Opinions

Een goede film die mij door de montage en het algemene psychedelische sfeertje niet helemaal kon bekoren. Eigenlijk zijn het voornamelijk Tommy Lee Jones en de fenomenaal overacterende Robert Downey Jr. die de show stelen en meteen goed duidelijk maken dat in deze film in feite iedereen een gek en potentiele sadist/moordenaar is. Woody Harrelson en Julliette Lewis deden het ook niet verkeerd, maar de personages die ze speelden irriteerden me toch voor het grootste gedeelte door het redneck imago, waardoor ik de scenes met hun twee het minst interessante uit de hele film vond.

Verder heb ik moeite met de snelle montage van random beelden die het idee geven dat de kijker of de hoofdpersonen in een psychedelische trip verkeren. Ik ben niet anti-drugs, maar net als bij Fear & Loathing In Las Vegas vond ik de look van de film hierdoor vervelend. Ik zeg hiermee niet dat het slecht is, het trekt mij gewoon persoonlijk niet. De film werd mijns inziens dan ook het best toen Mickey en Mallory opgepakt werden en het Downey Jr. personage over de documentaire begon.

Een ander groot pluspunt blijft wel de soundtrack, voornamelijk de nummers van Leonard Cohen van het The Future album zorgen voor een perfecte woestijn/road sfeer die de film absoluut ten goede komt. Expliciet geweld vind ik meestal in films geen probleem, zo ook hier niet, al moet ik zeggen dat ik het eigenlijk nog een redelijk brave film vind qua gebeurtenissen en het weergeven daarvan.

Al met al een film die zeker de moeite waard is, maar zeker niet voor iedereen gemaakt is.

Behoorlijke tegenvaller. Gelukkig wordt de film gered door de fijne Tangerine Dream soundtrack en Bigelow's sterke regie, maar als het aankomt op het karikaturale acteerwerk van Bill Pullman en het ongeinspireerde zinnen opdreunen van Pasdar en Wright is het janken met de pet op. Een goeie sfeer zit hem niet alleen in regie en muziek, de acteurs moeten daar toch echt in meewerken, maar op Lance Henriksen na is het allemaal behoorlijk dramatisch.

Wat wel fijn is, is het feit dat vampiers in de jaren '80 nog wel gewoon angstaanjagende wezens waren. Wat tegelijkertijd wel jammer is, is dat het zo'n ongelooflijk zooitje ongeregeld moet voorstellen. Die hele 'wij kunnen alles aan'-houding werkt compleet contraproductief als je als een bende losgeslagen idioten rondmoord en wat toert in aftandse wagentjes. Je kunt mij niet wijsmaken dat zo'n groep al jaren op deze manier zou kunnen overleven. De film laat echter wel enkele originele kanten zien door de wezens geen hoektanden te geven en het gegeven van genezing door bloedtransfusies (daar wil ik graag een wetenschappelijke formule voor zien ) toe te voegen. In dat opzicht geeft Bigelow de vampier een fijn eigentijds gezicht, wat nog steeds vele malen interessanter is dan de huidige Twilight rage.

Het lage budget toont echter wel bij de gore scenes. Voor een film waar 'ultragewelddadig' op de achterkant staat, verwachtte ik toch net iets meer actie en al helemaal meer gore. Van een afstandje lijken de in brand vliegende vampiers nog wel ergens op, maar van dichtbij valt de goedkope make-up toch behoorlijk op. Het is allemaal qua bloed gewoon net iets te ingetogen, dan hadden films als Fright Night en The Hunger (ja, ik besef dat dit compleet andere films zijn, maar het zijn ook vampierfilms uit de jaren '80) het qua gore toch beter voor elkaar. Ik heb The Lost Boys nog niet gezien, maar ben benieuwd hoe die film in vergelijking met deze film in elkaar zit.

Uiteindelijk is er best zorg en aandacht in Near Dark gestoken, maar ik ga voorlopig nog steeds voor een teleurstelling. Sterke rol van Henriksen, mooie soundtrack en goed geschoten, maar ik had zoveel meer verwacht.

Ja, ik ben een fan van dit soort losse stukjes waar een rode draad in zit. Lovecraftiaanse horror heeft sowieso altijd wel mijn voorkeur gehad en voor het grootste gedeelte komt zijn kenmerkende stijl goed terug in de korte films. Ik moet toegeven dat ik slechts over het tweede deel wel wat kritiek heb, omdat deze met uitzondering van de ontknoping lang niet zo spannend of macaber was als de andere twee werkjes.

Nee, het is voornamelijk het sfeervolle (mag ook wel met Gans achter het roer) eerste deel en het zeer duistere en gory derde segment die op fantastische wijze een special effects in een briljante slotfinale omzet. Over het acteerwerk heb ik in geen enkel segment kritiek, al zijn het toch vooral David Warner en Richard Lynch die de show het meeste stelen.

Eerste verhaal krijgt van mij 4 sterren, door de fantastische sfeer en special effects. Sterke rollen van Bruce Payne en Richard Lynch en fijne regie.

Het tweede verhaal komt toch slechts weg met 3 sterren. Acteerwerk is behoorlijk, maar de typische macabere Lovecraft sfeer komt toch een stuk minder goed naar voren dan gehoopt,

Het derde verhaal is mijn favoriet en krijgt ook 4 sterren door de sterke gore en sets. Sommige special effects zijn wat achterhaald, maar het eindproduct is zeer angstaanjagend. Tel hier nog het overkoepelende verhaal met een sterke Jeffrey Combs bij op en we komen op een eindscore van 4 sterren.

Ik geloof mijn ogen niet, maar in mijn opinie heeft Pyun met Nemesis echt een goede film gemaakt. Films als Cyborg en Knights zijn oprechte guilty pleasures, maar in deze film lijkt het er op dat de beste man qua script, cast, regie en actie voor de verandering eens een echte kwaliteits-pulpfilm heeft gemaakt.

Allereerst het acteerwerk, wat voor een film als deze wonderbaarlijk in orde is. Gruner heb ik nooit zo hoog gehad, maar hij is hier heel erg op zijn plaats en zelfs cool te noemen. Grotere acteurs als Tagawa, James en Thomerson zijn daarnaast fantastische schermopvulling. Let ook nog op een erg jonge (en erg naakte) Thomas Jane, in een vrij korte, maar bizarre bijrol. Zelfs Jackie Earle Haley komen we nog even tegen als computerexpert tegen het einde.

De actie is over the top spektakel. Enorme hoeveelheden kogels vliegen om de oren, maar dan wel constant zo gefilmd dat het dynamisch blijft. Ik had in eerste instantie gehoopt dat Gruner wat meer martial arts zou gebruiken, maar alles bij elkaar heb ik me nergens verveeld door prachtige scenes als waarbij Gruner zichzelf door een aantal verdiepingen naar beneden schiet door de vloeren heen, of het moment waarop hij in gevecht met een cyborg al schietend vanaf een lange modderige glijbaan glijdt.

