Opinions

Melanie Martinez... werd ooit derde bij de Amerikaanse Voice en is blijkbaar mateloos populair onder (ik doe maar een gok) edgy, alternatieve en bovendien problematische tieners(/meisjes). Erg uitdagend is het in ieder geval niet, al lijkt ze er zelf wel in te geloven. Doordrenkt met boodschappen rondom ongelijkheid, body positivity en andere onderwerpen die het goed doen bij die specifieke doelgroep. Allemaal verhuld in een ontzettend 'zacht' jasje met pastel kleuren te over en (''dark'')fantasy-invloeden die doen denken aan een Tim Burton. Ik werd vooral getrokken door de horror-tag op IMDB, maar daar moet je niet teveel (liever gezegd niks) van verwachten. Het is niets meer dan een aaneenschakeling van videoclips die qua cinematografie dat niveau ook nergens ontstijgen. Het doet de locaties en stilering van zowel cast als de aankleding van de set weinig eer aan. Véél te braaf.

Maar ondanks dat ik de doelgroep niet ben en de muziek bepaald niet mijn smaak is, is het binnen z'n segment wel een ambitieus project. Gratis aangeboden op Youtube en volledig inspelend op wat de fans graag van haar zien. Dat haalt wellicht de grove randjes er een beetje af, ze heeft wel duidelijk gevoel voor stijl en losse ideëen, maar ze heeft een zwaargewicht in de filmwereld nodig om het qua narratief wat meer als een echte film te laten voelen. Met een duidelijke(re) rode draad, daarmee lever je niet per sé iets in op de ''weirdness'', in hoeverre dat er dan überhaupt al was.

Ze heeft overigens wel een fijne sound, direct erg eigen en herkenbaar. Wil het nog wel eens los van de ''film'' luisteren. Bovendien lijken haar fans, afgaande op de reacties, toch wel erg veel te hebben aan haar boodschap. Ik hoop in het vervolg dat ze gewoon wat meer uit handen durft te geven. Zelf schrijven, regisseren en acteren is gewoon te ambitieus. Gemiste kans.

Beetje een saaie Poltergeist van down under. Vervang de Indian burial ground voor één met aboriginals en daar heb je het wel gehad. Inderdaad met een vleugje ANOES erbij. Het doet er verder ook weinig aan om het meer aussie (lees: eigen) te maken dan dat. Het voelt verder aan als de typische all-american teenage horrorfilm, maar zonder veel momenten die voor opschudding zorgen. Er zijn een aantal sfeervolle scènes met wat vermakelijk goedkope speciale effects, maar de camera lijkt wel allergisch voor on-screen actie. Ik ben helemaal voor ''beter goed gejat dan slecht bedacht'', maar dat gaat hier niet helemaal op. Een gemiste kans!

Een ''hoofd psychopaat''? Dat lijkt me juist iets wat dit Israëlische duo wilt vermijden. Daar ligt nou net de kracht en het onderscheidt zich op dit gebied duidelijk van de rest. Er is nauwelijks een verhaal dat zich ontwikkelt, des te meer ruimte is er voor de diverse 'partijen' om zich te laten gelden. Wellicht voor velen een tikkeltje ongeloofwaardig, maar het is allemaal zeer direct en vooral heel beheerst gebracht waardoor de boodschap absoluut duidelijk is.

Knap geschoten en daarbij nog een tikkeltje experimenteel durven zijn; complimenten! Pittig zwart komisch sausje erover, overtuigende cast en wat ingetogen maar doeltreffende gore.... dit is zo'n verrassing waar ik graag naar speur

What the Fuck Miike. Zelfs nu nog, na al die rare aanvaringen met de beste man, met een behoorlijke frons op m'n smoel dit gare spel mogen aanschouwen. Moet ook, net als mijn bovenbuurmannen, toegeven dat ik na de opening op iets meer had gehoopt, maar die is dan ook wel bijzonder geslaagd. Ben al lang blij dat hij dit soort gare zooi nog steeds kan/mag/wil maken. Had wel wat problemen met de effecten. Niet eens de kwaliteit, maar ook het creatieve lijkt wat lui. Nu weet ik niet in hoeverre daar speling in zat (aangezien het dus op een manga is gebaseerd?), maar het voelt allemaal wat leeg. Niettemin best grappig en uiteraard heerlijk weird.

