Opinions

Smakelijke ongein met een Lundgren die me heilig heeft overtuigd. Fijn maar bovendien zeer herkenbare soundtrack. Tagawa is precies op z'n plaats als bad guy en Brandon Lee als partner. Alles klopt, maar het blijft daardoor ook wel een tikkeltje te veilig. Choreografie niet altijd even 'leuk' ('goed' is het sowieso niet) maar enkele spectaculaire opvliegingen zorgen voor een bovengemiddeld leuke rit.

Ondanks enkele leuk gekunstelde kills uiteindelijk toch een overwegend knullige snowboardslasher die de sympathie een beetje mist. Huson weet nergens het amateuristische van zich af te schudden of in zijn voordeel te gebruiken, daar had het komische juist uitkomst kunnen bieden, maar er valt alleen te lachen om de knulligheid van de productie. Hierdoor kijk je van kill tot kill en moet het daar tussendoor doen met een nogal vervelend groepje slachtvee.

Typisch. Een post-Paramount Full Moon productie, waar J. R. Bookwalter als editor werd ingezet door uitvoerend producent Charles Band en koning van de pulp DeCoteau weer z'n simpele kunstje deed als regisseur. Kwalitatief is het om die reden nog opvallend oké. Degelijk (maar saai) geschoten, prima (maar voorspelbaar) geschreven en allemaal degelijk gemonteerd... met bovendien een geinig monsterdesign en met Tanya Dempsey als relatief goede lead actress. Voor Full Moon begrippen een opvallend serieuze film, met wat geinige onzin zoals die dude die constant moet verdedigen dat 'ie niet gay is. DeCoteau kennende zal het ongetwijfeld wel zo zijn Monster ziet er dus tof uit, maar veel verder dan close-up slachtoffer -> close-up monster die uithaalt -> close-up slachtoffer mét verwondingen... komt het helaas niet. Dat neemt wat van de fun die je als fan van het genre zoekt weg, maar al met al heb ik ze erger gezien (zowel van DeCoteau als van Full Moon).

Originele Home Invasion flick, maar ben het absoluut niet eens met enkele grote beslissingen. Allereerst lijkt Schindler me een veelbelovende regisseur, mits hij in dit genre blijft. Balanceert mooi tussen horror en thriller, vind niet dat je dit kan afdoen alszijnde 'geen horror'. Mooi geschoten, warm belicht, redelijk duister ook voor een film die verder niet bikkelhard is. Wat dat betreft best te vergelijken met Hush. De ommekeer in het middenstuk is absoluut machtig. Dat was ook het moment waarop ik écht dacht dat dit er ééntje werd om te loven om z'n lef. Maar dan neemt Schindler een stapje terug en verandert de houding van de protagoniste van zelfverzekerd en macabre, naar een zeer onzeker en gebroken vrouwtje. Dan gooi je wat mij betreft flink je eigen glazen in, want juist net die ''kleine'' nuances maakte dit tot een bijzonder boeiend kat en muisspel. Verder wel gewoon een zeer stijlvol en stijlvast debuut. You can do much, much worse..

Hmm wat jammerlijk eigenlijk.

Het eerste uur is bijzonder sfeervol en sleurt je onmiddelijk mee in het verhaal. Het verhaal dat overigens verre van verassend werkte, maar daar later nog meer over. Laat ik maar beginnen met dat het niet het kleine meesterwerk is waar ik stiekem op hoopte, dat is het dus niet echt.

Shutter island kent prachtige momenten, de muziek is uiterst passend en sfeerverhogend, de beelden eveneens. Daarnaast vond ik DiCaprio ook erg sterk spelen, normaal absoluut geen fan van hem maar kan onmogelijk negatief hierover zijn.