Het verhaal zelf liep prima en kan zich zonder problemen nestelen in het rijtje van geslaagde cyberpunkfilms uit de jaren '80/'90. Dit komt ook vooral door het feit dat de special effects en make-up effecten ondanks het geringe budget wel degelijk de moeite waard zijn, al moet ik toegeven dat de stop motion op het einde misschien net iets teveel van het goede was. Desalniettemin was het eindgevecht te gaaf in al zijn pulperigheid!

Wat een gave film, blij dat ik dit pareltje toch nog even heb kunnen meepikken op tv, de dvd variant is voor zover ik weet in Nederland in ieder geval nog helemaal nergens te vinden.

Wat een verrassend hoge score eigenlijk. Ik kan me voorstellen dat de film door het MMA onderwerp bij de liefhebbers van deze tak populair is door de sterke trainingsscenes, maar tegelijkertijd hebben we ook weer een overdosis aan irritante tieners en dito vervelende soundtrack, waardoor ik me toch moeilijk kan voorstellen dat iedereen daar doorheen zou prikken.

Goed, ik wil ook weer niet te veel zeuren, want uiteindelijk heb ik me best vermaakt. Djimon Hounsou was een overtuigende leraar en Cam Gigandet is een overtuigende klootzak die ik wat graag in elkaar gemept zag worden. Verder zit er bij de acteurs en actrices weinig overtuigends bij, waardoor het toch vooral wachten is op de actiescenes. Hier was ik eigenlijk nog best tevreden over, in een tijd waarin mensen als Van Damme en Dolph Lundgren toch niet meer nodig zijn omdat een beetje regisseur zijn acteurs er zonder al teveel training ook overtuigend kan laten uitzien, is het toch goed om te zien dat deze acteurs soms gewoon overtuigend over komen.

Uiteindelijk geen hele goede film, maar vermakelijk was het zeker te noemen. Binnenkort toch maar eens Warrior er in gooien, ik weet behoorlijk zeker dat deze film een werkje als Never Back Down met gemak verslaat.

Zeer vermakelijk, maar soms op het cartoonesque af. Dit laatste hoeft geen probleem te zijn, maar aangezien ik Dalton en Craig de gaafste Bonds vind door hun ruwe uitstraling vond ik het hier soms maar matig werken. Barbara Carrera was afgrijselijk over the top, Basinger komt niet veel verder dan mooi zijn en de soundtrack is vrij belabberd in de meeste gevallen. Edoch, Klaus Maria Branduier was een charismatisch badguy en Connery blijft een leuke Bond met zijn accent en maniertjes.

De film bevatte in de vorm van de onderwater achtervolging met de tijgerhaai wel een zeer spannende en goed geschoten scene, spijtig dat de andere onderwaterscene op het einde compleet gevrijwaard is van enige vorm van spanning. Dat Steven Seagal de 'martial arts scenes' (waren die er dan?) heeft gechoreografeerd is interessant, maar ik heb nergens het moment gehad dat ik echt naar iets bijzonders heb gekeken als het op vuist-werk aankomt. Er waren gelukkig wel enkele prachtige achtervolgingen en de film kakte nergens in, waardoor er weinig echt te klagen is.

Buiten de canon of niet, Never Say Never Again is een fijne, vermakelijke film. Met een knipoog.

Met een lichte vorm van schaamte moet ik toch toegeven dat New Kids Turbo een uitzonderlijk geslaagde film was. Ik heb al vrij veel geroepen dat het grote verschil tussen Flodder en New Kids is, dat Flodder als sociale satire nog meer diepgang heeft en dat New Kids vooral dom vermaak is. Dit domme vermaak verwijt blijft staan, maar dat de film zo kundig geproduceerd en zelfs geschreven is had ik niet verwacht. De typetjes zijn eigenlijk strontvervelend, maar het blijft toch knap hoe ze allemaal wel duidelijk te onderscheiden karakters hebben. Combineer dit met enkele erg geslaagde en bovenal harde scenes (ik heb zo hard gelachen bij die neergeschoten hond die dit overleefde om vervolgens onder een bank verpletterd te worden) en je hebt een film die controverses niet schuwt, absoluut niet bestemd is voor mensen die zich meer in de high culture begeven, maar wel verdomd grappig is.

De enorme aaneenschakeling van bekende Nederlanders (Peter Aerts nota bene, wtf?) die zichzelf lekker te kakken zetten is erg geslaagd. Reinout Oerlemans die een zak geld onder zijn bureau vandaan trekt om de film weer van budget te voorzien (hij vond het toevallig) is een van de vele voorbeelden van goed getimede cameo's die een dergelijke film helemaal kunnen maken. De special effects zijn daarnaast bij vlagen zeer behoorlijk en zorgen ervoor dat New Kids Turbo over komt als een echte film in plaats van een te lange aflevering. Ook de regie zorgt bij vlagen voor zeer geslaagde shots en is zoveel malen beter dan je zou verwachten van een film over 5 Brabantse aso's.

Dankzij de aanwezigheid van iemand als Theo Maassen, het feit dat geen enkele groep er ongeschonden vanaf komt en de puike productie, was het toch een verdomd... goede(?) film. En hoezeer ik ook een schijthekel aan dit soort muziek heb, de soundtrack klopte helemaal.

Toch met gemak het beste vervolg uit de reeks. Craven heeft een goede keuze gemaakt door qua script niet terug te grijpen op andere delen en daar rare dingen bij te verzinnen (kun je het je voorstellen hoe het was geweest als Freddy nu een hond had gehad), maar een compleet origineel script te maken. Vergezocht? Misschien een beetje, maar door de gigantische hoeveelheid knipogen maakt het allemaal niets uit. Blijkt uiteindelijk toch maar weer dat een reeks als deze gewoon de hand van zijn schepper nodig heeft om tot grote hoogtes te komen.

Ik noemde al een grote reeks knipogen, maar dit neemt niet weg dat de film in tegenstelling tot het ronduit melige zesde gedrocht, behoorlijk duister en serieus is. Freddy's make-up is overtuigend, de moorden zijn lekker bloederig en de uitspattingen van het freaky kind zijn goed gedaan. Heather Langenkamp acteert in de tussentijd iets beter, maar blijft op een bepaalde manier toch ook die jeugdige onervarenheid van Nancy houden, wat haar rol een prima hommage maakt. Het blijft echter ook leuk om Robert Englund, Wes Craven en John Saxon zichzelf te zien spelen, helemaal Englund is zonder zijn make-up een behoorlijk sympathiek figuur. Het contrast met het Freddy personage kon haast niet groter.

