Opinions

Typisch dat dit een lage score krijgt zeg..sta er niet van te kijken.

Roth levert hiermee een uiterst effectief werkje af, dat ik bij de eerste kijkbeurt niet heb erkend (2.5*) maar nu toch zeker wel. Hij weet op een redelijke manier het (lichte)psychologische aspect van wantrouwe en aan de andere kant gore te combineren. Al neemt de gore iets te vaak de overhand, was echt niet nodig geweest (al is het natuurlijk ook geen minpunt) want het basisconcept is goed genoeg voor een meer schonere aanpak met een sterke opbouw van spanning. Die bevat het nu voor ongeveer een uur en daarna word het een wat futloos geheel.

Roth had veel langer de tijd mogen nemen om het beter te vertellen, iets te vaak ging het voor mijn gevoel van de hak op de tak. Op die manier had Roth niet nog onzinnig die jagers erbij hoeven te betrekken, of de politie, voegde niets toe helaas en diende voor mijn gevoel vooral als makkelijk tijdvullen.

De cameo van Roth himself was ook best geinig, en zo kent deze film zat andere dingen die het geheel leuk luchtig houden. Zoals Bottleneck al zei leek het stuk uit de ogen van de hond geschoten wel iets op Evil dead en had natuurlijk de totale setting er ook veel van weg. Het einde was wel ook behoorlijk grappig
Het stuk waar ze om hulp vragen bij de familie thuis van diegene die ze vermoord hadden deed me sterk denken aan Texas chainsaw massacre (Bij de verkeerde om hulp vragen). Helemaal niet erg, vind zulke dingen die je terug kan vinden erg tof.

Wat jammer was is dat hij met sommige dingen niet echt samenhangend waren, zo begon hij ineens een stuk of 3 keer met een rood filter te spelen, nu zag dat er best tof uit en had het bij de hond ook zeker een bedoeling maar daarna zat er nog een stuk waar hij het gebruikte en zag ik er het nut niet van in. Met zulke dingetjes had hij wat constanter mogen wezen maar echt als minpunt is dat niet aan te rekenen.

Slechts het einde weerhoud mij ervan om Cabin fever 4* te geven. Maar de 3.5* heeft het wel dik verdient. Van 2.5 naar 3.5 dus.

Where to begin... Allereerst stond ik er niet geheel negatief tegenover. Cabin Fever heeft z'n stempel wel op het genre gedrukt destijds, maar meer dan dat was het de voet tussen de deur van Eli Roth. Inderdaad niet de meest briljante regisseur (ik kom zelf niet verder dan 3.5* bij hem), maar wel één van de weinige die tegenwoordig zo'n directe en belangrijke toegevoegde waarde heeft. Zijn Cabin Fever gaf aan de getalenteerde Ti West en (iets minder, maar in zekere zin) de ook getalenteerde Kaare Andrews de kans om met het concept verder te gaan en het eigen te maken. Dat is beide regisseurs gelukt, al bleef de waardering uit.

Daarnaast wordt zijn Hostel vaak in één adem genoemd met Saw, die samen de torture porn (inmiddels aan alle kanten ingehaald qua hardheid, maar destijds een wake up call voor Hollywood horror) een commercieel gezicht gaven. Hostel is van die twee, gek genoeg, het meest nagebootste concept. Low budget horrorland ging ermee aan de loop - zelden met een positieve uitkomst. Last but not least heeft hij met Green Inferno meer gedaan dan het kannibalen genre nieuw leven in blazen (het is te hopen dat dit op wat opvolging kan rekenen), maar vooral de poorten geopend voor fans om zich te storten op het werk van Deodato, Lenzi en andere Italiaanse grootheden die gedurende de jaren 70 en 80 furore maakte met hun jungle shockers.

En dan dit. Een reboot. Hippe term; want remake klinkt zo vies. Wel geproduceerd door Eli Roth, die graag hier en daar zijn naam verleend voor wat goede, makkelijke publiciteit voor zowel hem als de projecten in kwestie. Ook hier zal het ongetwijfeld een financiële reden zijn geweest. Je krijgt meer investeerders als de man van het origineel er achterstaat. Ik betwijfel of hij het eindresultaat zonder enige schaamte heeft kunnen aanschouwen. Het voelt pijnlijk overdone, het is TE gepolijst. Er wordt teveel geprobeerd om iets na te bootsen, in plaats van je eigen flow te vinden. Iets wat je gegarandeerd opbreekt, ondanks enkele aardige momenten. Hoge production value, maar daar valt geen moment van te genieten.