Leuke ideeën. Helaas vakkundig om zeep geholpen. Het zit 'm vooral in het feit dat er niet goed wordt omgesprongen met de diverse momenten waarop de film poogt spannend te worden of te verrassen. Dit ligt allemaal aan het focussen op de gebeurtenis in plaats van de concentratie te bewaren rondom de hoofdpersonages. Hierdoor verklapt het visuele aspect exact wat er gaat komen en laat 't geen ruimte voor verrassingen. Hoewel...

De conclusie wringt zich door allerlei bochten en 30 twists later is het (te) lang uitgespannen einde daar. Best oké... maar het mag wel wat minder. Verder is het een soort ''Slime City'' meets Japan, beide komen met hun eigen stereotypes. Het is een leuke mix maar komt eigenlijk nooit helemaal uit de verf. Dankzij enkele opmerkelijke en smakelijke momenten, ondersteund door een zeer fijne sfeer, is het toch geen pijnlijke zit. Best vermakelijk zelfs!

Laat ik die negatieve muur hier eens proberen af te breken, voordat iedereen afgeschrikt is Vond het zelf namelijk een buitengewoon effectieve mix tussen serieuze elementen die zich vooral lenen voor ongegeneerd drama én veel uiteenlopende, luchtige en toch gelaagde personages. Sommige karakters zijn vrij cartoonesk waardoor de inhoud daarmee in contrast komt te staan. Werkt heel fijn en vooral afwisselend.

Zelf heb ik 'm niet al te serieus genomen. Het is geen lege huls, maar toch voelt het als een film die je heel luchtig over je heen kan laten komen. Vond het qua speelduur wel prima. Keiichi neemt goed de tijd om locaties, wanneer het kan, uit te buiten. Hoe dan ook: op Eigenwereld heb ik er al meer over geschreven.

Eigenwereld.nl - Review: Colorful

En ook met mijn dank aan Filmfreak

Fantastisch! Gaat nergens zo ver als een Miyazaki het zou durven nemen, maar de subtiliteit siert de film enorm. Het werkt op die bekende manier, met oogverblindende kleuren en passende muziek. De muziek is een aparte keuze en als je er goed naar luistert is het echt niet best gezongen, maar in combinatie met de rest werkt het wél... en dat is goed gevonden.

Enorm lief allemaal, subtiel en vooral oprecht. Wéér een filmpje om nooit te vergeten, die nog wel wat onder de top van Ghibli blijft bungelen. Maar hey, zelfs dan is het een geweldige prestatie.

Het is ook de review voor deze week geworden: Eigenwereld.nl - Review: Kari-gurashi no Arietti

Fijne herziening.

Machine Girl was m'n eerste Japanse splatter en aan m'n bericht van toen te zien wist het me niet meteen te pakken. Sindsdien is het eigenlijk steeds meer gaan groeien en hoe meer ik terug dacht aan Machine Girl (na het zien van al die andere titels) hoe beter het werd. Nu eindelijk de dvd er weer in gesodemieterd en het was weer genieten.

Na het geniale Mutant Girl Squad en een tijdje terug nog het geweldige RoboGeisha was het nu weer genieten met Iguchi's bekendste splatter werkje. Het is een beetje jammer dat Machine Girl niet op kan boksen tegen de hoeveelheid gore van MGS of een TGP maar wat het doet, doet het wel ontzettend goed.

Alleen al 't begin wist me weer helemaal in te pakken, 't wraakplotje komt erg goed tot z'n recht. De slappe CGI maakt er weer een lekker bizar gebeuren van waarbij de lichamen met bosjes tegelijk op onmogelijke wijze uit elkaar worden geschoten of gehakt.

Het blijft een must voor de J-sploitation fans maar echt het niveau van een TGP zal het nooit bereiken, daarvoor is zo'n wraakplot toch wat te beperkt m.b.t creatieve vormgeving. Ze zijn dus al beter gemaakt maar dat doet verder weinig af aan dit (alweer) geniale stukje wansmaak.

