die je in veel (moderne) horror movies terugvindt : droomsequenties, serial killer, vervaging van realiteit en fictie, wraak... Ziet er in zijn geheel wel vreselijk oudbollig uit, vooral wanneer special effects toegepast worden.

Het begon nog goed met een delegatie Koreanen die na een gefaalde missie om de gunsten van de kersverse Ming dynastie te bekomen, terug huiswaarts keren. Onderweg bevrijden ze een Ming prinses uit de handen van de afgezette Mongoolse Yuan dynastie, die de achtervolging inzet. De (vele) verschillende personages krijgen elk hun uitwerking. Het deed me bij momenten veel aan het western genre denken met grootschalige scènes op paard (zou ik Kurosawa durven vermelden?). Je kan gerust stellen dat de paarden ook een hoofdrol in de film hebben.

De gevechten zijn soms wel bruut en er wordt stevig gehakt en gekapt, maar het is wel erg slecht in beeld gebracht. De schokkerige actiebeelden zijn een kwelling en zonder stijl. Ook het einde vond ik twee keer niks. Zo vanzelfsprekend als maar kan. Dat laatste stuk van pakweg drie kwartier in dat verdedigingsfort aan de zee vond ik te langdradig. Dat slotstuk haalt de vaart eruit en de film eindigt in mineur.

The Virgin Suicides is niet veraf, daar zijn we het er (bijna allemaal) mee eens. Hetzelfde thema, de verstikkende invloed van conservatisme op de jonge levenslust, kon zonder probleem toegepast worden op een andere cultuur. Religie speelt hier geen rol. Ik vond Mustang nog best hoopvol, gezien de afloop, en het blijft natuurlijk een mooie metafoor. Het huis wordt ingericht als een gevangenis, met hoge muren en tralies, en het conservatisme dat elke uiting van geluk in de kiem smoort, is een sluipmoordenaar... de tegenstelling tussen de mooie natuur met groene bossen en fluitende vogeltjes steekt sterk af tegen de apathie dat zich stilaan meester maakt van de meisjes. Ook ik vind het een OK film, maar bereikt niet de diepgang van Virgin Suicides en heeft qua uitwerking geen echte hoogtepunten. Een 3,5* lijkt me persoonlijk net iets teveel.

Anime met een onvoorspelbaar karakter. En dat werkt nog het best. Het is een erg wilde mix van actie, bloederig geweld, science-fiction, teen angst en horror. De personages van Angelino en Vinz zijn wel erg leuk ontworpen : de één een zwart kaalkopje die recht uit een PC game lijkt te komen, de ander zijn vriend met de brandende schedel. Het soort zaken dat de MFKZ een eigen smoel geeft. En zo heb ik me nergens geërgerd en redelijk vermaakt met deze wat anarchistische tekenfilm.

Alles is er om een fantastische thriller te hebben : een stomme getuige die na haar uren in de studio getuige is van een moord. De opzet lukt ook grotendeels. De lugubere eerste helft in de studio is uitstekend, daarna ontspoort het in de tweede helft een beetje met de onwelkome humor die de knap opgebouwde spanning wegneemt ( de regisseur en zijn vriendin + de onderbuur in het appartement van Billy ). Het einde vond ik erg vreemd maar ik kan er mee leven. Mute Witness is iig een te checken film voor de liefhebbers van zenuwslopende thrillers, want er zitten een aantal zeer spannende scènes in die sommigen een bruine broek zullen bezorgen.

Portret van een familie Paki immigranten die het proberen te maken in Londen maar ontgoocheld raken omdat het leven in Engeland hun familie uit elkaar haalt. Enterpreneurship, tradities versus moderniteit, integratie, homoseksualiteit, racisme... Verschillende thema's lopen door de film maar geen enkele werkt écht goed.

Ook de rommelige montage waarbij scènes slordig van de hak op de tak springen, viel me tegen. Verhaallijnen zoals die met de minnares van de oom en de kozijn die in drugs dealt zorgden ervoor dat mijn interesse verder afnam. Daniel Day-Lewis speelt hier zijn eerste hoofdrol in een film als de vriend en minnaar van Omar. My Beautiful Laundrette kwam mij over als een vreemd samenhangend geheel.

Derde keer goede keer voor Wong Kar-Wai. Ashes of Times vond ik pedant en soms onbegrijpelijk, Chungking Express was licht humoristisch maar ook een tikkeltje vervelend, maar deze scoort volledig bij mij en dat had ik niet verwacht.

