Opinions

Eén van de leukste films uit de jaren '90. Carrey is de geknipte man om een cartooneske film tot leven te brengen met zijn bekkentrekkerijen, en zijn carrière ging dan ook helemaal van de grond na The Mask. Een sullige bankbediende vindt een magisch masker die hem verandert in een geschifte superheld. Dit wordt verder verrijkt met een misdaadverhaal en een mooie zangeres vertolkt door de debuterende Cameron Diaz. Een erg geslaagde en vlotte film die na al die jaren nog steeds de moeite is om te zien. Mis ook de knipogen naar andere films niet.

Een aanrader voor wie van films houdt als Class of 1984. Een thriller over bullies die worden aangepakt op een high school. Lijkt niks nieuws, maar er komt wel een aardige twist opzetten die het net iets interessanter maakt. Ook heel origineel dat er geen volwassenen getoond worden (leraars, ouders, politie), wat zou kunnen symbool staan voor afwezigheid aan controle. Ondanks het woordje "Massacre" in de titel is dit geen slasher noch een horrorfilm. Vind de film wel lage cijfers hebben hier zonder goed te begrijpen waarom want zelfs met het lage tempo vond ik het zeer vermakelijk.

Interessant. Het leven aan boord van een militair schip boeit me wel, en hier zie je het reilen en zeilen aan boord van de HMS Surprise. Absoluut geen lachertje en keihard dit leven. Naast het gevaarlijke werken tijdens stormen moest je ook veel strategie en geduld aan de dag leggen om vijandige boten te ontwijken. Want als ontwijken niet meer kan, dan volgde hoe dan ook een bloedig partijtje zeeslag tot één van de schepen ingenomen werd. Hun nemesis is het Franse oorlogsschip Acheron, die op vlak van constructie superieurder is.

Ook boeiend vond ik de manier waarop mariniers opgeleid worden. Die knulletjes van twaalf/dertien jaar kregen al flinke verantwoordelijkheden en werden klaargestoomd om toekomstige kapiteins te worden. Ook de grote Lord Nelson startte zijn loopbaan op die manier. Eerste luitenant Pullings, die wat ouder is, zo'n 18 jaar, krijgt op het einde van de film de grootste beloning; hij krijgt voor de eerste maal na zijn lange training het bevel over een schip. .

Crowe vond ik nu eens wel goed zitten in een rol; hij speelt de ervaren kapitein met bescheidenheid en dat loont. Groot minpunt is het erg dunne verhaal dat de film soms wat doet aanslepen en ik was ook geen vrager voor de natuurkundige fascinaties van de dokter, die de kapiteins beste vriend is.

Wel een leuke film ja. Als je weet wat een sekte is en hoe die functioneren is dit een zeer toegankelijke film. De personages zelf zitten veel ingewikkelder in elkaar wat hier ook goed past. Phoenix als rondzwervende en moreel verdorven sukkelaar doet het wel goed; hij is een nobody die op zoek is naar richting in zijn leven. Dodd, manipulator van de menselijke geest, probeert in een goede ondervragingsscène de zwaktes van Quell te doorgronden om hem mee te slepen in zijn "geloof", en ziet in Quell een uitdaging. Maar het leek me ook dat Dodds vrouw de werkelijke kracht achter de sekte was... en dat blijft wat onderbelicht.

Het is een verhaal over het onderwerpen van de geest en de wil aan iemand van wie je gelooft dat hij je op het juiste pad kan zetten en een zinvolle invulling aan je bestaan kan bieden. Bij het personage van Laura Dern neemt dit nogal fanatieke trekjes aan : één van de momenten waarop de eigenlijk wankele en onzinnige theorieën van Dodd door de mand vallen samen met de scène met John Moore. De film ontrafelt de definitie van het woord sekte dus, en op dat niveau werkt de film toch ook heel goed. Daarom snap ik niet dat sommige recensenten zich afvragen wat Anderson nu te vertellen heeft. The Master is een scherpe observatie van de radertjes en wieltjes van een sekte. Er zit geen boodschap of slimme filosofie achter. De filosofie achter de "Cause" heeft geen zinnige funderingen. Wat ook nog fascineert is het feit dat Quell totaal niks snapt van de geloofsleer van Dodd, maar gewoon als een kuddedier achter hem aanloopt omdat hij een constante nodig heeft in zijn leven. Tot het einde natuurlijk...

