Opinions

Een zeldzaam briljant debuut. Waar vele andere Italiaanse grootheden binnen het genre (Fulci, Mario Bava, Deodato...etc) veelal aanknoeide met goedkope schlock in het begin van hun carriëre, zette Argento meteen een nieuwe standaard neer. Hij wist vele bekende Giallo-elementen op zo'n smaakvolle en ingenieuze wijze te combineren, dat het in één klap de nieuwe standaard werd en dit genre écht van de grond geraakte. Hij maakte het verschil tussen krimi en giallo voor eens en altijd duidelijk. Dealt bovendien in diepe lagen met interessante en duistere thema's, waaronder gevangenschap, voyeurisme en bovendien gender-rollen. De scene waarin Sam hulpeloos toe moet kijken terwijl het slachtoffer al kruipend om hulp smeekt, behoort tot één van de beste scenes uit zijn oeuvre. Met de grote rol voor kunst, seksualisering van geweld, intrigerende en overlappende thema's, vol bloedmooie composities en ijzingwekkende moorden, is dit een Argento-meesterwerk in hart en nieren. Er mist slechts de kers op de taart: een soundtrack van Goblin.

Zal voor velen vooral voelen als een soort van fall from grace van HGL, als je van 'grace' kunt spreken als schlock-regisseur pur sang. Dat het niet de 'magie' van zijn oudere werk zou bevatten, dat was te verwachten, maar de Godfather of gore maakt er gelukkig wel een vermakelijk speels en overdreven bloederig schouwspel van. Tikkeltje repetitief, maar dat is de man snel vergeven. Op je 80e nog even de behoefte vinden om dit te maken... het heeft iets tragisch moois.

Tsja, gejat of niet: het is in geen enkel opzicht inferieur aan Last House on the Left. Sterker nog, op veel vlakken maakt Aldo Lado er een véél beter rape & revenge filmpje van dan Craven dat (toch al zo goed) deed. Met name het einde is een regelrechte kopie, maar ook Flavio Bucci doet wat denken aan David Hess. Met een joekel van een neus en de wilde zwarte lokken. Het zijn slechts enkele van de overeenkomsten, maar in plaats van me daar op te focussen is het veel interessanter om te kijken wat de film eigen maakt.

Hoogtepunt is toch wel de rol van Macha Méril als nymfomane. Macha die zich, gehaast doch overtuigend, los weet te trekken uit een politieke discussie in het elitaire hokje (zoals alle treincoupés een weerspiegeling zijn van lagen/groepen in de samenleving) waar ze thuis lijkt, om vervolgens (kort) tegenstribbelend maar welwillend mee te gaan in het wereldje van de zichtbaar ongure Blackie (Bucci). Ze vormt een originele toevoeging aan een door mannen gedomineerde schoften rol. Het brengt een unieke dynamiek in de groep, waarmee Lado duidelijk een voorsprong neemt op genregenoten.

Schrijnend is het gesprek van de zusjes over dat het wel fijn is om een man in de buurt te hebben, zeker tijdens zo'n lange reis door het kille Duitsland. Terwijl je als kijker het lot van de dames al lang en breed weet. Wat volgt is weinig graphic, maar de suggestie en (seksuele, masochistische, verslaafde) spanning werkt sensationeel. De score van Morricone is degelijk, vooral omdat de muziek listig één werd gemaakt met de maniakale, drugsverslaafde Curly.

Lijkt me een geweldige double bill met Cani Arrabbiati (1974) Wie organiseert de avond?!

Best aardig nog.

Had hier wel zin in, lekker slecht maar vooral heel fout, dat is het ook zeker. De actie is groots en haast non stop aanwezig.

De special effects niet al te best maar het heeft zn charme, kon het zelf wel waarderen, vooral ook omdat je niets anders kan verwachten.

Milla is trouwens ook echt prachtig, + voor dat.

Slecht verhaal, slecht geacteerd maar dat maakt niet uit, ik had zin in heerlijke over-de-top actie, en dat heb ik gekregen.

3*

Apart filmpje, eerste van de 6 die ik heb gezien.

Verhaal was lekker weird en dankzij de korte speelduur verveel je je geen moment. De kamer waarin de vrouw zit zag er wel erg sfeervol uit, sowieso hing er over de hele film een redelijk mysterieuse sfeer die het geheel interessant wist te houden. Die spin zag er trouwens niet uit, maar met een waarschijnlijk erg laag budget hebben ze er een tof filmpje van weten te maken.

