Opinions

They test missiles here or what?

Gemiddeld. Tom Hanks speelde toen heel wat komedies vooraleer hij zich bekeerde naar meer serieuze rollen. Meestal gingen die komische vertolkingen hem niet zo goed af; zoals hier. Pas vanaf Forrest Gump steeg hij in mijn achting. Hoewel er zeker een flinke lading grappen in zitten waar iedereen wel iets van zal kunnen smaken weet de film ook weinig indruk te maken als geheel en dat is merkwaardig. Hanks blijft een sterke presence hebben in de film maar hij heeft me nooit echt doen lachen... wellicht smaak zullen we maar zeggen. Shelley Long viel ditmaal niet tegen en vult haar rol goed aan. Voor eigenaars is dit de ultieme nachtmerrie; tandenknarsen wanneer die trap instort. In hun plaats zou ik voor zelfmoord gegaan zijn denk ik.

Baseball statistics

Redelijk ongewone en bovenal droge humorloze sportfilm over de gebruikte strategie achter de Oakland A's voor hun indrukwekkende reeks overwinningen. De statistieken speelden in hun voordeel maar uiteindelijk is het heel moeilijk om de wiskundige en de menselijke factor met elkaar te verzoenen. Moneyball brengt ook de discussie op gang over sportethiek. Verdient een natuurlijk team van gemotiveerde spelers het meer om te winnen dan een samengesteld team op basis van cijfers (manipulatie)? Brad Pitt speelt een interessant figuur maar verder vond ik het een weinig opzienbarende rol. Hoffman krijgt te weinig screentime om echt uit de verf te komen. Een oscar waardig vind ik het niet en op sommige momenten begint het zelfs wat saai te worden. Baseball is nu ook niet mijn favoriete sport. Toch beetje ontgoocheld, kleine 3*

Heilige kak, hier was ik echt stil van na de ongelooflijke ontknoping. Het was dan ook al van het begin af een onbeantwoorde vraag in welke omstandigheden het kind de dood vond. Ik vond dat al vreemd. Een kindontvoering van 15 jaar terug dat op het randje van de verjaring zit, wordt op het laatste nippertje heropend met nieuw materiaal. Er zijn enkele momenten dat de geloofwaardigheid het laat afweten met allerlei toevalligheden die de enquête snel vooruit doen gaan. Ik werd met betrekking tot de whodunnit toch serieus op het verkeerde spoor gezet, en dat komt omdat er veel meer nuance in het verhaal verwerkt zit dan je denkt terwijl je een schijnbaar cliché achtige detective aan het volgen bent. Een zeer sterk verhaal dus, spannend en met een beetje humor zelfs. Ik moet me bij de hoge enthousiaste stemmers aansluiten.

Vond het een erg origineel uitgewerkt idee, eigenlijk gebaseerd op een bestaand programma voor zorgbehoevenden. Destijds vond ik deze film erg spannend. Ongelooflijk wat je een kapucijnaapje allemaal kan laten doen, al zit een sterke editing er ook voor veel tussen. Er zitten enkele zonden in tegen de ruimtelijke logica. Zo weet het aapje waar Allan's ex en de dokter zitten en vindt hij de weg van lab naar huis terug en zo... Nonsens dus. De finale was best intens.

De 'menselijke beschaving versus natuur' thematiek biedt weinig nieuws en eigenlijk viel het hele verhaal mij redelijk tegen. Behalve dat het (te) lang aanvoelde, miste ik ook wat meer emotie en binding tussen de personages, die redelijk vlak overkwamen. Inhoudelijk geen groot feest, maar visueel is het dan weer echt een geslaagde realisatie uit de Ghibli stal

Deze stond in de Knack getipt als één van de films van 2020; vreemd want ik had hier nog nooit van gehoord. Blijkt een film die heel wat prijzen won in arthouse festivalletjes. Hoewel Monos visueel heel mooi is, en dan vooral in de jungle, ervaarde ik hem ook als langdradig. Je zit anderhalf uur lang naar de groepsdynamiek te kijken binnen een groepje klooiende minderjarige rebellen die moeten waken over een gijzelaar, Doctora. Je ziet al snel dat dit een verloren generatie in een verloren strijd is. De verwijzingen naar de literaire inspiratiebronnen Heart of Darkness (overboord gooien van de beschaving) en Lord of the Flies (varkenshoofd op een staak) voelden wat geforceerd aan. Filmkriebel zegt : een mooie film is daarom nog geen interessante film.