Hoewel Hoffman niet mijn favoriet acteur is omdat hij weinig variatie brengt aan alle personages die hij vertolkt (dé intellectuele dandy), blijft het een heerlijke karakteracteur, en ook Phoenix vertolkt een vrij ongewone rol.

Tergend slecht op alle vlak. Eternia en het He-Man universum komen helemaal niet tot leven. Ik heb de strips gelezen en de tekenfilms gezien, ik kan het ook weten Dolph Lundgren in één van zijn debielste rollen. Ik krijg haast rode kaken in zijn plaats. Ook de special effects zijn niet om mee op te scheppen... amai wat een prutswerk. Wie wel mijn aandacht kon vasthouden was de toen nog jonge Courtney Cox : wat een snoepje! Dit is een film die nooit het leven had mogen zien en een echte remake zou verdienen. En die openingsscène met Skeletor leek btw direct gejat uit "Return of the Jedi"... Voor mij één van de allerslechtste films uit de eighties.

Geweldig ja! Het is echt eens wat anders. Het jaar is 1962 en de Cuba-crisis staat op losbarsten; er wordt gevreesd voor een nucleaire oorlog. Er komt zelfs een hilarische hamsterscène voorbij waar je onder meer mensen WC papier bijeen ziet sprokkelen. Haha, toen al waren de mensen in crisissituaties al bezig met hun reet. Terzelfdertijd komt een maker van B-films zijn nieuwste prent, "Mant!" presenteren in de lokale bioscoop van Key West, een pulpfilm over een kruising tussen een man en een mier, duidelijke knipoog naar de goedkope films uit die tijd. Dit is zo'n beetje de setting van de film. Goodman is trouwens lekker op dreef als showman die zijn publiek een totaalervaring wil aanbieden.

Enkele pubers die allen uitkijken naar de projectie van Woolsey's film worden daarna gevolgd waaronder Gene, de zoon van een militair die voor onbepaalde tijd op missie uit wordt gestuurd, wat zijn medestudenten fascineert. Wat me vooral heel goed beviel, was hoe de realiteit van een dreigende oorlog en de illusie van cinema elkaar op een onvergetelijke manier ontmoeten hier. Het lijkt allemaal veel hooi op de vork, maar Dante slaagt erin om een knappe frisse en zeer vermakelijke film uit zijn mouw te toveren.

Sterk vervolg... De actie, met één fenomenale car chase nadat Neo en zijn vrienden The Keymaker ontfutselen aan zijn bewaker, maken Reloaded tot een niet te missen spektakel. Op dat vlak is deze film zelfs nog beter dan zijn voorganger. Ook de "over the top" gevechten tussen Neo en de klonen van Agent Smith zijn op vlak van FX zelden geëvenaard.

Waar de film het wel op laat afweten is de veel te lange opbouw in het begin, eigenlijk ook nodig omdat het element Zion geïntroduceerd wordt. De film begint na bijna een uur echt op dreef te komen en dat was me net iets te lang. Het quasi-onbegrijpelijke gesprek tussen the Oracle en Neo, en Neo en Trinity die aan het copuleren slaan met wat housemuziek op de achtergrond en in MTV stijl, mochten wat mij betreft helemaal geschrapt worden zelfs.

Het gemiddelde hier is wel schrikken. Heel wat B-films krijgen hier zelfs een beter gemiddelde, maar toen ik de film zelf zag daarnet, vind ik dit terecht. Wat een slecht vierde deel, één van de flops van 2021. Lijkt op een Disney adaptatie. Staat in vele opzichten los van de originele Matrix trilogie. Het is dan ook meer een halve parodie dan een volledige sequel. Het meta-sausje kon ik nog smaken, met beelden, referenties en herinneringen naar de originele films, maar het nieuwe core plot met de Analyst vond ik onbegrijpelijk en boeide mij feitelijk niet.

Met de robot die een kruising was tussen een rog en Toothless uit How to Train Your Dragon? begon ik het allemaal erg cheesy vinden... Om dan nog maar te zwijgen over de foeterende Lambert die even zielig zijn nummertje opvoert, die oude tang van een Cpt Niobe en erg matige randpersonages die de film weinig goeds doen (Sati, Bugs en ook de nieuwe Mr Smith).

De scherpe randjes zijn er duidelijk af en de vele special effects uit de originele films maken hier plaats voor veel vermoeiend gepalaver. Een volledig overbodig vierde deel dus, en dat is ook een realiteit.