Waar ik wel aanmerkingen op heb is het vrij voorspelbare verhaal, tijdens de pauze (irritatiepunt nr1 van deze avond trouwens, ga lekker eten en drinken halen voor de pauze en spuit dan al je urine eruit, ga niet halverwegen even de film compleet doodgooien en je behoeftes dan bevredigen ) Maar goed, tijdens de pauze had ik het al bij het juiste eind, de twist kwam bij mij niet als een verassing en dat is toch wel een belangrijk aspect in zo'n thriller, dat het je weet te verbazen en doet nadenken.

Neemt natuurlijk niet weg dat het verder erg sterk in elkaar steekt, mijn eerste gedachten gingen trouwens uit naar Haute tension waarin een soortgelijk idee verwerkt zit. Erg fijn maar helaas niet met het gewenste effect dit keer. Dankzij de sfeer, de setting en de sterke cast is het een prima thriller gebleken die in mijn beleving net het beetje magie mist om een klein meesterwerk te zijn.

3.5*

Verassend leuk eigenlijk.
Het verhaal lijkt de gehele film lang niets bijzonder te zijn, maar het einde maakt het allemaal goed, ik hou er van wanneer het slecht afloopt voor iedereen.
Ondanks dat ik hem gister om 3uur s'nachts, terwijl ik redelijk uitgeput was, ging kijken kon ik er goed bijblijven, spannend en een redelijk ziek einde, goed.

3.5*

Samba Jesús! Als de theme song je niet meteen in de stemming brengt, dan kun je hem beter uitzetten. Met het exotische Rio als decor, de flamboyante aankleding en verder compleet onzinnige plot zijn alle ingrediënten aanwezig. Heeft het geraamte van een foute 60's spionnen-thriller, maar gooit er zó veel genres en invloeden bij dat het nauwelijks te plaatsen is. Het sci-fi sausje is dan de meest prominente en ook de meest geslaagde. Goedkoop geknutseld futuristich, knullig en charmant.

Buzzfeed-film. ''Hippe'' thema's zoals body positivity, geaardheid, sociale status en moderne 'problemen' zoals catfishing staan centraal in dit (luchtige) romantische highschool drama. Sierra (Purser, bekend van Stranger Things) is het lelijke eendje, haar beste vriend is gay & black (RJ Cyler, bekend van Me and Earl and the Dying Girl / Power Rangers), Sierra zal moeten samenwerken met haar grootste tegenpool: de knappe en populaire cheerleader... om haar grote liefde te veroveren: de quarterback die óók nog eens inhoud blijkt te hebben! (Noah Centineo, te zien in een andere soortgelijke Netflix-film To All the Boys I've Loved Before). Zo vinkt het aardig wat clichématige hokjes af, maar ergens zit ook wel een aandoenlijke en oprechte kern.

Ik heb Leonetti nog nooit op een goede film kunnen betrappen. Mainstream pulpregisseur die relatief grote budgetten in z'n handjes krijgt, maar daar niets tegenover zet. Met The Silence lijkt hij uit een kleinere spaarpot te graaien, veelal af te zien aan de matige CGI. Buiten dat lijkt het uiteraard te veel op de ook weinig geniale, maar wel meer geraffineerde A Quiet Place (2018) die enorme populariteit genoot. Deze valt daardoor meer in de categorie Asylum troep. Soms leuk, soms niet. Deze was 't niet.

Herziening

Kan me best nog wel vinden in m'n oude score van 3*, tegen het einde aan met al die religieuze onzin werkt het me echt tegen, dat mens was bijna zo irritant als die teef uit The mist

Maar goed, het begin is gewoonweg geniaal, het regent as en de stad is gevult met een dikke laag mist die alles (net als in de game) zo geheimzinnig en creepy houdt dat het echt de perfecte manier is om een film als deze mee te beginnen.

Dit blijft op een hoog niveau tot het lokale volk zich ermee bemoeit, dat blijft even leuk maar weet daarna m'n aandacht maar moeilijk vast te houden, compleet persoonsgebonden dit want wie weet werkt dit voor sommige wel, ik heb er alleen niets mee.