Met een soundtrack die de indruk wekt alsof er elders in het bos een grootse veldslag plaatsvindt en een zielige poging tot comic relief met die cringy nerd en z'n geweertje, is er genoeg om deze film tot op de grond af te branden. Te sneu voor woorden. Identiteitsloze groep jongeren die op de meest vreemde momenten in irritatie ontploffen. Er is geen touw aan vast te knopen waar ze met hun gedachtes zitten. Volstrekt onlogische opeenvolging van dialogen en situaties die niemand ooit zo zou behandelen. Bij Roth's origineel had ik die irritaties nergens, en dat is omdat je daar een regisseur aan het werk hebt die zijn eigen draai heeft gevonden binnen zijn eigen film. Het is hier een TE nauw script, met weinig ruimte voor eigen inbreng. Zinloze, zielloze rebootmake.

Dit tweede deel kiest duidelijker een kant op dan het eerste deel, waar daar de gore werd gecombineerd met onderlinge spanningen en een dikke sfeer, is het hier puur om de gore. Ook heerlijk natuurlijk.

De setting is dit keer totaal anders, het virus vervolgt z'n weg naar de stad en beland, hoe origineel ook, op het eindfeest waar tientalle amerikaanse jongere staan te feesten. Net zo, misschien zelfs wel meer, cheesy als in het eerste deel, alleen minder interessant. Vooral qua opbouw voelde het een stuk minder vlot, heeft ook wel veel te maken met de hoofdpersonages die nou niet echt interessant overkomen.

Dit gore-fest weet zich maar moeilijk te onderscheiden van de rest, het voelt nergens speciaal al kent het een paar gave momenten. Waaronder een aantal zieke stukken gore, Pus dat uit een lul komt, vol in beeld. Of een leuke brandblusser scéne die onmiddelijk aan irréversible doet denken. Heel smerig dus, maar het meerendeel blijft het bij wat bloed in het rond spuiten en het verder erg typische verloop van het verhaal.

Het duurt niet al te lang waardoor het erg vlot wegkijkt, de rol van de politie man die ook in het eerste deel speelt is in het begin erg geinig om weer te zien, al is zijn bijdrage aan het geheel nietszeggend en naar mijn inziens overbodig. Het 1e deel is een stuk fijner en weet op alle vlakken meer te overtuigen, toch is dit een erg geslaagd fimpje geworden.

Kijkbeurt waardig. 3.5* (Deel 1 omhoog naar 4*)

Als dit inderdaad het startschot is van een nieuwe trilogie, dan zie ik de volgende 2 delen met vertrouwen tegemoet. Andrews is duidelijk een begaafd horror-regisseur, maar ook écht alleen op dat vlak. De rest is vrij sloppy, maar wanneer er soppige, slijmerige smerigheden bij komen kijken, dan weet hij er wel raad mee. Beetje een type a la Gulager wat dat betreft. Verder een herhaling van het eeuwenoude script (vrijgezellenfeest, verlaten eiland..), maar de effectiviteit van deze herkenbare setting wordt door de kijkers vaak onderschat en door filmmakers omarmt.

De moeite waard!

Man man man, hoeveel gelijk wil je hebben.

Cabin in the Woods luidt de neergang van het genre in als het zo door blijft gaan. Althans, wat betreft de commerciële hoek kan dit wel eens een stroming inleiden die tot een hoop wanhoop bij de fans zal leiden. Een zielloze film die niets meer wilt zijn dan een langlopende gimmick, waarvan ik het 'leuke' sowieso al niet in zag. Als straight forward monster flick had het beter gewerkt, zie het bloedbad richting het einde. Alhoewel ook daar m'n nekharen van overeind kwamen te staan. Syfy zou zich er af en toe bijna voor schamen. Leuke ideeën (designs) volgen slechts mondjesmaat, terwijl het generieke karakter van de film groeit en groeit.