Een paar minpuntjes zijn er zeker wel te vinden, enkele special effects zijn namelijk erg matig en halen toch iets van het kijkplezier weg. Daarnaast vind ik toch dat Freddy zelf net iets te snel in beeld komt, juist zijn lichamelijke afwezigheid maakte het eerste stuk van de film vrij angstaanjagend. De soundtrack is echter wel het beste wat ik tot nu toe in de serie gezien heb. Geen flauwe cockrock zoals het bij enkele vorige delen het geval was, maar gewoon de heerlijke opgepoetste soundtrack van de eerste film.

Wes Craven's New Nightmare is een must voor de fans en is wat mij betreft een vervolg wat bijna even goed is als het eerste deel. De remake hoef ik nu eigenlijk nog geeneens per se te zijn, dit is wat mij betreft een prima afsluiter.

Mwoah, de gimmick (althans, voor ons dan) van een Jackie Chan film in Rotterdam werkt ergens wel, maar dan puur en alleen vanaf de scenes dat ik ook daadwerkelijk iets herken. Voor de rest is het allemaal echt niet slecht, maar het duurt gewoon te lang voor er wat martial arts actie plaats vind en de film is veel te lang met zo'n niet boeiend verhaal.

Chan is vanzelfsprekend erg amusant met zijn maniertjes en stunts, terwijl de rest van de cast er gewoon wat bij sukkelt. Leuk om Nederlandstalige boeven te horen, maar zodra de acteurs Engels moeten spreken klinkt het boerenaccent er toch wel erg snel door. Gevecht met Ron Smoorenburg was overigens wel het hoogtepunt van de film, wat kan die gast trappen zeg! Om nog maar te zwijgen van het moment waarop Chan langs het vreemdvormige gebouw aan de Maasboulevard naar beneden rent, toch wel erg leuk om te zien.

Jammer dat de film niet wat korter is en ze er geen verhaal van hebben gemaakt wat me wel iets deed, de tweede helft is toch wel erg leuk doordat het zich toch in mijn achtertuin afspeelt.

Helemaal mee eens. Ik ben dan wel geen Hasselhoff liefhebber, maar de beste man laat zien absoluut een gave held te kunnen spelen. De actie was aardig, het verhaal matig en het acteerwerk nog geeneens zo belabberd. Beetje vergelijkbaar met Streetfighter, die mijns inziens ook te vaak onterecht gebashed wordt.

Nergens hoogstaand en bijzonder matig geacteerd (met uitzondering van de immer amusante Robin Williams), maar uiteindelijk is het hele verhaal erg vermakelijk en de situatie aangenaam. Stiller en Wilson zullen voor mij altijd een vervelend acteer-duo blijven, er is iets aan hen wat me gewoon nooit zal aanstaan. Te gemaakt, nooit eens een positieve uitschieter in het acteerwerk of een echt ander soort rol en vooral hele vervelende koppen.

Desalniettemin als familiefilm zeer goed geslaagd, op zich wel benieuwd naar de tweede film.

Uitstekend acteerwerk van Rutger Hauer, die door deze rol terecht een 'gevierd' acteur in Hollywood werkt, omdat hij in ieder geval acteertalent leek te bezitten. Stallone doet het overigens ook niet verkeerd en bewees maar weer dat hij vaak ten onrechte afgeschreven wordt.

De film mag dan wel op bepaalde punten (de soundtrack) wat ouderwets overkomen, er zit genoeg spanning in om het interessant te houden en laat enkele mooie shots van het verpauperde New York zien. Een aanrader.

Toch weer een stuk beter dan het tweede deel, al ligt dat voor een heel groot gedeelte aan Russell's goeie regie en het feit dat het script tenminste weer teruggaat naar de bron waar het allemaal mee begon. Heather Langenkamp en John Saxon komen weer terug om hun personages weer op te pakken en Freddy gaat weer lekker zijn gang in dromen. Hartstikke mooi allemaal, helemaal als je kijkt naar het fantastische design van bijvoorbeeld de Freddy penis- pardon, Freddyslang.

In een bepaald opzicht deed de film me heel erg aan Hellraiser 2 denken, al kan dat ook liggen aan het feit dat Patricia Arquette qua uiterlijk best wel leek op Tiffany uit die film. Grootste overeenkomst ligt hem toch in het feit dat de film zich in een inrichting afspeelt met die extra laag die daar overheen ligt (al is het hier die droomwereld en in Hellraiser 2 de hel). Dream Warriors heeft in ieder geval wel fijne kills, waarbij Welcome to Prime Time bitch! en die jongen die aan zijn pezen wordt getrokken toch wel het meest memorabel zijn.

Waar de film echter wel de mist in gaat is juist het hele 'droomkrijgers' concept. Of tenminste, het concept is niet slecht, maar de uitwerking is bij vlagen zeer kneuzig. Het nerdje dat droomt dat hij een Dungeons And Dragons tovenaar is, argh! Daarnaast weet iedere D&D speler dat je als wizard NIET in base to base contact met een melee fighter moet gaan, maar wat doet meneer vlak voor zijn dood? Juist! De tieners zijn helaas gewoon niet bijster cool en Langenkamp acteert hier ook te matig om het echt intens te maken.

Gelukkig is daar Krueger weer die zoals altijd lekker in zijn rol zit. Ja, vanaf dit deel mag hij dan wel compleet vercommercialiseerd zijn (de foute punchlines, meer humor, minder angstaanjagend), uiteindelijk vind ik hem nog steeds erg cool. Vanzelfsprekend is de film nog steeds geen deel 1, maar het verslaat het tweede deel met gemak.

Overigens raad ik iedereen aan Dokken's Dream Warriors eens te bekijken, dan weten we nu eindelijk waar Krueger nachtmerries over heeft

Ik wil iedere regisseur even goed duidelijk maken dat je nooit, maar dan ook nooit, een personage een martial arts fanaat moet laten zijn, zonder dat hij ook maar enige kaas gegeten heeft van martial arts. Podverdomme, wat was die Rick een vervelend personage zeg. Dat is ook meteen het grootste euvel van deze hele film: ik geef geen barst om wie er dan ook in deze film zit, met uitzondering misschien van Kincaid en Joey (maar die gaan al meteen aan het begin dood). Helemaal de actrice die Kristin moet spelen (Patricia Arquette, waar ben je?) mist enige vorm van uitstraling, terwijl het personage uit deel 3 nog best interessant was. En dan is daar Alice die ook al de uitstraling van een dode zeekoe heeft, ik ben heel benieuwd of ik deel 5 met haar nog uit kan zitten.