Visueel echt een lust voor het oog, de CGI werkt erg goed en weet de game goed te verfilmen, echt zoals het hoort, de omgevingen zijn sowieso ontzettend geslaagd en zullen regelmatig bekend voorkomen als je de games kent (heb 1 deel ooit een stuk gespeeld en het leek me toch behoorlijk!)

Silent hill wou ik op basis van de eerste helft een dikke 4.5 geven maar helaas weet het, ondanks de behoorlijk spectaculaire en bloederige einde toch niet tot het lijstje geniale werkjes te behoren.

Toch van 3* naar 4*

Het waardeloze scenario daargelaten, is het wel weer een zeer fijne freakshow geworden. Krachtige decors en dito creature designs (er is ook bijna geen beter bronmateriaal dan de SH games, natuurlijk). Dat houdt de film enigszins omhoog, maar er komt, i.t.t de eerste film, weinig aan.

Goed gekozen remake. Het origineel heeft dankzij z'n klungelige karakter terecht een meer dan behoorlijke cultstatus gekregen. Wat dat betreft is het eerder gerechtvaardigd om hier een remake van te maken, dan een Black Christmas (1974). Dat ging dan ook niet helemaal goed. Deze Silent Night daarentegen...die doet het wél goed

Terwijl de meeste mensen Sint (2010) erbij pakken rond deze tijd, neem ik alvast een voorsprong. Miller heeft grote stappen genomen en dat blijkt vooral uit de enorm sterke presentatie van de film. Ziet er allemaal retestrak uit en het slot met de rood/groene tinten is heerlijk om naar te kijken. Neemt niet weg dat de confrontatie aan het einde nog steeds erg duf is.

Houdt zich verder niet al te veel in qua gore. Aantal prettig gestoorde ideeën. Behoorlijk in lijn ook met het origineel. Daar stak de kill op de slee er ver bovenuit, hier vind ik de versnipperaar wel een hoogstandje Machtig moment. Ook een behoorlijk sleazy opgezet gedeelte. Zo pikt het van alles wat mee. Ook mooi dat ze met Miller, buiten z'n talent, ook de juiste tone of voice te pakken hebben. Hij weet alles met de juiste luchtigheid te brengen. Niet te lollig, maar de onderliggende toon is toch behoorlijk classic.

De sheriff die nog net geen spandex pak aantrekt (I'm the hero) of de sletterige dochter van de burgemeester en wat te denken van die immens creepy pastoor. Het is allemaal wel erg serieus verpakt, maar veel herkenbare elementen uit de 80's slasher zijn op een bepaalde manier gewoon behouden. Ik verwacht van Under the Bed (2012) eigenlijk hetzelfde. Akelig old school toch! Verder een thumbs up voor de cast en met vlagen voor de aanstekelijke soundtrack (die belletjes).

Uiteindelijk een slasher in de verfijnde lijn die ik de laatste jaren heb gezien. Zeker niet binnen dezelfde categorie als die ultra-gewelddadige films a la ChromeSkull: Laid to Rest 2 (2011) en The Orphan Killer (2011) , maar meer een klassieke slasher in een modern jasje. Zoals het een remake betaamd! 4*

Alleraardigst slashertje die ook in deze periode van het jaar werkt. Waarschijnlijk niet echt veel meer of minder dan rondom kerst, want dat Amerikaanse gevoel daarvoor heb ik nooit echt iets van meegekregen. Heel creatief is het wellicht niet meer, maar sfeer kun je de film niet ontnemen. Blijven heerlijke tijden voor het genre en zo'n scene met die pestkoppen en de slee doet me dan ook wel goed, want daardoor lach je tegenwoordig de pis in je broek.

Zóóó, Campos komt op de must-see lijst te staan vanaf nu. Beschadigde hoofdpersonen, dreunende soundtrack (opvallend tof afgewisseld met wat alternatieve pop) en zo'n heerlijke dromerige / low-key uitvoering. Uit de losse pols, maar zeer consequent en karakteristiek. Deed regelmatig denken aan Berberian Sound Studio (2012) , o.a dankzij de belichting van bepaalde scenes, het taalconflict en het langzaam vervreemdende personage (al kun je ervoor pleiten dat dit vanaf het begin al het geval is). Wat dat betreft is de rol van Corbet de sleutel in dit duistere drama waarin er, van de zeer visuele sex tot aan de ingetogen storytelling, nog veel tot de verbeelding zal spreken.

