Opinions

Geen makkelijke film maar hij ziet er wel goed uit. Ik heb Mishima's werken nooit gelezen, maar de mise-en-scène van Schrader maakt dat op zich overbodig. Tussen de biografische voice-over en de laatste daad van Mishima's bestaan, zit het psychologisch portret van een erg complexe figuur verborgen. De analyse wordt via enkele van zijn literaire werken uitgevoerd, die stuk voor stuk iets over hemzelf onthullen: zijn bijna occulte belangstelling voor fysieke perfectie, zijn fascinatie voor het martelaarschap, voor de traditionele culturele waarden.

Vooral in het derde verhaal, het profetische "Runaway Horses", lopen zijn fantasie en de werkelijkheid in elkaar over. Zijn homoseksualiteit wordt hier niet erg te kijk gezet omdat de makers daar de toestemming niet voor hadden van zijn familie (heb ik gelezen). Het zal niet ieders ding zijn en buiten het bereik van velen blijven, maar Schraders werk is fraai in beeld gebracht en intussen weet ik weer wie Mishima was.

Geweldige film in de categorie "verborgen parels" ! Niet meer dan een avontuur waarbij een Mexicaanse jongen van negen zelf illegaal naar L.A. trekt om met zijn moeder herenigd te worden. De achtergrond rond illegale tewerkstelling, clandestiene overtochten en de moeilijke maar noodzakelijke integratie van Mexicanen in Amerika is de hele film voelbaar genoeg om de film geloofwaardigheid te geven. Dit is dan nog het topje van de ijsberg van deze prachtige film. Ik gaf ook om al die personages; stuk voor stuk mensen voor wie ik ging meevoelen, met tederheid gebracht en met oprechte sentimenten. Vooral de beeldmooie telenovela actrice Kate del Castillo straalt de hele film van het scherm af. Maar ook de acteur die Enrique vertolkt, de illegaal die de jongen helpt in zijn zoektocht , speelt doodeerlijk. Het einde mag nogal stom toeval zijn, dat kon de pret al lang niet meer drukken. Briljant einde om het op die manier te tonen. Ook muzikaal erg geslaagd met passende musica nortena. Een echte topper wat mij betreft waarbij ik volledig ontspannen uitkom.

Niet slecht ... Ik heb het Mexicaanse origineel niet gezien maar kan me wel voorstellen dat dit een blitsere, opgesmukte remake is met meer nadruk op spektakel. Ik zou dit niet helemaal afschrijven. Waar sommigen het over hebben als ze over "geweld" spreken is me een compleet mysterie, want de film kent eigenlijk vrij weinig actie; wel waren er een aantal spannende momenten. De nadruk ligt op de dubbelzinnige relatie tussen Gloria en de kartelleider en net daar kon meer uitgehaald worden bijvoorbeeld een geveinsde romance. Een scène waarin Gloria een chip in een willekeurige telefoon steekt en ontdekt dat de telefoon toebehoort aan een jonge vrouw die ze net als haar gegijzeld wordt vind ik dan wel goed gevonden. Een redelijke film dus, met Rodriguez die op haar plaats aanvoelt, maar kon met gemak nog sterker.

Doorgaans kan Tim Burton me wel bekoren met zijn fantasierijke verbeelding, maar deze film ging er toch moeilijk door. Opnieuw veel visuele kracht zoals we van Burton mogen verwachten. Zeker wanneer dat gezonken schip in beeld komt was dat schitterend. Yes he did it again. Maar wat een onzin verhaal over tijdsbubbels, Ymbrines en andere vreemde wezens. Dit kreeg me helemaal niet warm en ging overigens richting een lauwe climax waar de puber plots de grote held wordt en met kruisbogen overweg kan. Matigheid troef. Van Butterfield was ik niet echt onder de indruk hier. Ook geen film voor kleine kinderen dit. De toon is behoorlijk duister. Voor mij geen peculiar film en één van de missers van 2016.