Het is ontroerend hoe deze man volwassen thema's op een poëtische manier aan zijn leerlingen overbrengt en hun suikerhartje weet te beroeren. En dit ondanks de eigen drama's in zijn leven. Een hartverwarmende rol van Fellag. De tweede helft greep me aan maar het was eventjes wennen omdat je in het begin nog niet weet hoe het zal aangepakt worden. Ik vond het jammer dat Lazhar van school gestuurd wordt op het einde.

Eén van Therons topprestaties. Ze is onherkenbaar en totaal gemetamorfoseerd in de marginale Wuornos. Verder haalt ze ook haar volledige talent uit de kast voor een zeer intense rol. Method acting tot het uiterste. Een tragisch verhaal, en ergens voel je wel mee voor de de door het leven verwoeste Aileen. Niemand kiest het bed waarin hij/zij geboren wordt. Het leven heeft haar lelijk te pakken gehad maar het praat uiteraard de crapuleuze misdaden die ze heeft begaan niet goed. In haar relatie met de lesbische Selby vindt ze de liefde die ze in haar leven altijd heeft moeten missen. Beiden hebben de verkeerde verwachtingen van elkaar. Het einde is vol van betekenis... Een zware, rauwe karakterfilm.

Dat was niet mijn ding. De volwassen thematiek rond emotioneel afscheid van een dierbare wordt tenietgedaan door de ambitie van de film om spectaculair en oogstrelend te zijn. Daardoor kon het mij ook weinig raken. Jammer maar ik ben zo goed als in slaap gedommeld bij deze vrij vage vertelling waar ik me nog aan een spitsvondige afsluiter verwachtte, maar ook dan niks dan teleurstelling want waar het vierde verhaaltje naartoe zou gaan lag nogal voor de hand. Het zal voor de meesten wel een goed drama zijn daar kan ik inkomen, maar van met fantasy opgepimpt drama, hoe mooi het er ook uitzag, hou ik niet van. Misschien met uitzondering van het niet te evenaren Pan's Labyrinth (5*)

Griezelfilm voor kinderen. Lijkt wel door kinderen geschreven ook... . Voor mij persoonlijk niet meer te doen, maar het is een verzorgde regie geworden met flink wat sfeer en (veelal flauwe) humor. De monsters zijn aan de tamme kant, eerder een Scooby Doo gehalte. Eén van hen wordt trouwens onmiddellijk een goede vriend van de kinderen. Het tienerclubje doet ook wat aan de Goonies denken. Enkel en alleen voor liefhebbers van de jaren '80.

Calamares from outer space

Wat me nog het meest deed opkijken was dat die actrice 40 jaar is... die ziet er minstens 10 jaar jonger uit. Maar goed... een vreemde film was dat wel, Monsters. Voor mij toch een vernieuwende alien film. Geen terreur, tenzij onbewust, maar de makers durven het aan deze zwevende octopussen eerder als een nieuwe diersoort dan als een bedreiging af te tekenen . Ik zie al de diehard alien-moviefans verontwaardigd mekkeren over het gebrek aan actie of creature-design, maar het punt in Monsters is vooral onze eigen angst voor het onbekende. Op het einde vraag je je bij de mooie finale af of het allemaal geen storm in een glas water was. .