Belachelijk. Kan me echt niet bedenken waarom ''filmmakers'' (gebruik de term niet al te graag in dit soort gevallen) voor dit soort ''oplossingen'' kiezen. Bailey kende waarschijnlijk iemand die zei: ''Ik heb 3 After Effects tutorials gekeken op Youtube. Ik kan het nu ook'' en schonk diegene al het naïeve vertrouwen van de wereld. Absolute Zombies (2015) is nog een stapje erger, maar dat maakt het niet minder schandalig. Ik heb altijd interesse en respect voor SOV-films, maar dit is een open sollicitatie voor een enkeltje psychiatrische inrichting.

Heel slap

Een verschrikkelijk verhaal en special effects die er niet uit zien, dit tweede zie ik altijd graag door de vingers, helaas bied Kaw niks anders om deze gebreken op te vangen.

Slappe personages, geen sympathie en dus geen gevoel bij het gebeuren. Geen toffe actie, zelfs geen toffe gore.

Alles voelt aan als slappe hap, een hoop geschreeuw maar weinig te zien. 1.5*

Beukfilm dekt de lading wel, ja Moest een beetje aan Upstream Color denken, ook al zo'n slijtageslag voor de kijker, maar een ongekend genot voor de liefhebbers van briljante, snelle, onorthodoxe editing. Kan me zo snel geen film bedenken die dit beter doet dan deze World of Kanako. Wát een visueel spektakel. Neemt voorlopig de troon over van Kokuhaku. Even kijken hoe goed / lang hij blijft hangen. Gezien de soundtrack zie ik dat wel positief in. Zo'n Under the Sky blijft nog lang rondspoken.

Héérlijke mix van modern strak, hardheid en tempo en de wat clunky 70's exploitation feeling; precies de periode waar mijn voorkeur qua Japanse (exploitation) cinema ligt. Voor mij een gevalletje best of both worlds.

Hoe haal je het in je hoofd om de meest vervelende en slechtste acteur uit die über middelmatige serie The Walking Dead te casten? Genre moet echt meer om z'n kwaliteit gaan denken en niet die bekende hoofden uit series casten (gebeurt ook met iedere doorsnee ''hunk'' uit een MTV-serie, trouwens). Blijft een ontzettend irritante non-acteur die ook hier weer niets bijdraagt, al is dat ook deels aan de schrijvers te danken. Die dan wel weer een prima einde er aan weten te breien, dat is wel eens verfrissend in dit (sub)genre. Verder een typische Home Invasion flick met wat kekke maskers, ditmaal allemaal in beeld gebracht door het oog van tig kleine spionage-camera's. Allemaal best onderhoudend en draait niet lang om de zaken heen. Gaat daardoor wel wat trekken richting het einde, maar zoals eerder benoemd: de volhouder wordt wel beloond.

Erg strak werkje, precies wat je er van mag verwachten.

Niet één van z'n betere, maar absoluut bovengemiddeld. Dankzij de uitermate lekkere actie, die zoals altijd naar een hoger niveau getild wordt door über baas Seagal!

Verhaal heeft (zoals hier boven al eens genoemd) inderdaad veel weg van bijv. Man on fire. Erg is het niet, want verhaal is altijd bijzaak in een Seagal flick. Het is er, maar is verwaarloosbaar, precies zoals het hoort!

Al met al weer ontzettend vermakelijk, de tijd vliegt wanneer deze man aan het werk is .

Holy shit, die scene met de stier is briljant! Mag van mij in het rijtje met de haaien-scene uit Zombi 2 Legendarische cult! En in deel twee dus versus een beer? Count me in! Chiba en Yamaguchi lijken me garant staan voor nog vele vermakelijke samenwerkingen. De Wandering Butterfly films (waar Chiba in het tweede deel speelt) krijgen voorrang - uiteraard ook door de aanwezigheid van Meiko.

Chiba is inderdaad charismatisch. Wat een kop heeft die vent. Maar ook een fijne uitstraling, zelfs in die verschrikkelijke over-sentimentele scenes wordt het nooit té. Het past op de één of andere manier wel. Dat is ook gewoon een verdienste van dit soort exploitation en in dit geval het grote verdienste van Chiba himself. Op naar meer!