Wanneer je denkt dat het niet erger kan, komt 's werelds meest vreselijke excuus om de hoek kijken. Het geheel is gebouwd rondom het bedienen van goden. Knap staaltje schrijfwerk joh! Daar zit je dan met je slimme ''twist''. Draai je toch even jezelf de nek om. Dat is dan wel weer komisch. Wat níet komisch is, is de wijze waarop het een parodie denkt te zijn. Daarvoor mist het de scherpte, zowel op papier als in de uitwerking is het gedoemd te mislukken. Het is zo oppervlakking. Alsof ze maar weinig verstand van het genre hebben. Daarbij speelt de cast helaas ook een aanzienlijke rol. Duffe actrices zoals Kristen Connolly...dat kan echt niet meer. Ik mis de tijden van de bimbo's. De sufkutten.

Buzzkiller #251: De soundtrack. Tergend bombastisch en normaal gesproken daarom ook misplaatst. In dit geval past het erbij...en dat zegt veel over de film. Het kiest geen kant, waardoor het geen enkele charme meedraagt. Gevolg? Geen gevoel, geen sfeer...geen plezier noch spanning. Geen lach en geen druppel zweet. Je kunt draaien zoveel je wilt, een film hoort uiteindelijk íets met je te doen. Voor zover dit concept al verfrissend kan werken -aangezien het al meteen zo transparant is- weet het bitter weinig origineels ermee te brengen. Mogelijkheden genoeg lijkt me, maar een concept lijkt al voldoende om één van de meest gehypte films van de laatste jaren te worden. De uitwerking is er helaas niet naar.

Het is vooral de wisselwerking tussen de locaties die er alle vaart uithaalt, waardoor ik weer bij m'n eerdere opmerking terecht kom dat ik het liever wat traditioneler had gezien...of het concept als echte twist toegepast. Verras de kijker liever ineens, dan steeds wat kleine beetjes die je (met opvallend genoeg gróóts gemak) zelf kunt inkleuren. Nogmaals, het stuk met de monsters had grote potentie en daarvoor legde ik nog even al mijn aandacht op tafel. Tevergeefs..

Mijn verwachtingen lagen al niet hoog maar dat het zo tegen zou vallen, is alsnog een verrassing. Het had best een pijnlijke parodie kunnen opleveren maar het wordt simpel gehouden voor een (helaas) makkelijk verklaarbare reden. Het moet zo breed mogelijk zijn, waardoor je als echte genrefan een beetje buiten de boot valt. Die zouden even drie keer mogen nadenken voordat ze hieraan beginnen. Niet generaliserend bedoelt, maar wel een kanttekening die op z'n plaats is bij deze gimmick collage.

Was graag verrast, maar kan me helemaal aansluiten bij het stuk van Onderhond.

Op werkelijk ieder front een complete miskleun. Bodell weet zijn talent vakkundig verborgen te houden in dit waanzinnig dom geschreven en lelijk geschoten allegaartje van ideeën die je al honderd keer beter uitgewerkt hebt zien worden. Ik zie bij dit soort films het eerste gesprek in een auto altijd als een soort mini-test voor de kunsten van de regisseur (lijkt zo makkelijk, maar is heel tricky) en hoewel de auto niet crasht, is dat stuk een fucking wreck. Hilarisch materiaal voor een masterclass 'hoe niet een dialoog te monteren'.

Mehhh. Je prikt zo door Woodward heen. Totaal geen liefhebber, maar een regisseur die technisch gezien ''keurig'' een filmpje in elkaar kan zetten, er vervolgens één (of in dit geval twee) grote naam in propt en dan hoopt dat die eerste indruk genoeg zal zijn om de kijkers binnen te hengelen. Van word of mouth moet hij het in ieder geval niet hebben, want deze tamme 80's (why??) revival shit kan echt niet meer. Zit totaal geen idee achter, behalve dat het wat populaire elementen pakt (nogmaals, het hele 80's gebeuren voegt geen reet toe) en daar vervolgens 0,0 leuks mee weet te doen. Lin Shaye lijkt ook maar vanalles aan te pakken -en geef haar eens ongelijk- en meestal deelt zij vrolijk mee in de malaise (zie recent Dreamkatcher (2020) bijvoorbeeld), maar hier is ze een fijne uitzondering. Samen met Tobin Bell eigenlijk de enige reden dat dit nog een beetje door te komen was, maar het is absoluut geen reden om het een kans te geven.