Het leuke aan de film is de ge-wel-di-ge sfeer, die gemaakt wordt onder de vorm van een roadmovie en een ontluikende romance tussen twee hoofdpersonages die toch ver uit elkaar leken te liggen en het allebei goed doen. Het levert heel wat mooie beelden op en een wat mysterieuze sfeer ("the infected zone"). Jammer dat het nooit tot echte climaxen komt, zelfs niet eentje, waardoor de film stilaan begon in slaap te sussen op het einde. Monsters is vooral een reis door het onbekende. Verdiende 4*

Wat een knoeiboel zeg. Waardeloze sequel op een erg goed origineel (4*). Dit is meer een oorlogsfilm in het Midden Oosten met alle clichés (uit films als Hurt Locker, American Sniper, Jarhead etc) erop en eraan en daar zat ik niet op te wachten. Geen enkel personage is interessant, het camerawerk is behoorlijk schokkerig en de "monsters" zijn niet meer dan een deel van het decor. Die moeten gezien worden als een nieuwe diersoort waarmee de mens moet leren leven. Meermaals in slaap gedommeld. Vlug vergeten.

Ach ja het is allemaal wat flauw en over the top, maar in die tijd wisten de mensen zich goed te amuseren met zo'n films die in ruim familieverband bekeken werden op een zondagnamiddag met koffie en koekjes erbij.

Vooral de talrijke grappen en de situaties waren toen echte billenkletsers, en de uitslag van de wedstrijd deed er zelfs niet meer toe, wel de zoveelste grap wanneer Bourvil dan eindelijk de trofee mag overhandigen. Vooral Tony Curtis en Terry-Thomas vertolkten zalige rollen hier. De humor is ouderwets en erg gedateerd en Bourvil en Mireille Darc die Engels gaan spreken vond ik ook niet echt denderend maar kom, respect voor dit soort films heb ik wel over en heb me ook nergens zo geërgerd dat ik de film wilde stopzetten. Integendeel, de regie zag er echt goed uit voor die tijd.

Drama over een oude cowboy die zich niet kan aanpassen aan veranderende tijden. Monte Walsh viel me redelijk tegen. Zeker de eerste helft waarin weinig gebeurt, met lichtkomische momenten die wat uit de toon vallen. Want uiteindelijk was deze film best bitter naar het einde toe, een wending die ik niet had verwacht gezien de matige eerste helft. Ik vond de muziek wel mooi, en Palance speelt voor de verandering eens een sympathieke man. Ook een flink staaltje rodeo waarin een halfdronken Monte Walsh een wild paard wil berijden... Tegenstrijdig genoeg is het nu net omdat de film te ver van de platgetreden paden verwijderd is dat ik het minder vond.

Prettige avonturenfilm waarin een eenheid van de geallieerden door de Duitsers geplunderde kunstwerken proberen te redden in de laatste dagen van het derde rijk. Heel wat aandacht gaat naar enkele Belgische werken : het Lam Gods, de Madonna met kind... De film deed me soms denken aan de oude oorlog/avonturenfilms uit de jaren 60, want ook hier komt er sporadisch een humoristisch moment tussen. Er kon misschien wat meer uit gehaald worden qua spanning en intrige, maar Monuments Men is me niet tegengevallen en gaat vlot voorbij

Zo slecht vond ik 'm niet. Zag er zeker niet knullig uit: de Sci-Fi sfeer zag er fijn uit, zelfs een beetje Blade Runner achtig in enkele scènes, en hoewel het allemaal niet veel voorstelt blijft het toch onderhoudend. Je ziet wel dat dit een blueprint is voor Emmerichs latere films. Het knulletje die in zijn kakker wordt gepakt door de stoere gevangene is een cliché om hard mee te lachen. Vreemd genoeg zijn het net de actiescènes die tekort schieten in Moon 44. De finale scène waarin de basis aangevallen wordt door de concurrentie zag er echt niet goed uit. Verder heb je een hoop bijrolacteurs in de hoofdrol zoals Brian Thompson in zijn zoveelste ruige hersenloze rol en Michael Paré die nog minder charisma heeft als een zak aardappelen. Toch vind ik de film gezien het beperkte budget, geen totale mislukking.