Het gaat verder achteruit. Terwijl de eerste Matrix (4,5*) met zijn vernieuwende plot imponeerde en Matrix Reloaded (3,5*) met grootse actiescènes, is dit een rommelig potje geworden. Zion bereidt zich voor op een massale aanval door de machines. Terzelfdertijd begeeft Neo zich naar zijn ultieme duel met Smith, het virus dat de volledige matrix dreigt te infecteren. Visueel is het nog steeds heel goed gedaan hoewel het er alsmaar absurder gaat uitzien. De zogezegd filosofische insteek over vrije keuze tegenover de kille logica van oorzaak en gevolg wordt zelfs irritant in een uitermate zwak script. De trilogie eindigt in mineur, maar dit grootse project betekende de lancering van enkele nieuwe actieregisseurs : McTeigue (V for Vendetta) en niet in het minst Chad Stahelski die nu met John Wick zijn eigen franchise heeft met Keanu Reeves. Kleine 3*

Ik ga met de stroom mee. Het blijft ook voor mij bij herziening een gave actiefilm die in feite heel wat genres samenbrengt : cyberpunk, science fiction, martial arts. De auteurs maakten het visueel echt heel mooi en brengen een verhaal dat barst van de originaliteit. De manier waarop Thomas Anderson uit de "matrix" getrokken wordt en de werkelijke realiteit ontdekt vind ik nog steeds heel goed gebracht. En de stoere duels tussen Neo en Agent Smith zijn heerlijk om te zien. Eén ding is zeker : de Matrix films zijn blijvers.

Enkele dagen geleden kwam de gedubde versie op ARTE voorbij; geen kans die ik voorbij wou laten gaan.

Eén van de belangrijkste Britse films ooit gemaakt, maar om nu te zeggen dat ik het na afloop een groots werk vond... nee dat niet. De vormgeving en visualisering van dit met surrealisme getinte verhaal vond ik overweldigend; zwartwit versus technicolor, enkele vroege special effects, de befaamde trap naar de hemel... voor die periode was dit wel nogal "out of the box" gedacht. Cultureel significant? Jazeker.

De vraag of Carter wel of niet een hersenaandoening had blijft onbeantwoord en dat leek ook wel de bedoeling van de regisseurs om die vraag over te laten aan de interpretatie van het publiek. Het proces in de hemelen was voor mij te prozaïsch en theatraal, en de "liefde is opoffering" boodschap klinkt vandaag de dag afgezaagd; eigenlijk was de film in wezen onder de surreëele laag niet meer dan een banaal romantisch verhaaltje

Je zou denken dat deze nieuwe samenwerking tussen Richard Donner en Mel Gibson na de Lethal Weapon films iets goeds zou opleveren maar het is een niet al te beste westernkomedie. Vooral de humor lag niet in mijn straatje ... het duo oplichters Maverick-Annabelle die elkaar proberen een hak te zetten komt teveel in de kijker, want ze hebben 25.000 dollar inschrijvingsgeld nodig voor het pokertoernooi waar ze aan willen deelnemen, maar hebben bijlange nog niet voldoende. Jodie Foster past niet in het plaatje voor mij en haar aanwezigheid wordt al snel irritant. De hele scène met die Indiaan vond ik ook niet te luchten.
Positieve noten waren dan weer de kleine verschijning van Danny Glover als een overvaller, die de "I'm too old for this shit" lijn nog eens tevoorschijn haalt, en de hele pokerwedstrijd op de stoomboot. De twists op het einde waren dan weer veel te ver gezocht. Matig.

Fijne film voor de jeugd. Een "afgedankte" militaire hond krijgt een nieuw huis bij de familie van zijn overleden baasje. Patriottisme, goed sentiment, kalverliefde en een misdaadverhaal wisselen elkaar af. De manier waarop de makers een traantje willen ontlokken en het avontuurlijk willen maken is weinig subtiel, maar van dit soort familiefilms verwachtte ik dat wel. Hoewel niet verkeerd wordt het niveau van films als Hachiko en Red Dog nergens gehaald.

Vrij stijlvol met referenties naar Sin City die helemaal niet misplaatst zijn. Hier en daar onzin ook, zoals wanneer BB die soldaat Lupino doodt. Onbegrijpelijk dat hij Payne redt, om hem vijf minuten later zelf te willen vermoorden. Dan kon hij evengoed die soldaat het werk laten doen . Paynes personage, de kwetsbare held, vond ik best geslaagd. Eindelijk eens geen onoverwinnelijke superheld ditmaal of denk ik dat alleen maar omdat het zo mooi toegedekt wordt in het verhaal? Die vertragingen op de kogels die afgeschoten worden vind ik altijd wel leuk om te zien

Behoorlijke film die niet verveelt ... als je eisen niet te hoog liggen tenminste

Slecht! Helaas één van 's jaars grote ontgoochelingen.