Matig slashertje. De indie-horror weet dit jaar nog niet al te vaak te imponeren, en ook hier overstijgt het de grote namen waarmee het pronkt op geen enkel moment. Eric Roberts loop ik sowieso niet warm voor en scream queen Danielle Harris heeft bijzonder weinig screentime. Verder is het geheel zo simpel als je van een debuut verwacht. Paar ''aardige'' effectjes nagelaten, valt er maar weinig te genieten.

Beter dan verwacht. Dacht eerst dat het om een alternatieve titel ging voor Camping del Terrore (1987) , maar de poster is gewoon schaamteloos jatwerk... Ik weet alleen zo snel niet waar die onderste helft van is, maar komt wel bekend voor. One hit wonder Thomas Edward Keith presenteer ál zijn wilde ideeën in één film... en eigenlijk zijn ze stuk voor stuk ongeschikt voor de buitenwereld.

Tijdens de opening verschiet hij meteen al zijn nudity-kruit en schenkt de kijker een realistisch beeld van een sorority, waarna we een korte introductie krijgen in een all-female klas waarin de (blijkbaar) onweerstaanbare Vincent Van Patten als professor dient. De seksuele spanning is om te snijden AND HE KNOWS IT! Daarom het briljante idee om... *tromgeroffel* ze mee te nemen naar het bos! Om indian artifacts te zoeken Wtf.

Onderweg komen ze de meest flamboyante bikers ooit(!) tegen, een carnavalswinkel-indiaan, ergens zit er nog een zeemonster ofzo, plots heeft alles betrekking tot de oertijd en *bam* film is klaar. Doldwaze, vermakelijke maar vooral incompetent gemaakte 90's pulp met weinig tot geen rode draad en opvallend bloedeloos. De fun zit hem vooral in de wat ongemakkelijke personages en typetjes, die geen van alle echt een plek horen te hebben in zo'n film. Verrassend goed mee vermaakt.

Verrassend sterk! Weet perfect het summer camp sfeertje over te brengen. Hoge body count (ja ja..), maar weinig spectaculaire kills. Vergelijking maken met Friday the 13th lijkt me een vermoeiend karwij. Neemt erg veel letterlijk over. Is dat erg? Nein. Dat moet je in principe een beetje willen zoeken in dit soort films. Deodato is een geweldenaar en kan ook met de Amerikaanse slasher goed uit de voeten. Puik werk! Veel losse eindjes, vreemde logica.. it's all part of it.

En die dokter in de gymzaal inderdaad Dat sloeg echt alles..

Hype-waardig. Een hype die, klaarblijkelijk, MovieMeter nog niet heeft bereikt. Met afstand de beste, meest smaakvolle en verrassende ghost flick van dit jaar. Al geldt het wel als een psychologische ''slow burn'' en dat zal (hoe-kan-het-ook-anders) fans van de commerciëlere werk nauwelijks aanspreken.

Daar denkt Kavanach gelukkig(!) anders over. Zéér solide regie van zijn kant. Mooi uitbelicht vooral. Veel gebruik gemaakt van rode en blauwe spots en veel kleur in de diepte. Weet de befaamde valkuilen (jumpscares) goed te omzeilen en komt tot enkele lugubere, eerie surreëele scenes. Doet dankzij het gebruik van oude (begin 20e eeuwse) footage regelmatig denken aan Sinister, maar daar houdt de vergelijking wel op. Soundscape is fantastisch. Niet bijzonder eigenzinnig, maar loopt bijv. wel erg mooi over in nieuwe shots en scenes. Weet op die manier de atmosfeer goed vast te houden en valt op wanneer nodig.