Spannend word het verder inderdaad niet maar dankzij andere goede aspecten is dat ook verwaarloosbaar.

3* ben benieuwd naar de rest!

Hmm

Hele tijd geleden al wat dingetjes van opgevangen, maar het heeft toen niet echt m'n aandacht gegrepen. Gisteren kwam ik opnieuw de trailer tegen, kan wel zeggen dat m'n visie een beetje verandert is sinds de laatste keer want ik aarzelde geen moment en gooide 'm in de pindakaasmachine.

Vandaag bekeken, normale bui, niet de perfecte omstandigheden verder, maar heel nadelig werkte dat niet. De visuele uitspattingen in combinatie met de ongelooflijke sounds maken dit voor mij genietbaar op elk moment van de dag onder elke omstandigheid.

Als iemand die zelf ook veel knutselt en experimenteert met verschillende elektronische stijlen, ben ik zwaar onder de indruk van de diepgang in Umfeld. Iets wat allemaal maar versterkt word door het sublieme samenspel van beeld en geluid.

In het begin probeerde ik me nog wat te concentreren, eerst meer lettend op de muziek, dan de focus wat meer op het beeld, maar dat was zo vermoeiend dat ik na 10minuten maar naar achter ben gaan leunen en alles op me af heb laten komen, dé perfecte manier om het te ervaren voor mij, zo bleek.

Binnenkort eens herzien, dan op een groter scherm, met nog beter geluid en wie weet wat nog meer. Zat me trouwens te bedenken...hoe tof zou dit zijn op een bioscoop-sized scherm met bijvoorbeeld 3D effecten? Damn.. dit leent zich daar uitstekend voor!

Ik had gehoopt op een aardige amerikaanse horror, maar zoals dat met de meeste 'spookfilms' het geval is uit hollywood, heeft het zulke grote gebreken dat het leuke er bij wegvalt.

Eerst maar de positieve punten, complimenten voor de special effects, niet alleen zagen ze er leuk uit, maar het zorgde ook voor wat originaliteit, meteen ook het enige echt goede punt aan deze film.

Het verhaal is op zich niet slecht, best leuk zelfs, maar zoals altijd weten ze de sfeer al in het eerst half uur totaal te verprutsen, door lange dialogen en flasbacks waar alles, maar dan ook echt alles word toegelicht, waarom? waarom moet dat altijd gebeuren in die hollywood horror, is de film gericht tot 11-jarige? Mogen we niet eerst zelf even nadenken, en dan aan het einde een kleine (Maar ook niet alles verklappende) toelichting/onthulling.

Er hangt daardoor gewoon totaal geen sfeer, er is geen mysterie en wat overblijft is een uur lang cliché's, gewoon weer een herhaling van wat we allemaal al eens hebben gezien en daar ben ik onderhand wel klaar mee.

Zonder de special effects die goed bedacht zijn zou dit een draak van een film zijn, nu was het nog matig.

Acteerwerk was ook weer matig, en het was allemaal al eens gedaan.

Jammer, maar meer dan 2* ga ik hier niet aan geven.

Meesterwerk.

Ben blijkbaar de enige die daar zo over denkt, maar who cares. Vrij uniek werkje met een heerlijke sfeer, prachtige gore en heerlijke humor! Eigenlijk bevalt vrijwel alles aan Undead mij goed.

De personages zijn allen wel leuk, de panisch irritante agent met z'n gevloek, de altijd kalme visser die wapens kan 'toveren'.. och heerlijk. Het acteerwerk is prima, zeker voor zo'n low-budget werkje, snap het commentaar hierop dan ook niet zo, heb het al ontelbaar vaak slechter gezien.

De gore is het hoogtepunt, af en toe zelfs vrij innovatief te noemen. Over het geheel gezien buitengewoon vermakelijk. Ziet er goed uit (op 1 of 2 momenten na misschien, waar wat CGI aan te pas kwam). Maar zelfs die wisten me altijd te vermaken. Fijn slachtwerk met een dikke knipoog.

Daarmee kom ik bij de humor. Heerlijk droog, ben blijkbaar ook de enige die hun humor lijkt te snappen dan. Constant aanwezig en zo droog als 't maar kan. Het kijkt hierdoor nog makkelijker weg. In combinatie met de gore zorgt dit voor voldoende memorabele scénes. 'T accent helpt ook flink, prachtig vind ik dat!