Waar deze film zichzelf wel mee redt, is een aantal van de beste moorden uit de hele reeks. Freddy die schreeuwende hoofden uit een pizza prikt en ze opeet, dat was heerlijk sadistisch en ranzig, maar precies op het moment dat je denkt dat het niet erger kan komt daar ineens de scene waarin een meisje in een kakkerlak verandert. Freddy is nu weer het gaafste personage uit de film en is gigantisch cartoonesque, maar hierin alsnog erg cool. Tenminste nog een acteur die een beetje zijn best lijkt te doen en intrigerend over komt.

Het einde is weer heel erg, met Alice die weer zo'n kloterig martial arts gevechtje moet doen met Freddy nadat ze ieders 'droomkrachten' heeft gekregen. En dan wordt Krueger ineens verslagen doordat hij zijn eigen weerspiegeling ziet? Hoe erg kun je een serie verzieken? Ach, gelukkig zag het moment dat al die armen uit hem schieten er nog enigszins gaaf uit.

Nee, tot nu toe is dit de eerste tegenvaller in de reeks, ik ben heel benieuwd of ik deel 5 wel trek.

Er is een ding waarin deze film absoluut wel slaagt en dat is het zijn van een horrorfilm. De gore is een stuk beter dan in de eerste film het geval was en zorgt er daardoor goed voor dat de film voor horrorliefhebbers alsnog goed uit te zitten is. Voor de rest is het allemaal toch een stuk minder interessant.

Wat de eerste film zo goed maakte was de wisselwerking tussen de personages van Nancy en Krueger. De homoerotische subtekst bij Jessy is op zich interessant, maar omdat Jessy weinig sympathiek over komt en de film hierdoor een aandachtsverschuiving teweeg brengt naar de hoofdpersoon in plaats van de Krueger mythologie, is het verhaal toch meteen een stuk minder interessant. Robert Englund doet nog steeds erg zijn best en is op bepaalde momenten angstaanjagender dan in het eerste deel, maar op het moment dat hij de echte wereld betreedt is ook meteen een groot gedeelte van zijn aantrekkingskracht weg: laat hem lekker in dromen blijven rondspoken!

Alsnog is de film als op zichzelf staande horrorfilm best aan te zien, hij valt gewoon in het niet bij het briljante eerste deel. Niet heel vreemd dat Craven er niks mee te maken wilde hebben, maar het is nog steeds aan te zien.

In de tussentijd vallen het lage budget en het bij vlagen erg matige acteerwerk toch behoorlijk op, maar feit blijft wel dat Wes Craven met deze film horror een compleet nieuw leven inblies. Jason Voorhees en Michael Myers zijn erg saaie figuren in vergelijking met andere iconen als Pinhead en vooral Freddy Krueger. Misschien niet het meest angstaanjagende filmmonster, maar hij is wel heerlijk sadistisch, gaaf vormgegeven en heeft capaciteiten die hem vele malen gaver maken dan die rondzwalkende reuzen uit de Halloween en Friday 13th reeksen. Als de messen aan zijn hand nu het enige waren waarmee hij mensen af zou maken, dan zou ik nog wat te zeuren hebben, maar de droom als zijn werkgebied (en de dingen die hij daar binnen kan doen) zorgen er tenminste voor dat we van alles kunnen verwachten.

Zoals ik al eerder zij acteert de cast bij vlagen erg slecht, maar Heather Langenkamp en Johnny Depp slagen er alsnog in om realistisch over te komen als normale tieners. Helemaal Langenkamp is fantastisch gecast: Craven zegt zelf in de documentaire al dat hij een echt meisje wilde hebben in plaats van een Hollywood tutje en dat is precies waar hij in geslaagd is. Niet te mooi, maar wel aandoenlijk en ze acteert al helemaal niet als een volwassene die tienerteksten moet oprakelen, maar praat gewoon als iemand van 17. Het is vooral die onschuld die langzaam overslaat naar vastberadenheid om actie te ondernemen, die haar personage zo intrigerend maken.

Verder is er niet bijzonder veel gore, maar wel een hoop sfeervolle scenes die ondersteund door de mooie soundtrack altijd op mijn netvlies zullen blijven staan. De achtervolgingen in de boilerroom, de mistige shots van Elm Street en vooral de weergave van het betraliede huis zijn prachtig. Tegelijkertijd absoluut kitscherig, maar zolang dit voor mij ook gepaard gaat met een flinke dosis jeugdsentiment, maakt het me allemaal niet bijster veel uit.

A Nightmare On Elm Street is verre van de perfecte horrorfilm, maar het intrigeert allemaal nog steeds behoorlijk en laat duidelijk zien dat sfeer en een goed script belangrijker zijn dan een gorefestijn. Jammer alleen van het einde wat ze in de film hebben gebruikt, Wes Craven geeft zelf ook toe dat hij er niet blij mee is. Zonder dit was de film toch net een stukje beter geweest.

Vermaakte me meer dan ik dacht, maar het blijft in veel opzichten een zinloze remake. Persoonlijk ben ik wel gecharmeerd van de nieuwe rol die men Krueger toedicht (een kinderverkrachter is ergens toch enger dan een moordenaar) en Haley's duistere performance. Englund is briljant, maar Haley zet absoluut een sterke en sadistische rol neer die toch in ieder geval duisterder genoemd mag worden dan de Freddy uit de andere films. Hier komt ook nog eens bij kijken dat de film in visueel opzicht een aantal mooie plaatjes levert.

Qua gore is het allemaal echter behoorlijk tam en het is moeilijk ook maar een moment iets voor de hoofdpersonen te voelen. Clancy Brown is wel weer gaaf in zijn kleine rol,maar te kort aanwezig om de film in dat opzicht bijzonder te maken. Zelfs Freddy komt veel te weinig in de film voor, dat is een absoluut gemis.

Verder moet ik wel zeggen dat het nergens verveelt en het allemaal makkelijk wegkijkt. Enkele overduidelijke hommages aan het origineel daargelaten ben ik in ieder geval blij dat men nog iets nieuws heeft geprobeerd. Nodig blijft het allemaal niet.

Mmm, redelijk onverwacht vond ik deze toch weer een stuk beter dan deel 4. Lisa Wilcox heeft toch iets meer uitstraling gekregen en acteert een stuk overtuigender, terwijl men dat hele goofy karakter van het vorige deel ook wat heeft aangepast (ok, met uitzondering van die afgrijselijke stripboekdood).

Nu de meeste vrienden wel dood zijn, is er weinig over voor Krueger om te vermoorden, dus het kill-gehalte ligt wat laag. Dit wordt allemaal echter goed gemaakt door een gigantische hoop sfeervolle scenes (de scene op de operatietafel bijvoorbeeld) en behoorlijk effectieve designs, die in combinatie met de sterke regie en fijne soundtrack alles bij elkaar voor een geslaagd eindproduct zorgen.