Psychologische arthouse horror... Het idee is best origineel en had op zich genoeg potentieel maar er werd veel te weinig mee gedaan. Miss Zombie is te herhalend en te traag om een positieve indruk na te laten. De opgeheven kont van de schrobbende zombie had ik naderhand genoeg gezien. De zombie heeft meer een symbolische functie als "untermensch" of zwakkere in de samenleving die blootgesteld wordt aan mishandelingen en als object gebruikt wordt. Het kabbelt dan inderdaad maar verder tot een lauwe climax. Het ironische is vooral dat de gebeurtenissen op het einde eigenlijk niet de schuld van de zombie zelf zijn en de rijken eigenlijk hun eigen graf delven.

Nu bekeken is dit een lachwekkend slechte film, met Norris en die bandana rond zijn domme kop, die militaire muziek en honderden kogels die geschoten worden en waarbij Norris en de oorlogsgevangenen er geen enkele incasseren terwijl ze rustig in hun bootje proberen te vluchten. Heb er meer mee moeten lachen dan wat anders.

En toch kent iedereen die de jaren '80 beleefd heeft deze film. Die scène waar Norris uit het water komt met zijn machinegeweer in de aanslag is een topscène uit de actiefilm. Missing in Action heeft een verrassend brede fanbasis en kende nog twee sequels. Leuk om eens gezien te hebben als typisch voorbeeld van jaren '80 actie, al blijf ik moeite hebben om dit goed te vinden want er wordt geen moeite gedaan om dit spannend te maken, geen moeite om te acteren, geen moeite om dramatisch te zijn.

PS : ik zag in de credits dat Jean Claude Van Damme als stuntman werkte voor deze film.

Never mention the chicken!

Geslaagd. Het is een plus dat de personages in tegenstelling tot andere animes niet irritant uit de hoek komen en vrij snel de sympathie weten te winnen, al mocht Mr Link voor mij wat meer zijn dan een flauwe grappenmaker. Missing Link haalt veel uit het Jules Verne universum, waarin een ontdekkingsreiziger, Sir Lionel Frost, besluit om op zoek te gaan naar de Sasquatch in de hoop een lidmaatschap te verzilveren bij een eminent genootschap wetenschappers. De arrogante voorzitter, Piggot-Dunceby, stuurt een killer om te voorkomen dat hij terugkeert naar Londen met Mr Link. Dit deed me heel erg denken aan Around the World in 80 days, al geven de makers een andere invulling aan de wereldreis die de personages tot in het verre Tibet brengen. Het gaat allemaal vlot, de animatie is overtuigend en als stop-motion film lijkt me dit technisch een groot avontuur. Enige wat ik bemerk is dat het wat wispelturig verteld wordt en de film geen echte pointe kent, maar Missing Link is verder ook niet zo voorspelbaar als ik dacht, met Link die niet geaccepteerd wordt door de Yeti's. De Indiana Jones achtige finale is buitengewoon leuk. Voor de animatiefilm liefhebbers een aanrader. Ik vond het van een hoog niveau tussen 3,5 en 4*. Ik kijk erg uit naar hun volgende film, Wildwood.

Avontuur en western gaan hand in hand in deze vrij ruwe ontvoeringsfilm. De tot Indiaan bekeerde Jones blijf ik een vreemd en onduidelijk figuur vinden met zijn haarextensies. Waarom hij na tientallen jaren zomaar zijn dochter gaat bezoeken kon me allerminst overtuigen en hoe hij haar wist wonen leek me ook al zomaar uit de lucht geplukt. De haat tussen vader en dochter werkt dan weer beter, al was de kidnapping van kleindochter lief wel nodig om de band terug wat beter te maken. De prachtige beelden van het wilde westen waren oogstrelend. The Missing blijft ver weg van de bewoonde wereld en laat de barse natuur los op deze personages. Geen sterk verhaal, maar uiteindelijk toch een meevaller.