Het vrij standaard verhaal weet toch nog leuk (verassend) uit de hoek te komen met de komst van aliens. Ik kan dat wel waarderen, ookal is het niet goed uitgewerkt, het idee om aliens erbij te slepen doet me erg goed. Je moet het maar durven. Er word iig niet op save gespeeld. Vrij geschift allemaal, maar de gedachte erachter is me erg duidelijk.

De muziek is niet goed, maar ook dit kon ik op een bepaalde manier wel waarderen, misplaatst, fout en eigenlijk past het op die manier wel. Heb er eigenlijk vrij weinig van meegekregen, te druk met genieten van de rest.

Blij dat de herziening me nóg beter is bevallen. Kan hem dan ook niet genoeg de hemel in prijzen, aanrader voor de genreliefhebbers, ik heb al zo'n idee wie dit nog wel zou kunnen waarderen hier op MM!

4.5*, wellicht zelfs m'n favo low-budget flick.

Met gemak één van z'n beste films. Vooral dankzij Seagal himself (uiteraard), maar in dit geval zijn ook zeker Lee Jones en Busey het vernoemen waard. Vooral laatstgenoemde is uitermate geschikt in z'n rol. Vind Tommy Lee Jones nogal vervelend, maar tegelijkertijd is het wel lekker 'vrij' en maf geacteerd. Film ademt één en al nineties uit en dat is genieten geblazen. Rijk aan actie en met één van de grootste bazen uit het genre in z'n hoogtijdagen. Seagal ownt

Blijf me verbazen hier.. Nu is er überhaupt maar weinig animo voor dit type film, maar die lage stemmen zullen hoe dan ook een aantal liefhebbers onterecht afschrikken. Met Miller heb je één van de leukere regisseurs van dit moment te pakken (is ver gekomen sinds Automaton Transfusion zeg!) en Under the Bed is tot nu toe de kers op zijn taart. Geweldig 80's-concept (niet in stijl verder), waarbij vooral het grote/kleine broer duo een leuk aspect is uit de oude doos. Dat heb ik al een tijdje niet meer gezien! Zelden zie je de creature features zo sterk uitgewerkt.

Mja. Enigszins geïrriteerd door de film. Vind Glazer bij lange na niet overtuigend genoeg om zo'n concept te dragen. Under the Skin is uiteindelijk bijzonder oppervlakkig en visueel soms gewoon oerlelijk. Vaak zijn dat de scenes die zodanig bedoelt zijn, als een soort droge 'documentatie' van ons bestaan (en uiterlijk), maar dat werkt voor mij niet. Het hoeven geen Grandrieux-achtige praktijken te worden, maar Under the Skin blinkt duidelijk uit in de meer surreële scenes en daar zou ik me dan als regisseur zijnde met wat meer overgave op storten. Glazer doet teveel concessies (al vind ik de soundtrack wel sprekend genoeg) en is bezeten van het voorspelbare ''laagjes'' in beeld en verhaal verstoppen.

Heel simpel samengevat is 'Underground' een mix van de bekendere horrorfilms, maar in plaats van de goede aspecten over te nemen, heeft Eisenman alle flaws bij elkaar gesodemieterd. Er valt geen eer aan te behalen voor de weinig ervaren man, want zowel niet-fans als de die hard liefhebbers zullen bedrogen uitkomen.

Sowieso een wat matige setting hoor, zo'n ondergronds bunker. Veel mogelijkheden liggen er niet en er word nergens de mogelijkheid gepakt om iets van spanning en/of groepsdruk te ontwikkelen. Wanneer de gore dan ook niet je-van-het is, mag er wel gesproken worden over een cliché afschildering van het moderne horrorgenre.

Identiteit-loos..

Tony's Cinema Trash: Underground (2011) - tonypulp.blogspot.com

Herziening.

En op z'n minst teleurstellend te noemen. Underworld komt niet verder dan '' visueel aardig'' en Beckinsale die een leuke rol neerzet. Twee uur blijkt véél te lang, zeker wanneer je beseft dat het ruim de tijd neemt om een erg standaard weerwolf vs vampier verhaaltje neer te zetten en toe te lichten, bah!

Style over substance, dat moet voor mij vrijwel altijd het geval zijn. Dat is iets wat Underworld met regelmaat nalaat. De actie bestaat uit een paar typische run & gun moves en verder weinig opwindend. Been there done that, zat natuurlijk veel meer in. Een strijd tussen deze twee klassieke monsters geschoten op een sfeervolle manier, zou eigenlijk moeten volstaan.