Fantasy drama die niet onberoerd laat. Je moet je wel laten gaan in de vertelling anders werkt het niet. Een kind, Emma, raakt in coma en de hele film vertelt hoe ze tussen leven en dood zweeft. Zo wandelt ze met een radiootje rond in een soort niemandsland, in feite haar onderbewustzijn die de woorden van haar moeder in haar oor opvangen. En zo kan je eigenlijk alles wat je ziet verbinden met de realiteit. In haar psyche zitten indrukken, herinneringen, beeldvormingen, angsten ... erg vindingrijk gedaan met schaarse middelen en het houdt zeker steek in de zin dat je niet met vragen achter blijft.

Moon Garden mag ongetwijfeld een triomf van visie en verbeeldingskracht genoemd worden; de film neemt afstand van goedkoop melodrama en maakt er liever iets dromerigs van met rijke kleuren want het ging toch vooral om de zuivere manier waarop een kind het leven ziet. Soms erg ontroerend en redelijk onvergetelijk. Ook ik moet mijn voorgangers bijtreden met een hoog cijfer.

Deze komedie heeft wel wat leuke momenten in de manier waarop de draak gestoken wordt met het dictatoriaal systeem. Verder vond ik niet zoveel aan Dreyfus pogingen om grappig te zijn maar dat scheelt dan aan mijzelf, want ik ben geen groot liefhebber van hem. Hij speelt in de film een would be acteur die de rol van zijn leven opgelegd krijgt als vervanger van een autoritaire dictator in de bananenrepubliek Parador. Het waren vooral enkele andere figuranten die de show stalen zoals Raul Julia en vooral regisseur Paul Mazursky zelf, die verkleed als oude drag queen, de moeder van dictator Simms vertolkt.

De film is in de eerste plaats een grote farce die de VS-beschermde dictaturen over de hekel haalt. Parador is één groot theater op zich : de dictator die gemanipuleerd wordt door zijn minister van binnenlandse zaken, de vele maitresses, Amerika's verborgen agenda, de luxueuze levensstijl terwijl het volk verhongert, de rebellen enz. Ik plaats dit niet tussen spoilertags want you all know the picture.

Parador is een samentrekking tussen Paraguay en Ecuador, en het personage Alphonse Simms is geïnspireerd door de dictator Alfredo Stroessner, die Paraguay 30 jaar lang met harde hand leidde.

Niet meer dan een leuk tussendoortje.

Weer een flutfilm van Emmerich. Ander onderwerp, zelfde inhoud. Daar gaan we weer met de dikkerd en de wetenschappelijke mumbo jumbo, de idiote theorieën, Engelstalige alien intelligence, de sentimentele familieshit waarbij veel hugs zeker niet mogen ontbreken. Ook de aan realisme ontbrekende special effects vielen me tegen. Emmerich maakt alsmaar slechtere films... tijd dat hij ermee kapt. Ook het Huayi logo aan het begin van de film voorspelt altijd weinig goeds.

Doorsnee. Deze low budget is een ongebruikelijke keuze voor de Oscar van beste film. Ook ik snap niet echt waarom net deze moest winnen. Binnen het coming of age genre is de film wel vrij apart, maar echt emotioneel uit het lood slaan doet Moonlight niet. Kan op het vlak van drama en tragedie bijlange niet aan een film als Manchester by the Sea tippen. Het lot van Chiron is niet rooskleurig; als homo zijn in de zwarte gemeenschap een handicap is, dan is gebrek aan liefde en aanraking in een leven verwoestend. . Het stoorde me dat er geen enkele blanke in die film rondliep; die keuze werd me nergens duidelijk behalve en deed de film wat simpel overkomen. Moeilijk te geloven dat de factor "blank" geen enkele rol kan spelen in zijn ontwikkeling. Nee, niet onder de indruk.