Al vanaf het begin werd ik meegesleurd in een flow van gevoelens die volgden op de relatiebreuk van Elizabeth. Elizabeth en Jeremy vinden al snel connectie met elkaar maar door onzekerheid en de nog pijnlijke teleurstelling verdwijnt zij uit zijn leven. Ze gaat werken als serveerster in restaurant en casino, duizenden kilometers ver weg van New York, maar het gevoel dat ze had in dat kleine cafeetje van Jeremy brengt haar terug naar het startpunt.. De ontmoeting met de diep ongelukkige en alcoholverslaafde politieman trof mij het meest in die film.

Dit is waarlijk een mooie film waarin soms toevallige ontmoetingen en gesprekken met mensen grote indrukken kunnen nalaten en iets kunnen leren over jezelf, en bovenal, jou kunnen veranderen. De gekwetste personages zijn sterk verzonnen, complex en daardoor o zo menselijk. Meer dan in eender welke andere film zag ik hoe liefde echt ontstaat en los staat van tijd en ruimte. De prachtige neons en geweldig mooie sountrack pasten wonderwel bij de film. Over de acteurs geen slecht woord. Deze film liet me achter met een warm gevoel.

Ik vind het ook wel een 4 waard. De poster laat misschien vermoeden dat dit weer een zwakke komedie is, maar niks is minder waar. Dit is een leuke film over vriendschap en het leren opkomen voor zichzelf en voor anderen. Dat gebeurt op een ernstige en herkenbare manier. Zelfs de bully, gespeeld door Matt Dillon, komt op het einde menselijker over. De gekke oma van Peache zorgt voor wat aardige humor en achter de reus Ricky schuilt een gekwetste jongen en dat geeft de film een dramatisch kantje. Echt een film van de bovenste plank met het hart op de juiste plaats. Klein pareltje.

Wil je een echt slechte film bekijken, kies dan maar deze. Er is gewoon niks goed aan : grappen, acteurs, verhaal. De film zit vol dieptepunten zoals Sam "Flash Gordon" Jones die dronken en naakt door een park loopt, of die oervervelende con man en die sjeik. Eén van de slechtste films die ik dit jaar heb gezien. Ik geef nog anderhalf puntje voor de 80s sfeer; de hoofdrol kon zo door Madonna weggekaapt worden.

Zeer goed. Helemaal mijn type humor. Echt leuke dialogen rond misverstanden
Zeker Pesci doet het geweldig. Vond hem beter in zijn rol zitten dan in de Lethal Weapon films, maar dan weer minder dan in Scorsese's films. De pairing met Marisa Tomei zit ook snor. Ze zijn een combinatie die werkt op het scherm.

Twee jonge mannen worden in Alabama aangehouden op verdenking van moord op een winkelier. Degene die hen uit de penarie moet redden is Vinny, de kozijn van één van de pechvogels (gespeeld door Ralph 'Karate Kid' Macchio die hier echt een lullig rolletje heeft). Echter heeft de man nul ervaring als advocaat. Het gegeven is al direct leuk en daar komen dan nog een aantal running gags bij zoals de slapeloosheid, de redneck met zijn 200 dollar en de rechter die zijn reputatie als advocaat wil natrekken. . Het is waar wat anderen hier zeggen : dit is een onderschatte komedie om met hoge dringendheid op de kijklijst te zetten.

Tearjerker. De film kreeg indertijd wel de nodige kritiek door het erg droevige einde, dat als overdrijving werd weggezet, maar ik vond dat wel passen . Het leren omgaan met het verlies van anderen is sowieso het dominante thema van de film. Vada is zo bang van de dood dat ze zich allerlei ziektes en kwalen inbeeldt die haar zullen treffen en om de haverklap naar de dokter loopt om gerustgesteld te worden. Dat haar vader de lokale begrafenisondernemer is helpt haar ook niet vooruit. Ze vindt soelaas bij haar buddy Thomas J, een slim en wijs ventje die er een beetje ziekelijk uit ziet. Intussen probeert ook haar vader zijn lange rouw achter zich te laten wanneer zijn nieuwe medewerkster (J.L Curtis) voor hem werkt en best wel een boontje voor hem heeft. En alles komt eigenlijk samen wanneer een tragische gebeurtenis zich voordoet die niemand, en ik zeg wel niemand, onberoerd kan laten die iets van een kloppend hart in zijn borstkas heeft. Ik ben wel te vinden voor dit soort goedhartige films en deze is me dan ook uitermate bevallen.

