Opinions

Geinige poging. Conway's Exit to Hell (2013) was al een aardige B-slasher (maar geenszins origineel), hier waagt hij een poging in het Exorcism genre (ook niet heel origineel, dus). Toch redt hij zich wel redelijk. Begin belooft weinig goeds, maar hij is duidelijk een stapje verder dan de meeste regisseurs die zich aan dit soort werk snijden. Het lijken makkelijke projecten omdat ze een uitgestippelde route volgen, maar niets is minder waar. De lage score op IMDB is te verwachten en in zekere zin terecht, maar toch valt er voor een bepaald horrorpubliek (de low budget veelvraat) wel iets te halen. Acteerwerk is problematisch, maar lijkt gedurende de film te groeien. Vind de incestueuze 'twist' ook wel noemenswaardig.

Van A tot Z een kopie van z'n soortgenoten. Het is en blijft 100% formulewerk, met een wat variërende setting en dito monsters. Je hoopt toch altijd op iets meer overtuiging bij dit soort ''gekke'' conceptjes. Alhoewel het überhaupt niet meer enorm opvalt, want het is inmiddels de standaard voor de B-film geworden om twee verschillende werelden te koppelen en daar op te teren. Er moet echter meer gebeuren dan hier het geval is. Er zijn in ieder geval genoeg vergelijkbare titels die wél vermakelijk zijn en net wat meer gas durven te geven wanneer het nodig is.

Gemiste kans. Bij Timbrook's Do You See Me? (2017) gaf ik nog aan ''Het probleem hier is dat hij serieus een 'goede' film wilt maken.'', maar daar hoef je bij deze Crack in the Floor niet bang voor te zijn. Typische early-2000 crap met wat ''populaire'' namen. Mario Lopez en Gary Busey in dit geval. Had enige tijd de hoop dat het Gary Busey was die door de spleten in de vloer keek. Maar het is niet meer dan een vlugge cameo, waarin hij de beste lines uit de film heeft: ''Play with monkeys. Put bananas in hidden places. I got diarrhea''. En dan heb ik niks weggelaten (nja, beetje aan de voorkant... maar hier eindigt het gesprek op). Duurt vervolgens wel errug lang voordat er iets te beleven valt. Dat laatste kwartiertje is dan - in klassieke slasher fashion - nog best vermakelijk, maar bij lange na niet genoeg om het geheel te redden. Nog wel benieuwd naar zijn andere werk. Tegen beter weten in!

DMX en Bartkowiak werken graag samen. Na onlangs Exit Wounds te hebben herzien + the making off, werd wel duidelijk waarom DMX goed werkt binnen dit soort straight forward werkjes. Verzorgt een passende soundtrack en is een behoorlijke badass. Waar hij in EW nog met Seagal tekeer ging, is hij hier weer terug met Jet Li...en dat is ook niet erg.

Wat ik wel erg vind, is dat de stijl van Bartkowiak niet echt past bij Jet Li als vechter. Z'n kunde (want damn, wat is Jet Li altijd goed) wordt niet goed geshowed met dit soort ge-edit. Tuurlijk is de shitload aan actie erg fijn en zitten er gave momentjes tussen, maar een smet op het plezier is het wel.

Halverwege kwam ik erachter dat ik 'm al eens gezien had. Blijf dit makkelijk behapbare actievoer altijd wel waarderen, je begint met kijken en blijft kijken, ondanks z'n opzichtige mankementjes. Het is fun, en daar gaat het me om.

Buitenbeentjes uit de 90's > die van nu. Helaas weer een goed voorbeeld van hoe inclusiviteit de kwaliteit in de weg kan zitten en hoe verdomd vermoeiend die gender politics zijn wanneer het, buiten een (vaak) belerend lesje, verder niks toevoegt. Maar zelfs al prik je daar met al je goede wil doorheen; dan nog zit er geen vermakelijke genrefilm in verborgen. Tamme young adult shit met weinig persoonlijkheid, veel geforceerde boodschappen met weinig bezieling. Het gaat ook als een nachtkaars uit. Soundtrack was okay.

Wat blijft dit toch briljant Vraag me af of Statham ooit nog een betere rol zal krijgen, dit was simpelweg perfect. Gortdroog, bikkelhard... Crank is de volle 90 minuten spot on.