Nochtans een goede cast met Robbins en Sinise, maar dit SF-drama is erg wisselvallig. Vooral het einde met de alien theorie vond ik erg geforceerd en verpest heel wat. Mission to Mars kent ook gelukkig enkele zeldzame spannende scènes zoals de aankomst op Mars en de mysterieuze zandvortex. Alle scènes op Mars vond ik trouwens erg gaaf ogen. Het start allemaal nog intrigerend maar ik had meer voldoening gehaald indien de film niet met antwoorden was gekomen en er nog iets over was om over te discussiëren. De Palma en SF was geen al te beste combinatie.

Thus have we made the world...

The Mission is echt een must-see. Winnaar gouden palm in Cannes in 1986, en verdiend. Mis de kans zeker niet om hem te bekijken want ze tonen hem zo weinig op TV.

De muziek van Ennio Morricone hoort bij het beste ooit gemaakt wordt gezegd, de cinematografie van Chris Menges is subliem mooi en het verhaal gaat over een historisch keerpunt voor de jezuietenmissies in het Amazonegebied naar aanleiding van een verdrag tussen Spanje en Portugal. Wat de missies al bereikt hadden daagde de stoutste dromen uit en riep de kerk een halt toe onder druk van een antiklerikale staatsman (de markies van Pombal). De geschiedenis en deze film leren nogmaals hoe onverzoenbaar kerk en staat waren en hoe de wereld er niet beter van werd. Robert De Niro speelt goed als huurling die boetedoening doet en zelf jezuiet wordt. alsook de man die de kardinaal Altamirano vertolkt. Sterke dramatische scènes op het einde.

Blijft de beste van de reeks omdat het zowat de enige is die het dichtst tegen de TV-serie aanleunt. Alleen erg flauw dat ze van de hoofdfiguur Phelps een bad guy maken. Dit was weinig respectvol tegenover het bronmateriaal. Stel je voor dat men bij een reboot over twintig jaar Ethan Hunt als slechterik voorstelt. Wie zal dat pikken?

Met deze eerste MI krijg je een boeiend en geslaagd plot, in tegenstelling tot de vervolgfilms die niet meer zijn dan veredelde actievehikels. Het zijn vooral de uitmuntende scènes in de superbeveiligde kluis in Langley en de finale op het dak van een rijdende TGV die de film prima maken. Man man, wat een geweldige scènes zelfs nog 20 jaar na datum. Zeker die in Langley reken ik tot één der allerbeste scènes uit de jaren '90. MI heeft ook heel wat bekende acteurs; dit hoeft nu niet per sé een troef te zijn (zo vind ik Emmanuelle Béart erg tegenvallen en mocht Kristin Scott Thomas wat langer blijven) maar het zijn vaste en zekere waarden.

Op niveau. Wat voor mij betekent dat de film niet beter noch slechter is dan zijn voorgangers. Ik begrijp niet waarom men dit deel zo gaat bewieroken. Het is gewoon meer van hetzelfde. Sommige stunts vond ik in Ghost Protocol beter. Niet dat het tegenvalt hoor. Dit Bond-eske zesde deel heeft alles wat de liefhebber verwacht en dit is te herleiden tot één enkel woord : actie! En dat gebeurt vaak op mooie locaties. Op dat vlak is de kijker op zijn wenken bediend. Het plot probeert indruk te maken met twists maar zo goed waren ze niet, en de ex-vrouw van Ethan Hunt die plots nog eens ten tonele verschijnt vond ik maar niks eigenlijk. Totaal oninteressante toevoeging. Het heeft eigenlijk niet veel meer te maken met de originele reeks; ik ben er na 6 films nog altijd niet aan uit of ik dit nu goed moet vinden of niet. Punt is wel dat de films telkens opnieuw garant blijven voor twee uren puur entertainment.

PS : niet in 3D bekeken.

Ik vond het maar een slappe aflevering in vergelijking met de voorgangers. Drijvende kracht achter de film is Tom Cruise zelf, die toch meer gelooft in film als sensatie dan als kunstvorm. Het is weer een bombastische vertoning met de meest overdreven actiescènes. Niet dat ze de moeite niet zijn. De scène met het hologram in het Kremlin , de perikelen in de Burj toren in Dubai en de zandstorm scène zijn buitengewoon geweldig om zien. Nooit kon ik me echter ontdoen van het idee dat ik meer naar een James Bond zat te kijken dan naar een MI-aflevering. Exotische locaties, hi-tech en zelfs de "Bond" girls (Paula Patton en Lea Seydoux) worden niet vergeten.