Dit had ik allemaal niet verwacht! Bij de vierde film had ik het idee dat men de serie al om zeep begon te helpen met de nieuwe cast en het feit dat men toch wel erg af begon te wijken van de eerste film, maar hier werkt het allemaal toch een stuk beter. Was het dan toch deel 6 die ik me als rampzalig herinnerde? Op naar het volgende deel dan maar.

Verander het kopje 'horror' maar naar 'erotiek', want die drie bloedplasjes die je aan het begin en op het einde van de film tegen komt, kunnen echt niet verbergen dat Nightmare Weekend draait om de grote hoeveelheden naakt en dito pornomuziek. Onbekende acteurs en actrices die geeen van alle moeite lijken te doen om nog iets van hun presentaties te maken, een onnavolgbaar verhaal en het ergste/beste van allemaal: een pratende handpop (waarbij de hand die hem bediend gewoon af en toe zichtbaar is door het gat in de tafel).

Nightmare Weekend is een pulperige combinatie van naakt, gestuntel, een walgelijk slecht script en dito special effects. Af en toe valt er best wat te lachen met het complete falen van de film, verder is het een grootse tijdsverspilling.

Alleen de hoofdrolspeelster zet nog een aardige prestatie neer. Voor de rest: wat een saaie rotfilm! *

Nee, je kunt aan de hand van deze film niet zeggen dat Scott Adkins een slecht martial artist is. Heb je Undisputed 2 al eens gezien? Het feit dat JCVD zelf het eindgevecht tussen hem en Scott in The Shepherd in het editproces behoorlijk heeft ingekort zegt me al helemaal genoeg. Zoek even op youtube en je zult zien dat Adkins een veel beter martial artist is dan JCVD ooit zal zijn.

Of Ninja beter was dan American Ninja weet ik overigens ook nog niet helemaal. Gelukkig waren de vechtscenes hier vele malen beter en werden de ninja's niet als verwijfde klapopvangers neergezet, maar ik moet toch toegeven dat het acteerwerk en script bijzonder matig waren. De CGI die van Bulgarije New York moesten maken vond ik overigens wel bijzonder geslaagd gezien het geringe budget waar de crew mee moest werken, jammer dat dit alleen weer enigszins teniet wordt gedaan door het feit dat bijna alle badguys door de standaard Oost-Europese slechteriken gespeeld worden.

De film ging wel in een behoorlijk rap tempo voorbij, waardoor ik me in ieder geval geen moment verveeld heb. Ik geef toe dat sommige vechtscenes beter waren dan de anderen, maar herkende over het algemeen toch in ieder geval de hand van meester Florentine, die met Bridge Of Dragons, Cold Harvest en vooral Undisputed 2 al heeft laten zien dat hij actie goed kan filmen. Of Scott Adkins het in zich heeft meer hoofdrollen op zich te nemen weet ik echter nog niet, daarvoor had hij toch net te weinig uitstraling. In dat opzicht vond ik de Sensei nog de beste rol hebben.

Als ninjafilm wat mij betreft de eerste echt geslaagde actiefilm die ik heb gezien, qua vermakelijkheid net iets minder dan American Ninja.

De eerste Ninja film was aardig, maar door de simpele Oost-Europese achtergronden en slechteriken, het matige acteerwerk en de nog niet altijd even spectaculaire actiescènes, uiteindelijk voor mij niet de hit die het had kunnen zijn. Niks ten nadelen van Adkins in dat geval, het script en het budget waren er gewoon niet naar om het zo episch te maken als het had gemoeten. Wat dat betreft heeft Ninja: Shadow Of A Tear het qua actie en settings een stuk beter voor elkaar: werkelijk ieder moment wordt aangegrepen om op kunstzinnige wijze boeven in elkaar te timmeren op manieren die steeds pijnlijker en sneller lijken te worden. Het broeierige van de Aziatische settings zorgt ook meteen voor een welkome afwisseling ten opzichte van de grijze achtergronden uit de vorige film.

Wat echter door moet gaan voor een script in deze film is... treurig. Ik besef ook wel dat het makkelijk is te gaan treuren over het verhaal in een martial arts film, maar N:SOAT maakt het toch wel erg lastig voor me om iets te geven om wat er gebeurt. Adkins heeft nog steeds niet veel te doen als acteur, wat ik hem ook met alle plezier wil vergeven in een film waarin het plot er uit bestaat dat zijn vrouw gedood moest worden zodat hij de concurrentie zou uitmoorden. Serieus, dit was de enige reden om een personage, dat ik eigenlijk best mocht in de eerste film, dood te laten gaan? Te simpel en bovenal echt niet nodig. Het maakt zijn personage in rampage ook niet sympathieker.

Alles bij elkaar zeker beter dan de eerste film, maar nog steeds met een hoop flaws. Ik hoop toch dat Florentine binnenkort ook eens scriptschrijvers zoekt die een verhaal kunnen neerzetten waardoor ik mezelf wel emotioneel wil investeren in de personages.

De makers van deze film vonden Karate Kid als concept leuk, maar vonden de actie erg tegenvallen. Goed punt, maar wat Karate Kid wel had was goede acteurs en een interessant script, iets wat No Retreat, No Surrender absoluut niet heeft.

Goed, de martial arts zijn gelukkig best goed gedaan, spijtig dat het alleen op een Hong Kong manier (met hele erge nepklapgeluiden) in beeld word gebracht, de film wordt hierdoor alleen maar lachwekkender dan hij al was.

Tja, de enige echte rede om te kijken blijft dan toch de piepjonge Jean-Claude van Damme die hier in ieder geval in topvorm te zien is. Grappig ook hoe hij bij het laatste gevecht ineens geen zak meer kan uitrichten tegen de Bruce Lee wannabe

Ik moet de eerste echt goeie Yuen film nog zien. No Retreat, No Surrender was in ieder geval al een weinig lovenswaardige film, dus waarom men nu probeert een vervolg (alleen in naam) te maken is me een compleet raadsel. Loren Avedon was ik nog niet heel erg bekend mee, maar hij is het type acteur wat voor dit soort films het beste gemaskerd voor de dag kan komen, want heel veel anders zit er gewoon echt niet in. Hij kan trappen, maar hij heeft geen uitstraling of enige vorm van acteertalent ook, dan had ik liever meer van Matthias Hues of Cynthia Rothrock (die er hier erg matig vanaf komt in haar rol) gezien.