Neveldine & Taylor laat de kijker ontwaken in de huid van Statham, nog geen 2 minuten later vliegt hij met z'n auto een roltrap op, het even rustig aan doen zit er gelukkig niet in. Tussen al dit geweld in een fenomenaal hoog tempo is er continue iets om enthousiast van te worden, visueel écht een godsgruwelijk lekker gedoe.

Van de sublieme montage tot de gimmicky tricks en van droge punchlines tot bloederig geweld, Crank biedt alles! Al bewezen ze met deel 2 en ook met Gamer, dat ze nog veel meer in huis hebben. Hiervoor krijgt Crank vooralsnog niet de volle score, wie weet na herziening van bovenstaande titels dat het toch anders uitvalt. De blu-ray was iig weer om te smullen

What the fuck!

Was me dit even genieten zeg. High Voltage is abnormaal goed, op veel vlakken zelfs beter dan Crank, het heeft alleen de pech dat voor een groot deel als 'herhaling' gezien kan worden. Ik bekijk het liever als een verlengstuk, en mijn honger naar meer fenomenale actie-cinema werd bij het 1e deel allen maar groter, dus dit was zeer welkom .

Wat een meesterbreinen zie ik hier aan 't werk, die opvallende en subliem gekozen camerastandpunten, de perfecte timing m.b.t montage, de algemene editing die simpelweg flawless blijft, de visuele trucjes en andere visuele ongein (giant statham, bril-fucking-jant), one-liners en personages die nog snediger en opvallender zijn..what's not to like?

Ik kan nog wel verder gaan met het opdreunen van alles wat High Voltage zo goed maakt, het is simpelweg Perfectie met een hoofdletter P. Beste actiefilm ooit? Denk het wel . Vol punt omhoog.

Geinig. Hitchcock wordt er weer eens met de haren (die moeten ergens anders hebben gezeten bij hem) bijgesleept om een bepaalde indruk te maken, maar de vergelijking blijft w.m.b wel héél algemeen. Gaat niet verder dan het feit dat het tempo ontzettend laag ligt en de soundtrack niet meer dan lelijk, misplaatst, orchestraal bombasme is. Niettemin best een aardige Home Invasion-achtige film, waar met name goed wordt omgesprongen met het budget door de kundige belichting. Ziet er vaak fraai uit in de wat donkere scenes. Mist net wat extra's (misschien wat meer to the point, grof en/of creatiever qua sounddesign) om er bovenuit te springen.

Aja!! Who else?! Ironisch om juist bij een film van hem te lezen dat 'tegenwoordig de kennis een beetje aan het verdwijnen is'. Als iemand weet hoe hij een genrefilm moet maken die én enorme fun is én zeer effectief alle ingrediënten die de doorgewinterde fan zoekt bevat, dan is hij het wel. Bovendien kent het genre maar één écht grote succesvolle killer animal film en dat is Jaws. Daarmee is niet gezegd dat er geen geweldige killer animal films zijn gemaakt sinds Jaws (sterker nog, ik kan er zeker 20 opnoemen die ik hoger heb staan), maar breed gedragen / succesvol zijn ze niet geweest. Daarom is het zo fijn dat deze Crawl, als pure genrefilm, nog naar het grote publiek wordt geloodst. Het is een zeldzaamheid; en laten we dat AUB steunen. Sla Annabelle Comes Home, Annabelle Goes to College en Annabelle gets Married de komende jaren gewoon over.

Ondanks zijn eerdere ervaring met dit subgenre (Piranha 3D) kun je moeilijk zeggen dat Aja de makkelijke route kiest. Hij creëert een situatie die voor zowel de protagoniste als hijzelf, de regisseur, het leven zuur maakt. Het begint bij het overtuigend neerzetten van de orkaan en vervolgens rond één locatie alles gaande houden. Dat laatste is waar de meeste ''soortgelijke'' (doelend op 'vastzitten op een plek') films vroeg of laat de fout in gaan. Of het wordt een gevalletje eindeloos gelul, vaak sentimenteel (iets waar Aja wel aan begint - zal wel moeten - maar waar hij in sneltreinvaart doorheen jaagt), of de actie & bodycount blijft beperkt. Daar maakte ik mij tijdens het eerste half uur dan ook nog wel enigszins druk om... totdat je je herinnert wie er achter de knoppen zit!

Wát een heerlijke martelgang voor de protagonisten is dit geworden. Voor iedere meevaller die ze hebben, worden ze twee keer zo hard gestraft. Elke keer dat schepje erbovenop; dat is smullen. Zoals we van hem gewend zijn wordt het betere bloedvergieten niet geschuwd; al is het uiteraard geen film die daarin de grenzen opzoekt. Een volbloed genrefilm die zijn ''concurrentie'' ver overstijgd, zowel kwalitatief als op gebied van pure fun / blood & guts. Bioscoopbezoekje meer dan waard.