Wie weet pakt 'Wiseman' het met 't tweede deel wat beter aan en flikkert hij er wat meer actie tegenaan en laat hij dat gelul wat meer achterwegen. Al met al is het redelijk sfeervol maar veel te lang uitgetrokken en voelt daarom leeg en soms ronduit saai..

Snipes en Rhames zijn fantastisch, maar de gehele toon en uitvoering van de film laat een smakeloos 13 in een dozijn gevoel achter. Voor een actie-regisseur als Hill verwacht ik toch wel wat meer. Vooral de outside the ring shots tijdens het laatste gevecht zijn droevig. Halen heel de intensiteit van de climax onderuit. Op dat vlak blijft Undisputed duidelijk achter, maar vermakelijk is de hele aanloop gelukkig wel. Vooral dus door de twee mannen in vorm.

Qua cast een stuk minder, maar de cameravoering tijdens de gevechten is beduidend beter. Vind Snipes en Rhames een stuk cooler dan MJW en Scott Adkins. Zeker die tweede is enorm verwaarloosbaar, waardoor deel 3 eigenlijk al ver op m'n to-see lijst zakt. Jammer, want White is wel een enorme geweldenaar Setting ook niet direct een vooruitgang. Dan zie ik liever de clichématig neergezette homebois dan deze bibberende Russen.

Beter dan verwacht. Vond deel 2, ondanks MJW, een stap terug t.o.v het eerste deel. Adkins komt gelukkig een stuk beter tot z'n recht hier en de gevechten worden nog even wat verder opgekrikt. Lang niet slecht! Mykel Shannon Jenkins zorgt voor de traditionele 'tegenhanger' van de norse Uri, wat een vermakelijke opbouw oplevert. Verder een iet wat uit de hand gelopen einde, maar alleszins vermakelijk met de juiste state of mind. Blijft een middle of the road trilogie en ja... deel 1 is nog steeds de beste

Kleine verrassing. Ik pik, tegen beter weten in, zo´n beetje alle horror-gerelateerde bioscoop-releases mee. Wanneer zo'n klein project van een onbekende Georgische regisseur dan het grote scherm bereikt, heb ik al iets meer hoop op een goed resultaat. En terecht, zo blijkt. Waar The Den (2013) al het terrein van online chatten heeft ontdekt, doet Gabriadze er een moedig schepje bovenop (of dat dan beter is, laat ik even in het midden). Waar The Den namelijk nog listig wist te switchen tussen meerdere platforms met een camera-functie, zit je hier vast op het scherm van één macbook.

Vraag me wel af waar zo'n budget van 1 miljoen aan op gaat met dit soort films. Blijft toch gewoon 5 mensen achter een webcam met een shitload aan post-production om het een geloofwaardige vorm te geven. Wat dat betreft trouwens wel héél erg geslaagd. Veel oog voor details, maar vooral heel slick uitgevoerd met een bepaalde herkenbaarheid zonder te flauw of uitgekauwd te worden. Het online-gedrag is geloofwaardig en daarmee meteen één van de redenen waarom dit concept niet hopeloos is gefaald.

Resteert een simpel plotje met dito moraal. Dat is Gabriadze vergeven, want concept en vorm overstijgen in dit geval het verhaal en de sensatie. Maar het lijkt me wenselijk om het bij één film te houden en eventuele copycats te schuwen.

Tweede moderne 88 Films release die ik heb gezien. De eerste was Hellriser (2017) en de kritiek die ik daar uitte, kan ik bijna 1 op 1 naar hier kopiëren. Ontzettend saai! Tuurlijk, het zal prima verkopen omdat het ten eerste een remake is van een obscure slasher (interessant! zowel voor kijker als label) en ten tweede de markt tegenwoordig niet overloopt van degelijke/goede slashers, dus je zit met een dorstig publiek. Maar een slasher zonder goede kills? Hoe haal je het nog in je hoofd. Beslissing lijkt mij dus volledig gebaseerd op hoe makkelijk en goedkoop het op de markt brengen is, in plaats van op kwaliteit. Dat zal 88 Films wellicht nodig hebben momenteel, maar ik kan dit soort titels missen als kiespijn. Jammer...

Erg vermakelijk

Had voorheen alleen deel 3 gezien en die was erg goed bevallen, niet echt te vergelijken met dit eerste deel verder want het 3e deel is veel grauwer.