MaXXXine ligt veel te veraf van X en Pearl. Deze trilogie heeft geen eenheid, geen gevoel dat de drie films echt met elkaar verbonden zijn. Ook qua stijl. X was een onversneden slasher die ook een hommage was aan de jaren 70 horror klassiekers. Pearl was een meer psychologische uitdieping van de moord-oma uit X en vond ik als prequel best geslaagd.

Maar deze derde film, dat weet ik niet. Het is in wezen een sequel op X, maar de film is compleet stuurloos. Moeten we begrijpen dat Maxine dezelfde weg als Pearl opgaat? In ieder geval is dit ondanks de schaduw van de Night Stalker en talrijke culturele referenties naar de eighties, niet meer dan een vage onopvallende misdaadfilm over een vrouw die over lijken zou lopen om een Hollywoodster te worden. Maar wat dit nog te maken heeft met de vorige films? Zonder de slasher-horror uit X en het personage Pearl schiet er eigenlijk niks meer over dan een ondoordachte en inspiratieloze prutfilm.

X - 3,5*

Pearl - 3,5*

MaXXXine - 2*

Grimmige film waarbij een politieofficier per ongeluk een jongen van zeven doodrijdt. Zijn collega's snellen ter plaatse en treffen de nodige maatregelen om hun collega uit de wind te zetten. De bestuurder, Sobolev, wordt geknaagd door zijn geweten en wil absoluut op één of andere manier boeten voor zijn daad. De moeder is terneergeslagen en wordt met haar man hardhandig gedwongen om een valse verklaring te tekenen.

Dit misdaaddrama toont dat iemand corrumperen heel erg makkelijk is voor wie de macht in handen heeft. Hoewel Sobolev meer rechtvaardigheidsgevoel vertoont dan zijn collega Pasha (die corrupt is tot op het bot) lijkt er geen ontkomen mogelijk uit dit verziekte systeem die de norm is geworden in dit commissariaat. Ik vond het einde juist wel goed passen en in zijn geheel is dit best een sterke film geworden.

Degelijk maar echt niet meer dan dat. Hunger Games vind ik nog steeds beter in dit genre van actie/SF films voor pubers. Het begin en het einde van de film vond ik heel goed. In het begin weet je totaal niet wat er gaande is, en op het einde lijken ze een rol te spelen in een post-apocalyptische wereld , wat best veelbelovend is. Alles ertussen vond ik mager : bij een doolhof hoort het woord zoeken maar wow, die aziatische runner had reeds alles in kaart gebracht en de tweede keer vinden ze al de uitgang . Hard lachen! Ook de veelheid aan dreigingen uit dit labyrint stelt niks voor : je hebt grievers... en grievers! Nee, dat was heel zwak allemaal. Een uitleg voor dit alles wordt vooralsnog niet gegeven maar ik verwacht dan toch iets dat de frustraties van dit eerste deel wegwist. Het is helemaal geen slechte film geworden : lichtjes mysterieus, jongeren die niet te vervelend overkwamen, propere regie. Het mocht ook allemaal wat meer geweest zijn, zeker als je er een doolhof bij betrekt.

De eerste film wist men niet waar het allemaal naartoe ging, de tweede film ging duidelijk nergens naartoe, de derde film maakt veel goed en vond ik de beste van de drie.

Een beter einde dan de Hunger Games : Mockingjay die men dan nog in twee films moest opsplitsen. Dit derde deel is een grote verbetering en een deftige afsluiter van de trilogie. Best tevreden met wat ik zag : een paar goede actie-scènes, ditmaal wel een duidelijk doel waar men kan naar uitkijken, sterkere visuele vormgeving, personages net iets interessanter uitgewerkt al zijn er nog steeds een paar die totaal niks voorstellen zoals Jorge, Brenda en Frypan. Ondanks de matige acteurs heeft deze afsluiter wel degelijk kwaliteiten en biedt het het spektakel dat men verwacht. Best een positieve verrassing want ik geloofde helemaal niet dat het goed zou worden.