Die club scene met het erder genoemde nr van LCD Soundsystem

Just Bridge blijft koning in het uitbrengen van middle of the road horror en beland regelmatig onder de grens van het acceptabele. Nu zijn de Duitse horror releases zelden een garantie voor succes, maar het is met Sin Reaper wel heel erg triest gesteld met de kwaliteit van films die hier worden gedumpt(!). Lelijk, saai bocht.

Gyroscope

Deze track van Boards of Canada omvat álles waar deze film z'n voldoende aan te danken heeft. Wat een ontzettend sterke soundtrack kent Sinister. Één van de betere . Kan zich qua sound design zowaar meten aan films als À l'Intérieur (2007) , wat eigenlijk te zot voor woorden is. Zeker van een regisseur van het kaliber Derrickson. Die zich, evenals ''genre''-genoten a la James Wan , wel erg veilig profileert binnen deze haunted house-achtige taferelen.

Het is zelfs dusdanig erg dat de soundtrack 9/10 keer héél erg vloekt met de stijl en vooral (!!) de inhoud van de film. Wat dat laatste betreft wordt het wel erg bont gemaakt en op die manier is het in geen enkele vorm een toevoeging aan het genre. Richting het einde wordt het één en ander goed gemaakt met sfeervolle shots van achter een uitstekend spelende Hawke en de montage rondom de 8MM sequences (best fijne keuze, btw) is finger-licking good. Jammer dat het slechts met enkele vlagen zo langs komt. Het lijkt wel alsof Derrickson zich enorm heeft in moeten houden, wat natuurlijk erg logisch is vanuit het commerciële oogpunt. Niettemin erg jammer.

Vreselijk gedoe trouwens met die kinderen, komt totaal niet over. Ook nog niet vaak zo slecht uitgevoerd zien worden. Slaat de plank volledig mis, wat veel spanning (zeker aan het einde) doorbreekt. Die zolder-scene is een behoorlijk lachertje. Het is überhaupt niet het type film waar ik het snel benauwd van krijg. Wat recente films betreft zie ik liever Livide (2011) of iets zo uitgespannen/ongemakkelijk als Penumbra (2011) .

Niet de topper die enkele er in willen zien, maar beduidend beter dan ieder ander willekeurig bios-horrortje. No doubt.

Ik wist het ook niet meer. Hij is in ieder geval beter dan je verwacht. Kwam zelf nogal verbaasd uit de bioscoopzaal.. Wat is hier dan in godsnaam zo slecht aan (in vergelijking met andere Blumhouse producties!)? Toch een productie maatschappij waar veel drek in een soortgelijk straatje uit voort is gekomen (Jessabelle, Ouija en voor mij horen de Insidious films daar ook bij). Maar ik ben ook de eerste om toe te geven dat mijn score (weer) niet representatief is voor wat komen gaat.

Sinister 2 wordt in een bepaald keurslijf gegoten en ik vind Foy niet het type regisseur die daar goed mee om kan gaan. Toch iemand die (ook hier) z'n eigen plan wilt volgen. Hij zet diverse scenes magnifiek op (duister, verrot, sfeervol, naargeestig) zoals hij dat zo goed deed met zijn The Citadel, maar de film is enorm fragmentarisch en springt van de ene jump-scare naar de andere. Dat is duidelijk(!) ingrijpen van bovenaf. Precies hetzelfde waar o.a Insidious 3 enorm onder te lijden heeft. Echter is Foy wél een regisseur met een verfijnd oog voor dit genre. Vooral de snuff-films zijn ontiegelijk sterk. Evenals het sounddesign bij die scenes. Met name de kitchen renovation is op dat vlak overweldigend met de zwaar distorted vervormingen. Met de terugkeer van Gyroscope van Boards of Canada heb je trouwens meteen dé sound van Sinister te pakken. Vond het wel gepast.