Een film die verzuipt in z'n obsessie om alles zo 'Halloween-themed' mogelijk te maken. Het teert vrijwel volledig op die nostalgische sfeer zonder daar veel tegenover te zetten. Allereerst nogal vreemde casting. Niet alleen omdat ze verschrikkelijk middelmatig acteren, maar ook omdat het binnen dit verhaal totaal niet logisch is om zulke oude gasten te kiezen. Hun gedrag is dat van een jonge tiener; het rijmt totaal niet met wat je ziet. Zonder uitzondering ook bijzonder onsympathiek. Bovendien heeft Hasty het bijzonder lastig wanneer het om pacing gaat. Ellenlang gelul wordt slechts plichtmatig onderbroken voor een ongeïnspireerde kill of een zinnetje van Tony Todd, die schandalig slecht wordt benut. Niet de Halloween-film waar ik op had gehoopt, terwijl het op papier alles in huis had om makkelijk te slagen.

Teleurstellend, want de verwachtingen lagen zeer hoog. (Bijna) alle kracht komt van de magistrale soundtrack, terwijl het visuele nogal achter blijft hangen. Zeker tegenwoordig mist het (buiten de Candyman himself) een hoop sfeer, mocht echt een stuk duisterder. Het onderwerp nodigt daar wel toe uit en het levert enkele memorabele scenes op, maar het is met vallen en opstaan. Tony Todd vind ik zoals altijd geweldig terwijl Madsen weinig indruk weet te maken.

Dit dus.

Mario Bava weet de stank van het zweet, de drank, de mayonaise ( ), de paniek... gewoon voelbaar te maken. Het maakt je behoorlijk ongemakkelijk, wat altijd een uitdaging is. Zeker in dit soort sleaze wordt vaak álles uit de kast getrokken om te choqueren, maar Bava doet dat hier juist in al z'n eenvoud. Een extreem broeierige film die alles uit z'n minimale concept weet te halen. Dicht op de huid van de slachtoffers en het nogal vunzige, maniakale trio. Bril-fucking-jant!

Oh, en die soundtrack !!

Als double feature met Terreur Cannibale (1980) uitgebracht door Severin op blu-ray. Een kannibalen-tweeluik met opvallend weinig... kannibalen. Onnavolgbaar dom geschreven schlock waar de spaarzame momenten met de kannibalen niet eens de film maken, maar de algehele shitstorm aan slechte dubbing en infantiel acteerwerk wél. Een volbloed Franco sleaze flick dus. Paar (bijna) hallucinante shots trouwens van de 'kannibaal' in een wijd totaal omringt door jungle. Want ondanks dat dit soort films voor een appel en een ei moesten worden gemaakt binnen zeer korte tijd, was de cinematografie (van Juan Soler in dit geval, absoluut gerespecteerd) vaak alsnog redelijk interessant. O.a veel tricky zoom shots met verschillende kaders. Slordig (jazeker), maar ook sfeervol en uiteindelijk effectief voor het type film. De Gialli zijn daarin overigens wel een beter voorbeeld van dan dit soort kannibalenfilms.

Lastig om dit te beoordelen, aan de ene kant vind ik het een klein meesterwerk maar er zit 1 ding in die ik niet kan verteren. Dierenleed, tuurlijk ik ben niet blind en weet ook wel dat het ook in de westerse samenleving er niet lekker aan toe gaat maar echte dieren gebruiken als doeleinde van een film vind ik net zo fout als voor dierproeven. Klinkt moralistisch allemaal maar het zit me echt tegen. Maar ach, dan de film :

Fantastisch, een geweldige soundtrack weer, al haalt ie het bij lange na niet bij de kippenvel bezorgende soundtrack van CH.

De gore is top notch, zelden (of nooit?) heb ik zo iets mogen aanschouwen in een film. Er zijn natuurlijk filmpjes op het net te vinden die wél echt zijn en dit doet daar haast niet voor onder, akelig realistisch dus.

Zat soms te twijfelen of ze naast echte dieren ook echte mensen hebben gebruikt, onzin natuurlijk maar het toont wel aan hoe serieus briljant die gore is.