Verder is de soundtrack te walgelijk voor woorden, is de regie matig en slaat het script absoluut nergens op in al zijn vergezochtheid. Het enige wat deze film uit te zitten maakt is de actie, die gelukkig veelvuldig aanwezig is en soepel en vlot gechoreografeerd is. Een klein stukje beter dan de eerste film in dat opzicht, maar ook niet veel.

Het is nu in de tussentijd al weer een tijdje geleden dat ik de film in de bioscoop zag, maar gezien het feit ik tot nu toe vrij veel tijd heb besteed aan het met (on-)gelovigen bediscussieren hiervan over een eventueel waarheidsgehalte en of de film nu wel of niet als anti-Bijbels kan worden opgevat, is het toch tijd dat ik de recensie er zelf eens over schrijf.

Mijn uitgangspunt bij het bekijken van deze film was allereerst de naam Aronofsky. Met uitzondering van Black Swan heb ik tot nu toe alle films van deze regisseur gezien en ben ik tot nu toe nog geen enkele maal teleurgesteld over de naargeestige sfeer die hij in praktisch al zijn films oproept. Kijken naar een Aronofsky film laat me vaak met een vervelend gevoel achter, dat gebalanceerd wordt door een gevoel van verwondering en pure waardering. Het kijken van zijn films werkt voor mij vaak heel zuiverend, alsof alle nare gevoelens die ik al in me had even er uit kunnen stromen via een sterke katharsis. En wat voor verhaal is er in dat opzicht nu niet perfecter dan een verhaal waarin praktisch de hele wereldbevolking dood gaat?

Kinderbijbels kunnen het lang of kort maken met vrolijk lachende dieren die gezellig met zijn allen op een boot gaan en daarna weer lekker dartelend naar buiten komen, feit blijft dat alles en iedereen buiten de boot op gruwelijke wijze is gestorven. Ik vind het dan ook niet vreemd dat Aronofsky hier de keuze maakte om eens in te gaan op de impact van dit principe en de vraag durft te stellen of het wel gerechtvaardigd is dat de mensheid op een dergelijke wijze gestraft moet worden. Zijn persoonlijke interesse in Noah's dronkenschap (genesis 9:21) heeft in Amerika onder het conservatieve FOX-news publiek al een hoop gezeik opgeleverd (ja, er zijn mensen die letterlijk zeggen dat ze zich deze scene niet herinneren, het staat nota bene erg vroeg in het grote boek opgeschreven!), het zijn juist dit soort scenes die zoveel vragen oproepen en daarom ook terecht wat meer verdieping hebben gekregen.

Laten we eerlijk zijn: het verhaal van Noah is in geschreven vorm erg saai. Buiten inconsistenties (vergelijk genesis 6:19 maar eens met genesis 7:2, daar klopt iets flink niet met de getallen) is er geen enkele vorm van karakterontwikkeling te vinden. 'God is het zat, bezoekt Noah, geeft aan wat er moet gebeuren, het gebeurt, de hele wereld gaat dood behalve wat er op de boot zit, de overlevenden gaan van de boot, God is weer blij' is een erg droog verhaal waar zoveel vragen door worden opgeroepen, waarvan de belangrijkste in de film wordt aangesneden: Wat betekent het om een vroom en Godvrezend persoon te zijn, als de daden van God qua morele impact een flinke discussie kunnen oproepen? Was het nu echt nodig om IEDEREEN af te maken? De kinderen die net geboren zijn en onmogelijk kwaad kunnen hebben gedaan? De dieren die geeneens moreel besef hebben (volgens het boek dan, daar kunnen we zelf nog een flinke discussie over hebben)? Ik kan me toch moeilijk voorstellen dat je jezelf als gelovig persoon niet eens hebt afgevraagd wat de consequenties zijn voor je eigen geestesgesteldheid als je het woord van God letterlijk probeert uit te voeren. In dat opzicht zou ik nog wel eens een vergelijkbare verfilming van Abraham willen zien, ik ga er per slot van rekening van uit dat je eigen zoon moeten offeren ook wel een flinke psychologische impact zou moeten hebben.

Goed, mijn gedachtes over waarom ik het belangrijk vind dat er enkele psychologische vrijheden met het verhaal zijn genomen (en dat hier in essentie niets anti-Bijbels aan is, ik ga er maar vanuit dat men 'toen' ook gevoelens en verstandelijke vermogens had), mogen hierbij duidelijk zijn. Hier kom ik later nog wel op terug. Over naar de film zelf vanuit de wat meer oppervlakkige analyse. Allereerst is de film visueel gezien een pareltje. De dorre, aardse landschappen waarop Noah en zijn familie rondzwerven vallen in het niet bij de visuele pracht aan het einde van de film, maar het geeft de setting van een nare periode goed weer. Weinig planten en dieren, amper beschutting, amper kleuren: het zet de toon meteen goed neer. Het eerste echt prachtige shot komt echter op het moment dat Noah zijn eerste visioen heeft te midden van een met lijken overgoten zeebodem, terwijl het bloed onder zijn voeten vandaan stroomt. Dit was een nare scene, maar gezien het feit dat dit toch een mooie foreshadowing is van het er gaat komen, ook extra realistisch. Meteen valt op dat het acteerwerk wat timide is in vergelijking met andere grootse epossen die dit jaar zijn uitgekomen, maar juist deze ingetogenheid van de cast past goed bij de omgeving waarin ze wonen. Crowe doet waar hij goed in is: de norse, doch charismatische leider spelen die een duister trekje heeft. In dat opzicht is het ook een perfecte weergave van hoe Aronofsky Noah zag: als een duister persoon, iets wat ik hem gezien de komende gebeurtenissen ook prima kan vergeven. De rest van zijn familie doet het niet slecht, maar is verder nergens echt gigantisch noemenswaardig bezig. Het stoort echter niet, de omgeving zorgt er bij mij al prima voor dat ik me kan voorstellen dat het uiten van emoties in dit soort tijden wat beperkter waren.

Maar dan komen de figuren waar de meeste kijkers het grootste aantal problemen mee hadden: de Watchers. Staan ze wel of niet in de Bijbel? Ja, dat staan ze wel, al is het nu de vraag in hoeverre zij zich daadwerkelijk verhouden tot de gevallen engelen die hier werden genoemd. In dit verhaal zijn zij gestraft omdat zij de uit het Paradijs verdreven mens hebben geholpen. In genesis 6 worden ze in de Nederlandse vertaling vaak aangegeven als 'reuzen', terwijl in het boek van Henoch (niet-canoniek, dus niet gek dat veel gelovigen er nooit van hebben gehoord, al raad ik iedereen aan om het eens te lezen!) meerdere interpretaties zijn over de precieze aard van deze wezens (gevallen engelen als voorbeeld). Punt is dat de Watchers wel een Bijbelse achtergrond hebben, al valt het niet te ontkennen dat zij vrij weinig met Noah van doen hebben gehad in het geschreven verhaal. Het gebruik hiervan is echter wel een uitstekende verklaring over het waarom Noah en zijn familie de ark zo snel gemaakt hebben, zonder op naar huidige maatstaven zeer onrealistische leeftijden naar voren te halen. Ik ben persoonlijk blij met de toevoeging van deze wezens. Het design was voor mij erg goed (niet direct mooi, maar probeer maar eens te bewegen als er een laag lava over je heen is gestroomd en dit verhard is) en gaf een goede combinatie van dreiging en tragiek met zich mee.