Qua verhaal is het wat problematisch. Al dat gezeik over de voogdij van die kinderen is vermoeiend, maar het levert in de vorm van de vader wel een vermakelijk en über over de top / belachelijk personage op. Vind het eerste deel ook wel een overdreven status hebben. Ook die film ging aan het einde compleet de mist in. Scott Derrickson heeft overigens kort daarna met zijn extreem matige Deliver us From Evil meteen aangetoond dat het een gelukstreffer was (ondanks zijn aardige Exorcism of Emily Rose in 2005). Sinister was zo'n film die, in een periode waar de commerciële horror eigenlijk niks meer goed kon doen, wél aandacht gaf aan het opzetten van een eery mood, maar ik mis een beetje de kritische blik die zo'n sequel vervolgens wél krijgt (keer 10).

Fans zullen niet tevreden zijn, that's for sure. Wat je nu krijgt is een verdeeld kamp: aan de ene kant het ''valt wel mee''-kamp tegenover de ''mag de veters van het eerste deel niet strikken''-kamp. Ik behoor tot de eerste. En dan scoort de film nog extra voor zijn puike sounddesign en spot on snuff movies.

Sint bleek toch wel het pulp tussendoortje dat Nederland nodig had. Dick Maas breekt geen barrières, maar weet wel een aangename slasher neer te pleuren op het scherm. Zeker de effecten zijn dik in orde en het verhaaltje wordt via de standaard rode draad verteld.

Helemaal niks mis mee. Je ziet duidelijk dat Maas zich vasthoudt aan de bekendere films binnen het genre qua opbouw. Gelukkig weet hij met deze setting rond 5 December toch het benodigde originele sfeertje te bewerkstelligen.

Dat het acteerwerk niet zo fijn is en het nogal uitgekauwd overkomt, doet er vrij weinig toe. Dit miste ons miezerige filmlandje nog. Naast Tom Six is nu ook Dick Maas weer iemand die internationaal mee mag doen binnen de horror scene. Hopelijk gaat hij er mee door

Uitgebreide review: Sint (2010) : FilmVoid

The Jonah Hill Show. Typische moderne comedy met een populaire dikzak in de hoofdrol. Altijd goed voor een oneliner of twee die aankomen. In The Sitter is het meer een algemene flow waar Jonah Hill in zit die na verloop van tijd best grappig blijkt, maar er zijn weinig aantoonbare momenten waarop het comedy overwint. Scene in de bar is wel briljant, heerlijke cynische kop van Jonah die z'n swag zo uit z'n mouw lijkt te schudden.

Verder blijven kinderen in dit soort films een vervelende troef. Landry Bender is echter wel een potentieel blijvertje voor het Disney kanaal. Lekker bits en aparte aanwezigheid in deze rol. Nogal jammer van de generieke r&b/hip-hop en de herhaling van scenario's. Vermakelijk tot op een zekere hoogte, niet meer.

Tony VS. Dolph en Tony VS. MJW vormen de absolute hoogtepunten: érg sterke fight-scenes. Fijn ge-edit ook, niet al te gehaast (al blijft het natuurlijk een typisch modern DTV product) en doet voldoende recht aan de kwaliteiten van de heren. De heren die, natuurlijk, de grootste attractie vormen. Het Engels van Jaa is trouwens goed belabberd. Dat maakt hem het ene moment een grappig klein menneke... en het volgende moment staat hij een reus zoals Lundgren kort en klein te meppen; gotta love it Héérlijk B-vermaak! Zal in goede aard vallen bij de fans van deze helden.