Repetitief it is. Maar tegelijkertijd ook een veelbelovend project, gemaakt met een ''microbudget''. Moet uiteindelijk een trilogie worden. Ward laat genoeg ruimte over voor meer backstory, dus waarom niet? Een enkele terugblik leert ons dat dit een toekomst betreft zonder vruchtbare vrouwen (op één na) + wat plannen om verder te leven op een andere planeet; earth 2 (ja ja...).

Daarna is het non-stop kruipen geblazen... en dat kan deze bitch als de beste (Crawl Bitch Crawl is een geweldige titel!!). Richting het einde weet het de ruimtes wel héél klein te krijgen. Nadert de ongemakkelijkheid waarmee bijvoorbeeld Haze (2005) ook zo'n impact wist te hebben. Uiteraard een stuk braver en zeker niet zo constant qua stijl (bovendien een matige pacing, zoals Shinobi aangeeft). Na anderhalf uur een menselijke worm aan het werk te hebben gezien, is het ook wel een beetje done. Niettemin zitten er een paar vet gemonteerde stukjes in en heeft het monster een bekend smoelwerk.

Leuk budgetwerk dus. Wel lastig aan te raden, omdat er nogal wat aan mankeert.

Opvallende editing, ja. Nogal hakkerig. Weinig samenhang, veel harde sprongen tussen actie en dialoog. Ik vind het júist om die reden een vermakelijk filmpje. Lekker lomp, zoals George nog lang zou blijven. Het zou Romero ook niet zijn als er geen (overduidelijke, opdringerige) kritiek in zou zitten. Wat dat betreft een 100% Romero-product. Dat maakt het niet per definitie goed. Compleet brak geacteerd en zelden heeft het de overtuigingskracht van zijn bekendere classics. Deze is altijd een beetje in de luwte gebleven (en terecht). Wel fraaie, sprekende kleuren.

Vond die Lowry vreemd spelen, weet niet of ik het waardeer, maar ze heeft wel een aantal leuke dingen gedaan. Viel ook op bij Cronenberg, zou later een rol krijgen in zijn ''Shivers''. Staat een vermakelijk interview op de Blue Underground release. Hoe iedereen high was tijdens de opname van I Drink Your Blood (meteen op het lijstje ) o.a. Debuteerde voor Kaufman (had er altijd al een oogje voor). Heeft wel de meest opvallende scenes (incest, bloed tussen d'r benen) en ook haar dood is geweldig: oh...

Matig. Had een iets andere film verwacht (op basis van de poster), maar in die zin wel positief verrast om in een Lovecraftian verhaal terecht te komen in plaats van een groot Cthulhu-achtig monster on a rampage. Ondanks het toffe uitgangspunt, wil het nergens écht goed worden. Lomp geschreven en met -o.a aan het begin- belachelijke CGI. Door dat laatste valt heen te prikken, omdat het verder niet prominent aanwezig is, maar Sparke had ook iets minder ambitieus mogen zijn op dat gebied. Het voegt uiteindelijk weinig toe aan het middenstuk. Mankeert ook wel het één en ander aan het acteerwerk, maar dat mag geen verrassing zijn. Wellicht interessant voor de Lovecraft-fans, maar verder..

Mehhh. Vooral gekeken omdat ik Creaturealm: From the Dead (1998) wil zien (staat qua verhaal volledig los van dit tweeluik, maar om het compleet te houden...), aangezien Ron Gord en Lindenmuth nog relatief bekende SOV-regisseurs zijn. Thomson en Legge zijn dat niet echt. Eerste verhaal neemt ongeveer 80% van de film in beslag, maar weet ondanks het gare verhaallijntje -waarin demonische rituelen de rechtszaal op z'n kop zetten- nergens echt te vermaken. Veel gelul en weinig noemenswaardige actie, op een paar wanstaltige special effects na. Tweede verhaal, over een groot monster van stof(?!) is even dom als het klinkt en dat is maar goed ook. Grappig monsterpak en een kick-ass oma die het, bewapend met stofzuiger, aanvalt. Al met al (te) tamme, inspiratieloze SOV-crap.