Er zijn ook een aantal zeer dikke minpunten : de bad guy komt bijna niet aan bod (hij heeft nauwelijks tien minuten screentime) en kon nochtans een interessant personage worden, de dialogen zijn vaak niet meer dan saaie technische beschrijvingen van de procedures die ze volgen, het slot in India was veel minder boeiend dan alles wat ervoor kwam en op dat moment heb je ook al genoeg aan de overload aan actie. Al met al is Ghost Protocol visueel dus de meest indrukwekkende van de MI films, maar naar verhaal toe een opvallend oppervlakkige bedoening. De schitterende actiescènes van het eerste anderhalf uur bewegen me ertoe om toch tot 3* te gaan, wat al erg gul is.

Wederom aardig maar dit lijkt weer meer op James Bond dan op de M.I. serie. Is dit nog in de geest van de Mission Impossible reeks? En zo kun je er nog tien maken. De stunts waren van een superieur niveau : vooral de toestanden in dat militair complex, in de opera en de moto-achtervolging waren fantastisch, en de film moet het dan vooral hebben van dit soort scènes. Rebecca Ferguson als dubbelagente vond ik een goede rol en godzijdank, geen romantische verwikkelingen tussen Hunt en haar. Harris als de schurk heeft al bij al weinig om handen en de finale voelde lauw aan. Beetje makkelijk om hem er op die manier in te laten trappen . Geen M.I. grand cru, maar je blijft waar voor je geld krijgen.

Geen slecht deel waarin het een troef is dat niet alles van een leien dakje verloopt zoals in de lange introsequenties. MI-3 leunt niet zo sterk op stunts en spektakel als zijn opvolgers maar weet soms wel aardig spannend te zijn. Hoffman als schurk Davian is niet echt sterk uitgewerkt en overvloedige screentime heeft hij niet, en dat is wat jammer. Cruise is weer gefocust zoals we hem kennen en heeft ditmaal een vaste vriendin met wie hij wil trouwen. Het was echt te makkelijk hoe Davian haar kon ontvoeren om haar als wisselgeld te gebruiken . MI-3 ligt niet wakker van de ongeloofwaardigheden maar de formule maakt dat veel toegelaten is. ik vond het al bij al een betere Mission Impossible. Ik vind de eerste van De Palma nog steeds de beste en de enige uit de reeks die 4* kreeg omdat die het dichtst aanleunde bij de TV serie.

Ku Klux Land

Twee FBI agenten onderzoeken de drievoudige moord op mensenrechtenactivisten (twee joden, een zwarte) in een dorp in de staat Mississipi, dat stevig onder de invloed staat van de lokale Ku Klux Klan. Het lijkt onbegonnen werk, daar de leden verankerd zitten in alle bestuurlijke niveaus. Dafoe en vooral Hackman schitteren wel op het scherm, en ook Dourif is weer heerlijk als hatelijke deputy. Alleen vond ik de kant van de zwarte bevolking nogal onderbelicht. Ze zien er schuw en geterroriseerd (wat ook wel zo geweest zal zijn) uit maar verder krijgt de zwarte gemeenschap in deze film niet echt een stem. Dit verhaal is gebaseerd op echt gebeurde feiten en brengt sfeervol het racistische Amerika van de jaren '60 tot leven.

Redelijke A24 film, die vooral door het bovengemiddelde acteerwerk van Reynolds en Mendelsohn gered wordt. Ze vormen geloofwaardige gokvriendjes. De karaktertekeningen van beiden zijn soms best zielig. Dat Gerry bij zijn ex aanbelt met de bedoeling om geld van haar te stelen was een dieptepunt voor hem. Beiden lijken niet aan hun verslaving te kunnen ontkomen en compenseren met de kicks van het gokken hun betekenisloze bestaan. Het is dan nog een wonder te noemen dat de film goed eindigt. . De dialogen gaan voor het grootste deel nergens over en vond ik wat aan de armtierige kant.