Zowel in Frankrijk als Duitsland uitgebracht: beide niet Engels ondertiteld. Om die reden dus uiteindelijk maar voor de andere optie gegaan. Al is het geen ramp om de film zonder te kijken; het verhaal is hoe dan ook weinig coherent. Hoop extreem wilde meuk; necrofilie, kannibalisme, torture/ gore en gewoon veel weirde shit met de veel te jonge ''acteurs''. Je kunt er je twijfels bij hebben.

Verder af en toe een iet wat gemankeerde film; vooral op technisch vlak. Desondanks oogt het af en toe behoorlijk strak met goede belichting en prima camerawerk, Giang probeert in ieder geval álles uit en is niet bang om stylistische risico's te nemen. Vooral het sounddesign is af en toe nogal cheesy en goedkoop, haalt wat van de 'punch' uit alle narigheid die voorbij komt. Toch werkt de ongeremde stijl van filmmaken wel enorm aanstekelijk en weet hij er wel degelijk een vermakelijk wansmakelijk schouwspel van te maken. Erg fijn, maar lastig aan te raden.

Lekker tussendoortje.

Niets bijzonders, al is de basis die hier word gelegd een erg toffe waar veel mee gedaan kan worden. Helaas blijft het hier op een redelijk niveau en voelt het nergens speciaal aan. Maar dat hoeft dan ook niet altijd, makkelijk wegkijkertje dat met enkele leuke ideeën je toch weer anderhalf uur weet te vermaken.

Aan de reacties bij deel 2 te zien heb ik nog wel iets om naar uit te kijken, ben erg benieuwd geworden. Dit eerst deel was iig niet slecht. 3*

Vermakelijk filmpje.

Typische romantisch drama conceptje waarin de fout van een echtgenote een blijvend probleem wordt. Vrij standaard maar daarom niet minder leuk. Dankzij het schattige voorkomen van Min-ah Sin en de fleurige look van de film kan dit prima door al tussendoortje.

Het is een behoorlijk 'vrij' werkje, vooral lekker klein gehouden. Het tempo is wat aan de lage kant maar dat zal zelden in de weg zitten. Het bevat alle typische ingrediënten die je kunt verwachten, geen verrassingen te bekennen maar echt vreselijk is dat niet. De onderlinge 'spanningen' ontbreken een beetje aan overtuiging en dat is uiteindelijk wel funest.

Al met al is het zoals verwacht erg simpel, degelijk maar ten alle tijden vermakelijk. Kreeg er af en toe honger van.

Heerlijk

Geweldige film, vaughn pakt het naar mijn mening perfect aan.

Heerlijke mix tussen humor, droog maar subtiel en schitterende actie.

De cast is schitterend, zelfs Cage vond ik geniaal. Terwijl hij normaal een behoorlijk vlak en droog persoon is was dat hier een perfecte keuze. Samen met hit-girl een leuk duo en dat levert schitterende momenten op. Eigenlijk zelden minder dan geniaal.

Briljante soundtrack, echt meesterlijke keuzes ertussen. Zwaar kunnen genieten van het audio-visuele aspect hier. Er valt weinig te verzinnen waarmee ik me niet heb kunnen vermaken. Sowieso met Avatar samen het mooiste wat ik dit jaar verwachtte in de bios, en het stelde alles behalve teleur.

5*

Heeft wat te leiden onder het 'sequel-syndroom' waarin alles bigger en better moet zijn, maar echt veel minder vind ik hem desalniettemin niet. Kick-ass is sowieso wat overroepen. Vond Super (2010) bijvoorbeeld al tig keer leuker. Echt komisch wou het in het eerste deel al niet worden en met de switch naar Wadlow in de regiestoel is het nu nog meer action oriented. Niet bepaald fan van zijn onrustige regie, maar de plank is niet volledig gemist en zo komen enkele momenten best hard aan en dat is dan een mooie verdienste.

Geweldige meuk dit.

Had 'm al eens eerder gezien maar ben er vanavond maar weer voor gaan zitten. JCVD films begin ik steeds meer te waarderen, kijken echt heerlijk weg. 3*, vult je avond gewoon goed.