De toevoeging van een strijd rondom de ark zal ik met alle plezier omschrijven als niet-Bijbels, maar niet als anti-Bijbels. De bevestiging van de slechtheid van een gedeelte van de mensheid (ok, het feit dat ze vlees eten en dat dit slecht is, verbaasde me dan weer wel) werd namelijk al erg goed duidelijk in de nare scenes in de kampementen van Tubal-cain, waardoor een aankomende confrontatie verhaaltechnisch gezien erg logisch is. Daarnaast zorgt deze strijd ook meteen voor een van de weinig christelijke ideeen in een Oud-Testamentische film, namelijk het feit dat God de Watchers hun zonden (want Adam en Eva helpen was... slecht?) vergeeft en hen weer toelaat in de Hemel. Misschien iets wat de film ook nodig had, de God van het Nieuwe Testament is immers toch een stuk vriendelijker dan versie 1.0 die vooral alles in iedereen die hem niet aanstond dood wilde hebben.

De uiteindelijke vloed hoef ik eigenlijk niet eens te spoileren, iedereen weet immers dat het gebeurt. En laat ik eerlijk zijn: het is een van de naarste scenes die ik sinds tijden in een film heb gezien en het is tegelijkertijd een van de meest getrouwe scenes aan die enkele pagina's in het boek. Het wanhopige gekrijs van de angstige mensen buiten de ark die uiteindelijk allemaal verdrinken, is hartverscheurend en gaat door merg en been. Belangrijkste van alles, het stelt goed de vraag of dit rechtvaardigheid is, zoals Noah's familie zich terecht afvraagt. De geestelijke worsteling tussen hem en zijn familie op de vraag of de kinderen van Ila en Shem wel of niet zouden mogen overleven, wordt door velen gezien als een verschrikkelijk on-Bijbels iets, maar voegt voor mij zoveel toe. Noah, als vroom en Godvrezend mens, draagt immers de wil van God uit op een Abrahamitische manier (in zijn interpretatie in ieder geval), maar maakt hem dit in de ogen van een buitenstaander ook goed? Vergeet niet dat God pas na de vloed weer een gebod tot voortplanten geeft (genesis 9:1), hiervoor wordt ook nergens bevestigt dat Noah en zijn familie wel voorbestemd zijn om zich voort te planten, waardoor ik Noah's poging om de baby's te doden, ook niet als anti-Bijbels op heb gevat.

Mijn verdediging van deze film is bijna klaar. Rest mij vooral nog om te zeggen dat Ray Winstone een erg sterke rol neerzette en Anthony Hopkins eigenlijk voor het enige stukje humor in een verder erg duistere film zorgde. Was de film Aronofsky's beste werk? Absoluut niet. Was het zijn slechtste? Absoluut ook niet. The Fountain zal wel altijd mijn favoriete werk van hem zijn vanwege de sterke emotionele kant die deze film met zich meebracht, Noah doet dit wat mij betreft eveneens goed. Aronofsky is al meerdere malen gequote als zeggende dat Noah de minst Bijbelse verfilming ooit is, maar hier ben ik het absoluut niet mee eens. Gelovigen en ongelovigen dienen niet te vergeten dat het Oude Testament erg droog en zakelijk geschreven is, maar erg duistere en nare passages in de tekst heeft staan. Het uitroeien van praktisch al het leven op Aarde is niet grappig en wordt in deze film ook terecht neergezet als iets wat erg veel moeite in geestelijk opzicht moet hebben veroorzaakt voor de overlevenden.

De film is door het praktische acteerwerk, de prachtige soundtrack, de mooie special effects (3D overigens weer eens zinloos) en de verdieping van het verhaal voor mij echter wel een van de beste films geworden die ik dit jaar in de bioscoop heb mogen aanschouwen. Enkele van mijn favoriete scenes zijn het moment waar Noah het scheppingsverhaal verteld en men hier beelden van een Oerknal en evolutie laat zien, hiermee ook bevestigend dat deze visies prima samen gaan met een religieuze blik op de wereld, en eigenlijk alle scenes die ik als naar heb opgevat (de lijken op de zeebodem, het kannibalisme en de verkrachtingen in het kamp, de uiteindelijke zonvloed en de dood van alles wat leeft).

Ik kwam de film uit met twee vrienden die beiden ook atheist zijn en alle drie vonden we de film buiten kleine details erg Bijbelgetrouw en goed uitgewerkt. Ik vind het dan ook essentieel dat iedere gelovige persoon deze film zelf tot zich neemt om te kijken of het verhaal in essentie nu echt zoveel afwijkt van die paar pagina's en of de stukken die zijn toegevoegd nu echt afleiden van de boodschap.

P.S.: Iedereen die zeurt over het feit dat het woord 'God' nergens voorkomt in de film en dat de film daarin faalt, moet ophouden met zaniken. Het woord 'God' heeft zijn oorsprong pas in de zesde Eeuw na Christus en heeft in de oorspronkelijke tekst als woord zelf nooit in de Bijbel gestaan. Wie zou er daarnaast anders met 'the Creator' worden bedoelt, Xenu?

Sympathiek filmpje. Van tevoren baalde ik wel van het feit dat de dvd weer eens niet de originele dubs had (bij die andere Spaanse animatiefilm die ik zag, Gisaku, was de Engelse dub walgelijk slecht), maar dit viel alles bij elkaar behoorlijk tegen. De boodschap van de film is duidelijk: waag het niet bang te zijn in het donker, anders zul je er voor zorgen dat IEDEREEN er aan gaat! Misschien wat overdreven, maar het laat in ieder geval zien dat men met zo'n extreem uitgangspunt wel de aandacht weet te trekken. Of het verhaal goed of slecht is ben ik nog steeds niet over uit, intrigerend is het in ieder geval wel.

De animaties zijn wat wisselvallig. De designs zijn voor het grootste gedeelte vrij gewoontjes, helemaal als je het vergelijkt met een film als Spirited Away die toch best wel wat raakvlakken met deze film heeft, maar het loopt allemaal wel erg vlot en de achtergronden zijn mooi gedaan. In ieder geval alsnog een stuk fantasievoller dan het gros van de huidige Disney/Pixar films, dat mag gezegd worden.