Dit is itt dat deel ook veel luchtiger, JCVD & Lundgren hebben geen rimpels en de actie is beter verspreid. Toch heb ik me met beide evengoed vermaakt, Het einde is wat zwakker dan wat zich daarvoor allemaal afspeelde maar dat neemt niet weg dat het over het geheel gezien echt een heerlijk werkje is.

Dikke 3.5*

Moet het jaar ergens mee beginnen, waarom dan niet lekker ouderwets een actiefilm met JCVD erin.

Het jaar begint iig niet teleurstellend, ik ben niet bekend met de Universal Soldier films maar na dit deel toch wel redelijk benieuwd geraakt. Ookal heb ik het allemaal al bloederiger gezien, ook spectaculairder, toch is dit geen straf om te aanschouwen.

Het in 5minuten bedachte verhaaltje is geen punt om over te zeuren, daar keur ik een film als dit niet op af.

JCVD is de man die het laatste gedeelte meteen het beste van de film maakt, lekker lomp, lekker bruut, actie zoals het hoort.

Standaard? ja behoorlijk, maar dat is in sommige gevallen niet erg.

3.5*

Eleanor James Explosief einde, waarin ze halfnaakt schittert in een conclusie die enkel en alleen om ouderwets (Duits) bloedvergieten draait. Na haar fijne rol in Slasher House (2012) is ze vanaf nu écht een horror chick die in de gate gehouden moet worden. Eerste helft helaas een beetje een tegenvaller, vooral door de ontzettend gare rol van Timo Rose himself als homoseksueel met een aparte vrouwenfobie. Immuun voor al het rondborstige goede van deze wereld. Nog een aantal andere zaken vallen buiten de boot, maar zijn daarentegen wel erg vermakelijk. Het musical nummer tussendoor is hilarisch (had je Karl the Butcher ooit eerder zo gezien?) maar de slapstick en cartoony sound effects zijn helaas compleet van de pot gerukt.

De minutenlange sekstelefoon reclame is trouwens het hoogtepunt. Waarschijnlijk overschreed dit het budget dusdanig, dat ze het niet bij een kleine gimmick konden laten en er vol gebruikt van hebben gemaakt. Heerlijk!

Enorm doorsnee thrillertje dat makkelijk 0,5-1,0* hoger had kunnen krijgen, mits ze een degelijke sound designer hadden ingehuurd. Unrest mist gewoon een eigen identiteit, maar scoort verder wel punten met z'n toffe setting en dito stijltje. Lekker grijs en fijn uitgelicht. Niettemin een flauw niemendalletje dat een wat pittiger scenario had kunnen gebruiken (doe eens gek..) en duidelijk een minder standaard geluidsband.

Vervolg op Jay Woelfel's Unseen Evil (1999) . Jeff Leroy is een prima kandidaat om dat op te pikken, zijn toch wel een beetje uit hetzelfde crappy hout gesneden. Heeft de kapsones van een eigen-huis-en-tuin splatterfilm, met een aantal leuke (super knullige) gory kills, die maken het ploeteren door de tergende CGI en slecht acteerwerk meer dan waard. Ook wel leuk om die wansmakelijke editing te ontleden. Die transitions zijn hilarisch. Maar m'n favoriete moment is tijdens de achtervolging aan het einde, waar we één shot wel driemaal terug zien komen en pas de vierde maal wordt het gespiegeld! Creatief hoor.

Heeft mijn hele avond gevuld, dat is lang maar ik vind het niet erg.
De film is interessant genoeg, maar zo jammer van al die reclames, het maakt het kijken naar zo'n lange film niet makkelijk.

Hitler word indrukwekkend neergezet hier, de emoties spatten echt van het beeld af. Daarnaast nog een paar mooie scenes maar ook wat mindere dingen bijvoorbeeld heb ik het regelmatig als iets te langdradig ervaren.
Ook zonde dat ze veel off screen laten gebeuren zoals het neerschieten van een ander of het lijk van hitler.
Dat zou namelijk een stuk indrukwekkender zijn geweest wanneer het in beeld kwam.

Maar zoiets kleins doet natuurlijk niet af aan de ervaring, het is écht meeslepend en interessant.
4*

Heel fijn.

Kan hier echt van blijven genieten, het ziet er prachtig uit, het verhaal is weer geweldig bedacht.

Het is af en toe ontroerend, vaak erg geinig en het verveeld geen moment. Leuke personages ook.