Wel, jammer van mijn geld, want deze povere western was het echt niet waard. Dit is een voorbeeld van hoe saai en waterig een western kan zijn. De film is opgevuld met totaal oninteressante dialoog en nauwelijks uitgediepte personages. Het interessantste gedeelte komt pas het laatste half uur, nadat ik bijna ingedommeld was tussen een aanslepend liefdesverhaaltje van twee keer niks en voortdurend onbegrijpelijke acties. Waarom wil Nicholson per sé maandenlang naast die hereboer gaan wonen om zich te wreken? Waarom schiet Nicholson Brando niet neer in dat bad? . Die film is minstens een half uur te lang.

Marlon Brando kan dan weer de kwaliteit wat omhooghelpen, als een wat gekke huurling, die veel gevaarlijker is dan hij eruit ziet. Ook de mooie shots van de weidse landschappen in Montana zijn vaak adembenemend, maar dat is helaas allemaal niet voldoende om Missouri Breaks tot een goede western te verheffen. Nicholson en Brando samen op het witte doek, dat leek wel wat... het werd niks.

Eén van de betere Stephen King verfilmingen. Eindelijk eens een horrorfilm die de middelmatigheid overstijgt. The Mist is een mysterieuze film die enkele gore momenten afwisselt met psychologische spanningen tussen de personages. De special effects waren voortreffelijk (iets wat in veel andere King-verfilmingen een groot tekort is) en de spanning zat heel de film wel goed. De zwakte van de film zat hem vooral in die religieuze heisa rond die mevrouw Carmody. Dat had voor mij er echt niet in gemoeten en werkt soms storend in de film. Het einde is er één die je niet gauw vergeet. De redding komt net iets te laat. . Desondanks haalde die geheimzinnige sfeer en de vraag hoe het zou aflopen het op dat religieus gepalaver.

De beschaafde zwarte

Alleen op Criterion mag je rekenen om zo'n vergeten films uit te brengen. Eerlijk waar, ik had hier nog nooit van gehoord. Drama over een man die tussen zijn traditionele Afrikaanse cultuur en de opgedrongen waarden van de blanke beschaving geen gulden middenweg kan vinden. Hij wordt een oncontroleerbaar projectiel waardoor de deugden van het koloniaal systeem in vraag gesteld worden. Ironisch genoeg draagt hij ook de kiemen in zich van alles wat verfoeilijk is aan de blanke beschaving.

Mister Johnson mag dan vaak komisch lijken maar een komedie is de film allerminst. Hij wordt verstoten door zijn volk en voor de Britten zal hij altijd een lakei blijven, hoe sterk hij ook beweert een Brit te zijn. Eén van de verdiensten van de film is dat het on location in Nigeria is gefilmd wat ronduit geweldige beelden oplevert. Brosnan speelt de lokale "administrator". Tegen het eind zit je met een zure nasmaak in je mond. Geen film met een grote impact maar het stemt toch wel even tot nadenken.

Ze hebben er iets goed van gemaakt! Moeilijk om een genre op deze film te plakken. Het helt net iets meer naar drama met de verstikkende sfeer van taboe waarmee Bram moet omgaan met zijn geaardheid, maar de film kent ook lichtere momenten. Dezelfde vraagstukken over multicultureel samenleven als in Kassablanka (3*) keren terug in deze film van Guy Lee Thys, maar alles komt beter aan de oppervlakte dan in deze vorige film en is ook visueel aantrekkelijker.

De dreiging van radicalisering wordt hier fijn neergezet onder de vorm van de looser broer Furkan. Mixed Kebab kwam uit nog voor de IS onzin waar we mee geconfronteerd zijn, maar de recrutering door wijk-imams is erg herkenbaar. Homo zijn is in de moslimwereld een gigantisch taboe, en ook hier is dat pijnlijk duidelijk wanneer Brams vader hem verstoot . Ook een vrij apart slot die heel wat vragen onbeantwoord laat... eigenlijk best een bitter einde.