Verder misschien net wat te braaf voor volwassenen, maar met wat goede wil is het alsnog genieten van de soundtrack en de animaties en de sympathieke gebeurtenissen.

Een typische film die voor goede recensies zorgt bij zowel de nationale als internationale pers, een stel goede acteurs heeft en bovenal zeer degelijk in elkaar is gezet, maar alles bij elkaar vrij saai is. Nordwand heeft een interessant gegeven en alle ingrediënten voor een goede film, maar vanwege het feit dat men tegelijkertijd rekening lijkt te willen houden met een groot publiek, is het script ook meteen van iedere vorm van ruwheid ontdaan. De prachtige landschappen en realistisch ogende klimpartijen kunnen gewoon niet verhullen dat de film nergens echt aangrijpend of spannend lijkt te worden, iets wat toch redelijk funest is voor een avonturenfilm van dit formaat. Er zal voor een film als deze ongetwijfeld een goed publiek te vinden zijn, ik vond het allemaal uitzonderlijk weinig stimulerend.

Goed, ik heb The Birds ooit al eens gezien, maar op de een of andere manier heb ik het idee dat iedereen deze film ook wel gezien zou hebben. North By Northwest is de eerste andere Hitchcock die ik gezien heb en ik kan op basis hiervan in ieder geval prima bepalen dat ik een stuk meer films van hem wil gaan aanschouwen.

De film gaat van start als een soort Kafkaesque bedoening waarbij het er vooral op lijkt dat de hoofdpersoon in een vreemde, onpersoonlijke wereld terecht komt waarin alles en iedereen tegen hem is, zonder dat het duidelijk wordt waarom dit het geval is. Juist dit mysterie is zo ongelooflijk intrigerend, het enige jammere is dan ook vooral het punt waarop waarop blijkt dat Kaplan niet echt bestaat, dit haalt een behoorlijk gedeelte van de spanning over het wel of niet waar zijn van de hele situatie weg.

De tweede act wordt iets meer spythriller en deed me zelfs meerdere malen aan een oude serie als The Saint of de vroegere Bond-films denken. Hier komt ook Hitchcock's uitstekende regiewerk voor het eerst echt goed naar voren, helemaal de scene op het platteland met het vliegtuig is een perfecte combinatie van goed gekozen camerastandpunten, dreiging en uiteindelijk actie. Grappig dat de vriend met wie ik de film keek dit punt aanhaalde als een scene waarbij duidelijk werd dat de film er wat achterhaald uit zag. Het viel me juist op dat modernere series als Breaking Bad op een zelfde manier spanning in een scene aanbrengen.

Het acteerwerk is vreemd, maar erg doeltreffend. Helemaal fijn om te zien en te horen dat James Mason precies klinkt zoals Eddie Izzard hem altijd nadoet, ik had de beste man nog niet eerder zien spelen maar was in ieder geval erg charismatisch. Grant is in het begin wat onwennig, maar is uiteindelijk een erg geslaagde protagonist die misschien net iets te makkelijk in de situaties van geheim agent rolt. Zijn tegenspeelster Eva Marie Saint is eveneens fantastisch en de twee hebben een zeer sterke chemie. Hitchcock gooit er ook een aantal flink gewaagde dialogen voor die tijd er tegenaan en zorgt zodoende ook voor een flinke hoeveelheid humor.

Knullig? Bij vlagen, maar het is moeilijk om de kwaliteit hier te missen. North By Northwest is een perfecte combinatie van spanning, humor en mysterie en mag terecht een klassieker genoemd worden. Benieuwd naar de rest van de films!

Viel me behoorlijk mee. Na de recensies hier gelezen te hebben verwachtte ik het niveau Zomerhitte, maar dat was geenszins het geval. Het probleem is wat dat betreft vooral voornamelijk dat hoofdpersoon Robert de Hoog een vrij saai personage neerzet en zijn relatie met Doutzen Kroes (want er moest toch nog eyecandy in de film zitten?) niet interessant is. En laat dit nu juist hetgeen zijn waar we het meeste van te zien krijgen in deze hele film, want ondanks het feit dat mevrouw Kroes voor het verhaal weinig fysiek aanwezig hoeft/kan zijn, komt ze in iedere droom of zelfs ook maar getekende vorm terug.

Gelukkig is de rest van de cast een stuk interessanter, vooral De Lint en Reinier komen behoorlijk weg in hun rollen. Zelfs Semmy Schildt deed het zeer behoorlijk en had ook de perfecte kop voor de rol. De omgeving en aankleding zag er ook prima uit en buiten de pluche ijsberen heb ik ook weinig opmerkingen over de special effects.

Tja, het verhaal wordt wel erg droog verteld en had zodoende een stuk bevlogener uitgebeeld kunnen worden. Toch heeft het me allemaal ook weer niet teveel kunnen ergeren en had ik bijna nog een hogere score gegeven, ware het niet dat het happy ending met, wie anders, Doutzen, echt verschrikkelijk was.] Had desalniettemin zoveel erger kunnen zijn. Ik heb me niet verveeld in ieder geval.

Het is vreemd dat zowel Wake Of Death als Nowhere To Run nooit mijn favoriete van Damme films zullen worden, maar ik ze wel het hoogste rate. Deze film had een simpel verhaal, maar alles bij elkaar zat het hart op de juiste plaats. De actiescenes waren niet over the top, het acteerwerk was in orde (ik vind Jean-Claude van Damme een behoorlijk acteur qua uitdrukkingen, zijn accent is iets waar je van moet houden) en het geheel voelde soms wat rtl4 'waargebeurde verhalen' achtig aan, zonder ook maar een moment te cheezy te worden. Als van Damme meer van dit soort films had gedaan, had hij best groter kunnen zijn dan hij nu is.

Als je de getallen uit mijn score bij elkaar optelt kom je op 6 terecht, deel dit door 2 en je hebt 3, zet deze getallen naast elkaar en je komt podverdomme nog an toe op 23 terecht. Echt boeien doet dit echter niet. Carrey mompelt zichzelf door de film heen en overtuigt geen moment. Visueel valt er soms wat te beleven, maar het verhaal heeft me geen moment meegesleurd. Ik zat me voornamelijk af te vragen hoe lang het nog duurde voor er in godsnaam iets zou gebeuren, iets wat helaas uitbleef.

Het verhaal is overigens naar mijn mening verre van ingenieus, al zal ik ongetwijfeld door mijn vele gaapaanvallen iets belangrijks gemist hebben. Ik houd het er voorlopig gewoon op dat The Number 23 een pretentieuze maar hopeloos oninteressante film is.