4*

Het jaar van de wraak! Met Mandy (2018) , Revenge (2017) en deze Upgrade zijn er toch drie compleet verschillende, high quality wraakfilms uitgekomen dit jaar. Helaas voor Whannell (een regisseur die ik na het, zelfs voor Insidious begrippen, matige deel 3 uit 't Blumhouse pronkstuk niet heel hoog heb zitten) delft hij dan wel het onderspit. Maar er zijn gelukkig genoeg zaken die voor een interessante, over de top en bovendien bloederige jacht zorgen. Geleid door de kreupele Grey.

Whannell heeft er vooral veel lol mee, maar dat neemt op belangrijke momenten wel iets weg van de impact. Met name tijdens de gevechten wil het soms iets te lollig worden. Van de manier van bewegen van Marshall-Green tot aan de luchtige one-liners en gekibbel met z'n pratende chip, het voelt nergens gepast en steekt niet grappig genoeg af tegen de ultra-violence in diezelfde scenes. Toch blijven dit soort gestroomlijnde wraakplotjes met een geromantiseerd begin, bittere tegenslag en zoete wraak wel een formatje waar ik geen genoeg van krijg. Bovendien vrij slick geschoten -al ben ik absoluut geen fan van het camerawerk tijdens de hand-to-hand combat- en een dikke soundtrack.

Oh, en props voor de creatieve openingstitels waarin de tekst wordt vervangen door een voice-over. Ik heb het volgens mij nog niet eerder zo gezien!

Net aan. Valt misschien nét de goede kant op van de énorm dunne grens tussen vermakelijk/meuk. Pikt absoluut z'n momentjes mee, maar vervalt alsnog af en toe wel in dezelfde sleur als vele voorgangers. Heb het zelf vooral vergeleken met Underground (2011) dankzij de setting, maar in plaats van het bovennatuurlijke element is het hier één of andere boze Duitser. Eigenlijk veel leuker!

De locatie komt helaas (ook) in dit geval niet helemaal perfect uit de verf, maar er zijn genoeg benauwde situaties om wat foutjes op te vangen. Tussendoortje, alhoewel daar ook genoeg betere alternatieven voor zijn.

Eigenwereld.nl - Review: Urban Explorer

Just a whiteboy on a rampage!

Één van de betere Seagal films van de laatste 10 jaar. Hij hangt de gruwelijke badass uit met een bodycount waar je U tegen zegt. Eddie Griffin als over de top badguy werkt ook perfect en dan heb je (hoewel kort) aan de andere kant nog Trejo die zonder moeite het klusje klaart. Wat een geweldige aanwezigheid heeft die vent altijd!

Storytelling is bijzonder solide en zelfs rollen zoals die van de jonge Gary Morrison (gespeeld door Jade Yorker) zijn bijzonder overtuigend. Een B-film at its finest

Friedkin's The Exorcist (1973) zag, als gevolg van het enorme succes, gedurende de jaren '70 een heleboel goedkope knock-offs verschijnen. Niet geheel verrassend gaan de Italianen er met de prijs voor meest bizarre Exorcist-kloon vandoor. In de UK toepasselijk 'Naked Exorcism' genoemd, is van begin tot eind echt een product van z'n tijd en plaats. Dat houdt helaas ook in dat het iet wat duf in elkaar steekt en je het tijdens die trage fases moet hebben van z'n nogal kneuterige, onbedoeld grappige karakter. Die scene met de champagne steelt wat mij betreft de show. Hilarisch dom geschreven én geacteerd. Verder wordt de boel soms opgeschud door wat beelden van een satanische sekscult en zijn de momenten met de aan het bed geketende Piero exact wat je stiekem hoopt op voorhand. Trash!

Zou een prima blu-ray release zijn voor Severin, die meer van dit soort films in z'n catalogus heeft.

Tof hoor..

Kijk nooit misdaadfilms, kan er slechts 1 opnoemen die ik gezien heb en dat is Reservoir dogs, die ik overigens geweldig vind.

Had vanavond toevallig niks te doen en aangezien de hoge scores, waarom niet..

Kan het dus alleen beoordelen vanuit wat de film (zonder met andere te vergelijken etc) zelf met mij doet.

Goed geacteerd, goed verhaal, goede twist en echt meerdere malen dacht ik te weten maar zat ik er weer naast.

Erg 'slimme' film, erg boeiend, nergens langdradig en een einde die je onmogelijk de eerste keer dat je hem kijkt aan kan zien komen

Jammer van de 6 a 7 reclames in 100minuten haalt je helemaal uit de film.

4*