Oeroude slasher elementen, regels en fun. Goedkoper dan de meeste misschien (waarschijnlijk) gewend zijn, maar er is genoeg om van te genieten. Niet de meest briljante kills, maar wel een fijn sfeertje en toffe humor.

De killer ziet er cool uit maar heeft natuurlijk lang niet zoveel te bieden als de bekendere killers uit dit subgenre. Verwacht ik dat? Neuh. Pakt dit geheel dan nog wel leuk uit? Ja, absoluut. Het traditionele en de speelse voorspelbaarheid maakt het erg vermakelijk.

Ach, genoeg geluld..heb een tijdje terug al wat geschreven en dat kun je hier lezen!

Iets schrijven over Kikujiro zou een enorme opsomming worden. Maar ik hou het liever kort. Dit ontzettend lieve filmpje steelt je hart op een onverwachte manier. Met z'n fantastische soundtrack en dito personages weet het een plekje te veroveren tussen de mooiste films in je geheugen.

Kitano wist al veel indruk te maken en hier is het opnieuw raak. Hilarische, gortdroge en originele jokes waar de richtingloosheid echt vanaf straalt. Heerlijk hoe onbevangen hij te werk gaat, als het maar op de emoties werkt.

En dat doet het. Want het verhaal sleept je mee en laat je continue verrast en voldaan achter. Memorabel stukje cinema..

Eerste uur van de film is een typische UK-crime flick, met die saaie duffe stijl (grauw, grijs). Weinig enerverend maar op zich wel aardig doordrenkt met een zwart komische saus, afgewisseld met wat stevig geweld -hoewel schaars-. Dan zit ik op een kleine 3* vast, of zelfs wat lager, omdat het gewoon totaal niet doet wat ik wil. Het einde daarentegen..

Richting het einde van de film zijn we vanzelfsprekend bij de laatste op de Kill List aangekomen en daar ontspoort de film op ludieke wijze, compleet over de top en mega sfeervol. De situatie waarin ze zich werken is vervreemdend maar toch geloofwaardig gebracht. Vooral heel erg in your face. Zeker met dat Srpski film-achtige moment (laten we die film er niet verder bij betrekken, heel erg misplaatst namelijk) en de flinke bodycount.

Qua karakterontwikkelingen zit het wel oké en de rollen zijn uitstekend bezet. Heel boeiend is het voor iemand met mijn smaak niet ten alle tijden, maar het einde maakt een hoop goed. Ik vrees alleen dat het voor de meeste mensen andersom zal zijn en het dus in het verkeerde keelgat schiet.

Geslaagd! Travis Long levert een puike horrorcomedy af (script van Swaim, Cracked.com!) die het gebrek aan budget op de juiste manier omzeilt. Kill Me Now is een parodie op de 80's ''log-cabin-horror'' maar gelukkig wel met veel kennis en respect geschreven waardoor het niet de zoveelste goedkope steek onder water is richting de vele cult classics.

Fijne invulling van de cast, al moet de humor je wel écht liggen want ze blijven het tot het bittere einde proberen. Absoluut de moeite waard, echter hoef je het niet aan te zetten als je smacht naar een slasher of een evenwichtige mix. Leunt zwaar richting de comedy-kant en dat is een juiste keuze in dit geval.

Ik ben überhaupt geen western fan, maar aangezien de beste heren Butcher Boys (2012) achter hun namen hebben staan (nog niet gezien, maar lijkt me de moeite enigszins waard) en de genre-aanduiding een mix suggereert tussen western en horror, was het een poging waard. Dat ik er dan niet van onder de indruk ben, heeft niet per se te maken met het ontbreken van een duidelijke reden voor het 'horror' gedeelte, of überhaupt enige meerwaarde daarvan. Nee, het is vooral het western-stuk dat een flinke doorn in het oog is. Wat mij betreft moet zo'n western (met dit uitgangspunt) broeierig zijn. Vies, zweterig, rauw, genadeloos.. De film is veel te clean om echt aanspraak te maken op enig spectaculair bloedvergieten, laat staan een enerverende bounty hunt. Alles voelt te smooth en klinkt unimpressive.

Geforceerd hip.