Bijna even teleurstellend als Creaturealm: Demons Wake (1998) . Het eerste verhaaltje is gelukkig charmant genoeg om het één en ander goed te maken, maar heel verheffend is het allemaal niet. Iets meer gore FX gelukkig; effectief lomp. Toch iets wat dit soort films nodig hebben om aan een voldoende te geraken. Daarnaast wel vol overgave geacteerd, zij het iet wat ver over de top, dat zie je ook niet vaak in dit soort SOV titels. Grappig idee om het personage van Jackson Dawn wat meer 'tot leven' te brengen door documentaire-stijl talking heads te gebruiken die over zijn leven praten, waaronder David DeCouteau. Het zijn de details die laten merken dat er iets meer over het concept is nagedacht dan dat je zou verwachten. Tweede verhaaltje gaan we het niet over hebben...

Bwehh, jammer van dat stomme melige ondertoontje. Verslapt het hele gebeuren, alsof het zichzelf niet serieus neemt (qua productie). Terwijl het best wat leuke kills te bieden heeft. Dan mag je dit gerust een gemiste kans noemen. Verkeerde keus qua tone of voice dus, maar verder een slasher waar je precies krijgt wat je verwachten mag: vermakelijke middelmaat.

Leuke kaas, al vind ik lang niet alles even geslaagd. Eerste en laatste short zijn wat mij betreft de beste van het stel. Met name de laatste is een lekker panisch, smerig en over de top filmpje. De eerste straalt vooral veel classic zombie-fun uit, met die mistige begraafplaats en rottende undead. Die met Nielsen vond ik, tot de conclusie, een nogal vreemde eend. Je verwacht misschien ook iets anders van de beste man. Doet het trouwens wel naar behoren! Fijne rol. De rest, inclusief de wat lang lopende ''The Crate'', hadden allemaal iets meer visuele flair (of het ook mooi is, laat ik in het midden). Je merkt toch dat Romero bij ieder filmpje een andere ''handtekening'' probeerde te zetten en dan zal er altijd iets minder geslaagd tussen zitten.

1.35 ? Triest.

Crocodile is best te pruimen pulp, Tobe Hooper zal zijn succes van TCM nooit evenaren, maar toch is het dan zonde dat hij met dit soort dingen aan komt zetten. Dance of the dead is bijvoorbeeld geslaagd! Verder kijk ik nog steeds uit naar een paar titels van Tobe. Hij is gewoon niet zo heel goed met dit soort pulp ben ik bang. Bijvoorbeeld Frankenfish of Anaconda zijn veel leuker.

Het verhaal van een stel feestende jongeren op een boot met een grote krokodil, fantastisch toch. Oké sfeertje, een krokodil die er met vlagen best leuk uitziet (maar dat dan weer af en toe weet te verpesten met lelijke CGI) en genoeg vaart en actie om je niet te vervelen.

Het is absoluut geen flop 100 materiaal, maar dat is ook niet de eerste en laatste keer dat ik dat zal zeggen . Op naar deel 2!

3*

Veel minder dan het eerste deel,

Irritante personages, achteruitgang in de locatie, bullshit verhaaltje om mee te beginnen, vrij sfeerloos, het is niet meer leuk na het eerste deel. Erg jammer, maar zo'n vervolg op een lekkere pulp flick weet nergens meer te vermaken.

De croc ziet er nog steeds wel oke uit, maar het word al snel vrij saai. Kortom, de fun is er gewoon af na deel 1.

2*

Hilbilly footage, die kan ik afvinken. Destijds blijkbaar gemist en verder ook nooit echt iets van meegekregen. Moet zeggen dat m'n interesse voor dit soort films toen ook niet op z'n hoogtepunt was. Tegenwoordig is dat wel anders. Er is een aardig lijstje samen te stellen van films die het redelijk, goed of érg goed hebben opgepikt de laatste jaren. Wat mij betreft hoort deze daar ook bij. Laat visueel nog iets teveel steekjes vallen (laat weinig zien, found footage is niet alleen maar de grond in close laten zien), maar scoort veel punten door z'n simpele, directe approach.

De degelijkheid van het acteerwerk van de jonge cast weet het regisseurs-duo helaas nergens te evenaren in de look & feel van de film. Het oogt kaal en inspiratieloos, veilig en weinig authentiek. En dat terwijl dit wrange verhaal juist veel baat zou hebben bij een duidelijke stijlkeuze. Ook iet wat goedkoop (op effect) geschreven. Danny is wel érg autistisch en Nicholas is wel een érg grote lul... de nuances liggen vooral bij de overige twee personages, die het conflict iets natuurlijker laten aanvoelen. Minder zwart/wit (goed/kwaad) vooral.