Schizo Cop

Een mentaal onstabiele maar rechtvaardige politieagent redt zonder dat hij het weet het leven van een zware gangsterleider die "The Demon King" genoemd wordt en gewelddadige en bloedige heists uitvoert. De gebeurtenis triggert in de agent een strijd tegen zijn eigen innerlijke demonen die hem vanuit het verleden komen kwellen. In het eerste uur krijg je een stevige misdaadfilm die wat aan Heat herinnert, daarna slaat het om richting een karakterstudie en wordt je meegesleurd in de trauma's van de agent. Daar ging het voor mij ook bergafwaarts door de onevenwichtige ommezwaai. Niet iedereen zal hiervan houden. Maar de film verdient wel lof voor het prachtige camerawerk. Ik dacht dat ik alles al gezien had, maar Dante Lam komt met enkele originele visuals op de proppen. Deze film doet veel goed, maar houdt het niet vol tot het einde. Het is een moeilijke keuze tussen een 3* en een 3,5* maar ik rond voorlopig toch naar boven af.

De opkomst van Lucky Luciano

Sterk geromanceerde en gekarikatureerde verfilming over de opkomst van de beruchte New Yorkse gangsterbaas Lucky Luciano. Dit gegeven verdiende een veel betere film en ik denk dan ook dat het budget er niet was... Christian Slater heeft wel iets van de looks van de gangster maar het charisma is ver te zoeken. Karakteruitdieping is trouwens een woord dat hier volledig onbestaand is. Hier en daar worden historische feiten overgoten met een Hollywoodiaans sausje, waardoor Mobsters vaak schaamtelijk is om te zien. Ook totaal geen New Yorkse sfeer, op de allereerste shot na, met de overvolle straten en de was die overal over de muren en over straat hangt. Vooral Anthony Quinn mag hier best wezen. Niet al te beste mafia-film.

Een donker hoofdstuk uit de nadagen van het Franco regime. De gevangenissen bleven dezelfde repressieve methodes toepassen wat kwaad bloed zette bij de gevangenen die meer rechten, inspraak en rechtvaardigheid eisten. De mensen werden toen voor de kleinste inbreuken tot buitensporige celstraffen veroordeeld bvb zes tot acht jaar cel voor een kleine diefstal. De film vertelt de georganiseerde opstanden tegen deze wantoestanden met als doel om het te doen escaleren tot op politiek niveau. Een prima rauw gevangenisdrama dat heel vlot verteld wordt en een goed evenwicht vindt tussen de historische achtergrond en harde jailhouse actiemomenten. De cipiers en het gevangeniswezen krijgen geen stem; alles wordt vanuit het standpunt van de gevangenen bekeken. Modelo 77 kreeg 5 Goya"s in kleinere categorieën en moest de duimen leggen voor The Beasts.

Eén van mijn favoriete Chaplins. Vooral de perfecte timing van Charlie in zijn scènes is indrukwekkend. Geen enkel acteur ter wereld kan dit nog. De ene onhandigheid is nog niet volledig van het scherm of daar valt hij alweer van een stoel met een spontaneiteit waarvan je niet kan geloven dat dit met opzet is. Een paar memorabele scènes; het begin in de fabriek, de rolschaatsende Chaplin, maar de meest hilarische vond ik toch die waarin de onderhoudsman vastzit in een machine terwijl hij een broodjeslunch benuttigt. Hoe kwamen ze daarbij? De erg mooie Goddard valt ook dik mee; zij was enige tijd zijn vrouw. Bovendien schetst de film een beeld van de economische recessie in de jaren '30 met om de haverklap stakingen en werkloosheid. Velen vinden the Great Dictator zijn beste werk, ik ga persoonlijk voor Modern Times.