En dat is pijnlijk. Het begint al met die walgelijke flashback, waarin er een overdosis aan lelijke filters elkaar afwisselen en de montage vol met jumpcuts en lelijke overgangseffecten zit. Iets wat tof kan uitpakken (Man on fire..) mits het in de handen is van iemand met enig talent....hier niet het geval dus.

De filtertjes blijven verder gelukkig achterwegen, maar de irritatie blijft hoog bij het zien van de actie. Irritante herhalingen, nergens vloeiend dankzij die verspringende beelden en verder doodzonde dat Seagal er bar weinig in heeft te zoeken.

Dan geniet ik nog het meest van de scenes waarin je wél de echte Seagal ziet, blijft altijd een flauwe maar fijne bedoeling, die scenes tussen de actie door, maar wat een held; hij maakt zulke stukken het aanzien waard. Verhaal heeft weinig om het lijf maar ondersteund alles verder prima, zoals het natuurlijk hoort!

Al met al behoorlijk matig, wel vlot en Seagal blijft een held, maar dit is absoluut één van z'n mindere. De actiescenes werden overigens ontzettend lang gerekt, werkelijk belachelijk hoeveel klappen er vallen en hoeveel tafels er moeten bezwijken voordat er wat druppels bloed verschijnen.

Mehh.. Wéér compleet verwaarloosbaar. Enorm goedkope troep. Had leuk kunnen zijn met wat uitzinnige gore, maar het blijft opvallend stil wat dit betreft. Een aantal one-liners worden opgevolgd door een off-screen kill of een cut naar de volgende scene. Wanneer er dan wél wat voor de camera gebeurt is het ook weer niet al te spectaculair. Typische no-budget slasher dus. Kan écht niet meer tegenwoordig..

En heel bizar (of origineel) is het idee van een moordende oma ook niet. Les Mémés Cannibales (1988) is een prima voorbeeld van hoe het kan/moet

Die theme song!! Wat een heerlijke kaas is dit. Kleurrijk, creatief en verdomd grappig. Één van de coolste cult hitjes ooit. Blijft zo decennia later nog altijd genietbaar met alle zoete kleuren en plastic effecten. Wat een geweldige aankleding. De clowns zijn verdienstelijk mafkezen en de scene waar de kleinste clown van het stel op een driewieler aan komt rijden is briljant en daar komt één van de tofste kills uit voort die het horrorgenre rijk is. Wat wil je nog meer?

Nerd! Nerd! Nerd! Nerd! Puur Troma goud Harold Kunkle, de oppernerd, wordt geweldig gespeeld door Toby Radloff. Ruim een uur lang nerd, dan nog een half uurtje killer. We zien Harold veranderen van klungelige stripboek verzamelaar en anti-casanova veranderen in een psychopaat die hoofden opblaast en zijn moeder bleek laat drinken terwijl hij met ontbloot bovenlichaam (maar mét slabbetje) vrolijk rondhuppelt. Bizar is een understatement!! No-budget en oertypisch Troma. Karikaturen die zó ver over de top gaan, dat die term de lading niet meer dekt. Een must voor fans van onafhankelijke horror Bride of Killer Nerd (1992) schijnt minstens zo leuk te zijn.

Historisch gezien is het beste dat Nieuw-Zeeland op horrorgebied te bieden heeft, altijd een mix geweest met komedie. Van de begindagen van Peter Jackson (Bad Taste, Braindead tot aan Frighteners) tot aan meer modern werk zoals Black Sheep, Deathgasm, I Survived a Zombie Holocaust en de hilarische What We Do in the Shadows (2014) . Des te opvallender is het dat Killer Sofa, die zichzelf wel degelijk als eenzelfde mix van genres voordoet, in de praktijk pijnlijk serieus blijkt te zijn. Behalve het ludieke uitgangspunt, is er weinig komisch aan... en dan sla je de plank wel redelijk mis. Niet de meest ingewikkelde film om verder uit te werken, maar Bernie Rao slaagt er toch in om het regelmatig in te laten kakken en de kills grotendeels buiten beeld te laten. Enkel aan het einde is er wat geinige screentime voor de sofa. Eigenlijk precies genoeg om een trailer mee te vullen en de aandacht te trekken... Effortless.