Voor mij één van de mindere Bonds. Nochtans was het eerste anderhalf uur, met een opeenvolging van goede locaties en enkele leuke actiescènes, toch wel van een hoog niveau. Vooral die scène op die kabellift in Rio is goed geschoten. Jaws als komisch element, daar moet ik nee tegen zeggen, en zeker nee als hij nog aan de kant van Bond komt te staan op het einde en er een Pippi Langkous vriendin bijkrijgt . Dat helpt het wel helemaal om zeep. Voeg er dan nog een onwaarschijnlijk ruimte-avontuur bij het laatste half uur en ik zat te popelen dat het vlug voorbij was. Gelukkig heeft Ian Fleming dit nooit hoeven aan te zien.

Liefde op zijn Italo-Amerikaans

Vond ik ontgoochelend, zeker gezien het gemiddelde op MM. Het weet niet echt te bewegen en aan komisch talent is er ook gebrek. Ik kan me nu al geen komische scène meer voor de geest halen terwijl ik de film een half uur geleden heb uitgekeken. Dat zegt genoeg. Cher vond ik niet om aan te zien in deze film met haar enorme poedelkapsel en de ommezwaai naar een romance met Nicolas Cage zag er eerder gedwongen uit "door de ongeschreven regels van de romantische film" dan uit hart en ziel. Daarnaast worden nog een paar romantische zijstappen uitgewerkt met de ouders van Loretta en dat vond ik al helemaal niet meer werken. En blijkbaar moet het allemaal speciaal zijn want het is hoe het er bij de Italo-Amerikanen aan toe gaat, daarom halen ze nog eens een hoop clichés over Italianen uit de kast, al kan ik me niet herinneren dat er een spaghettidraad te zien was .... Geen bijzonder leuke romcom. Ik moet erg mijn best goed om toch nog een 2,5* uit te delen... En dit won dan nog 3 Oscars.

Eén van Lumets grote missers. Je denkt dat dit een whodunnit wordt, maar de film gaat voor 80% over de chemie tussen Bridges en Fonda, en de alchohol- en relatieperikelen van haar personage, zodat dit een ronduit boring drama wordt. Zelfs de alom gerespecteerde Raul Julia is erg zwak.

Actiefilm met veel CGI en enkele gore effecten. Beter dan ik dacht, en zeker beter dan die Mortal Kombat film met Christophe Lambert. Over de links met de games weet ik niks dus ik beoordeel louter op wat ik van de film heb gezien. Zit dieper verankerd in het martial arts genre en de actie is alom tegenwoordig. Ook de speciale effecten ogen goed. Maar echt fantastisch is dit ook weer niet : daarvoor is het verhaal te dun, op een kladje neergeschreven vermoed ik, en met actie die van hard naar harder naar hardst gaat. Als tussendoortje nog zo'n ramp niet maar ooit herzien zal ik zeker niet doen.

Ben ik hier nu werkelijk de eerste die hier een 3,5* aan geef? Vond deze thriller zeker niet verkeerd. Wordt helemaal in flashback verteld binnen de context van een politieverhoor maar dat valt niet tegen. Joyce is gehuwd met white trash James (Bruce Willis) en wordt mishandeld. Ze begint meer en meer moord te overwegen en lucht haar gevoelens bij boezemvriendin Cynthia daarbij, die haar op andere ideeën probeert te brengen. De echtelijke spanningen lopen lelijk uit de hand... Mortal Thoughts moet het niet hebben van actie en spektakel maar het zoeken naar het addertje in het gras maakte de film voor mij geslaagd en hield mijn aandacht stevig vast. Leuk verhaal zonder meer waar niet alles zwart-wit is, en nog niet eens slecht geacteerd ook.