Dustin Mills' The Puppet Monster Massacre (2010) was destijds een fijne, creatieve verrassing, maar het maken van een standaard live action film met échte acteurs is toch een ander verhaal. Hij viel al een beetje door de mand met Bath Salt Zombies (2013) (2*) en ook hier zakt het af en toe door de ondergrens. Gelukkig gaat het dan om grotendeels irrelevante (voor mij althans) aspecten zoals acteerwerk en een stel nogal ongemakkelijk geschreven lines. Wat betreft effecten is het ook een aparte mixed bag. Hoofdpersoon Pete ( ''The Ballad of Skinless Pete'' ) ziet er wel fraai afgetakeld uit. Doet inderdaad ergens denken aan de Incredible Melting Man, of bijvoorbeeld andere low budget bodyhorrors zoals Thanatomorphose (2012) . Beide overigens nog een stuk sterker dan deze van Mills.

Het is allemaal iets te ambitieus en boven de kunnen van Mills, maar liever af en toe op je bek gaan, dan helemaal niet proberen. Vermakelijke pulp.

Mwha, veel en veeeeel te serieus!

Het idee is oké, niet bijzonder, niet slecht. Leuke poging iig. Maar de uitwerking is langdradig, met vlagen gewoon idioot en regelmatig saai. Laag tempo, geen goede acteurs om het op te vangen en geen gore om het interessant te houden.

Als het wat meer met een knipoog zou worden gebracht kon het nog wat zijn, kort de film daarnaast in met 20minuten en je hebt een 'oke wegkijkertje'.

Nu was het maar een zware zit.. 2*

Bruut. Het is verre van perfect (voornamelijk wat technische dingen), maar het heeft alle ''slasher basics'' in ieder geval goed ingevuld. Dat is tegenwoordig helaas al vrij moeilijk te vinden. Een gruwelijk uitziende killer op een bloeddorstige killing spree met veel lekker lompe gore fx. Ondanks het lage budget laat het visueel weinig steekjes vallen. Het gebrek aan budget is wel terug te vinden in de sounddesign. Een generieke soundtrack met ambient die helemaal niet gedetailleerd aanvoelt en vaak foley mist, de hele mix klinkt voor het grootste deel gewoon te dun / plat. Maar toch een absolute aanrader voor fans van old school slashers.

Érg leuke en een opvallende film om meerdere redenen. Deze kwam rechtstreeks uit de populariteit van Jeepers Creepers, maar belangrijker; nog vóór het succes van de Texas Chainsaw Massacre remake van een jaar later. En dat terwijl het heel erg aanvoelt als een post-TCM horrorfilm, een periode die werd gekenmerkt door z'n bleke / washed kleurenpalletje (weinig saturatie, erg bruin en grim) en een stijl van editing die hoorde op te vallen (speed ramping, filtertjes, flitsende transities). Redelijk opvallend dus. Überhaupt een film die scoort om z'n tijdsbeeld; lamme emo-rock band met kitscherige porno-tourbus, strakke gekleurde hemdjes en foutje blousjes, een vervelende stoner met gebleekt haar en één donkere man die alles met z'n handwapen oplost. Het waren niet de meest stijlvolle en subtiele tijden. Wél extra vermakelijk. Grootste probleem van Slash zijn de tamme kills. Het meeste bloed komt uit de irrigatiesystemen en dan heb je het wel gehad. Vrij essentieel in een slasher, maar desondanks prima mee vermaakt.

Gifgroen cellenblok, vuurrood meisje. Levert een verrassend aangenaam ogend filmpje op waardoor de teleurstelling met het oog op de andere facetten toch nog best groot is. Iets te tam voor een project met zo'n titel, maar dat valt allemaal te compenseren met de kleurrijke stijl en dito sfeer. Grootste smet op alles is de hersendode Adam Williams met een uitdrukking op z'n smoel waardoor je je gaat afvragen of er een syndroom in het spel is. Audio ook zwaar ondermaats, meeste dialoog was niet te verstaan en er waren geen subtitles op de UK release om dat op te vangen.

Talk dirty, Frank! Uuuhhh..fuck, tits...screw.