Alleen daarvoor verdient de film al een ruime voldoende, voeg daar de zieke sfeer bij en je hebt een dikke 3.5*

Gisteren herzien. De 'new director's cut' op de Shameless blu-ray release. Het was in theorie de beste manier om mijn vriendin eindelijk deze film te laten zien; die arme dieren hoeft ze (terecht) niet te zien. Tijdens Deodato's praatje over de nieuwe cut, laten ze de scene van de schildpad zien en snijden ze nét voordat het kapmes het arme beestje onthoofd weg. Nou, dat was momentje één waarvan mevrouw niet van gediend was. Het liefst waren alle dieren er van het eerste tot laatste frame eruit geknipt, maar ze maken een onmisbaar deel uit van de ervaring. Dat zegt Deodato... en daar ben ik het wel mee eens. Oftewel; vrijwel alles zit er nog in. Enjoy.

Blijft verder een waanzinnig meesterwerk. De nieuwe scan op de Shameless uitgave is -naar mijn beleving- fenomenaal. Ik las vooral veel klachten over het ontbreken van de fijne grain en details, maar hoewel dit soort films onbetwist goed tot hun recht komen in de nogal ruwe staat waarin ze op diverse mediadragers zijn gebleven, is het toch wel erg fijn om de green inferno in al z'n rijke kleuren te ervaren. Haast onmogelijk om CH lelijk te noemen als je hem in deze staat aanschouwt. Het oogt prachtig levendig zonder in te leveren op de kracht van alle smakeloosheid die voorbij komt (valt ook een stuk meer op hoe fraai het vaak is geschoten, super effectief) en samen met die onovertroffen soundtrack blijft het een overdonderende filmervaring.

10 jaar na mijn vorige kijkbeurt, is het nog steeds een film die op alle vlakken weet te raken.

Ah man... dit kan eigenlijk echt niet. Zwaar droevig, klopt filmtechnisch van geen kant. Normaal gesproken valt daar nog mee te leven. In dit geval wordt er echter weinig tegenover gezet, behalve een übergaar 80's sausje. Dat uit zich vooral in de looks van de hoeren en de ongemakkelijke 1e-jaars toneelschool soap-acting door andere gasten met hun broeken te hoog in het kruis.

Kan er wel wat van maken, maar dat is dan met de beste bedoelingen gedaan. Moeilijk om een cijfer aan te verbinden, want er zijn films die ik met veel meer pijn en moeite heb uitgezeten. Deze valt daarom er mooi tussenin met een gematigde onvoldoende. Veel beloftes, met name als je de titel leest... maar de uitkomst is gaar

Er gebeurd vrij weinig, maar wat wil je in deze setting, het ontbreken van spanning is nog de grootste boosdoener voor het feit dat ik hem niet achter elkaar heb afgekeken, verveelde me te snel.
Het einde, van The Mist afgekeken?, is wel een geweldige die je toch even doet slikken.
De amputatie scene is ook een erg mooie, het zijn slechts 2 goede momenten verspreid over ruim anderhalf uur, de rest word gevult met gestrompel en mooie natuur plaatjes.
Het gevoel van machteloosheid word wel goed overgebracht, de locatie is goed gekozen en het realisme ligt hoog.
2.5*.

Een iets te kinderlijke animatiefilm met aan de ene kant leuke zelfbewuste humor (met o.a het doorbreken van de fourth wall) en geinige wisselingen in animatiestijl, maar de basis is niet sterk genoeg om het te dragen. Behoor uiteraard niet tot de doelgroep, maar de kwaliteit van de main animatie is mij véél te doorsnee en daar doet het verhaal nog een schepje bovenop. De stem van Kevin Hart is overigens irritanter dan ooit.

Broodje shoarma.

Huh? Ja! Een broodje shoarma, want die raak ik nooit zat.... evenals dit soort (Frans) gemartel. Gozlan is een nieuweling in het Franse rijtje, een rijtje dat al een aantal jaren erg succesvol blijkt bij de genre-fans. Ook hier op moviemeter zijn ze populair, en vaak met een goede reden. Maar of ik Captifs direct tot de succesvollere wil rekenen...nah.