Vrij goede film eigenlijk, over een spion (Harris) die moet infiltreren in het mijnwerkersmilieu, teneinde een halt toe te roepen aan een reeks sabotages door een beruchte Ierse misdaadgroep, de Molly Maguires. Vooral de mooie fotografie en de rol van Harris tillen dit wat vergeten drama op een hoger niveau. Ook de 15 minuten lange openingsscène waarin geen woord dialoog valt, is het bemerken waard.

Niet om in een deuk van te liggen maar deze komedie behoudt wel een goede vaart. Het eerste half uur is het sterkst met de ontmoeting tussen een grofgebekte Poelvoorde en een intellectuele en kille Huppert uit de high society. Het duo Poelvoorde-Huppert is sterk genoeg om de hele film te kunnen dragen met hun gespeelde antipathie. Toch mist Mon Pire Cauchemar de energie uit een film als "Intouchables" en een betere uitwerking van enkele zijplotjes. De twee respectievelijke kinderen spelen een vrij belangrijke rol in de film maar maken totaal geen indruk. Ook het plot met de echtgenoot van Huppert slaat een richting in waaruit weinig grappigs gepuurd wordt. De film mist sterke funderingen maar Poelvoorde en Huppert zijn een leuk stel op het scherm.

Mona Lisa... The Lady with the mystic smile...

Met Bob Hoskins zit het altijd snor. Deze film bewijst het nog maar eens. Hij vervult zijn rol altijd met vuur en dat werkt aanstekelijk op de filmkijker. George is dan ook quasi onvergetelijk. Een ex gevangene die moreel op het goede pad raakt hoewel hij voor zijn vroegere criminele vriendjes blijft werken als chauffeur voor een luxe-hoertje, de Mona Lisa uit de titel. Haar bedwelmende charme en de wat onhandige George vormen een vreemd paar op het scherm maar toch klopt de combinatie tussen deze twee personages... zeker wanneer de film afloopt begrijp je het beter. Ik vind deze film trouwens nog bijlange niet verouderd. Goed bevonden!

De grote winnaar van de Magrittes (de Waalse oscars). Pesten gezien door de ogen van het zusje van een gepeste. Un Monde speelt zich volledig af op een lagere school. Nora ziet van ver hoe haar broer gepest wordt, en wil eerst helpen omdat je je broer hoort te verdedigen. Echter wijzigt haar houding : om er zelf bij te horen en haar eigen vriendenkring niet te verliezen, neemt ze daarna afstand van hem, maar het is een keuze die haar vanbinnen duidelijk pijn doet. Het zijn herkenbare menselijke reacties die het rationele overstijgen. Sociale skills ontwikkelen is vaak een pijnlijk proces die kinderen op rare paden kan brengen. Het eindigt hier gelukkig nog op een positieve noot.
Visueel niet bijzonders, dus daarop haalt de film zeker geen punten wat mij betreft. Het is een standaard arthouse film zonder meer. Wel een sterke prestatie van het meisje, dat al op zo jonge leeftijd complexe gevoelens kan overbrengen. Was best onder de indruk en dit is dus ook voor mij een geslaagde film, maar dan vooral door de manier waarop het gepresenteerd is.

Geldzucht leidt nergens toe, tenzij tot een hoop problemen. Een werkloze havenarbeider vindt 1.2 miljoen dollars die per ongeluk uit een geldtransport zijn gevallen. Stilaan verliest hij alle verstand door het bezitten van zoveel geld. Leuk om te volgen. Het lukte echter niet om grappig uit de hoek te komen en met zo'n sterk onderwerp verwachtte ik wat meer gevatte scènes. Deze vrij onbekende film heeft nochtans een cast om van op te kijken : Del Toro, Seymour Hoffman, Madsen, Gandolfini... Allen wel nog in vroege rollen. En voor men de film als ongeloofwaardig bestempelt : jawel, dit is echt gebeurd. Justitie heeft duidelijk medelijden gehad met de situatie van de man en oordeelde hem tijdelijk ontoerekeningsvatbaar waardoor hij niet verder vervolgd werd.