Scherpe low budget slasher, compleet over de top (zeker dat einde...) en schijt lollig gespeeld. Enthousiast zooitje dat alle clichés omarmt en that's it. Precies wat ik zoek dus, want vrijwel alles binnen dit subgenre in deze periode geniet van dezelfde kenmerken...dus waarom daar iets aan veranderen? Nu zijn de originele concepten wel gaaf (April Fool's Day, bijvoorbeeld), maar een simpel geek-revenge filmpje is minstens zo leuk.

Er is veel aandacht uitgegaan naar de wijze waarop de kills plaatsvinden en de effecten doen die creativiteit gelukkig eer aan. Tof masker, sfeervolle locatie... tsja, perfect slashertje. 4 dikke sterren.

Geslaagd.

Een slasher uit de periode die er zo rijk aan is. Slaughterhouse zal wat dat betreft nergens verrassen maar gewoon leveren wat je mag verwachten. Vermakelijk en semi-bloederig gehak op een toffe locatie met een beest van een killer .

Poster laat het al goed zien, het grote gestalte van een varken liefhebbende, hondenvoer etende en knorrende debiel met een hakmes...dat beloofd wat. En het werkt ook wel goed! Het brengt wat humor met zich mee en dat kan het goed gebruiken.

Tijdens de eerste helft gebeurd er vrij weinig maar wordt dat typische jaren 80 sfeertje er wel lekker in gehouden. Je volgt wat domme jongeren die later te vinden zijn op de plek waar ze niet zouden moeten zijn, je kent het wel.

Wanneer het killen dan echt toeslaat wordt het best fraai. Niet dat de gore altijd zo bijzonder is maar het tempo is heerlijk en de sfeer (met die storm) is buitengewoon gaaf! Het resulteert in een uitstekende slasher die typerend is voor z'n tijd, leuk dus.

Leuk. Crispian Mills werkt opnieuw samen met Simon Pegg en ook Frost duikt ditmaal op. Niet in de hoofdrol, maar het zijn ook verre van vlugge cameo's. Krijgen beide genoeg screentime om hun ding te doen en tillen het geheel weer eigenhandig naar een iets hoger niveau. Het wordt vooral leuk wanneer de pleuris uitbreekt en de gewenste mix van gory smeerlapperij en droge Britse humor elkaar vermakelijk aanvullen. Dat ontbreekt een beetje in de flauwe eerste acte, waar vooral het gevoel heerst dat niet alles uit het leuke uitgangspunt wordt gehaald. Typetjes zijn niet groot genoeg, echt komisch is het ook niet en het ontbreekt de protagonist aan een leuke persoonlijkheid. Wat dat betreft voelt het, ondanks dat het een bovengemiddelde horror/komedie is met overigens prima CGI / practical effects, toch aan als een gemiste kans.

Het is in de uitwerking even achterlijk als dat het op papier klinkt; en soms nog een beetje eroverheen. Omringt door een groep onuitstaanbare über-Amerikaanse karikaturen gaat een gender neutrale skinny jeans op een killing spree. Slaxx moet het uiteindelijk vooral hebben van een handjevol momenten waarin de broek doet wat 'ie moet doen. Daar tussen wordt het zelden echt grappig, al is dat dansen op Bollywood muziek bijna, stiekem, leuk.

Kleine broekjes....

....die heel hoog opgetrokken zijn. Gotta love the eighties . Want damn, toen wisten ze pas wat goed fout was! Ook deze Sleepaway Camp past perfect in dat rijtje. Een pedofiele kok, volgespoten macho, 'stoere' gasten met shirtjes die bij hun navel ophouden en agent met een nep snor... ja dat is wel fout.

Het voegt allemaal wat toe aan de fun van zo'n slasher. Het slachten mag zich dan wat op de achtergrond houden, erg vind ik het allerminst. Wanneer er zich zo'n situatie voordoet is het wel opvallend sterk, ziet er fraai uit.

De ontknoping is natuurlijk het hoogtepunt, verschrikkelijk geniaal . De krankzinnigheid die ze even uitstraalt, heerlijk! Op naar het tweede deel .