My name is Khan... Khan, with the epiglottis...

Wat een grandioze film! India is zich serieus op de kaart aan het zetten. Het uitzonderlijke parcours van Rizvan Khan is er, net als Forrest Gump destijds eentje om in te lijsten. Het verhaal maakt om te beginnen een film als Ben X volstrekt belachelijk. In tien minuten weten de makers alles op een eenvoudige manier al duidelijk te maken rond Asperger, daar waar Balthazar er een hele film over moest gaan uitrekken.

Autisme is echter ook het thema niet van de film. My name is Khan bekijkt als een drieluik en begint met zijn jeugd en opvoeding in India, gaat over in de romance met Mandira (de oogverblindend mooie Bollywood babe Kajol Mukherjee) in de VS om daarna te eindigen in een odyssée door de Verenigde Staten met de bedoeling om de president te ontmoeten .

Het grootste deel van de film omspant de recentste Amerikaanse geschiedenis, van de 9/11 aanslagen tot de verkiezing van Barack Obama. Een periode waarin de allochtone bevolking het doelwit werd van racisme en vooroordelen. Dat is een belangrijk element, want de makers steken veel inspanningen om een boodschap van verdraagzaamheid en gezond verstand in hun film te blazen en dat brengen ze over met sterke en duidelijke beelden. Wat ik ook opmerkelijk vind is dat India deze film maakte over tolerantie tegen moslims, een land waar de moslims per slot van rekening ook vervolgd en weggejaagd werden enkele decennia geleden.

Acteerwerk top, vaak onvergetelijke beelden en natuurlijk ook het nodige Bollywood sentiment en een tikkeltje onrealisme... gelukkig wordt dit niet te sterk door de strot geduwd allemaal. De film was meer dan eens grappig, met karakters die een zekere indruk achterlaten zoals de aanstekelijke vrolijkheid van Mandira en de onschuldige naiviteit van Rizvan. Het is ook soms triestig maar niet meer dan in andere drama's. Een echte topper.

Zwartkomisch en licht absurdistisch filmpje over een holocaust overlever die zich teruggetrokken heeft op het Colombiaanse platteland en denkt dat zijn nieuwe buurman Hitler is. Speelt duidelijk met de hypothese dat Hitler een nieuw leven zou hebben opgebouwd in Zuid-Amerika; dat was tot diep in de jaren '80 een theorie waar heel wat mensen van de generatie van mijn ouders en grootouders geloof aan hechtten. Redelijk leuk vond ik want de film wordt gedragen door twee grote acteurs die overtuigend spelen. Deed me ook wat aan die onderkoelde Scandinavische komedies denken. En zo krijg je een bescheiden werk dat toch wat groter aanvoelt en met een leuke twist eindigt, maar wel ietsje scherper had gemogen. De film houdt zich niet teveel met de tragische kant en herinneringen van de oorlog bezig, al kruipt de gruwel van de Nazi's toch even door een kier. Hoe het verleden er ook uit zag, finally life goes on...

Feel bad movie. Zeker in de tweede helft diep triest hoe Mike meer en meer gekweld wordt door zijn jeugdtrauma's en in bittere eenzaamheid op straat belandt. Behalve dat hij narcoleptisch is, hunkert hij bijna hopeloos naar de moeder die hem in de steek liet. Hij en zijn makker Scott zijn mannelijke prostituées maar daarachter schuilen persoonlijke drama's. Udo Kier die met een tafellamp danst zal me weer lang nachtmerries bezorgen. Het is vandaag moeilijk om Keanu Reeves nog los te zien van John Wick en The Matrix en je hem in een rol als deze in te beelden. Een film van Van Sant (mijn tiende intussen) is altijd leuk al heb ik een voorkeur voor zijn iets latere films. Dat hele gedeelte met die Bob en zijn bende vond ik flink tegenvallen. My Own Private Idaho kent gelukkig ook genoeg betere stukken...

Sex comedy waarin Bobby en zijn vrienden maar één doel hebben : van de grond gaan... zo snel mogelijk, zo veel mogelijk. Echter wil Bobby's rijke vader dat hij naar Yale gaat en zijn Frans grondig moet bijschaven en neemt een privé lerares die hem echter meer zal leren dan werkwoorden vervoegen. De "tit factor" ligt vrij hoog en de grappen zijn niet best, maar het wordt nooit grof zoals in American Pie. Ik vind het niet de slechtste in dit subgenre.