Waarom? Omdat ik meer lef verwacht. Ik denk dat de meeste daar wel over zullen struikelen. We kennen dit al. Vooral van de Amerikanen, die vinden dit heerlijk om te blijven verfilmen. Het verschil is echter dat een gemiddelde film uit Frankrijk stukken beter overkomt dan een gemiddelde hollywood herhaling. Niet dat het ze komt aangevlogen, het zijn gewoon van die momenten waaruit het talent meer blijkt, de op alle fronten verzorgde aanpak en een algemeen gevoel van spanning, al is het maar om te blijven boeien.

Ik zal dus ook niemand afraden dit te gaan zien, het biedt weer hetzelfde broodje shoarma dat niet op z'n best is bereid, maar er op ieder moment in kan. Althans, bij mij wel. Owja, wat betreft die opvallende punten: wat dacht je van de audiovisuele klasse, met name aan het einde na de explosie . Niet héél bijzonder maar je kunt ermee aankomen hoor, extreem spannend moment ook. En daar ligt de laatste troef van Captifs, tóch nog spannend weten te zijn in al z'n voorspelbaarheid.

Want ook qua gore is dit geen opvallend gemartel. Nee, ik dacht gevangen & gemarteld maar het is vooral erg naar gevangenschap dat hier de kroon spant. Gelukkig boeiend genoeg voor de (vrij korte) speelduur en echt over de clichés struikelen deed ik niet. Het grootste verwijt blijft dus het gebrek aan lef, en daar mag je echt wel wat van verwachten uit deze hoek. Jammer, maar een dikke voldoende is het absoluut.

Oerlelijk, statisch en kleurloos rommeltje. Probeert, door het verhaal een beetje door elkaar te husselen, interessant over te komen, maar (zoals wel vaker het geval is) eindigt het simpelweg in een voorspelbare opeenvolging van non-logica en bordkartonnen personages. Reynolds blijft ook een identiteitsloze acteur, om nog maar te zwijgen over het onverstaanbare gemurmel van Mireille Enos. Verschrikkelijke performance..

Geweldig! Onbegrijpelijke score weer hier op Moviemeter. Het lijkt er toch sterk op dat men wat onrealistische verwachtingen heeft bij dit soort C-garnituur killer animals / creature features. Carnosaur zit namelijk in z'n eigen 'segment' ver boven de norm. Ik maakte voor het eerst kennis met Roger Corman's ''cash in'' op de populariteit van dino's (drie keer raden door welke film...), door Raptor (2001) van befaamd pulp regisseur Jim Wynorski, óók geproduceerd door Corman. Slim en listig als hij was / is, gebruikte hij veel beelden uit de Carnosaur trilogy, die echt wel aantoonbare kwaliteiten bezit, maar niet het gewenste publiek wist te bereiken destijds. Dat is tegenwoordig wel anders, heeft een behoorlijke cult following. En terecht!

Carnosaur is er namelijk één die veel punten scoort op het gebied van practical effects, met overtuigende miniatuur dinosauriërs, poppenwerk, robotics en rubber suit werk. Bovendien érg gory en een tikkeltje weird met het bevruchten van vrouwelijke 'dragers'. Met cult acteur Clint Howard is er nog een beetje leven in de brouwerij wanneer er geen dino's in beeld zijn, maar verder een beetje all over the place wat betreft verhaal. Gelukkig wordt dat vaak genoeg onderbroken met het uit elkaar trekken van een volgend slachtoffer. Fraai!

Aliens ... met dinosauriërs! Roger Corman doet een 'Italiaantje'; als producer zijnde niet de vraag stellen 'what is your film like?', maar 'what film is your film like?'. Hier hebben we te maken met een regelrechte kloon van Aliens. Dat is absoluut geen kritiek. Sterker nog, de sciencefiction setting (veel meer dan het eerste deel) is één van de redenen waarom dit ''tweede deel'' (qua verhaal niet echt een direct vervolg) bestaansrecht heeft. Wat betreft special effects namelijk niet echt beter, iets minder memorabele gore en dino-actie over de gehele breedte. Duurt ook even alvorens ze ditmaal echt vol in beeld komt, eerste helft wordt iet wat goedkoop afgedaan met POV-shots met kekke filtertjes. Maar al met al zeker de moeite waard voor wie het eerste deel kon waarderen, maar ook voor fans van Aliens... Een leuk 'spot de gestolen ideeën'-spel.