Niet veel..

Het idee is leuk, helaas niet bijster origineel maar dat nagelaten is het een toffe basis om vanuit te werken tot een zieke climax, helaas gebeurd dat niet echt.

De eerste 40minuten zijn volkomen verwaarloosbaar, als je ze overslaat zul je niet veel missen (mits je het plot hier boven even leest) Erg saai vooral, snap niet waarom er zo sloom word opgebouwd richting iets leukers (of dat hoop je).

Helaas is de gore ook niet de moeite waard, vaak slap en zonder lef uitgevoerd, veel met fade in/fade out waardoor er de helft off-screen gebeurd of totaal off-screen. Heel jammer want dat zou een film als 'crushed' kunnen redden.

De voorspelbaarheid ligt hoog en de kwaliteit ligt laag, zou hem aan niemand aan durven raden aangezien er weinig nieuws/leuks te behalen valt in deze middelmatige b-film. 2*

Scream is gewoon een whodunit en Cry_Wolf is dan ook duidelijk één van de vele titels in de 'aftershock' van het genre dat zich (zoals bijv. de Urban Legends film) vastklampt aan die 90's classic. Dat maakt het geen beste film, maar ik heb sowieso al weinig met Britse tiener-horror. Op één of twee scenes na gewoonweg heel flauw geschoten. De conclusie kan ik dan wél weer waarderen, maar dat had ook minder uitgelegd kunnen worden (leg het de kijker alleen voor, maar kauw het niet fijn).

Braun Paulin is de shit! Onder de underground gore-liefhebbers een bekende naam en met name de laatste act in zijn films tonen aan waarom. De Amerikaanse Ittenbach, waarbij de crappy homevideo look en bijpassende acteerprestaties, o.a van Paulin himself, zorgen voor een iet wat problematisch eerste uur... maar je wordt altijd rijkelijk beloond met krankzinnige (onsamenhangende) splatter gore. Een paar dagen geleden tijdens Halloween heb ik zijn Fetus (2008) aangezet, die vond ik puur verhaaltechnisch een stuk minder goed in elkaar steken. Bij vlagen zelfs vrij verwarrend. In de zeven jaar die er tussen heeft gezeten (moet Blood Pigs uit 2010 nog zien) is er dus wel progressie te zien... al zal dat voor de kijker die bij deze Cryptic Plasm begint nogal shocking klinken

Één van de betere King verflimingen. Heeft een prachtige blu-ray release van Eureka! gekregen, het perfecte moment om hem ein-de-lijk te bekijken. Verhaal is een stuk duisterder / realistischer (melancholisch) dan de meeste adaptaties. Wel jammer dat de film dan een ander einde heeft, waarin Tad het overleeft, dat doet er weer een beetje aan af. Teague werd op basis van zijn werk voor Alligator (1980) (waar blijft die blu-ray??) gevraagd en zou later nog een ander King verhaal naar 't grote scherm vertalen met Cat's Eye (1985) . Samen met DOP Jan de Bont maakt hij er in ieder geval iets moois van. Veel beweging in de cinematografie (dat 360 graden shot natuurlijk...) en überhaupt erg inventief geschoten; de geloofwaardigheid van de Sint Bernard(s) valt of staat ermee.

Dat is meteen ook het belangrijkste -en lastigste- element. Hoe tover je die onschuldige honden in angstaanjagende killers? Knulligheid ligt op de loer, maar met meerdere honden en een stel losse props is het klusje ver boven verwachting geklaard. Erg overtuigend... evenals Dee Walace (die met producer Blath meekwam van The Howling) en kindacteur Danny Pintauro, die als 6-jarige zijn rol de lading meegeeft die je normaliter alleen bij een volwassen/ervaren acteur verwacht. De intensiteit van die twee rollen, de overuigende effecten en de benauwende cinematografie overstijgen de honger naar gore. Een prima prestatie.