Maze Runner : 3*

Maze Runner - Scorch Trials : 2*

Maze Runner - Death Cure : 3,5*

Saaie sequel. Over de eerste had ik al wat bedenkingen maar dit deel ging nog verder bergafwaarts : weinig intrigerend in vergelijking met de eerste film, vlakke oninteressante personages, cliché's (zombies) en de wendingen laten zich te makkelijk raden.

De familie Hazenlip

Donkere en tegelijk absurde komedie over twee broers die op zoek zijn naar hun vader op een eiland, en ontdekken dat ze nog drie halfbroers hebben. De humor was niet mijn ding vooreerst, en dan valt het al snel helemaal tegen want het grootste deel van de film bouwt net verder op bizarre whattafuck momenten. De clou van het hele verhaal zit helemaal op het einde en was nog het geinigste van dit vreselijke Deense prul; verder kan ik er niet echt lovend over zijn : was een hele prestatie om hem uit te kijken. En zeker Mikkelsen vind ik niet thuishoren in komedies. Hij is een uitstekend drama acteur maar het publiek doen lachen is duidelijk niet voor hem weggelegd.

Fantastische Altman! Eéntje voor de zintuigen zoals ik hier las. Zowat elk westerncliché wordt omgedraaid. Geen zonnige zwoele western maar één met regen, sneeuw en vrieskou. Geen proper dorp met nette en pijlrechte straten maar een samenraapsel van ongeordende blokhutjes, vieze weggetjes en allerlei rommel. Elk detail klopt in deze film en visueel is het elke minuut genieten.

Ook de mensen die je hier ziet, roepen nauwelijks enig respect op. McCabe is een opportunist die een zakenpartnerschap aangaat met een ambitieuze prostituée, Constance Miller. Al wat haar interesseert is geld. Wanneer McCabe naar bed met haar gaat moet hij ook 5 dollar in het potje steken.. Je ziet hier mensen die niet met gevoelens kunnen omgaan maar die anderzijds ook enorm kwetsbaar zijn; Miller is verslaafd aan opium om haar dagelijkse uitzichtloze bestaan te ontvluchten; en McCabe is allesbehalve een heldhaftige revolverheld al onderhoudt hij een mythe over zichzelf om eerbied af te dwingen. Geen stoere duels met Morricone muziek. McCabe kruipt in de finale rond als een rat in de val, wachtend op een kans om zijn vijanden listig neer te knallen. De muziek komt van Leonard Cohen en klinkt droevig en berustend. Altman wou tonen hoe het wilde westen er werkelijk uitzag, en ja, er is niks maar dan ook niks moois aan... Een bittere film met een bitter einde.

Zeggen dat McQ mij is tegengevallen zou een leugen zijn. Wayne is inderdaad met zijn 66 jaar bij de opnames wat oud voor dit soort personages (geef me maar Steve McQ dan), maar verder is dit een typische 70s politiefilm, met tipgevers, corrupte flikken, aftandse locaties en natuurlijk car chases en twists. Heerlijk toch?

In McQ moet de gelijknamige politieman de dood van zijn collega onderzoeken. Soms voelt het qua inhoud wat aan als een TV serie zoals The Streets of San Francisco

Niet de beste in zijn genre maar klagen kan ik evenmin. I got what i wanted!

Dat iedereen de verantwoordelijkheid moet opnemen voor de keuzes die hij maakt in het leven, is zo'n beetje de boodschap van deze moderne parabel. Een groep jongeren besluit om een bully uit hun school een lesje te leren met fatale gevolgen . Ik moet zeggen dat ik de overgang van het verbale geweld op het bootje naar de bijna vijf minuten daar opvolgende ontnuchterende stilte een heel sterke scène vond. Je hoorde bijna de jongeren denken over wat er zich daarnet heeft afgespeeld. Het laatste derde van de film toont hoe Marty wegloopt van het "probleem" terwijl de andere jongens besloten hebben om alles te bekennen om in het reine te komen met zichzelf. . Best sterk en heel genuanceerd gebracht.

Best een aardige serial killer film die bovendien redelijk spannend is. Kurt Russell is een journalist die rechtstreeks contact heeft met de serial killer aan de telefoon en daardoor pracht artikels uit zijn mouw kan schudden. De film houdt zich aan de conventies van het genre, maar er zaten aantal goede scènes in waardoor deze zich rangschikt bij de betere uit dit genre.