Die Peterson Zo enorm vatsig dat zelfs praten lastig wordt. Wat een vermoeiende vent zeg, deed me denken aan de Jake and the Fatman spoof van Family Guy. Alles klinkt als een orale scheet. Veel lucht, weinig woorden. Hoe dan ook: Carny is precies wat je verwacht... en dat is jammer. Zijn maar bar weinig van dit soort films die er qua niveau bovenuit stijgen. Zelfs geen klein beetje.

Met dank aan m'n vriendin: de achterlijkste film die ik ooit heb aangeschaft (na herhaaldelijk aandringen). Wát een heerlijke ongein. Filmtechnisch hondsberoerd; Rudzinski heeft ondanks zijn ervaring de grootste moeite om het een beetje op een film te laten lijken. Gelukkig maakt hij dat ruimschoots(!) goed met een aantal knotsgekke kills en bizarre momenten (die sex scene ). Vrij aardige gore FX komt daar bij kijken, dat maakte een hoop goed. Verder een complete non-film, echt voor liefhebbers van cheesy ongein. In dat 'hokje' (denk ThanksKilling (2009) e.d) is dit wel één van de leukere.

Het is echt de audiovisuele schoonheid die deze film red. In basis is het een leuk wraak filmpje met een dodelijk irritant religieus toontje en wat bovennatuurlijke krachten. De uitwerking maakt het echter tot een horror werkje dat z'n klassieke status eer aan doet.

Natuurlijk heb ik Carrie al eens eerder gezien, mijn geheugen kent helaas ook z'n beperkingen en dus bleef er weinig hangen door de jaren heen. De eindscène is er één die niemand zal vergeten en daar keek ik dan ook reikhalzend naar uit! Bleek volkomen terecht want ook dit keer vormt dat het hoogtepunt, Palma's regie is bloedmooi en de soundtrack is zodoende nóg sterker.

Een perfecte finish voor een verder vrij modaal uitgewerkt highschool filmpje met enkele (religieuze) irritaties richting mijn kant.

Ouch.. Ik wil niet al te vervelend klinken, maar het verbaast me niks dat er een regisseuse achter zit en al helemaal niet dat het Peirce is. Heb me totaal niet bezig gehouden met deze remake, maar dankzij twee vrijkaartjes toch in de (lege) bioscoopzaal terechtgekomen en achteraf is het open-deuren-werk. Wat...is...dit...slecht. Kitscherige zeikcinema met highschool cliché's overgoten overacting. Moore is een pure verschrikking. Climax is troep. Klaar.

Best goed, wat deels als een verassing kwam aangezien de score hier had ik er niet zo bijster veel van verwacht.

De gehele opzet is simpel, het is dan ook aan de acteurs en actrices om de film interessant te maken en dat lukt ze prima.

Het is uiteindelijk een redelijk origineel (De aanpak iig) en best spannende film geworden die geen verdere uitleg nodig heeft om interessant te zijn, je word er midden in gegooid.

Dat werkt goed en is verfrissend.

3.5 Dikke ruim voldoende.

Interessant! Weer zo'n eenmansproject dat ontzettend veel potentie heeft -want duidelijke eigen visie van filmmaker- maar nog nét te licht is om het helemaal naar wens uit te voeren. Doet wat denken aan het werk van Calvin Reeder (Oregonian vooral) en dat zal wel voor wat interesse moeten zorgen. Grootste pijnpunt is het matige acteerwerk; ver onder de maat en het haalt de sfeer soms naar beneden. Soundtrack mocht wat rauwer, zeker als je het met het eerder benoemde werk van Reeder vergelijkt, maar visueel scoort het punten. Fraaie cinematografie, zeer sfeervol en met een duidelijke stijl geschoten. Zeer competent gemonteerd, met fraaie intercutting en een paar trippy scene's die redelijk werken. Het zijn geen stukken waar hij echt besluit over de top te gaan, hij blijft veilig in z'n 3 rijden, maar het is al lang verfrissend om zoiets nog tegen te komen in het nogal flauwe aanbod genrefilms de laatste tijd. Duidelijk gemankeerd, maar authentiek genoeg om voorzichtig aan te raden.