Te lang. Vooral jammer omdat Rohnstock (wiens handtekening prachtig op de slipcover van mijn blu-ray uitgave staat... dat gaat nog eens geld opleveren ) niet héél veel meer te vertellen heeft dan zijn Duitse splatter-collega's. Met Necronos (2010) (nog niet gezien) maakt hij er ook een twee uur durend feestje van. Totaal niet nodig, want alle relevante -gore- momenten kunnen makkelijk in 70 minuten worden verpakt en het verhaal hoeft daar echt niet onder te lijden. Op deze manier worden de streken van Victor Wolffenstein voor een wel heel select gezelschap interessant, waar o.a Ittenbach nog wel eens een breder publiek wist te vinden. Al met al geinige low budget crap, waarbij iets meer variatie in de kills en een extra sessie met de botte bijl hakken (ditmaal als in: monteren) zéér welkom zouden zijn geweest.

Geinige early 2000 slasher van Buechler. Je merkt wel dat er een man achter zit met slasher-ervaring. Als regisseur van Friday the 13th Part VII: The New Blood (1988) weet 'ie wel hoe hij moet presenteren. Fysiek indrukwekkende killer die goed de vaart erin houdt en later z'n hand vervangt voor een pickaxe . Dat is ook meteen het enige dat in zijn voordeel werkt. Verder redelijk kleurloos gebeuren waarin de slasher-bingokaart al vlug vol zit.

Zoals velen van zijn generatie heeft Buechler het duidelijk lastig na de eeuwwisseling. Niet alleen vergeten... maar überhaupt nooit opgemerkt.

Nu alleen nog Komodo (1999) en dan heb ik de hele ''Komodo-trilogy'' gezien Weer iets om trots op te zijn. Komodo vs. Cobra (2005) was al afgevinkt en nu dus de eerder verschenen Curse of the Komodo, beide van pulpmeister Jim Wynorski. Halverwege had ik een deja-vu momentje, omdat ik één van de gebouwen herkende. Het hutje met de rode lijnen... die had ik eerder gezien. En ja hoor, beide films delen volgens IMDB exact dezelfde filming locations. Héérlijk. Ik kan mij twee scenarios voorstellen: of het is al vanaf dag 1 de bedoeling geweest om er twee films uit te slepen, of er was nog budget over na deze Curse of the Komodo en ze hebben het last minute bedacht. Ik neig eigenlijk naar optie 2, vooral omdat deze Curse er veel beter (minder goedkoop) uitziet dan VS Cobra . Bovendien met Melissa Brasselle, te zien in meerdere Wynorski's, wiens tepels bijna je ogen uitsteken.

Het zal eerder aan het gebrek aan budget hebben gelegen dat het eruit zag als een film uit de jaren 70, maar het werkt wel. Lekker sfeertje, vooral de buiten locaties hebben iets 'vreemds' over zich. De zombie-actie sluit goed aan op dat niveau, met enkele hilarische stukjes (baby) richting het einde.

Verder wel een aantal flauwe valkuilen waar Heavener in trapt. Plot is bijvoorbeeld veel te omslachtig en het tempo wilt er hierdoor niet helemaal inkomen. Je zou het niet verwachten -kijkende naar zijn oeuvre- maar er worden tegenwoordig zombiefilms gemaakt die vele malen minder zijn dan dit.

Iets meer van verwacht. Met de alternatieve titel 'Nuntergeist' verwijst Mirtes nog even naar zijn eerdere feature film Clowntergeist (2017) (2.5*), maar het verschil in kwaliteit tussen beide films is groter dan vooraf gedacht. Achter deze simpele cash-in (op de andere simpele cash-in van Blumhouse) lijkt iets meer haast te hebben gezeten en met beduidend minder budget, waardoor bijvoorbeeld veel van de bedoelde 'scares' gewoon tijdens daglicht zijn geschoten. Je hebt overigens al een compleet 'The Nun' Halloween costume voor $44,99, dus het hoeft ook niet veel te kosten. Maar steek dan in ieder geval iets meer in de productie zelf, want dit kan af en toe nauwelijks door als 'film'.

Erg mooie transfer op de double feature release (uiteraard met Curse II: The Bite (1989) ) van Shout Factory! Helaas zonder verdere extra's, maar voor die prijs... Kleuren komen er hier heel fijn uit, met nog wat lichte grain nog (altijd fijn), maar met alle overbodige 'schade' weggepoetst. Opvallend leuke soundtrack ook, het komt niet heel vaak voor dat de gitaar leidend is in de 'main theme' van dit soort films. Werkt wel sfeerverhogend in dit typische small town America monster/eco-horrortje. Had meer ingezeten -middenstuk sleurt iet wat- maar dankzij de karikaturale personages zakt het nooit écht door de ondergrens. Dat dikke joch met z'n perenhoofd en naveltruitje... Yikes.