De volle versie van 120 min. gezien. Franse cultfilm die als één van de grote Franse noirs aanzien wordt. De film is inmiddels opnieuw van onder het stof gehaald omdat Jacques Audiard het script schreef samen met zijn vader, de briljante dialogist Michel Audiard. Maar ook omdat de psychologische benadering, vermengd met rauwe zwarte humor en enkele wederkerende muzikale stukjes (la Paloma), de film een unieke sfeer meegeven. Mij deed het nog het meest aan Simenon denken. Een detective volgt een vrouwelijke serial killer die voortdurend van identiteit verandert. L'Oeil zoals hij heet, raakt er van overtuigd dat zij de dochter is die hij nooit meer heeft gezien sinds haar kindertijd, en helpt haar zelfs een handje met haar misdaden. De hele film zijn ze elkaars schaduw. Hij fysiek voor haar, zij geestelijk voor hem. Het verhaal kreeg me wel mee maar in zijn geheel gezien maakte het niet de overweldigende indruk die ik verwachtte. Een speciale film die zich niet zo makkelijk laat vatten.

Meer een serial killer film, met een opvallende rol van Bill Paxton, die nog erg jong was. Er wordt meer ingezet op dreiging dan op kills, dus wie een horror zoekt, zal er bekaaid van af komen. De film slaagde er aanvankelijk wel in om me op het verkeerde spoor te zetten wanneer de twee jonge gluurders een sekte zien en de film probeert hier op onhandige manier het publiek mee te bespelen. Script viel daarom nog redelijk mee maar echt grootse momenten zitten er niet in. Let op: de poster is erg misleidend.

Niet de beste niet de slechtste... Mortuary Collection neemt de template van de Creepshow en Tales of the Crypt-omnibusfilms over en doet dat met redelijk succes. De frame story met Sam heeft op het einde ook nog een staartje. Verder blaken de verhalen niet van originaliteit, maar ze zijn wel enorm knap gefilmd. Het hoofdstuk "Unprotected" was eigenlijk meer humor dan horror met de student die zelf zwanger wordt (3*). Tweede hoofdstuk heeft een sterke Del Toro stempel, zeker als je de prachtig gefilmde afloop in aanmerking neemt (3*) en het laatste slasher-achtige verhaal verbindt de vertelling met de frame story (3*). Allemaal heel degelijk en kan misschien wel een kleine revival van dit soort films in de hand werken.

Bof ging nergens over... Visueel alweer erg genietbaar van Ramsey maar als film had dit weinig te vertellen. Die Morvern Callar heeft ze trouwens niet alle vijf op een rij : de onverschilligheid en onbewogenheid waarmee ze de dagen na de zelfmoord van haar vriendje beleeft stroken niet met "normale" menselijke emoties die je daarbij zou hebben. Ook dat interview met de twee uitgevers van het boek sloeg echt nergens op... niet eens inhoudelijk ingaan op het boek... . Dan nog een wazige onfunctionele discotheekscène ergens daar tussen... Nee, dit is echt op het randje van een slechte film over een marginaal personage die me weinig deed. De 2,5* geef ik dan nog puur op het visuele aspect... soms lekker trippy in beeld gezet. Maar als Lynn Ramsey film (al haar andere films gaf ik 4 of 4,5*) was dit een tegenvaller.

Regressie in de jungle

Niet zo denderend. Dat het gezin (en dan vooral de moeder) niet in opstand komt tegen de vader, die hen onophoudelijk blootstelt aan ontberingen en gevaar, gaat er bij mij niet in. Alleen een gek doet dit zijn gezin aan. De semi-filosofische kwinkslag over de man die zijn binding met de beschaving verliest viel dan nog iets meer te genieten. Enkele wendingen waren ook een bron van ergernis: die rebellen, de overdreven koppigheid van Ford die steeds denkt gelijk te hebben. Positief is dat de film zich zelf stilaan tegen het hoofdpersonage keert. In zijn geheel vind ik de film eigenlijk niet zo geloofwaardig.