Velen zullen dit fantastisch vinden omdat het Scorsese is, ik vond dit echter een trage en te veel aanslepende film. Een experimentje op weg naar zijn betere werken. De grimmige New Yorkse sfeer uit de jaren '70 is mooi en werkelijkheidsgetrouw weergegeven, met zijn flashy bars, gure zaakjes en al even gure bewoners. Een jonge De Niro toont reeds zijn talent als herrieschopper en wanbetaler. Veel verhaal is er niet aan. Mean Streets volgt een groep boefjes in hun pogingen om de street business te runnen met als achtergrond Scorseses zo geliefde Italiaans-Amerikaanse cultuur. Ik vind nog steeds Scorsese een topregisseur, maar dit kon me niet echt meekrijgen.

Soms vraag ik me af of filmmakers films maken om zichzelf en een kringetje vrienden met dezelfde humor te amuseren... Zelden zo'n flauwe nietszeggende zomerkampfilm gezien als Meatballs. Bill Murray is degene die nog het meest zichtbaar is van alle personages maar hij is een acteur die me nooit warm heeft gekregen met zijn humor waardoor de laatste potentiële troef van de film verschoten was. Geef me nog maar snel eens Revenge of the Nerds dan, die een meesterwerk is, hiermee vergeleken. Als dit dan nog de meest behoorlijke is uit de reeks, wat voor een verschrikking moeten de sequels dan niet zijn?

Jawadde wat een goede film dit... Vind ik één van Bronsons fijnste uit zijn post-westernperiode. Er zit een stuk meer psychologie dan in zijn latere actiefilms. De camera zoomt soms erg dicht in op Bronson: op zijn gezicht, zijn ogen, handen... Ik weet niet goed wat de regisseur daarmee beoogde maar ik vond het wel meerwaarde hebben. Het was aanvankelijk de bedoeling dat er een soort homosexuele ondertoon tussen Bronson en J.M. Vincent was; jammer genoeg hebben ze dit eruit moeten laten, dan was het zeker een klassieker geweest, zeker als je bedenkt uit welk jaar de film is. Nu blijft het een subtiel machtsspelletje tussen twee gevoelloze figuren, waarbij het peilen is hoe beiden naar elkaar kijken. Hitman Arthur heeft hier heel zeker veel bewondering voor zijn jongere discipel, terwijl Steven moeilijker door zijn kaarten en ambities laat kijken. Verder een knappe intro met 15 minuten lang geen gesproken woord, enkele stevige actiescènes en een slot dat de fans van Bronson zal doen steigeren .

Matigheid overheerst in deze thriller annex gezinsdrama over een huisvader (opzettelijk neergezet als een sulletje en een looser) in geldproblemen die het aan de stok krijgt met een psychopaat die hem meesleept in een killing spree . Jackson viel me wat tegen in zijn zoveelste rol als smart-ass nigger... zeker als hij begint te filosoferen over de maatschappij die vierkant loopt ; vond de film ook vrij voorspelbaar; in het begin vraag je je nog even af waar het naartoe zou kunnen gaan, maar in films als deze verwacht je wel een twist en ja hoor, die komt er ook. Ziet er ook uit als een goedkope tv film. Een flutfilm wat mij betreft.

Spektakel boven alles maar smakeloos. Als verstand-op-nul entertainment kan het er nog door; voor het overige kun je je aan van alles en nog wat ergeren. Statham onder andere, die weer maar eens in zijn irritant typetje "stoere bink die vrouwenharten sneller doet kloppen" kruipt. Groot gebrek aan spanning omdat het erg voorspelbaar is en de makers braaf de cliché-doos bovenhalen. De special effects met de reuzenhaai waren nog degelijk en dat is ook één van de weinige goede punten. Het is een film die niet verveelt, maar geef me toch maar nog eens Jaws en bijhorende sfeer van terreur.

Van de hak op de tak. De regie is hypernerveus; het beeld verspringt zowat elke drie seconden (en dat twee uur lang!) waardoor ik het een vermoeiende kijkbeurt vond. Ik weet niet of Lams films Operation Mekong en Operation Red Sea als tweeluik bedoeld zijn, maar het lijkt erop dat de efficiëntie en militaire slagkracht van de Chinezen bewierookt moet worden in beiden. Ik vond Red Sea (3*) de betere van de twee en oogde technisch minder slordig. Operation mekong is een Rambo achtige film waarbij leger en politie de krachten bundelen om de drugsbaron van de Gouden Driehoek bij de kraag te vatten. Gebaseerd op echt gebeurde feiten (Mekong River massacre). Het zal er in het echt niet zo explosief en episch aan toe gegaan zijn. Wel enkele toffe scènes zoals die in de mall, maar te weinig om goed te zijn.